장음표시 사용
331쪽
animadvertit. ca Hinc aliquod iudicium de eius aetate facere licet: videtur enim scripsisse antequam ullae Decretalium Collectic)nes Prodirem in public L.m ; quarum prima . Berna ido Papiunii auctore , circa annum M XC. lucem aspexit. Re eerte in librum Decretorum scriptit ante Hugucciorum Ferrariensem , cui amplissima commentaria in eumdem librum edidit . quique paulo post annum M XC. e scholis nostris ad Episcopatum Ferrariensem eve8tus est . Is enim saepe Rufini auctoritatem usurpat . eumque Magistrum Rufinum appellat. II. Multa ab Rufino acceperunt ceteri iuris Pontificii professores, qui post. modum floruerunt, atque in primis Ioannes Teutonicus. qui Glossam . quam dicimus ordinariam, edidit, quam in libris impressis habemus, ubi saepius inter antiquos interpretes Rufini nomen occurrit. Sed ex illimarunt aliqui, Rufinum
diu vixisse postquam in Graiiani librum seripserat, det vidisse aliquas Decretalium collestiones. S glollas in eas scripsisse. G Hinc dubitari potest, num hie ille Rufinus doctor Decretorum lit, qui florebat in 1 cholis nostris Honorii III. temporibus, ad quem sunt eiulidem Pontificis litem anno MCCXXII. scriptae . quis in Appendice producimus. Erat ille in magna existimatione apud Uni.
versitatem scholarium. Cum enim ingentes turbae in Academia nostra excitatae essent, ob leges qu.isdam a Communi Bononiensium latas, quae contra schol xium . & professorum libertatem esse videbantur, qua de re alibi diximus, Rufinus Decretorum doctor Legatus ad Honorium III. pro Universitate scholarium profestus est . ut Pontificem . qui inani opera de abrogandis iis legibus cum Bo tonientibus diu egerat, in sententia retineret, & ad negotium perficiendum
III. Vel duo igitur fuere nobiles Canonum prosetares Rus ni nomine ap. pellati , quorum alter in Gratiani librum scripsi ante editas ullas Decretalium collectiones, alter autem post initium saeculi XIII. temporibus Honorii 1l I. floruit ; d vel unus idemque, cum celebrari coepisset ante editas Decretalium
collectiones, quarum primam prodiisse diximus circa annum MCXC. . ad multam aetatem Provectus, Honoriana tempora attigit: qua de re dissicile est aliquid statuere. IV. Silvester etiam ex primis est Gratiani interpretibus, quibus incrementum debet schola Iuris Canonici a Gratiano initituta. Scripsit in Decretorum librum antequam ulla Decretalium collectio prodierit, quemadmodum de Rufino diximus. Sed hunc etiam Midiss- aliquam Di cretalium Collectionem . S in eam glossas edidisse . narrat Ioannes Anil rhae. Multa ex eius glossis cor rasit Ioannes Teutonicus; quo factum est , ut non plane extincta lit ejus me. moria. Sed ejus tamen nihil ad nos pervenit, nisi nomen ta fama.
Joannes Cavalerius. eκ hac enim familia fuisse dicitur, ce) patrIa Faventinus. antiquioribus Gratiani interpretibus adnum ei andus est. Floruit ameeditas Decretalium collectiones . cum omnis Ecclesiastica Iurisprudentia eX Gratiano petebatur. Id manifestum est ex eo . quod nullam in suis ad Grati Mnum gloisis Decretalem allegat, ut animadvertit Ioannes Andreae, qui rius scripta vidit. D Multa ex eius glossis in Ioannis Teutonici commentaria, sive in glossam, quam dicimus communem. migrarunt. g Sed in impressis e Xem Plaribus ejus nomen mendose, ut plurimum, 1criptum est: alicubi enim pro
Ioan a , Io. Andri in prooem. Deri
332쪽
Ioanne Faventino Ioannem Fabrum reperio, aut Ioannem Fantutium. Et Fan. tutius revera pro Faventino facile reponi poterat, nam is etiam in perficiendis commentariis Decretorum laboravit. 1 ed multo serius, ac duobus sere saeculis post Ioannem Faventinum. Manifesta est haec nominum permutatio in Glo. ad e. Cum ordinatio. m. q. L, ubi haec verba in libris editis leguntur: Dieit Joannes Fa-her Rus. quod qui reeipit ultimam manus impostionem , ides ordinem epi mpatim in peetesia ordines confert, sed non executionem ordinis. Hunc errorem habent exemplaria, quae vidi . tam ante correetionem Gregorianam . quam pommodum impressa. At vetusta exemplaria mss. canna tensis. Ec Vaticanae bibli thecae habent: Dieit M. Faν. Rum. Et sane quis unquam Ioannem Fabrum cum Rufino conjungeret, inter quos tantum aetatis discrimen sui se constat Aut qui poterat Io. Teutonicus, Glossae auctor, aut Bartholomaeus Brixientis. qui Glossam emendavit, Ioannem Fabrum in scenam producere . qui centum amplius annis poli eos floruit Multa etiam a Ioanne Faventino mutuatus est
Hugo, sive Huguccio Pisanus . clarissimus Academiae nostrae professor. ab Sum. mam, sive tractatum egregium, in Gratiani Decretum composuit, cui initium feeit iis Apocalypseos verbis: Sub throno Dei. b Hunc librum haud magnae molis. seu magnae utilitatis, asservatum tuo tempore dicit Diplovataceius Faventiae apud Fratres mendicantes S. Francisci. cc Eum ego frustra inter c dices Vaticanae , aliarumque bibliothecarum quasivi; quem si videre licuisset. aliquid fortasse melius de hoc praestanti sacrorum canonum professore cognoscere potuissem. Floruit Bononiae cum Rufino, Silvestro. Friderico I. re. gnante . ut tradit Diplovat accius. cd Sed Rufinus, de quo postea dicemus. aetatem produxisse videtur usque ad Honorii uI. tempora, qui anno MCCXVI. Romanus Pontifex Creatus est
IOANNES ALTER. PETRUS HISPANUS
I St etiam antiquioribus Gratiani interpretibus adjungendus Ioannes Hispa- , nus, qui glossas in DeCretorum librum scripsit antequam ullae prodierint Decretalium collectiones. ce) Id ex eo coniiciunt. quod nullas in suis glossis Decretales allegavit. Hunc recte Diplovat accius scribit vixisse cum Rufino. Sit, veltro. Ioanne Faventino, aliisque antiquioribus Decretorum interpretibus. Floruit igitur decurrente XII. saeculo, nec XIII. attigisse videtur: cujus anno circiter XX. Bononiae degebat Magister Ioannes Hispanus, alter a superiore, de Petesella vocatus. Atque hunc etiam existimo canonum prose rem fuisse. Interfuit hic anno MCCXXIII. cum Tancredo Archidiacono Bononiensi, &Mag. Petro Hispano, aliisque viris clarissimis, cuidam compromisso, de quo in tabulis Monachorum S. Stephani. nunc Senatus Bononiensis. DII. Celebratur etiam inter antiquiores Iuris Canonici prose res Petrus
Hispanus ; cujus glossas aliquot in Gratiani librum is servavit nobis Ioannes
eius ex Samma Huluccionis, in quibM laudaruo laceriant lecturas super Decreto, in quibus nab Ioannes Fa ntinus. Iam Decretalem allegant. Io. A. in addiι. ad
tbrono Ddi, qua Spe latoν initio fici operis M. MCCXXIII. die ae . exeunt. Mart. Uus es habere potuit auctor ex Ioanne F Indiis. XL .... presentibus Mag. Tancredo ventilio, qui in scia leetiva Decreti, quae illo canon. Bonon. Mag. Petro Hispano magistro tempore Summae ciomen arri mit, & hucusque Decretorum. Mag. Ioan e H Tmno de Pete. servavit, in operis principio hane auctoritatem sella die. Ex ebana arebit. S. Simbant, a salsi inpiit, quam tamen ipso plenius auctor iste Se sua Bon . Prosequitur. Io. Audν. in proarm. Deci g) Vi e Glos ἐκ e. nemo. XI. q. III. -
333쪽
Teutonicus . sve partholomaeus Brixiens s. qui Apparatum Decretorum a Ioan. ne Teutonico concinnatum perfecit. Laudant Petium Nispanum Guillelmus Durantis, ab & Joannes Andreae, b aliique antiqui doctores . Eum scribit Dibplovataccius vixisse circa amaum MCLXXX., temporibus Friderici I. . Alexamori II l. . di Lucii III. cc panci rotus vix eius nomen agnovit, & Colbolum . sve Boliatum appellavit. γ) Prae oculis nimirum habuit haec Ioannis Andreae verba ad e. literas . de restιt. noliat. in Novella: Dixit hie Vincentius, quos hae ultima opinio fuit Petra Bupani, quem υoeat de Corbosis , sibi non placet , quem oriensi voeat Petrum de Bolio. Pollet aliquis ex his verbis coniicere. Petrum Hiis spatium canonum professorem non alium esse a Petro de Corbolio, viro celebri . qui exeunte saeculo XII. . & initio saeculi XIII. floruit, quemque aiunt praeceptinxem fuisse Innocentii III. , a quo Cameracens s Episcopus creatus est an. MCIC., S an. MCCXXII. Archiepiscopus Seuonensis decessit. Sed Corholium, unde Petrus iste agnomen sumpsit, non in Hispania litum est, sed in Gallia. Igitur nihil certi elucet. Sed quis editis Novellae exemplaribus fidem habeat . quae mendosissima sunt . ut cetera sere veterum Ictorum scripta lupis impressa In codice Vaticano mis. Optimae notae hic locus ita se habet: Dixit hie Vincentius.1 uod hae ultima opinio fuit Pe. IO. sibi non plaeet, auem H. vocat P. de Po-io . vel de Poliato. O Nihil hic de Corbolio; ut sulpicari liceat , hanc vocem novitia manu in Novellam fuisse introsam. Ostiensis vero in antiquo item codice Vaticano manu exarato ad e. literas . de reint. foliat. ita inquit: Tertiae opinioni . defetento itire. opinio quaedam magi ri Petri de Bolio adoptatur. At apud Vincentium in commentariis Decretalium anecdotis . ad citatum e. t teras . sic le3itur: Haec opinio es Mag. Petri de Corbol. nee eam recipis. Ru
sum autem in c. super eo. de cognat. nisit. sic lego: Mag P. Nisi anus Haec scribendi varietas indicare videtur . non de uno eodemque doctore loqui utroque loco Vincentium ; sed in primo quidem Petrum de Corbolio induc re, in altero autem Petrum Hispanum; illum Theologum . satis nomine ipsis notum, hunc canonum prosesbram: quod cum non animadverterint Ollienis sis. Ioannes Andreae , aliique, Propterea cespitasse in Petri Hispani agnomine investigando. IlI. Erat Bononiae anno MCCXXIII. Petrus Hispanus Decretorum professor non cibicuri nominis. qui cum Tancredo. & Mag Ioanne de Petesella , alii Dque clatis viris, intersuit cuidam compromissis , se quo supra diximus. Extant literae, quibus eum ad scholas Palatinas Guillelmus Guascus Decretalium doctor
invitabat, loci amoenitatem, rerum venalium copiam, auditorum, qui ad ipsum confluxuri essent. multitudinem ostentans. hJ Minus a vero abhorret, hunc ipsum esse Petrum Hispanum , quem inter antiquiores canonum professores numerant. Eum certe Guillelmus Durantis post Hugonem, si Me Huguccionem nominat, qui saeculum X lII attigit; nec certam ullam rationem secutus scripsit Diplovata ius . illum vixisse talea annum MCLXXX. IV. Praeter glossas in Gratiani librum . videtur etiam Petrus Hispanus li-hrum scripsisse de ordine sediciorum , quem Petri Hispani nomine in lignitum reeensuit in sua Bibliotheca codicum ivssi Antonius Rugustinus, ut observat Nicolaus Antonius in Bibliotheca Hispanica.
torum, ubi loci viget amo cistas, & venalium magna copia reiκritur. Doemptum habetur e solae exemplum in Summa victumiuis mae. Gundonis Fabae , quem roIirem M. I. rvat Bibliotbo
334쪽
Patriarcha Hieroso mi nur. I X Tornacensi Episcopatu, quem gessit. Tornacensis agnomen stephano hae. , sit. Fuerat primum S. Crucis apud Aurelianos in patria sua Canonicus, dein Abbas S. Evurtii, postmodum s. Genovent; atque inde ad cathedram do nacensem evectus est, quam tenuit usque ad annum M CclII. . quo vitam cum morte commutavit. Nihil attinet dicere . qua ec orinae . pietatis. S prudentiae rama vixerit. Habentur ejus epistola CCXL. in Bibliotheca Patrum editae. quae eJus vitam moresque exprimunt, & praeclara faeta demonstrant. I x iis illud etiam intelligimus. Stephanum Summis Pontificibus. & Galliarum Regi Philippo Augusto, cuius filium Ludovicum e sacro fonte levavit, carissimum tuisse. Et inter eas epillotas una ad Ilera lium Caesariensem ArchiepiscopLm, in qua
commemorat antea hae aetatis iucunda tempora, cum una Bononiae fuerunt studiorum causa . iocinas , inquit, confabulationes nosras suffitiosa oro faxitis ora tionibus expiari. Togatorum a scationes , mercimonia , litigantium confictus, cae corum pugnam , Bononiensum auditoria . fabriles diximus ossinas. ab
postea Caesariensem Archiepiscopum . de quo postea dicemus. Sed cum Her, clius Archiepiscopatum obtinuerit post Ernesium, sive Einelium, qui obiit amno MCLXXIV. . b) & antequam Archiepiscopus creatus sit, Archidiaconatum gesserit in Eiclesia Hierosolymitana. probabili conjectura statuere possumus. Si phanum cum Heraclio Bononiensium auditoria frequenta se ante an. MCLXX. vivente adhuc Iacobo, quem serunt Irnerii succetarem fuisse in cathedra Juris Civilis. Hunc igitur in ea facultate praeceptorem habere potuit, vel potius Albericum de Porta Ravennate illustrem eius aetatis prosesib rem , cum quo illum familiariter vixisse intelligimus eκ epistola ad eum scripta, qua illi commendat Hugonem Clericum Aurelianensem, Bononiam ad studia literarum venientem. c) Illum porro non mediocriter versatum fuisse in jure Civili, plures ejus epistolae demonstrant.
niensem legum professorem, qui procul dubio est Guilielmus de Cabriano Iuris Civilis profestar in scholis nostris, post autem Archiepiscopus Ravennas. Hunc Stephanus Bononiae agnovit iuvenem adhuc, nec ea fama S celebritate, quam tu a consecutus est ; qua de re illi gratulatur per literas. db Alium quoque professorem Bononiensem memorat in epistola CCXXII., quem ait relietis scholis apud magnum quemdam Episcopum se recepisse, qui simul Legatus esset. &Cancellarius, causis iudicandis. & tra 'tandis negotiis adlectum. Sed quisnam fuerit ille scholarum nostrarum prosessor, elam me est: manca enim est haec Tornacensis epistola, quae inscriptione, & initio caret. Sed Episcopus, qui una esset S Legatus, & Cancellarius, Legatus nimirum Apostolicae Seclis, &Regni Cancellarius . vix alibi fuisse videtur, quam in Anglia.
suum Decretorum volumen ediderat, aut aliquem ex ejus discipulis. Huic autem doctrinae, nuper in scholis nostris exortae . di magno hominum plausu ex-Ο o a Cep-
Stob. Torvam epit LXXXII. in Bi- nominis vestri memoria , & suavis moriam Niotb PP. erit. Lut. ua. G. XXR p. 18. vestrorum recordatio animae meae bl lae Quiea Oriear ch, laniis To. III. plausum excitat dici Stob. Tomnae. Bibibotb. PR
se, Domino Alberico Bononielis Legispo. d) Vid. supra in Guillel. de Cabriano i, rito pro Hugone Aureliatienti Clerico . ter prose res Iuris civilis Absciit iam vestrarii supplat mihi frequens
335쪽
ceptae . ita se dedit Stephanus Tornacens s. ut in ipsum Decretorum volumen commentaria scripserit; jure propterea numerandus inter primos Iuris Pontificii interpretes. ca) Alia ingenii sui monumenta reliquit Stephanus Tornacensis, de quibus multa apud oudinum . qui huius clari viri memoriam non levi ope. ra illustrat. Multa etiam de illo in Gallia Christiana, c) & apud pleros. que Historiae literariae scriptores: sed de ejus accessu ad scholas Bononienses, quantum ego investigare potui. altum ubique silentium . U. Laudat Stephanus Tornacensis plures viros doctos amicos suos in suis scriptis. Atque in his maxime speetandi sunt Petrus S. Chrysbgoni Cardinalis, S Urbanus III. R M., quos in scholis sodales habuisse gloriatur. d) Eos igitur non temere quispiam adscripserit Academiae nostrae alumnis, prael rtim cum Itali fuerint, ut facillime cum iis studia literarum Stephanus Tornacensis in scholis nostris sequi potuerit VI. His certo adiungimus Heraclium Stephani sodalem. & amicum, di ejusdem nationis, ad quem est eius epistola, quam supra indicavimus. Perrexerat ille in Asiam ad bellum sacrum cruce accepta, scutus Calvariam Cruci' i. ut ait Stephanus . qui propterea beatam vocat ejus peregrinationem , quae culPax expiat , ad sublimia eum extollit. eb Et sane Heraclio bene vertit haec peregrinatio. nam primo Archidiaconatum Hierosolymitanum, O mox autem Asechiepiscopatum Caesariensem in Palaestina consecutus est anno MCLXXIV. g Quo munere cum fungeretur. sedit inter Patres Concilii Lateranens s anno M. LXXI K Alexandro III. Pontifice celebrati. Denique anno MCLXXκ Ilierosblymorum Patriarcha inauguratus est, malo tamen omine: eo enim thronum Patriarchalem obtinente saneta civitas a Salahadino AEgypti soldano capta est, profligito Christianorum eκercitu. & Guidone rege in servitutem redacto. Et IIbracili quidem ambigua fama fuit; de quo ea narrantur . quae nimium dedecebant hominem in tanto fastigio dignitatis sacrae constitutum . Plura de illo diligentiis mus Le Quien in Oriente Christiano inter Archiepiscopos Caesarien ses, eu inter Patriarchas Hierosolymitanos ritus latini. hJ
BA rianum memoriae lapsu omisi Guillelmus Durantis . cum antiquiores D cretoriam interpretes recenseret; licet non 1emel ejus glosae in Deere. tolum librum occurrant. si Eum itaque supplevit Ioannes Andreae: h) nec Diplovat accius celebrem hunc deustorem ignoravit. lo Eum saepe laudatum reperio in Summa Decretorum Huguccionis . di apud Rostedum de Libellis, & Ordine Iudiciario secundum lux Canonicum: cm) nec dubito quin Ba
e Inter haec diversa secuti malaia sumus reaeo , qin irr seram , cari ac mariam Vulgare, vulgit vox Calvariam Crueinxi. Be ita Poruarinatio vestra, quae chalyras ex. piat, re ad sublimia vos extollit. Stob. Tomnari estis. eir. Pag. 38.
si Per idem tempus I, minus Ernestus nae memoriae Cadumentis Episcopus dei. Oux est: in urio loco elua Dominiat Hera. lora Ierosolymitanus Arci iaconus electus ec cou-secratus est. Gialia. Dr. de Bello saeνo I. XXI.
hi Ibi I. yae. XIII. i) Vid. Glos in ta qui crimen. H. q. LE' an C. Pastoralis. VII. q. I. &c. Z c. k Baalamim miror per auctorem c GHI u. antioorraiisum, de quo multae glossae linii Mimir. A. Atar ia allit. ad ρroaem. Dec lj Bariantis, de quo multae gloisae t quuntur. Et Io. Aiadn in precem. Speta di Hia. go doctor antiquus . vide omnino Alitiaia antiqv. in c. Raynutius in Q de testa. tibi dicit quod Baetiaratis regebat in Provincia Ec vidit seripta Ia. Balduini. Diplo r. in Baziano. ma RU d. ιιι. de aure dubid. M.
336쪽
varius ille , qui in summa Poenitentiae s. Raymundi cum aliquot aliis antiquis
Iuris Canonici proscit Oribiis lauciatur , idem sit ac Bazianus nolier. Cujus Mona Unduobus literulis compendio expletium , cum quale est et ab amanuentibus imperitis ignoraretur, pro Bagianus, Bavarius emerserit. ab Et 1ane in Codice l'alatino. Uaticano admodum antiquo, quo S. Raymundi Summa Continetur, nitidis lime Bagiani nomen expressum est. b II. Sed in eius aetate alsignanda erravit Diplovata ccius. qui eum vidisse ait scripta Iacobi Balduini, qui floruit regnante Fit derico II , saeculo nimirum XII. iam provecto. Erravit etiam cum 1criptit. Bagianum apud Gallos in Pro vincia docuisse. Nam neque XIII. faeculum attigit, nec alibi Ius Canonicum docuisse constat, quam in scholis nostris; atque inter paucos numerandus est ex vetustissimis canonum protestaribus, qui Bononiensis fuerit. c) Sed non salix hic sibi con1entit Diplovata ccius ipse ; ac postquam a seruit . Bagianum in Provincia docuisse , de scripta vidisse Iacobi Balduini. suspicatur , hunc esse Bigianum alterum a superiore, qui post Iacobum Balduinum vivere potuerit. Videtur autem inter Canonicos Ecclesiae Bononiensis adscriptus sutile; ta. quod permirum eo saeculo fuit, non solum canonici, sed ei vilis etiam iuris scientia excelluit, & in sacris literis egregie versatus est. Decessit Bononiae anno MCXCVII. VIII. Kal. Febr. , & honorifice tumulatus est in principe Divi Petri Ecclesia . sculptis ad ejus tumulum his vel sibus, qui adhuc in grandi
HOC TUMULATA IACENT BA&I ANI ) MEMBRA LAPILLO. Quis SIT METRA DOCENT QUE SUBSCRIBUNIVR IN ILLO HUIC LEGUM LATIS PATVlT UR TORIA CA TRISNVNC CEDENS FATIS SOCIALlBUS IN Si DET ASTRIS CANONICE COLUIT SCRIPTURE PLENIUS HORTUM e Q.VA DUCE PROMERVIT CELESTEM CERNERE p ORTUM HIC ERAT ITALI E SIDUS REUERENTIA FRATRUM f)FLO RO EUS PATRI E g) DECUS ORBis GLORIA PATRUM OBSEQUIIs PROMPTUS ET IN OMNI DOGMATE CERTUS CONsILIlS CAUTUS HUMILIs IOCUNDUS APERTUs SI TREs EXOP Α' ANNOS DE MILLE DUCENT Is
TERMINUS OCCURRIT MORTIS QUO IURA SUBI VIT
batii antiqui iv C. Raνηutius. de resa. ubi dicit , Baesanum rexisse i a Provincia, b MI sexirta Iacob, Baiuuial , ut Iupνa adituratum est. ADque ita Ieriptum es debuit ἐκ exempla, i Com. mectariorum Abbatis avtiqui, quo Di lavataeeiιιν xrebatuν. At tu libris editis vitio babet. Ia e cellenti edit. Veneta apu/ Iuatas ct DLXXXVIII. ita Deitur a I Muriinus Bari a iquo tempore suit in opinione Iacob. Ral. Post modiatri dum regeret in 'rovii .eia, contrarium tenuit. Sed rei
m 2 42. Dominux Bag. DIm ualunt alii, qMis ille fuerit s a κου ro enim Baziau. Linuus esse debuit. dὶ Quam bis vetus bie Grat Iani Iaterpres,
malim saeνas titeras , miai me vero Ius Catioui eum s vix enim Hia , quam Decretorum usmiue Ius Pontificium tuae dicebatur; vase eririmis Baziaui totus tempoνibus saerorum rauonum Pr .fesores appellari e erunt doctores Decret
337쪽
CUIUS MEMBRA BREUIS HIC SITA PETRA PREMIT.
SUMMVs IN ALTERUTRO DOCTORIs IURE PEREGIT HACTEN Vs OFFICIUM QUEM LAPIS ISTE TEGIT. IVRA DUO POTV1T NATURE IUS SUPERARE HEC DUO DE pROPRIO MORS FNGAT UNA LARE. IsTIUS MERUERE XINU DUO IURA LOCARI SOLUS IN ITALIA QUI FUIT ABSQUE PARI NON SIBI SED VITE MORITUR FONs i URIS ET ARET NON Is EA sED EO VITA MODERNA CARET QVISQVIs IN ISTIUS CATHEDRAM SUCCEDERE QUERIT FONTIs RE PECTU RIVUS INEPTUS ERIT. HUNC SOCIΛT SUMMIs PAULI CONUERSIO TURMIS. lGIII. Attulit hos versus in Historiarum Bononiensium quarto libro Ghira
daccius, eosque pertinere existimavit ad Ioannem Basilinum . quem ipse Bosta num appellat, insignem legum professorem . S Agonis magistrum . Ignorabat scilicet Bazianum hunc noli rum . quem ela Montalbanus . ela Orlandius, aliique scriptores nostri non satis agnoverunt. Sed Ioannes Bassianus patria Cremonensis fuit, nec unquam Ius Canonicum interpretatus est, nec canonicae fcνipturae, hoc est. divinarum literarum cultorem futile constat. Quae igitur de Bagiano in iis versibus leguntur . nulla ratione convenire possum Ioanni Balliano; neque is in civitate nostra dici poterat flos rosus patriae , quae verba ostendunt, Baaianum illum nostrum civem suisse. IV. Memorantur Bagiani scholae in vetusta charta Canonicorum S. SaIvatoris anno MCLXXXX V. V. Non. Mai. scripta . quam Cl. Abbas Trombellius Communicavit. Xententiam continet a Bagiano ipso. & Lanfranco pro Clericis . sive Canonicis S. Salvatoris coram multis doctoribus. ει magistris pronum
ciatam. c) Scripsit Bazianus glossas in Decretorum librum; quarum aliquae in
apparatum Decretorum, sive glossam communem, qua utimur. a Ioanne Teut nico invectae sunt, quas ex appolito ejus nomine agnoscere licet. saepe etiam ejus au Oritatem usurpat Huguccio in Summa Decretorum , qui Basanum ainpellat. quemadmodum etiam in titulo sepulcrali scriptum vidimus. Sed quoniam in vers bus ad e)us tumulum politis haec praecipua & singularis laus eius fuisse dicitur . quod itim mus in alterutro doctoris iure peregit O ium . quodque duo jura eius sinu meruere Leari. quamobrem solus in italia fuit absique rario non dubito. quin etiam aliquando docendis legibus vacaverit, prius inter legum
doctores . post autem inter doctores Uecretorum cooptatus. Ac leges quidem docuisse credibile est, cum adhuc laicus esset; canones autem, cum ad Clericalem militiam transiit: nam Clericum fuisse . imo Bononiensis Ecclesiae Canonicum, ex iis ipsis versibus ad eius sepulcrum politis intelligi posse existimo; nam S divinae Scripturae studium . quod coluis dicitur, Clericorum proprium
erat aetate illa. & eius fratres. qui in iisdem versibus memorantur, non alios inierpretari scirem , quam Bononiens s Ecclesiae Clericos . Canonicos, qui eo etiam magis fratrum nomine digni erant, quod per illud tempus Regularem , hoc est, re & nomine Canonicam vitam agebant.
ram nullum seret preiudicium clericis s. sab
te In nomine. . . anno ab incarnat. drii MCLXXX iv. qisinto aion. Madii. Cum di .
vilegitim legi a Namerio iiiid:co, qui iudices dixerunt e natu Iulit, quod per Ulain legit
338쪽
BΑaiano subjiciendus est Gandulphus, qui eodem tempore vixisse videtur.
Hunc saepe laudatum reperio in summa Decretorum Huguccionis; ex quo ejus antiquitatem agnoscimus. Reliquit uberes glossas in Gratiani librum, ex quibus multa derivavit Ioannes Teutonicus in Apparatum Decretorum. Vid tur autem Gandulphus ingenio interdum indulsisse . quasdam Opiniones sicinius, quae non facile probari possent. ca) Guillelmus Durantis, cum initio Speculi veteres canonum prosetares recenseret, memoria lapsus hunc omisit. cuius tamen auctoritatem in Speculo usurpaverat , ut animadvertit Ioannes Λndreae.
HAbemus inter canonum prolatares, qui primas collectiones Decretalium interpretati sunt. Rodoicum cognomento Modici . Passus. γ) Sed quia Bononiae diu viguit familia, quae de Piccolpassia dicebatur, ex qua natus est Franciscus Piccol passus doctor Decretorum. Primum Canonicus Bononiensis . dein Archiepiscopus Mediolanensis, propterea fit idosus censuit, Rocloicum ex hae familia suisse, eumque inter doctores Bononienses reposuit, qui ad ann Lm MCC. vivebant. Et de tempore quidem recte iudicavit Alidositis Fuit enim Rodoicus Rosredi Beneventani magister. quemadmodum non uno loco inclicat Ioannes Andreae, & Rofredus ipse testatur. sc) fit Rosredus paulo post initium XIII. saeculi florere coepit. ut suo loco demonstratum est. Restat igitur, ut Rodoicus circa annum Christi MCC. inter prote res Academiae nostrae meruerit. Sed de patria Rodoici. quod habet Alidosius. salsum reputo. Videtur enim omnino Anglus fuisse , ut eκ Ioanne Andreae intelligi potest , cuius haec
verba sunt in Novella : cd disebat ibi Ro. . Ala.. e) quod ibi loquuntur feeundum con eluuinem Anglorum, dicebat Tan. . cia ρυω eis tit Anglicis erat credendum. tab
verba laeuntari Istud est contra Gai dulphum, di alios, qui dicunt, quod vir quin libis loco, etiam in Melesia, & quolibet tem-Pore leuetur reddere debitum uxori petetati. Et tu e. iu dilutum. XX Ull. q. II. baee babenturi Ex hoe loco habuit tam Gai ulphur , quam Gratianus caulam sui erroris, dicentes verum coritagium nota fui iis inter Mariam Iosepii. Et i. e. tirite. XXXII. q. I. Gaia. dieit nocielse mortem, ubi resuscitatio iit lecuta, sed potius divinam quamdam vocationem, ideo.
que nec matrimonium ditsolvitur , ram cetera
amittuntur. In e. a quodam Iuda s. Di. IH de U . Dicit ergo Gandulphua coiicessiim fuisse apoitolis c tia bapti reus tu solo Cisi a nomi. area propter Christi nomen an νliandiam. Atisque sta Lxitur in eleeanti mo Gratiari eod re Palatino. Eatis o , qui es a. DCXXlκ eum s m Io. Teutomei, At in libris editis, quos Diti rim, pro G iapba Gratianus intrusus es. In his .nim Iegs: Dicit ergo Gratianus. At
339쪽
Episcopus Ferrarienses. ε ιΡΑura omnino de Huguccione Panci rolus inter Iuris Pontificii interpretes ,
eademque non admodum certa. Edidisse ait glossas in Gratiani librum Decretorum. Vercellis in patria sua Ius Pontificium docuisse, denique mea. tum esse Episcopum Ferrariensem. Eum etiam nominat inter eos, qui Decre. tales Romanorum Pontificum commentariis illustrarunt. ab Aliquanto plura de Husuccione Diplovat accius, qui eum non modo Iuris Pontificii prosei forem, v d di Theologum illustrem appellat; aitque . Bononiae maxime floruisse circa annum MCLXXVIII. ut relligitur , inquit, ex adnotatis per infum muLtis locis melius in e. libellorum. circa initium. Ilinc, teste eodem Diplovataccio. saepe usurpat Bulgari. & Martini auctoritatem. quorum recens erat fama in scholis nostris, quo tempore in iis florebat Huguccio , qui eos etiam audire potuit cum Ius Civile docerent. Et vero Huguccionem docendi munere in scholis functum esse. manifeste liquet ex epistola Innocentii III. ad eum scripta, quae in hunc modum incipit: Idem Ferrariens Episcopo. Quanto temrgis novimus in eanonico jure peritum, tanto fraternitatem tuam amplius in Dinamino eommendamus. quod in dubiis quaerionum articulis ad Ap Zolicam sdem Heurris, quae di ponente Domino eunctorum Melitim mater es magilaba . ut opinio , quam in eis quondam habueras . dum alios canonici iuris peritiam edoe res. νel corrigatur per Iedem Apostilicam . ων probetur. Sane tua nobis stare nitas suis literis intimavit quoa alte o eonjugum ad har sim transeunte , qui ν
Iinquitu ad seunda vota transere desiderat, illos procreare, quod utrum rogis feri de iura nos duxisti consulendos. Rescriptum Innocentii III ad quastionem tibi
propositam ab Huguccione Epiti opo , suo olim Magisero . ex hac epistola excerptum , extat in collectione Gregoriana e. quanto. de divort. , sed integram epit totam habemus in tertia colle tione antiqua Dccretalium ab Antonio Augustino editarum. unde l. mpsimus hoc eiusdem epistolae exordium. Quod autem Panci rotus Hugaccionem, sive Hugonem . ut ipse appellat, Vercelli docuisse narrat, ita falsum judico. uti falsum est, patria Vercellensem fuisse ;quod item a Panci roto traditum est. Docuit procul dubio in scholis non ris Huguccio, diuque in civitate noli ra versatus est, ibique suam celebrem Decretorum summam scripsit. & vulgavit, prolixum C pus.& multarum vigiliarum. Sunt enim multae in ea Summa sormulae . quae Bononiae scriptae finguntur. &se Bononiae uixisse non semel in eo libro commemorat. c) Recte autem consiluit D plovataccius. Iluguccionem circa annum MCLXXVIII in scholis no-yria floruisse ; hunc enim annum adscriptum habet sorma quadam delationis, quam in excerptis ejus Summae Decretorum ex codice Vaticano in Appendice
II. De patria Huguccionis minime audiendus est Panci rolus. qui Vercellensem fuit se tradit. ut supra indicatum est. Diplovataccius, in scrutandis veterum ICtorum scriptis, monumentis diligentissimus, Rosellum doctorem antiquum secutus. Huguccionem patria Pisanum dicit. Fuit Rosellus Antonii
Boselli pater, viri aetate sua in ptimis celebris & docti, sed ambiguae famae , qui
a , Altera collectio Decretalium Ioannis Simile vidi Bononiae, quod eutri muI-
340쪽
qui librum scripsit de Monarahia, a GoIdasto. & eius similibus, reputatum omni
laude majorem. ab De quo quidem non pauca collegit Diplovata ccius. Pan-cirolo. aliisque ignota, qui vix ejus nomen inter claros Iuris interpretes recitant. b) Seu de Huguccionis patria audiendus etiam Franciscus Petrarca , sive quisquis est auctor chronotaxis Romanorum Pontificum . & Imperatorum, sub Petrarchae nomine editae, ubi sub Caelestino III. Huguccionem Pisanum . Ferrariensem Episcopum, floruisse dicit. γ Consentit Ricobaldus Ferrariensis in sua . quam dicunt, eompilatione chronologica , & qui, teste Moratorio, Ricobal,
dum expilavit Franciscus Pipinus. d Sed quid juvat aliorum explorare semtentias, cum Huguccio ipse Pisanum se dicat in prooemio sui Etymologici . sive Derisationum libri, de quo postea dicemus Igitur de Huguccionis patria
dubitare non licet. III. Sed quoniam Ioannes Andreae non uno loco memorat Hugonem Vedicellensem canonum professorem . quem etiam Episcopum Novariensem fuisse dicit, ob hunc pro Huguccione nollro accepit Panci rotus, ac propterea & Patria Vercellensem , & Vercellis docuisse putavit. At Diplovataccius alterum ab altero optime distinxit. & aetatem Hugonis Vercellensis recte constituit: hunc enim vixisse ait cum Accursi filiis, cum Rotandino Passagetio, Thoma de Piperata, & Abbate antiquo, hoc est. exeunte saeculo XIII , di initio saeculi XIV. . idest, centum amplius annos post Huguccionem Ferrariensem. D Est hic Hugo . sive Huguccio. sic enim appellatum quoque constat, ex gente Borromaea , qui anno MCCCIV. cathedram Novariensem adeptus est. g) Sed fallitur tamen Diplovat accius, cum prius fuisse dicit Episcopum Vercellensem. moκ N variensem. Nam . si qua fides monumentis ab Ugbello allatis, nullus ei locus inter Vercellenses Episcopos esse potuit. Num autem hic canonum prosetar in Academia nostra eruditus sit, aut in ea docuerit, non liqui:t ; nec quidquam ex ejus scriptis colligere licet, quae nullibi reperire contigit.
IU. S. Antoninus Hugones literis Claros enumerans. quinto loco recenset.
Hugonem . sive Hugu Cionem , quem primum fuisse dicit Decretorum glossat 1em. hJ Et alibi illum memorans . hanc eamdem ei laudem tribuit, quod primus commentaria ediderit in Decretorum volumen ci): quod undequaque ve. rum non est ; suere enim alii, qui Gratiani librum commentariis illustrarunt ante Huguccionem: nam Celebriores quique prolatares. qui post Gratianum ipsum in scholis nostris Ius Canonicum ex eius libro per ea tempora tradide runt , suas in eum glossas scripsisse certum est . ut non semel diximus. Sed cum ceteros, qui ante fuerunt, Ionse superaverit Huguccio, & ejus scripta maiore plausu recepta sint, propterea illorum memoria extincta est , & ipse Omnium primus aliquando est habitus, qui librum Gratiani scripto interpretatussi. tamen eius Commentaria in eum librum, licet summopere Celebrata ab antiquis doctoribus, numquam tamen typis donata sunt. Et ea quidem magno usui fuerunt iis . qui glossam . quam dicunt communem. in Decretorum volumen scripserunt; plurima enim sumpsere ex Flusuccionis commentariis, quae
Novariensis, qui secἰt pulchram summam si per Decretali s. Incipit: CDea statuta marit-cta . In alio libro antiquo inveni quod sani Distinctiones Abbatis , & Petri de Saxonia . Disputavit etiam plures quaestiones, de qu bu Io. Andreae in Reg. Iur. c. in m mmmiani. Diplovat. ἐπ
glossator Decretorum, qua Lecturaim fecit suis per idi aliqui HugDecionem tamen dicunt. S. Antonia. iv mron. P. III. tit. XVIII. e. I. i Primus gloisator decreti, seu commen fator fuit Hugo, seu Hugucior secundus, qui
sistorii A. Papae, advocatum pauperum, comi. tem, & militem.
fi Eodem tempore seeundum aliquos si ruit Liago Episcritus vercellensis , di postea