장음표시 사용
371쪽
glossatorem obii se anno MCCXLV., ex fide Iacobi Tampli lingi scriptoris Ger
mani non admodum antiqui. Quod si verum est, ad multam aetatem eum vi-κisIe oportet, quippe qui sub finem saeculi XII., vel initium XIII. videtur ad interpretandum Decretorum volumen accessisse , ut rationibus rite subcluistis intelligi potest . Sed quoniam in membranis Alber stadiensis Ecclesar mentio est Ludolphi Praepoliti ad annum M CCXL. viventis, ut observat Ioannes Michael Nei neccius in tertio libro Antiquitatum Gos lariensium , oportet, Ioannem Teutonicum iam tum obiisse, & vacuam Ludolpho Praeposituram reliquislle . ca)Quod autem ait Diplovatacciua . Ioannem floruisse cum Accursio ad annum DCCXXVIL, id prorsus non negaverim, si extrema Ioannis tempora Cumprimis Accursit conferantur. Sed quoniam nullas Ioannis glossas habemus in Decretales Honorii III., nullas in postremam Gregorii IK collectionem . eum credo, non multo post editam quartam Collectionem Decretalium, extremis Innocentii III. temporibus a 1cholis nostris recessisse, ut ad suum Alberstacliense sacerdotium se conferret , ubi tandem anno MCCXL, aut fortasse etiam citius, finem vivendi fecerit. Certe dubitatum est aliquando, num viderit Decretales Gregorii IX., in suis enim Decretorum glossis quandoque allegat Decretales, quae erant in antiquis collectionibus, di praetermissae sunt in Decreta
libus Gregorianis. b Quod si tot annis vixisset post editas Gregorii IN De.
cretales, quae prodierunt anno MCCXXXIV., non omisisset vir doctus, di im. piger suas glossas ad incudem revocare, ut eas ad novarum Decretalium nodimam aptaret; quod postea fecit Bartholomaeus Brixiensis. Quod autem aetatem non duxerit usque ad Clementis IV. Pontificatum, cum ex aliis rationibus, quas ante indicavimus . tum eX eo constat, quod Bartholomaeus Brixiensis, qui
in Academia nostra floruit Gregorio IX. Pontifice. & discipulus fuit Laurentii Hispani. qui paulo post initium saeculi XIII. in scholis nostris Ius Pontificium
interpretabatur, Ioannis ipsius commentaria in librum Gratiani reformanda su. Reperit; quod eo vivente non secisset.
VI. Λudierat Ioannes Teutonicus in Iure Civili Agonem , cc cum quo
etiam familiariter vixit, ut ipse in suis ad Gratianum commentariis testatur. In Iure Pontificio quem praeceptorem habuerit, non liquet. Lauda tur . quod frequenter leges civiles adsciscat ad canones interpretandos. Exponendosque. Hunc aliqui Ioannem Semecam dicunt; quae appellatio unde petitast. ignoro. In antiquis libris non alio, quam Ioannis Teutonici nomine insignitur; nec, quae nunc cognomina appellamus, admodum tunc in usu erant. cum Ioannes Teutonicus in humanis agebat. VII. Lepidum de illo commentum narratur, quod oblectandis lectoribus opportunum Censeo. Αjunt, ex nefario concubitu natum; quae res magnam ei concitarit invidiam. & contemptum apud sodales suos Canonicost Alber stadienses . Itaque, cum ei saepius exprobrarent natalium infamiam. & de parentibus interrogarent. hanc iniisse rationem dicitur eorum proterviae cohibendae. Omnes
aliquando in suis aedibus splendido ac magnifico convivio excepit ; cumque
ustionum criminalium. Cum dubiorum nova quotidie miscultas mergit, Casilum doctores moderni tam I hec
logi, quam Iuristae plurex casus di legendo, di
e Idem Diplauat. ἐκ D. Teuton. d) Saepe nimia familiaritas contemptum
generat .... quod verum est inter fatuos. Ita exponebat Αgo, ut ab eo audivi. Io. Glo. iuri quianis me fias. Di. LXXXVI. e, AI eastem egretii Doluminis, quo laus D edi tum eum Ioarinis gloseu contiaeta re , bare a astatio habetur : Explieit apparatus I e. cretorum editus a Io. Teutonico. Decretum de litera nova cum apparatra Magis Io. Teutonici pretio C. libr. Bonoii. emit OI fretis relabris doctor aura MCCLVI., ut ex tabulit , quas Bononiae Didi in arebitio Fνat um Miaoνtim lib. B. m 18. Laumera de gene
372쪽
PRoras I REI . iteratis poculis optime exhilaratos comperisset, rogavit, num suum quisque patrem illico conspicere vellet. idque se tacile efecturum magicis artibus spo
pondit. Annuere omnes. Is autem sumpta virga, cum carmen mussitasset, illico in conspectum venerunt evocatae ex inseris animae eorum hominum, cum quibus Canonicorum matres furtivos complexus habuerant. Erat haec vilissima
turba coquorum, mulionum, S si quid sordidius est in infima populi faece, ac suus erat cuique Vultus, dignus Petaona , quam gerebat, ta ridendae omnium formae. Tum vero patrem tuum ostendit liberali 1 acie, & honesta canonici ve- ne indutum , matrem Vero, ut nobile scortum decebat, splendide ornatam; atque ita sodales suos procaciter comPellans, quis nostrum, inquit, de natalium elaritate magis superbiat Illi vero in hunc modum correpti, & matrum sua. rum contumelia tacti , nullam Ioanni moleti iam ob natalium conditionem deinceps attulerunt. Se ipsam prodit haec fabula. Sed quis credat, doctum hominem & eruditum , dum eam explodit & rejicit . hinc tamen argumentum sumere , ut Ioannem Teutonicum spurium fuisse definiat a VIII. Alii alias ob causas invisum fuisse dicunt Ioannem Teutonicum sodalibus suis, quod nimirum eorum ignaviam, atque inscitiam palam redargueret. Addunt nescio quam nascentem in populo superstitionem ab eo praesocatam,& opinionem 1ictitii miraculi deletam; qua de re, quasi violatae religionis reus, apud credulum Vulgus traductus est ab aernulis. Et accusatus etiam magiae dicitur; quod pertinet ad fabellam, quam exposuimus; & irreverentis animi. atque
contumacis erga Romanum Pontificem, a quo etiam excommunicatum tuisse seribunt. Et ne quid ad tragoediam dest, ob manifestam numinis iram ea mor.
te sublatum dicunt, ut videri possit de caelo tactus interiisse. b Melehior Adamus, qui Ioanni Teutonico primum locum inter ICtos Germanos concedit, hunc titulum ad ejus sepulcrum positum fuisse scribiti
EsΤ ERIT ATQUE FUIT QUI DESINIT ESSE IOANNEs, DOGMA UIGET VIOVIT FLOREBIT IN ΟΜNIBVs ANNIS. X DECRETORUM DUX DOCTORUM UIA MORUM HIC IACET ET PLACET UT VACET A POENIS MISERORUM. e
Vel hie ipse honor sepulcri eius cineribus habitus satis ostendit, insipienter omnino excositata esse, quae de ejus infelici morte dicuntur.
scripta reliquerit Ioannes Teutonicus. satis manifestum est ex iis, quae '- diximus, Apparatum scilicet. sive Glossam Deereti, quam Postea supplevit. & emendavit Bartholomaeus Brixiensis. Glossas in quartam collectionem antiquarum Decνetalium . quas Antonius Augustinus, a quo editae sunt in lucem. doetissimas appellat. In utroque opere Ioanni Teutonico perpetuus usus fuit legum civilium in expoliendis Decretalibus Pontificum, aliisque legibus Ecclesiasticis: jam tum enim intellexerant prose res Iuris Canonici , persectam ejus cognitionem ab eo haberi
non posse, qui in Iure Civili plus quam mediocriter versatus non eget.
373쪽
'isopus Faventi I. IN quintam Decretalium couectionem . quam Honorius III. ad Tancredum Archidiaconum . & Acade iniae nostrae Praesidem misit, ut eam in scholis, de judiciis recipi cutaret, cum Cito obsoleverit, ob Gregorianas Decretales, quae paulo post vulgatae sunt. & antiquas collectiones e gradu dejecerunt, unus Iacobus Albanus glossas scripsisse dicitur. a Alii Iacobum de Albasco appel. Iant . O Est hic omnino Jacobus Albingaunensis, sive de Albeva. cuius nomen librariorum inicitia ita depravatum est. Non defuere etiam qui Joannem pro Iacobo dixerint. O Nec dubito, quin patria Albingaunensis suerit, ut a jo. Andreae, & a Speculatore, aliisque passim appellatur. Hic floruisse in foro videtur admodum juvenis. Λnno enim circiter MCCX. advocatus erat in causa , quam sua Decretali, ad eum annum edita, definivit Innocentius III. d) ΑΩ sumptus est postea ad Praeposituram Albingaunensem, Ο & ad Faventinas tandem insulas, ut scribit Guillelmus Durantis. Ο Nec vero Jacobum alium Faventinum Epistopum decurrente saeculo XIII. milae , non dubie accepimus, praeter eum. qui electus anno MCCLVIII. sedem illam tenui se dicitur usque ad
II. At enim suspicari sorte quis posset, non tam longe vitam produxisse aecibum Albingaunensem , sed Faventinam Ecclesiam aliquanto maturius administrasse ; scilicet , inter Albertum , cujus extrema mentio superest ad annum
cobum vero ilium, qui anno ΜCCLVIII. creatus est, alium ab Albingaunensi fuisse. Sed, ut ut res se h. bet, neque Ughellus in Episcopis Faventinis, neque Tonduccius in Faventina historia persenserunt. Episcopatum eius civitatis gessisse Iacobum Albingaunei sem . Iuris Canonici professione clarum , Henrici Cardina- Iis Ostiensis. ω Petri Sampsonis magistrum. Hunc esse conjiciebat Diplova. t accius Iacobum illum Decretorum doetorem, qui, cum degeret in scholis nostris. veste utebatur antrorsum aperta, contra decorum . dignitatemque doctoris; qua de re a Speculatore notatus est. i Sed fuit is Iacobus Alberti soliacose Canonicus Bononiensis; de quo infra dicemus.
x.s, hae habet : Dicebat Abi as , quod ni igi iter suus c. eiuret , Petrus de Sampyoxe dicebat se
vidisse loeum, & quod Ipsus magister, ses Iliscet Iacobus de Ancraga fuerat advocatus in causa , dicens , quod L lesa erat Getitiae, di
To. ικ. paς. 333. i Et forte iste est Iacobus meretorum doetor, qui Bononiae iegcbat, Et portabat vinsteiri sitam , de quo SI ciat. titti de advocar. sequitur videre in fili. Dipia tari in Iacob.
374쪽
AArcinone ca) in Hispania natus est Mymundus ex nobili familia de Pen.
nasori saeculo XII. ad finem properante: cumque in patria sua primam talem humaniorum literarum studiis impendisset, ibi & dialecticam . aliasque philosophicas disciplinas non solum didicit , sed aliqui etiam docuisse tradunt . b) Post autem Bononiam venit, cc velut ad Commune bonarum artium domicilium. db Hic autem cum annos aliquot Juri Civili. & Pontificio se totum dedisset, doctoris honore donatus est, & Ius etiam Pontificium. in quo maxime excellebat, frequentibus auditoribus in nostris scholis aliquan
sores Iuris Civilis ceteris eminebant AZO . Bagarotius, Hugolinus Presbyteri, de Iacobus Balduinus; in Iure autem Canonico percelebres erant Laurentius Hispanus. Joannes Teutonicus, Tancredus, aliique. suo loco memorati. Cum his vir it Raymundus: cu us autem disciplinam secutus sit, non liquet. Ipse in Summa Poenitentiali, quam scripsit, decem Iuris Canonici prole res allegat. qui partim cum eo, partim antea in scholis nostris floruerunt, Bagi, num scilicet, Ioannem Wallensem, Alanum . Laurentium , Tancredum . Rufinum . Metendum , Huguccionem, Ioannem Teutonicum. & Vincentium; sed neminem indicat, quo magistro usus sit in ea facultate perdiscenda .
de Raymundi do strina praeclare multa dici audisset, ad Ecclesiam suam rediens eum Rcus adduxit, sperans, magno eidem Ecelesiae suae & ornamento, &utilitati suturum. Discessit autem ex nostris scholis ad annum MCCXIX. . Gac triennio post Ordinem Praedicatorum Barcinone ingressus est. Eius autem exemplum, hominis nimirum omnium opinione doctissimi, quique sibi ob eam 1em ad magnas opes, ac dignitates aditum aperuerat, tantum valuit, ut plures viri speAatae nobilitatis, ac doc ina praestantes, in eumdem ordinem admitti postulaverint. Atque in his fuit Petrus Ruber, g pridem in Academia Bononiensi Raymundi sodalis . incertum. inter scholares, an ex numero professorum. Quae postea egerit vir sanctissimus, idemque doctissimus, quae munera gesserit cum in Ordine suo, tum apud Sedem Apostolicam. quos denique libros scripserit, aut labores susceperit pro Ecclesia Dei, mei instituti non est hoc loco dicere. & uberrime haec exposita sunt a scriptoribus ordinis Praedicatorum , a Bollando, aliisque sanctorum, & doctorum hominum biographis.
mum. Raymundum a Gregorio IX. P. M. Romam evocatum, ut ejus opera
uteretur colligendis, & in ordinem digerendis Decretalibus Pontificum. quae extra corpus Iuris Canonici a Gratiano covitatum vagabantur, partim quinque 1 t a prio
ce) Hie fuit excellens doctor in iure ca
tum in v eo, qui de Pennasori diceretur, ex quo οὐ familia alnome. duaerit. Vid. adnotata ad Vitam Sanesi Romuias praemissam ejus Sua-α erit. Heronae 1744. cap. L pag. 28. b INL par. as. u. 3. in adnot. e κὰκ se dieitur Bononiam anxo mcc , veI mccxl. , qua de re nibit reril habemus . Tantam eaploratum es, Bononiam venisse ante Augusum misem anni 1ICCXL, ea moaumentis a latis in notis ad Dus ritam L cit. P. as. n. 4. dὶ Bonoti iam, velut ad commune bona rum artium domicilium, & disciplinanim em. Porium Prosectus est . clemenς VUL ia Bullacia Uz. S. Ram. c. L n. s.
375쪽
prioribus collectionibus, quae ante illud tempus prodierant, contentae, partim seorsim editae. ac dispersae. Tantum opus aggressus est S. Mymundus circa amnum MCCXXX., ac triennio absolvit. Itaque an. MCCXXXIV. Gregorius Pontifex novum hunc codicem Juris Canonici ita quinque libros di stributum promulgavit . atque inscripsit Academiae nostrae Bononiensi, mandans doctorubus nostris, ut eo in scholis. & judiciis uterentur; qua de re alibi di m. Haec itaque Decretalium collectio tantae auctoritatis suit, ut ex ea una jus dici, & doceri coeperit; aliae autem collectiones, quae antea in usu erant. omnino obsoleverint. Belle autem cecidit, ut quoniam corpus Iuris Canonici in Ac demia nostra praeserinatum fuerat a Gratiano Monacho; haec nova adjectio. quae Gratiani libro facienda suerat . auctorem habuetit S. Ramundum Academiae item nostrae alumnum.
V. Hic autem dissimulare non possum insigne erratum Thomae Diplovataecii, qui praeter S. Raymundum . Raynerium quemdam de Pena forti inducit . canoni stam, ut ipse putat, egregium , qui nunquam inter homines suit. Viderat. opinor, in quibusdam antiquorum scriptis citatum S. Raymundum , eius nomine in hunc modum expresta My. , ut sere doctorum nomina compendio exprimi Plebant; atque ibi se Raynerium vidisse visus est. XXX.
FAma notissimus est Tancredus canonum prosessor, ad quem Honorius IIL
suam Decretalium collectionem misit. ut eam in scholis nostris promulgaret: sed ei locum tribuemus inter Archidiaconos Bononienses, de quibus post reliquos professores agemus. II. Vincentium Hispanum, clarissimum canonum professorem, quam parum noverit Panci rotus, haec ejus verba declarant: In Gratiam opus, inquit, glossas ediderunt Laurentius Cremonenses . Vincentius Cainlitoneus Aladiolanensis. summus
canonista, Bemaria Bottoni praeeptor . OUradus νero Hi panum fuisse V mat. ab De Laurentio satis dictum est . Vincentium vero Hispanum fuisse . non secus ac Laurentium, notissimum est; bb nec de fide old radi dubitandum fuerat . qui Dini Mugellani auditor in nostris scholis fuerat labente XIII. 1. lo, quo saeculo admodum adulto Vincentius adhuc erat in vivis. e III. Hic diu videtur in scholis nostris versatus . Scripsit enim glosas inquatuor priores antiquarum Decretalium compilationes: db ex quo apparet . diu illum interpretandis Decretalibus occupatum fuisse, antequam Gregoriame Decretales prodierint. Post autem, ubi lucem aspexerunt Gregorii IX. Decretales. iis quoque interpretandis se totum dedit Vincentius. & ampla. atque erudita in ea dedit commentaria. eb Ex huius autem laboribus maxime pro fecit Bernardus Bolonus Parmensis in commentariis ad Decretales Gregorianas , qui nullum sertasse ex antiquarum Decretalium interpretibus frequentius allegat, quam Vincentium. Quamvis autem Bernardus superiores omnes Deo Cretalium interpretes, suo glossarum apparatu edito, exauctorasse visus sit; suus
tamen Q P Arist. M. m. e. III. h Ptolomaei Lueeum resimosum v. supra
ea vincentius autem, qui sol erat per IIII. eompilationibus , lacha eompilatione Gregorii glos lavit illam. D. Andri lac. cit.
376쪽
tamen honor Vincentio mansi, eiusque glossae & commentaria in Decretales summo in pretio fuerunt apud clariores quosque canonum professores, qui post aetatem illam vixerunt. Id plane ostendunt scripta Ostientis. Bernaidi Compostellani junioris, Guillelmi Durantis, ac praesertim Abbatis antiqui . qui vix alium sere allegat ex antiquis Decretalium interpretibus, quam Vincemtium .
IV. Animadversum est a Joanne Andreae . a Vincentio interdum allegari Tancredum , & contra a Tancredo Vincentium; ex quo apparet, eos una vi xisse, quod aliunde etiam erat notissimum. Ac sertasse aliqua aemulatio miti citer duos hosce primarios canonum profi lsores, ut aliqua ejus verba in commentariis ad Decretales Gregorianas ostendunt. ab
U. Audierat Vincentius in Iure Civili Accursium glossatorem; ob quo
magistro tantum profecit, quantum ejus scripta demonstrant. Id quippe peculiare est in ejus glossis, & Decretalium commentariis, ut perpetuam consensionem inter Ius Canonicum. & Civile demonstret. Quem autem praeceptorem in Iure Canonico habuerit, non constat. Neque vero Certum est, quod tradit Panci rotus, eius auditorem fuisse Bernardum Parmensem . Ita enim de Bernardo loquitur Guillelmus Durantis in speculo, ut cum dicat, fuisse Tancredi discipulum. negare videatur, fuisse discipulum Vincentii. cc Et quamquam Bem nardus in Glossia Decretalium ad C. iurat D. de probari nescio quid se audivisse ex ore Vincentii dicat, cd non propterea quisquam rite conficiet, ejus auditorem in schola suisse. VI. Discimus ex Vincentii commentariis in Decretales Gregorianas, eum fuisse Episcopali dignitate ornatum; se enim in eorum prooemio dicit Hi an rum epiflogorum minimum. At neque ex iis commentariis, neque aliunde ulla lis anulget ad eius sedem Episcopalem agnoscendam . Imo neminem adhuc reperire licuit ex scriptoribus. qui veterum juris sapientum memoriam illustra. runt . qui Vincentium hunc nostrum Episcopalibus infulis insignem suisse scripserit, ac de illo non brevissime, atque omnino perfunctorie egerit.
Pparatur in Dereetates Grestorii m. Hunc supra indicavimus ex codice Badiberino. Opus est prolixum , in quo auctor legum civilium auctoritatem perpetuo uturpat ad Pontificias leges exponendas, & Confirmandas. Super quartim compostione , inquit, sudens ego Vineentius epi oporum Hispania minimus , super operis imperfectione veniam postulo a lectore. Ita aggreditur Decretalium expositionem Vincentius, & ad V. Mag. Rumundum haec adnotat: Virum religiosum. νalde literatum, oriundum de Catalonia, tibi non datur actio ex promisse. Teneri tamen debet Catalanus , qui vanis promissionibus, inutilibus mutationibus detinet viatorem saltem de dolo.
J si quis ea ute . sed amo ce) Saltare hic videtur extra chorum Vincentius, dum ita Catalaunos sugillat. Ab iis aliquid incommodi sortasse Dasius fuerat, Cum in Italiam veniens, per eorum fines transitum fecisset. a Et ita notavi in sequenti glossa, quia
Mag. T. dedignatus est opinionem meam, imo veritatem, quod numquam me praeseiate diceret. Sed quia non est episcopale eontei dere, vel invidere, pono meam sententiam, de sciam. vive. Hiis. ia δε es Merarimus. deriectio. ω etis. poι. Et paulo post Itiquier No.tat hie Mag. T. contra me Vitici di satis misere. Ex eo . bibl. Barberiηα n. 4o a. l b Et d.cebat dominus Accursus magi. ster meus. Vinc Hiis. iae. eausam. de reseripti
co Sed contra opponitur, quod dicunt Lm & T. eius discipulas, & B. discipulus T.& vine. Ec dominus meias Host. & M. de Alta
377쪽
set. Quamquam & aliarum nationum mores subinde ea it: γ illudque ex iis . quae supra attulimus. b conjici posse arbitror. hominem fuisse
ad animi olfensiones di1simulandas minime comparatum . Scripsit haec comis mentaria in Decretales cum jam estet Episcopus; & tamen 1ic de rebus nostiis loquitur, quasi adhuc Bononiae degeret . Glossae in quatuor primas Decretalium eo tutiones. In quintam neque ipse, neque alii proses res. praeter Iacobum Albingaunensem, scripserunt, quia viκ dum creatus est Ponti sex Gregorius ΙX. cogitare coepit de nova Decretalium compilatione edenda , in qua coalesceret. quidquid in aliis colI ctionibus dispersum erat. Vidimus in codice Vaticano tertiam coIlectionem cum glossis solius vincentii, & paucis aliis sine auctoris nomine.
Panci rotus glossias a Vincentio scriptas dicit in Gratiam Decretum; cujus rei nullum indicium reperio
Di opus Cisesrenses. Est alter a superiore Richardus Anglus nostris Pontificii Iuris interpretibus
, adnumerandus, quem a Richardo Paupere, etsi uterque eumdem Episcopatum Cice strensem gessit, vel sola notatio temporum facile distinguit. cd Wichius dictus est ille . de quo nunc agimus. ex loco originis, pago nimirum Wigorniensis dioecesis. qui ex puteo aquae salinae Anglorum lingua wike . seu Wich dicebatur : est autem in lucem editus anno circiter VCXCVII., ut ex his, quae dicturi sumus. st manifestum. II. Fuit mira Richardi pietas, & religionis studium iam inde a puero,
nec minimus literarum amor, quibus Oxonii primum , dein Parisiis. mox Bononiae sedulam navavit operam. Cum autem in scholis Bononiensibus annos amplius septem Iuri Pontificio addiscendo impendi siet, dignus ab ejus praeceptore habitus est, qui, cum ipse diuturno morbo amictaretur, ejus scholam regendam susciperet; quod Academiae universae gratissimum suisse ob cognitam Richardi doctrinam, memoriae proditum est. Silent Richardi acta a Joanne Caperavio edita , ex quibus pauca haec excerpsimus, ejus doctoris nomen. a quo Richardus in Iure Pontificio est eruditus; sed aliud addunt amoris argumentum , quo is sibi percarum hunc auditorem suum devincere studuit . Quam enim unicam habebat filiam Richardo in uxorem obtulit, ut illum non modo
sibi generum faceret, sed filii loco, suique patrimonii haeredem haberet. coVerum ille in meliorem sortem divinitus vocatus terrenis nuptiis alligari se noluit, seque inde subduxit, ne quid esset, quod ei impedimentum acerret ad
sanctioris vitae cursum arripiendum.
nixIt vincentius e nee et edo Alano quia Angliciis Ec timidus, nec Mag. Tanc do quia Iinmbardus es acesialus. Io. AML
MUCXIV. Rici ardus Poore, sive Pauper. MCCXVII. Radulphus de Wartiam. MCCx XIV. Radulphus Newiu. MCCXLv. Richardus de la Hich &c. Godus. de Pνιυia. An l. in Uri cicon e Postea B. Richardus Bononiam pros.ciscens, per septennium & amplius mellea Ca. nonum suenta sic hausit, quod Magister suus , infirmitate deleniux, ad lectiones suas vice sua Coritinuandas , prae omnii s distipulis suis dictum Richardum elegit. Qui per dimidium annum amplius ite prudenter di humiliter in illo officio se habebat, quod a tota Universitate laudem dc honorem meruit obtinere singularem et necnon a Magistro suo tantam gratiam invenit , quod unicam filiam si iam sbi haeredem, eum omnibus terris & honis suis, ex voluntate filiae obtulit assectuose. Ita an vita S. Riebardi cicesn D. eap. I. ea Ioauiae Caperamo , eap. L n. a. apud Bullans. D. I. April. ad diem tertiam .
378쪽
III. Sed quoniam, quo tempore Richardus Bononiae versatus est, nimirum taculo XIII. non admodum adulto, nondum mos invaluerat, ut alii, quam sacrati viri in Academia nostra Jus Canonicum profiterentur, facili memoriae lapsu, qui res gestas S. Richardi literis mandavit, pro Iuris Civilis. Juris Canonici profestarem eo Ioco inducere potuit. Solebant autem qui Iuris Canonici studio se dederant, non minimum laboris conserre in Iule Civili peidi. scendo, ut constat ex glossis antiquorum Iuris Canonici interpretum, quarum
pars maxima ex Iure Civili proficiscitur. Si quis igitur fuit ex legum protessoribus Richardi praeceptor, qui unicam ei filiam connubio jungere voluerit . non alius misse videtur, quam Hugolinus Presbyteri, qui unam reliquit filiam, Felicianam nomine, quae postmodum nupsit Albigo Agonis Ubaldini de Mon. teganico. ab nobilissimo viro . octaviani Cardinalis agnato, ad quem tandem IAlbiai ipsius haereditas Hugolini Presbyteri patrimonio clitata pervenit. h IV. Riehardus igitur his illecebris blandientis fortunae minime captus, in Angliam reversus, iterum Οxonii substitit, ubi & assiduo literarum studio, fit
perpetuis poenitentiae exercitationibus, piisque operibus, Iaboriosum, & plane asperum vitae genus aliquandiu secutus est; ex quo tantam sibi famam in ea 1lorentissima Academia libi conciliavit, ut communi omnium assensu Cancellarii munus ei sit delatum. Postmodum Beatus Edmundus Archiepiscopus Ri. chardum penes se accivit, quem & consiliorum . suorum omnium participem esse voluit, & Cancellarium item suum atque Ecclesiae Cantuariensis creavit. Nihil attinet dicere, quanta fide, atque prudentia fiunctus sit eo munere, quan tumque attulerit & adjumentum , & solamen viro sanctissimo in durissimi, illis casibus. quibus diu jactatus est. Neque vero ab eius latere unquam discessit; eique a patrio etiam regno exulanti comes individuus haesit. Sed ubi ab humanis excessit Edmundus. Richardus a curis omnibus, & negotiis solutus. Λ u. relianis apud Fratres Praedicatores, quorum Institutum aliquando amplecti cupierat , se abdidit . ut totum se traderet sacrarum literarum studiis in eorum scholis. quae tum maxime ob Theologicas disciplinas celebres habebantur. V. Sed Richardus, . Deo volente, in Angliam iterum reversus, iterum Ecclesiae Cantuariensis Cancellarius . vel invitissimus, eligitur . Atque haud multo post Episcopus Cice strensis creatus est, & ab Innocentio IV. Romae inauguratus, Henrico III. Angliae Rege dissentiente , & improbante; qui & alterum eo imunere indignissimum in sedem Cicestrensem intrudere voluerat. & Richardum 'subinde . quoad vixit, gravi er vexavit. Sed praeclara eius gesta in Episcopatu,& sacerdotalem Constantiam, quae in eo emicuit, totamque ejus vitae historiam miris multis illustrem, non est inlli tuti nostri hoc loco perscribere; quod ab alii, abunde factum est, ac praesertim a sociis Bollandianis, a quibus . quae ad sancti viri memoriam illu1trandam pertinent, diligenter collecta habemus. Decessit autem S. Richardus anno MCCLIII., annos natus circiter sex & quinquaginta , cum nonum jam annum in Episcopatu ageret. Neque multo post mortem , cum ubique ejus sanctitatis, di miraculorum . quae in vita, & post mortem patraverat, fama celebraretur. ab Urbano IV. in Sanctorum album solemni ritu relatus est anno MCCLXII. S. Rue
Feliciana quoni 'am dri. Hugolini Prestiteri legum doctoris ot uxor m. drii Albici de Minxello vendit dri. Juliano qu. dni Preve selli de
Caicina pectam unam terre in euria castri Britorum. Ex Memor. Com. Bonuar. Com te
xi di i O viam cardinalis N d . Ndrudam filiam qu. AIbitonis drii AgonIs de Montet Dieo de Muxello super hereditate dicti Albia
ni . . . . quam di a Ndruda cedit ino Cardi
nali pro M. lib. Borion. Actum in S. Mich. in Bulco presentibus dn. Octaviano episcopo,dn. Mardo de Pritis li. doα &c. Ibid. Iasin
de optatis ab Hugonao Riebaris , O 1 eliciaκα iliae suae nuptiis debemus.
379쪽
Commendavit Urbanus Pontifex non solum Richardi sane imoniam . sed domi iram quoque, & eruditam linguam; ca nec cubium est . quin Richar.
clus plures literas pro Salusto Edmundo ad Innocentium IV. scripserit, pro tuenda immunitate. & libertate Ecclesilae Cantuatiensis contra Henricum III. ejus iura invadentem. seripsit etiam prolixum opus de EccIesiasticis ossiciis, in libros septem distributum, cuius tale initium est : inscium ex debito. Hoc opus, licet, ut opinor , nunquam ab se visum . ex Romana Synagoga observantiis undique eorums consatum , per summam impudentiam blateravit Ioannes Balaeus, id ipsum vitio vertens sancto viro; in quo maxime laudandus est ab iis omnibus, qui non cum Balaeo desipiunt, & Romanae Ecclesiae sacra, ritusque quanti par est aestimant. Eorum librorum nullum ego indicium re. perio inter codices bibliothecarum Angliae; quod magnopere miror.
Richardo etiam tribui potest Sancti Edmundi Vita , quam Matthaeus Paris Historiae suae inseruit. Sic enim de Richardo Matthaeus: Vῖν fuit, inquit, eminentis scientiae, eximia Ianctitatis . quandoque P. Edmundi Cantuari Us Arctivi ori clerietis . Tu confliarius specialis r eujus vestria δε
qui nitebatur pedetentim. Hic, non sise R. Edmundi praegno ico νaticinio, in Praesulatus promotus dignitatem, Pontiniacum adiit c quo nimirum loco S. Edmundus obierat). cum dictus Sanctus fuerat transferendus; ne tam δε eialis amicus a tanta et' tam iecreta solemnitate absens extitisset. His etiam. Oeluti domesicus, Omnium suorum con us extitit feretorem, quae inquirenti. hus propter aediscationem palam declaramis. Ex iis igitur . quae Matthaeus de S. Edmundo ab Richardo accepit, ejus vitam concinnavit, ut disertis
verbis in ipsius Matthaei Historia scriptum est . h In bibliotheca Collegii S. Benedicti in codice MDLXXVIII. est opus inscriptum Numerale Rie. Cancellarii de Cantabrigia . cujus tale est initium: Qui bene praesunt. Q An pertineat ad Ricbardum nostrum, ii judicabunt, qui bus inspiciendi codicis erit facultas .
'i opus Asenionenses. ΡRaenobilis suit Bononiae Tencararia gens, ex qua circa initium saeculi XIII. natus est Zoen , non despicabilis cholarum nostrarum professor. Ejus nomen haud plane insolens inter Bononienses. nec inauditum vel in ipsa gente Tencararia. db Sed naenis & seneris. & doctrinae commendatio valuit ad obtinendum Canonicatum in Ecclesia Bononiensi. Anno circiter MCCXXVI. magister creatus est, ce annis aliquot postquam inter canonicos merebatur. DObti.
nonicos cooptatus fuerat , ut ea tabulis arcinia cauovieorum Metesiae Bonoa. , praserιim ex libro i
380쪽
obtinuit etiam Leet oratum Echlesiae Bathienss in IIungarIa; ac tandem circa an num MCCXXXV. Archipresbyteratu Eccletiae Bononiensis auctus est. ca) Eκ-tant Gregorii IX. literae ZOeni admodum honorificae, quibus indulget, ut cum Archipresbyteratu Bononiensi Lectoratum Bathiensem retinere potiit; idque potis sinum ob eius doctrinam . qui, ut ait Pontifex, fetis juris sitienta Ilantatus , alios Meere meruit. b) Eidem, S Abbati S. Stephani. S Raymundo de Villang Pontifex commist cognitionem causae , quae agitabatur inter Capitulum Ecclesiae Potensis. & Patriarcham Aquileiensem . ob electionem Episccpi. Potensis. Datae sunt ea de re Pontificis literae IlI. Kal. Iun. anno X. , idest,
II. Sed annis non admodum multis Archipresbyteratum Bononiensem renuit Zoen. ad Episcopatum Aventonensem evectus. Non placie constat, quo anno sedere coeperit in cathedra Aventonensi; verum anno saltem MCCXLII. ei praeerat Ecclesiae, ut Galliae Christianae auctores demonstram ; cb quibus tamen omnino ignota fuit Zoenis patria, ignota professio. ΔΕ Fccusati icae dignitates, quas ante Episcopatum gessierat. Fantonus Aventonensis Historiae auctor,
ex Noguierii coniectura, Italum suisse praesenserat, sed nihil amplius. db d ioclquis tandem miretur, cum ne nostri quidem scriptores Zoenem, in monumen. tis Ecclesiae Bononiensis notissimum , ad cathedram Λ venionensem aliumptum
noverint Eum plurimi fecit Innocentius IV., a quo Sedis Apostolicae Legatus Creatus est ; quo munere fungebatur 1am inde ab anno MCCXLIII., ac sor. tasse non temporaria, sed perpetua fuit eius Legatio; an. si quidem MCCLIV. ea nondum destinctus erat, nam Concilio Albiensi . ut Legatus Apostolicus, eo anno praefuit. Multa in Episcopatu praeclare gessit, quae Galliae Christianae au. etores diligenter persequuntur: atque illud in his maxime Commemorandum, quod de extirpandis in sua civitate, & dioecesi haereticae pravitatis surculis ma. xime sollicitus fuit. ce Anno MCCLVII. testamentum condidit . quum Bo noniae esset,& hospitium haberet ad Diui Antonii de Sapina. Ecclesia est suburbana, ubi Canonici quidam eo tempore habitabant, Canonicis maioris Ecelesiae S. Petri. quorum de numero fuerat Zoen , peculiari vinculo sociati, ac eorum
III. Non erit iniucundum antiquitatum studiosis aliqua delibare ex postremis huius optimi Episcopi tabulis. quas integras in Appendice dabimus. Itaque parentibus suis, Fratri Iosepho , quem ex ordine Poenitentiae fuisse arbitror. 6 Conteginae, qui adhuc in vivis erant, usumfructuin reliquit possessionum omnium, quas citra montes habebat. Pro anima sua quater mille libras reliquit. ingentem sane summam pro illis temporibus. Ex ea summa libras mille dari voluit Ecclesiae Romanae . mandans testamenti curatoribus a se delectis, qui fuere Prior Fratrum Praedicatorum. Guardianus Minorum, & Prior S. Michaelis in Busco. ut intra annum post obitum suum absolutionem delictorum tuorum, ει testamenti confirmationem a Romano Pontifice impetrare deberent. Uni militi. qui honis armis, & equo instructus ultra mare pergeret, ibique per annum integrum degeret, contra Saracenos, ubi opus esset, pugnaturus, nutu Le. gati Apostolici, vel Patriarchae, quibus sistere Ie deberet, libras tercentum reis liquit. Alicui, qui pro expiatione animae suae Beati Jacobi Templum apud Compostellam adiret, libras decem. Item alteri, qui Romam pergeret, ibique Per totam Quadragesimam maiorem consisteret, Stationes Ecclesiarum urbis obiturus, Indulgentias pro ejus anima quaesiturus, postmodum ad Ecclesiam S. Michaelis in monte Gargano, denique Barium ad Ecclesiam s. Nicolai accederet, libras XU. Thomae filio Pacis Tencararii, fratris, ut opinor, sui, prae-V v ter