장음표시 사용
121쪽
Utrum necessaria sit in fusio gratiae ad remissionem peccati pMas V
IDE TvR non esse necestariam; sed remitti posse peccatum per condonationem Dei puro extrinsecame . Quia nomo homini potest remittere Iniuriam sola sua voluntate, eademque sola potest remittere Princeps temporalia ini iam illatam reipubIM, & sibi absque ulla mutatione inerinseca remissarii. Ergo fortiori potest Deus remittere iniurias suas, absque ulla mutatione intrinsera petagatoris, per siram solam voluntatem. Cuius nimirum sussi eienti a in quovis genere est infinite maior, quam lassicienti a volanta
a. Peccata venialia potest remittere Deus per condonationem pure extrinseca. Fieri namque potest, ut ex duobus venialiter peccatoribus aequaliter attritis, & --hentibus aeques em gratiam, altes obtineata alter non obtineae remissionem suorum venialium, pr ei se quia alter haberialter nodi habet gratiam , aut eius partem, ex saer. mento Poenitentiae. Nempe virtute huius saeramenti possunt remitti venialia quoaugulpam , ut dicetut ex communi in qq. ae eodem Saeramento tamen dicendum a. si mi liter est in qq. de sacramentis in genere gratiam saeramentalem solum extrinsece differre a gratia non sacramentali. Em
122쪽
x o etiam peccatum lethale potest remitti
per gondonationem pure extrinsecat a Patet consequentia, quia neutrum est diseficilius Deo , quam alterum, nec est alii. Enabilis ratio diffcrentiae. 3. Non pluribus Indiget Deus ad conis donandum peeeatu hominis eleuati, quam hominis existentis in pura natura. In statu autem Purae naturae potu ent remitti pec-icata absque infusione gratiae . Quae videliis Cet est douum supernaturale, quale nullum daretur pro statu purae naturae; cum pina natura constituatur intrins.ce per exclu- .sionem omninm supernaturalium . Ergo nunc etiam possunt remitti peccata absque inlusione gratiae . u. 4. Non sunt idem, non odisse,&amare ;
sed primum est separabile a secundo . Ergo,potest Deus peccatorem , quem prius ode-xat, incipere non odisse per puram nolitionem ulter loris odij, mra aduersus i : sum ; quin propwreR incipiat eum amare . . Remissio aute peccati est inseparatillis mutuo a ce mitione odii, Se irae Del aduersus, peceatorem ἴ ct similiter aest inseparabilis anfusio gratiae ab amore Dei eiga eum, qui habet gratiam , ut dictuna est supra . Ergo remissio peccati .est separabilis ab infusione gratiae . Paetet consequentia . Quia, qtiariunt inseparabilia ab muleem separabili. Bus, sunt utique separabilia. inter se
s. peccator potest. a voluntate . immediate inducere formam contrariarius peccato. Nam , qui commisit peccatum agis aritiae, potest postea committere pecca--tuni prodigalitatis, quae est contraria auaritiae, & post utrumuis peccatu potest exer- .ceri liberali eas, quae e st utrique contraria;
o si militet est contrarius cuiuis peccato
123쪽
actus e tritionis, & quilibet a Iius actus honus motiui uniuersalis euilibet actui mu lo . Quicumque autem potest inducere formam cotrariam formae praeellistenti,po xest excludere formam prae existentem a si quidem sormae contrariae non possunt simul inesse eidem subiecto . Ergo peccator potest sua voluntate immediate exeludere ac
corrumpere peccatum . Ergo ad exclusi nem, Se Korruptionem peccati non reviri
tur infusio gratiae; quandoquidem gratiam non potest inducere peccator immediate
6I Peccatum potest remitti a Deo,antequam committatur,& dum actualiter committitur , S similiter potest eidem pro e siem tempore remitti unum peccatum non remisso alio. Nempe vrrun que potest iter ab homi i e carca suas iniurias, & Deus est Potentior circa suas, ut arguunt Cardinalis
Delugo, & Ripa Ida. Neutrum autem fieri Possera Deo , si non postet remittere pe cata absque infusione gratiae. Qui a gratia est intrinseee incompossibilis eum omni hus , & quibusvis peceatis lethalibus; αPraeciit quatenus existens pro tempore an ieeedenti nullum effectum formalem conferre potest pertinente ad tempus sequens. - . An e & post peccatum Deus potest is cere idem . Quia semper est eadε eius potaeentia, semperque est infinita, nee impediis hilis per peccaturi . Ante peccatum autem fieri, a Deo potest, ut sie liomo sine peceato, di sine gratia. Ergo hoc idem fieri po-ι est post peccatum . Confirmatue, qui utrumlibet oppositorum, inter quae est da-Fe mediunt, potest exeludi, quin inducatur alterum .Est autem dare medium inter petiscat umidi gratiam ἱ nempe statum purae na t L 3 turae.
124쪽
aurae. Ergo seut potest Deus auferre gratiam absque peccato; ita potest auferre peccatum absque gratia, ad eum modum, quo albedo potest tolli absque nigredine, ει hie sine illa per colores medios ν Se pernegationem omnis coloris. 8 Peecatum remittitur formaliter,eum
primum Deus eessat ab ira, & cidio aduerissus peccatorem , eumdemque ineipit diligere pro priori naturae ante infusione gratiae. Quia voluntas eam insundendi per se- psa sotmaIi rei est dilectio. & cessatio odii. Ergo remissio peccati no fit formaliter per infusionem gratiae, sed per voluntatem infundendi, quae prseedit tanquam cauis propriori natur . s. Deus potest iniqualiter velle, & nollet amare & odisse, at personas, de res alias , nulla in eis existente lii qualitate obiectiva honitatis,ae malitiae. Primo quia hoe sp ctat ad amplitudinem libertatis digna Deo, cum de homini ea infit. Seeundo quia potest velle existentiam, aut sanctitatem, a xarentiam Peeeati Petri, propter existenis viam, a t sanctitatem , aut carentiam preo eati Pauli ; atque ideo amare magis pauialum, quam Petrum; eum tame. eadem Miana, & eiusdem mali carentiam .liique -- lit. Tertio quia sub eadem omnino conditione potest velle uni , de nolle alteri frao iam, gloriam,aut existentiam simpliciter; simulque neutri, aut velle, aut conserr sabsolute quidquam spetiale. Quod est inet. qualiter eos amare absolutὶ absque ulla absoluta insqualitate sotrinseta ipsorum . Ergo potest similiter alteru in duobus peciscatoribus odisse, alterum non odisse nulla existente insqualitate ipsis intrinseca; atque a deo uni condonare, alteri non condo
125쪽
nare pedeata, neut i in iusa gratia . Pae e consequentia . Quia nulla est specialis ratio repugnant i a in hac potius,quam in qualibez alia ins qua ii tale affectur diuini abiisque in squalitate ex parte obiecti .
R. Amare aliquem est velle ei bonum S odi me. velle malum, ut habetur ex Phi-Iosos ho a. Rhetoric. eap. Φ. initio , & ex D. Thoma 1. p. ao. a. I. ad x. Et est c5munis omnium sensus . Inde paret, quid sit cessare tum ab amore, tum ab odio; &quid utrumque hune affectam simul suspe-dere. Quia .ero vires adtiuae cuiusque obe diunt eius voluntati, propterea dicitur a - Philosopho ibidem, quod amor est activas boni, quantum potest, nimirum circa bonum volitum per ipsem amorem. Confraquenter odium , est eodem modo impeditiuum boni quantum potest. Hi ne sit amo. xem, & odium humanum posse esse maximum . qui. Plurimum, imo etiam si nihil aut prosit . aut noceat; diuinum vero nequaquam. Quia homo intendens alteri m vimum seu bonum . seu malum, idque acta valde intenso potest destitui uiribus ad id praestandum vel totaliter, vel ex parte. Aemus, cuius potentia est infinita, nihil euiquam velle potest aut boni, aut mali quod praestare non possit ; de quod , si essicaciter Welit, eo lam non praestet. Repugnat itaque, 't Deus aliquem amet,& aliquem alium odio habeat a & nihilomi. nus ambo sint aequates in bonis, & malis assieientibus ipsos intrinsece . Id enim ut accideret, necesse ex t Deum , aut amare , ct simul non velle honum ; vel odissein tam ut non ve II e malum : aut velle quidem , sed neutrum, vel alterum nihilominus non
126쪽
terminis, secundum ex eoncepta Deliat . ut apparet ex praemissis. Repugnae similiter duos in squaliter, aut dilectos , aut odio habitos a Deo aequalia nihilominus eκ Deo, aut bona accipere, aut mala pati. Quia dilectio, di odium divisu est inea pax intensionis re remissioni ideo. que neutri potest conuenire e Te aiorem, vel minorem , seu dilectionem, seu abominationem, praeterquam Parte obiecti vo- iti, aut noliti Ud est ex parte boni collati, aut mala inflicti. Quae aequi ualentia liisquet principio immedia e ante primisso. Repugnat denique unum, eumdemque hominem pro diuersis temporibus esse di- Iectum , aut odio habitum a Deo, seu simia Uiel ter , seu secundum magis , de minus , quin pro isdem temporibus eonserat illi bonum , aut inserat malum speciale cum
eadem respective differentia penes magis o minus. Quia omnes actus diuini sunt egentialiter aeterni, ideoque Reundum s. Praeelse eorresipondent ex aequo omnibus, tisingulis temporum differentiis. Ergo non possunt sortiri ullam diuersitatem, nec Vi Ios esse us formales , seu denominationes diuersas impertiri aut ipsi Deo, aut creatu' xis pro diuersis temporibus, nisi propter di.
uerlitatem effectuum , quos pro illis intenodant, ac inducant. Quae omnia non satis obseruata ν ac penetrata a nonnullis nuper Theologis demonstrat elare, e merito P nit ut ndubitata D. Thonias q. illa a P. I. Partis, nec non Magister cum Augustino in 3. dist. a. ' E. I In vero. peccatores , dum peeeatores sint, prosequitur Deus odio, quali neminem Prosequitur non peccatorem , dum non est
127쪽
eri operantur iniquitatem Se illud Sapientiae r4. 9. Odio sunι Deo impios, m impietas eius . Quod non dieeretur specialiter de ipsis, si posset aliis esse commune. Si I iter Deus diligit omnes immunes peceati, non solum dilectione it Ia uniuersali peccatoribus etiam eommuni, per quam a si is qua I iter dili*it omnia, quae existunt , &participant eius bonitatem, quatenus sunt, re participant , quod significatur per illud Sapientiae ix. s. Drugis omnia qua sunt; nihil odi'e eorum , quae Dei tit sed etiam di Iectione illa speciali, quae peminet ad amicitiam , de nomine dilectionis absolute prolato communiter intelligitur . Qua proinde nullus diligitur non immunis a peccat 4uxta illust Prouerb. 8. 17. Ego diluentes meaiugo: εe Ioau. I s. 24. Vos amici mei sis, Issecernis, quae praeeipio vobit. Quorum ne agrum praestat v lus peetator; R verumque Praestat actualiter,uet habitu a Iiter, quicum que non est peceator. Ergo iuxta praemi μει Deus vuli , & infligit peceatori malum nulli m Rigibile non peeeatori; & e conue se ei, qui est immunis a peceato, vuIt eo ipsos re confert bonum nulli conseribit me eatori in sensu composito peceati .
Ceteum autem est eum, cui DeuS remi Et precata, non esse amplius peccatorem .llum quia a Theologis communiter dup at aue de sola remissi me deletiva peccati, de ea trahente hominem ab statu peccatoris et tum quia Ps. Ir. r. dicunt beari, quoνum remissa sent kniquitates: Beatus vero esse ' non potest . qui stibest malo,&miseriae maiori , quam fit priuatio beatitudi nis, quale malum, de miseria est pec Catum, ut appa.xet ea quastione proxime praeoed nti. Curtum rursus in nuuum esse dolin
128쪽
aistinctum ab omni sorma sanctificinio,
quod ratione suae honitatis non sit conseis ribile peeeatori in sensu composito pecca-1I; cum conceptus formae sanctific antis con. sistat in incompossibilitate bonitatis eius ea. malitia peccati. voluntas igitur Dei remissiua, ac deleti ira peccati necessario est volitiva , ae in sustua gratiae sanctificantis ;atque ideo peecatum hominis eleuati, de quo est sermo, remitti nequidem de pote tia Dei absoluta potest absque infusione gratiae. Quae consequentia est euidens sup .
positis principiis quae praemissa sunt; atque
nee ipsa principia videntur satis ceri , ac Conspicua . Sententiam istam docent m. Thomas l. a. q. 1εῖ. ar. a. di de veritatoq. 28. quae est de Iusti f. ar. a. Calς tanus, Vasque x, Valentia, & alii aduersus D. Bois
Explieatur , & eonfirmatur su petior dio Ieursus paritate remissionis humanae. In tu ria etenim homini ab homine illata nequitremitte, ae deleri absque mutatione ostenis dentιs, ve offensi ineon possibili eum effectibus , quos indueit iniuria ex sua natura In animo alterutrius ex illis, vel utriusque. Si enim, qui intulit iniuriam perseueret in eadem iniuriosa voluntate, nec concipi contrarium propositum reparandi damna illatum , aut satisfaciendi ad aequalitatem adi qui passus est iniuriam, similiter perseue ζ tr. fundate intentiva vindictae, aut sa. tisfacitonis aequalisi id est , si neque in o fendente adsie voluntas auferendi malum . in per iniuriam, illatum offenso; neque in imm offenso adsit voluntas non in serendi olis Φendenti malum inseribile ipsi propter on
μα- ό Si, inquam .hac ita si habeant s
129쪽
impossibile piosecto erit, ut inlaria, --eenus homini ab homine Alata interim reis
mictatur, aut quoquo in do Ruseratur. Erago nee iniuria Deo ab homiue illata remit is, ae deleri ullo pacto potest absque muta-vione alcerutrius ex ipsis ineompossibili ea effectibus , quos ea iniuria inducie ex tu
Est autem in primis impossibilis mutatio ex parte Dei, ut pote essentialiter imma. habilis. Deinde effectus Praecipuus,at sere ualce specialis, ac proprius iniuriae grauis Dei est priuatio gratiae, & gloriae. Denique voluntas hominis se sola, neque potest un-pe ire liuae effectum, ut per se patev τ η que potest compensare ad aequalitatem 1 iuriam grauem Dei, ve dicetar quaest. s. Incarnatione. Necessiatia igitur est, pro reo missione eius iniuriae, voluntas Dei impe I- viva priuationis gratiae,& luris a d glorham, Q d non aliter fieri potest, quam Per in fusionem gratiae, quae sola mutat peccator η utatione neeessaria ad deletionem peegati . Deas vera. cam se omnino Immuta- huissorinaliter, mutatur nihilominus aequuurienter mutando inem aliter hominem; iaest diucris illi voIendo Pro diuersis temporibus; nec potest aliter aequivaletia mu. tationis dari, aut intelligi in Deo quoactamorem, ae odium, ut liquet en superiora uitiusque desinitione, & definitio nix applieatione ad Deum- Vnde Augusti si s. de Triniti fine, cum multa hanc in rem --ficaciter praetulisset, verissime coaeludit:
li minanιῶν, non ipse: nimira siue tales sint actuali aer, siue habitualiter; siue person utet, siae originalite T. .
Medix non sufficere in remissionem. R
130쪽
' delectionem peeeati, quod ipsam au sera 1ur quoad suam a ctualitatem. Quia potest nihilominus permanere habitualiter, atque suum auctorem constituere adhuc peecato. rem, Se abominabilem respectu Dei, ut Iiquet ex quaest. S. des. Ru ad habitualitatem autem auferri non potest , nisi per in lfusionem gratiae Quia peccatum habitu a te, quatenus habituale consistit formaliter in priuatione gratiae neque est aliquid aliud, per quod habitualiter permanere P φt Peccatum, quod iam actualiter noto est in se ut itidem constat. Patet ver PIiuationem forma auferri non posse, nisi per positionem eiusdem sormae . Ergo re. nussio i&deletio absoluta peccati fieri non potest ab v e in iussione gratiae .
Demum manete toto aut praecipuo ma. o inducto, tum per peccatum formaliter sdi de merito rie, tum per diuinum peccati odium Brmaliter, S efficienter, nequ it remitti, re deleri peccatum Certe remissio, ac deletio loret aut nullum , aut exiguum &facile contemnendum bonum I di negatio remissionis . ac deletionis so et itidem in ullum,aut simile tantummodo malum. Pa. tet Verone ut uin horum dici posse de vera remissione. ae deletione peccati facta a Deo; cum nee de remissione ini uriae homini ab homine is ta maxime veto ab homine Praepotenti quoad vires diuitias, aut iuri di ctionem diei illud ipsum possrt. Et ratio est.', quia remissio est rixpeditrua malorum a imminentium ex de&ctu remissionis ; quae mala eo sunt maiora , ac magis Gerza, quo est 1 otentior, qur passus suir iniuriam; at que Deus est potentissimum. Malum autem formaliter inductum per