장음표시 사용
341쪽
An praeter S. Petriim etiam reliqui Apostoli fuerint matr1monio junctis res est maxime in bivio potita. Certe Tertullianus . Hieronymus sententiam negativam tuentur. Ille clare scribit in lib. de Monogamia. c. 8 seirmn solum ii Cevj maritin per Socrin n. Iste contra Jovinianum lib. I. c. I 4 ita loquitur: cimiam excepto ApuIIlla Petro vo 6 ni, ni est relatim de . iii Asos. olis, quod biammis uxores sin de uno fri; Anm est, .ic decie Iris Icillim , intelligere debemus , eos sue uxoribus sitisse, do ambus nihil tala Scriptitra signiVkat. De S.Ilatro igitur habemus
fundamentum quo eum matrimonio junctum dicere valemus, non item de caeteris Apollolis. Dicit quidem S. Paulus i. ad Corinth. c. . . . mi yrsid nou tab mus potblutem mulierems o.
rena circumjusendi, seu caeleri postuli, rutres Domjhi Cerbas Verum S. Paulima per mulieres Irores hic intelligere a musieres, quae illos sequebantur,is necessaria ad vivendum subministra vini, inter S. Scriptura interpretes opinio sic sententia communis eth Geterum etsi detur, praeter Petrum etiam Andream, ut Sambrosius comment in Luc. c. thntire videtur aut quoque Philippum , ut Clemens Alexand. lib. 3. st m. p. 48. putat uxorem habuisse , ad Apollolatum tanae vocatus nullus eadem amplius ad conjugales ms,lexus lus legitur, multo minus scriptum invenitur , quod Apost lorum aliquis absque uxore ad Apostoli officium assumptus p stea talem duxerit Petrum filiam suam Petronillam ante Ap stolatum genuit ut communis iterum Patrum sensus cst Bri; milia autem probabilius vocari caepit primum postea in bapti Dino, a novo Patris nomine, quod Petrus erat.
Jam ad Argumentum , quo ultimo dicitur: S. Petriis si it Sanctus, pius, castus, nonestius non item multi Pontusces At quid Calumniatores cum Hollario plus inde inseret posse contendunt, quam Summos Pontifices, etsi in summit arcis constitutos, tamen adhuc manere homines, conditi ni
342쪽
m mili usquequaque obnoxios. S. Paulus suit Apostolus,
Doctor gentium Sanctissimus , in tertium jam aptus caelum, tamen mansit homo, qui aliam legem in membris suis sens rat repugnantem legi mentis, qui stimulo carnis erat subditus. Quod si Romani Pontifices non exuunt conditionem humanam, si corum virtus in infirmitate perlici debet, si unus vel alter
pauci. simi vero nominari poterunt, cum Sergio III vix ultra quatuor de recto vitae curriculo deflexit fragilitatis livmanae labe, est, non officii. Recogitent Protestantes, quίe scelerum lent in i fuerit eorum Protoparens Lutherus, calvinus.
En qua tittilia argumenta ad aeriarii excogitent, ut simplicem plebem seducanta Jam Ad IX. Conc. in . eg. min. Deus quippe omnia suaviter disponit. Unde quamvis , quia humanis dispositionibus
Uini inferre non vult, nonnunquam permittat , ut minus idoneus ad Pontificiam sedem astumatur, tamen cin tali subjecto suum finem consequi novit, suamque conservare Ecclesiam eo quod nec scientiae, nec senstitati, nec ulli aetati hominis divinis suis consiliis alligatus sit, .saepe jam elegerit infirma mundi, ut sortia quaeque confundρret, aut etiam mala permiserit, ut majus inde bonum educeret. Si per asinam Dominus loqui dignatus est Num c. 22. v. 28. cur eXigente CCt
siae necessitate non loquatur per hominem, quamvis gravibus vitiis coopertum Spiritus, ubi vult, spirat etiam quandoque contra indolem voluntatem loquentis. Pro exemplo est ab phas, de quo habetur Joan. c. I. v. o. 4 I. Emit nobis, uirus inmatur pro oorulo , O non tota gens pereat non a femem
Vs hoc dixit, Ita cum esset Pontifex anni illius, promtavit. Eatsi ergo aliquis Romanorii Pontificum a peccatis vitiis non sit immunis , etsi aetate virtute minor supremo sit fastigio, dum tamen Ecclesiae .fidei causa agitur, non jam ipse, sed Deus per ipsum loquitur Ecclesiae , juxta illud Matthoicio. . a Nos
343쪽
Non erim vos estis, qui k-- , sed spissius putris vestri
olaquctis in vilis Caeterum quotquot ex ordine Laicali , aut nondum Presbyteri in summum Pontificem adoptati filere. Ordinibus illico initiati sunt. Ad X. Id ipsum, quod ad prius argumentum dictum,
spondendum Velait Nam quamvis viae, quibus unus vel alter supiculum Pontificis solium conscenderat, essent maxime illicitae , lectitona tamen Canonicae desectum supplevit Ecclesia duni talismodi su ectum pro Capite & Pastore agnovit, de acceptavit Quilius addendum : si ulli hi vigilantis pro sua Ecclesia Dei providentia elucet, his certe turbulentis in circumstantiis miri liceresplenduit dum homines non adeo honae vitae ad clavum sed charit, fit ante Petri navicula e periculo naufragii tam eliciter eluctata est. Quantumcunque hi fuerint alias incautae vitae , nulli is ante ex iis Arianus, nullus Donatista nullus Pellagianus, nullus qui haeresimi alii Mam prosessus esic , unquam extitit. nio b igiliis etsi gravillini antea se obitrinxiiset in savorem Et levis, vix Cathedram ascendit, non aliter quam olim Saulus, qui ex persecutore vas electionis factus, . Spiritum Domini super se sentit, di dextera Excelsi mirabiliter mutatus, omnium fortissime restitit ocati x, lorae desiderio QEvtychetis haeresbA XI. Conc maj. dist. min. Atqui ejusmodi Caput est solus Christus Principale , conc. m n. Ministeriale, Myamiues conseq. Solutio jam ex dictis liquet. A XII. Neg seq. ma, Quam nec decantata sabulamur . cit. Cum res haec altiori indagine sit digna speciatim inpriniem resutandam assumimus. Igitur. Origo hujus sebulae est talis. Anno 3go Martinus Pol - anno Ma Ruso bra fingedoe, post hos alii Nov. tores , quor m non ultimus riderimstar hemitis produxerunt sibillam stribentes quandam puellam ex Britannia, but
344쪽
alii volunt, Germania oriundam, Gilberdam nomine obse ris natalibus , a quodam Amasio corruptam, dissimulato sexu Fannis Angli nomen assumpsisse, & variis Regionibus ac Ac demiis peragratis Athenas cum eodem perveniise atque ibidem optimis artibus imbutam, amaso mortuo, Romam concessisse,
atque per tres annos magna cum lauderi auditorum frequentia
publice docuisse, doctrinae splendorem Leone IV. Pontutice defuncto circa annum Christi 57. communibus suffragiis in ripam esse assumptam; deinde ab aliquo cardinale gravidam, in publica ad aedem Lateranensem supplicatione infantem in m dio vico peperisse , subito animam exhalata edisse senue duobus annis, mensibus quinque , diebus quatuor. Haec seri .es hujus dabulae. Caeterum Eminent Lainbertinus inrtinum Polonum, & etiam in ianum Scotum vindicat lib. a. deserati Dei Beatis c. io. n. 4 4 invictis argumentis dem suis posse
addit, quod neuter hanc historiam notaverit signat propterea antiquissima eorum S in quibus nec vestigium hujus historiae dete fur, uitae insere fatuentissimus Doctor, hanc historiam procedente primum tempore scripssbia iani Martini assutam fuisse haud dubie ab Haereticis, quorum odium in Romanam sedem neminem latere potest in Franciscus Warinus Protem Mntium Gintingense Gosesses satis celebris dicat iniquum esse, si Protestantes hujus lust semissiores rae lamentur, eo quod eorum Religio junior sit ea fibula,quasi vero, si ipsi sunt Authores, etiam sebula junior esse nequeat. Placet tamen, quod alatius tam candide sateatur Iram Reutonon se juni
rem hac fabula: Iudicet jam quisquis velit, an Protestantium Religio sit vere Apostolica ; cum ne quidem suam aetatem e tendat usque ad hanc fabulam fatente ipso u labio Jam quidquid sit, sive a Protestantibus, sive aliunde haec labula ortum
345쪽
Resutatur sequentibus argumentis. Primum sumitur ex discordantia Authorunt, qui de eo sigmento insedis Apostolicae contumeliani scripserunt; naui discordant 1. In omne Fubosus enim, Ioannes sua, Francus eam taminam confictam Vocant sinetem ingeriis eam nominat Gil ui assi illam
μ-ωμα. a. Ibi nutritico: nam Fulgosus ait, eam suis rabulidam ex nignia Bocotius e Germina ac si dimini: nam Μάρ iiiiiij tonus Athenis Scottabergus I maiae Zming ros vult in Mittania de Rotuis eam studuisse. 4. hi moribiis et nim Martinus Polonus scribis illam a paterna domo fugisse:
Boccatius ab adolescente seductam δε in Angliam traiasportatam esse Baleus a Monacho Britano corruptam, & Athenas dbctam Francus magia initiatam: Zwingerus ioccatius fuisse virtute Tanctitate iterum praestantem. 5. Iutem 'ore Pontis-catris: nam Martinus cum aliis dicit, eam in Pontilicatu successisse Leonici U. sedisse duos annos, menses quinque dies quatuor alii alunt succellisse Leoni; alii Martino l. alii Benedicto III aliqui vero dicunt succellisse Nicolaod aliqui initium ejus Pontilicatus ponunt ad ann. 854. alii ad annum S4. Aliqui volim regnasse duobus annis, sex mensibus alii uno anno, a quinque mensibus. 6. In modo Dirtus N mortis etenim aliqui, ut Martinus, scribunt, eam peperisse in supplicatione,
Qquidem ipso festo Corporis Christi quod tamen fellum,
dola uno 264 sub Urbano IU inititutum eli subitoque mortuam esse: Boccatius vero ait, eam peperiis sub sacro, de non statim mortuam, sed sit perllitem in Tullianum conjectam esse: Annales Aquitania referunt, id contigisse, cum per Urbem equitaret Scoten bergus ait, contigisse in ejus Palatio, cum in lolio resideret. Tanta ergo illensio scriptorum in omnibus
magnum sane est argumentum falsitatis. Ergo Fabula anilis est
346쪽
Secundum argumentum est quod Joannes VII. longe ante Leonem IV nempe 7o5. Joannes VIII vero primum post Adri num II videlicet anno 873. Pontificatum tenuerit. mo Scrbptores vitarum Pontificum immediate post S. Leonem IV. ponunt Benedictum III ita quidem, ut sedem quindecim tantum diebus vacasse asserant. Quod confirmat Hincmarus RhemensipArchi- Episcopus, qui epist. 26. asse rit se nuntios nusisse Rommam ad Leonem IV qui vero Romam advenientes non jain Leo, nem, sed Benedictum Pontificem in demortui Leonis locum et elum venerati sunt Nicolaus I. successior immediatus Benediecti III qui optime scire & potuit, & debuit, cui ipse cui Benedictus ejus Antecesib successit, attestatur in terminis scribens ad Concilii Suelsionensis Patres, quod S. Leoni suffectussierit Benedictus III. Benedicto a utem ipse. Ergo Vidargumentum salsitatis.
Tertium argumentum est: quod ex ini usibus viginti quat o Pontistabus, qui mine fuerunt insigniti, nullii Britanus, aut Germaniis reueriatur; nam sepi decim erant Itali, inter quos Io es VIII Romanus Tres Graeci, inter quos Ioannes VII Unus Gallus unus Lissonus: Qunus lyricus tandem,nus ti henus. Ergo tertium risitatis a
Dices L S. Antoninus stridit deqsta historia: ergo de ea non est dubitandum dist anc scribit cum hac restrictione Si quos Mummis refert, sim j con. ant secus, neg. ant. Inio ipse inus, es alii Catholici quidam Authores Martinum secuti rem non pro certo, sed dubie proponunt, adhibendo has cla latas: tum fama est .
347쪽
morem secutum, sicque suo privilem usum esse, de quoPoeta: Imbribus atque pretis Sc.
Dices a. In ejus vici, in quo peperisse 'omnia PapAsa resedi
tur, extremitate etiamnum cernitur in marmore sculpta statua matris cum suo filio ergo supradictae imaginis sculptor non vulorumorem, sed veritatem ut secutus. R. I. neg. conseq. Nam caecus caecum est secutus, ve Sculptor pictorem, vel pictor Sculptorem. a. neg. ant. Nam illa statua non sceminam, sed flaminem gentilem Sacerdotem qui palmam in humerum imcumbentem habet, exhibet; neque Comes ejus Lateri adjunctus est infans, sed aetate jam vegeta adolescens, quasi genius,
Sacrorum minister. Dices 4. Si ista statua Ioannam Pansφιm non reserat, cur ergo Romani Pontifices, dum ex Vaticano in Templum latera-nense procedunt, memoratum vicum adeo declinant, per loti-giorem ambagem, scilicet per plateam S. Clementis viam instituentes M. Summos Pontifices etiam per istum vicum instituere viam, nisi dum nimia multitudo populi exigit, ut per ampliorem D. Clementis plateam fiat processio. Jam Ad XIII dili anti Successierunt Praesules Avennionenses, qui tamen reipsa simul erant Praesules, seu Episcopi Romani, Conc ant secus, eg ant. conseq. Illi Pontifices omnes, quantumvis in Gallia, quorsum Clemens . sedem tunc temporis ob Italiae factiones transtulerat, residerent, fuerunt reipsa Episcopi Romani, nec alius interea electus, receptusque Iuli pro Episcopo Romano, ac ille ipse, qui tunc Avennione consistebat, adeo ut verissimum sit illud, ubi Pupa, hiramna. Ad XIV. Conc ant dist conseq. Ergo non apparet, quo modo Romanus psscopus succedat S. Petro in Urimatu jure Divino scripto, conc conseq. jure DiVino tradito neg. conseq. Ex traditione compertum habemus, Primatum S. Petri transire
jure Divino in ejus Successeres Rus succetares alios non essu,
348쪽
quam Romanos Episcopos, iterum ex traditione novimus. Em go. mo 'abemus ex jure Divino scripto implicite, licet non explicite , exprest. Christus enim fundavit Ecclesiam
usque ad c onlummationem Saeculi duraturam.
Ad XU. trans ant neg. conseq. Licet Christus sorte non jusserit Petrum, ut Romam eligeret in Cathedram Primatus, la' posita tamen libera hac electione per Petrum facta pronum est inserressus Divinum succedendi per se transiisse in Romanos ripiscopos adeo, ut factum Petri per modum conditionis se habuerit, qua posita Jus Divinum se ipso transsit non aliter, ac modo sese liabet electio Romani Epilcopi, qua posita ex ure Divino transit Primatus in Episcopum noviter electum, quamvis caeteroquin electio sit factum humanum quod Primatum nota tribuit. Dixi tranfant. Quia Patres sunt qui Petrum jussu Dei Romam venisse, Cathedram fixisse, & Martyrium pere
lisse asserunt. Quo in supposito Romani Episcopi Succellio non jam amplius dependet uolae a facto humano, sed insuper a vinluntate Christi. Ad XVI. neg. ant. Contraclum satis ex hucusque dissis constat. Nec Canon VI. Concilii Nicaeni Pontificis Primatum, quidem jurisdictionis infringit. Nam est in eo sensu intelligendus , in quo S. Synodus eundem condidit. S. Synodus autem eundem condidit in sensu, quod Episcopus iatriarcha Alexandrinus eorum omnium habeat potestatem in omnes sui Patriarchatus Ecclesias, quam Romanus Episcopus latria cha occidentalis habet in omnes Ecclesias sui Patriarchatus; consequenter sicuti de Primatu Romani Pontificis non loquitur, ita eundem nec minime iustium Quod ut clarius intelliogatur.
Advertendum I. Romanum Episcopum, praeterquam quod sit Papa universalis, totius Ecclesiae Caput quoque dicit uincitam incidinis ciuitatum itaque Nicaenum inpragentiarum
349쪽
non ut Caput totius Ecclesiae ac Papam universalem, sedit Patriarcham eundem suspexit, & in hoc sensu dixit Patriarcham Alexandrinum eorum omnium habere potestatem iiitelli Ve in Ecclesias sui Patriarchatus quam habet Roma Episcopus, intellige, ut Patriarcha Occidentalis in Ecclesias sui PatriarchatUS. Advertendum a Dum Novatores objiciunt Canonem praedictum secundum Ruilini versionem lib. I. Histor. Ecclesia1L c. 6. Et tu Πι Alexmidi iam 9 in urbe contii velista coibuetudo se stur, ut vel ille Eoi i vel hic Aburtiearim ιm cchsariιm fili citudi;rena gerata nihil evincere contra Romani Pontificis dignitatem , cum comparatio intercedat inter AleXandrinum Episco .ptu ut Patriarcham, & Romanum sinat liter quoad Patriarchucam urisdictionem, remanente suprema ejusdem dignitate per universum terrarum orbem. Nec momenti est, Patriarchalem
jurisdictionem extendi ad solas suburbi Has Ecclesias, quod Patriarchae incongruum videtur: nam sib mute Ecclesiarum suburbicarum non illae tantum veniunt, quae prope Urbem p stae erant, sed coeuphires tam in Italia, quam extra Italiam. Advertendum a Ferendo praedicto Ganon occasionem dedisse Meletium Lycopolitanum Episcopum hic cum in per. secutione Diocletiani lapsus esset, aliis etiam obnoxius criniinuhus , a Petro Alexandrino Episcopo in Synodo quadam M. super celebrata sede sua depositus, clusina conflavit, seque 1 Petri Patriarchae Alexandrini non tantum communione ut ii
xiij sed insuper contra jura Patriarchae Aleaandrini varios in a V Episcopos consecra vi non aliter, ac si ipse seret Episcopus inle marinus, qui ex prisca consiletudine inAEgypto solus juribus etropolitae seuebatur. AEgre rem tulit Concolium, ri postquam sententium dixit inlatio, ad reparanda Almxandrini Patri retiae praeditatum anonem edidit, utque rein totam praestare tua ori cum disicacia sese ressione, addidic
350쪽
ea verba quot Rimarcha Alexandrimus in sto Pitriarchitrii 'habeat omithim eorum potestatem, quam habet Romanus Pomtifex in suo scilicet Patriarchatu . Itaque in hoc Canone Pruviatum Romani Pontificis et universim Ecclesiam ne i uidem attigit, sed ejus Patriarchatum tantum Ad XVII neg. ant ratis falsitas in aprico stat, si perpen
dantur, quae dicta sunt. Quod Porro Phocam Imperatorem attinet, negatur, quod Papam constituerit Ecclesiae Caput, &Monarcham. Justitiam administravit Bonifacio, praeterquam nihil. Ab omni aevo Romanus Episcopus Ecclesia Caput, universalis altor audiit Cyricle1ι tunc temporis atriarcha Constantinopolitanus contra omne jus Jas Oecumenici Patriarchae titulum sibi arrogavit insistens vestigiis Praedecetaris sui Joannis cognomento Iumitatoris, quem jam Pelagius II desupersevere arguit. Quod ipsum in Cyriaco Gregorius M. fecerat. Utroque autem nihil elliciente, tandem Bonifacius ΙΙΙ. qui S. Gregorio successerat, a Plioca Imperatore , quem Graeci non poterant non timere, obtinuit, ut edicto solenni Patriarcha Constantinopolitanus juberetur abstinere ab Episcopi Oecumenici titulo , utpote non sibi, sed soli Romano Pontifici ex jure Divino proprio Enes hoc erat, quod a Phoca jure postulare potuit Bonifacius, & Phocas jure praestitit. Non igitur tribuit Romano Episcopo aliquid novi, instituendo quod non erat sed confirmavit, quod erat, reprimendo temeritatem eorum ,
qui arrogabant sibi, quod abienum fuit. Interea Calumnia ericlum dicitur, Bonifacium Phocae lacinus, quo Mauritium morti tradidit , unquam approbasse. A XVIII. Desiderari probationes eorum , quae asseru-tur. Non est credibile monaetium legisse Irenaeum , Cyril 'lum . Cyprianum c. quos in probis allegavimus, qui haud disertius quidquam adstruunt, quam visibilo Ecclesiae caput . ωhoc quidem Romanae Ecclesiae Praesulem acti omnes rivm.