장음표시 사용
291쪽
Iusjurandum sic vulgo concipiebant Molossi Bovem in frusta secabant tun uiue jurabant inde quidquid minutim dissectum erat , proverbii loco dicebatur, οῦς ἡ Μολοττων , prout Suidas in Voc. Βοῦς Zenodotus in Pro-M M. in est testantur obiter observanda est allucinatio Erasmi 1 Ad Lila, qui loco Bos Molotton scribit os Homolottorum , legens ut opinor Pin Auctoribus modo allegatis Βους μολοττουν pro ους δ Μολοττων Alia juramenti formula describitur a Plutarcho in Vitia Aristidis , ubi tradit, Graecos, deletis ac penitus profligatis Xerxis copiis , victoria super bientes, aggressos fuisse irrumpere in Persiam interea Aristides ad firman dum eorum animum obstrinXit Omnes jurejurando se foedus servaturos ipsemet nomine Atheniensium juravit M postquam diris devovisset illum qui jusjurandum violaret, laminas serri candentis in mare jecit quo intelligi volebat, juramentum ore sacrum & intemeratum , quamdiu sam inteferreae in undo maris residerent nec supernatarent cujus moris mentio fit
apud Callimachum, qui ut citatur ab Scholiaste Sophoclis in Antig. vers. Σ1od di Phocensibus sic loquitur: D-ec Phocensum ingens ignisum ferrum in mari maneat. Occurrit alia juramenti formula apud Plutarchum in Dione, quo Dionis
uxorin soror obstrinxerunt Callippum Atheniensem , eo adductae quod eum conspirationis in Dionis vitam conscium esse suspicarentur sic composita Iurator se conserebat in templum Cereris ac Proserpinae , aut juXta nonnullos, Cereris Thesmophorae seu Legi serae; ubi, certis quibusdam ceremoniis peractis , induebatur veste purpurea Deae M taedam ardentem manibus tenens, quasi staret coram Numine, per universos Deo jurabat illudque a Syraculi is maximum sacro-sanctum censebatur juramentum. Aliud juramenti genus obtinebat Palicae, Siciliae civitate, ad fontem nomine Acadinum, in quem juratores tabulam juramento inscriptam injicere solebant , quae si aquis supernatasset , convictus credebatur crimine purus ;sin vero, flammis rapidis citisium absorbebatur sic tradunt Aristoteles lib. de Mirabilibus & Stephanus Byzantinus in Παλικη. Praeterea ab imputatione criminum diversis aliis sacramentorum sermulisse purgare solebant , X. gr. Convictus prius iurans se falso accusari , per ignem manibus reptabat , aut ferrum candens , a Graecis dictum μυδρος
prout Sophoclis Scholiastes nos doceto manibus gestabat , qui si sceleris
purus , damno immunis emergebat . Apud Sophoclem in Antigone vers. 27o unus ex satellitibus Creonti dicens inducitur, se omnes libenter illum in morem juraturos, nec Polynicen ab iis inhumatum, nec qui illum in m mandaverint, se scire Ημεν επιριοι μύδρους αἴρειν λ εροῖν Και πυρ διέρπειν, ψ Θεους ορκωμοπῖ, Tom,
292쪽
Eramus autem parati ignitum ferrum manibus capere,
Et ignem pertra e S per Deos sanaeIe jurare, suoa non fecissemus, nec sciremus quemquam Feci si nostro consilio. Ab illo autem jurandi modo non multo diversum , quod in Anglia apud
nostros majores Saxones usu venit, quodque idcirco ab illis dictum est 'eaordeat, id est , ignis purgatorius , Oordea enim lingua Saxonica signincat purgationem in nunc in modum peragebatur monvictus in plures vomere candentes certis intervallis a se invicem dispositos , oculis claussin nudis pedibus, subsilire solebat ad illud ordalium subeundum matrem Em .mam adegit Edmardus dictus Confessor , quo adulterii cum l. yno Episseopo, inchestertensi perpetrati suspicio omnino tolleretur illo autem examine suam castitatem abunde demonstravit, quae omnibus illis serris ardentibus transilitis priusquam animadvertisset Xclamavit , mando ad locum meae purgationis venero Iterum unigunda Henrici II. Imperatoris uxor ut ab eodem crimine se purgaret , a serro candente manu prehenso nihil damni accepisse traditur. Sed plus nimio digressi sumus. Tantum mihi condonet Lector benevolus, si unum aliud ex illis purga. toriis sacramentis addam, quod ab Achille Tatio lib. . Amorum tophontis, Leucippe describitur .mulier a crimine mpudicitiae se purgare solebat juramento tabellae inscripto, cum qua collo appensa in aquam descendebat ad me ita crura si sceleris pura, nil novi accidebat; sin vero ea foret, aquae subito impetu turgentes illius collum & tabellam superabant; ne tam horrendum & detestabile crimen, quale perjurium, a sole palam conspiceretur. Alia suerunt juramenta, quae describere mens foret, ni Lectori plus nimio jam molestum fuisse non immerito metuerem idcirco tantum pauca dicam de religione sacramentorum , quae apud Veteres vigebat, quaque istud caput claudetur. Quam religiose juramenta servaverint, patet ex eo quo ευορκος, id est, qui juramentum praefat, vulgo sumitur pro υ εβης, id est, pius . Sic apud Hesiodum per o Dieb vers. 188.
Neque ulla pii gratia erit, neque justi. Quo sensu intelligitur idem vocabulum apud Aristophanem in luto Act.
Sed si quid tibi placent viri pii mores. Econtra improbum perditumque hominem per πίορκον exprimebant, quo
293쪽
ARCA COLOGIA GRAECA . Lib. II. Cap. VI. 8
nomine nil deterius magis infame credebant: unde Aristophanes in Nubibus ἰI. I. Scen. v. verba faciens de fulgure ulmine , quae praesertim in improbos aculari existimabatur Iupiter, rogat
Και τὰς δρυς α μεγάλας τί παθουν ου γάρ δε δρυς εχτιορκει.
Si ferit periuros, quomodo latitur non Simonem combussit, Neque Cleondimum, neque brorum Z quandoquidem supra modum tint
sed ipse suam aedem fulmine percutit is Sunium arcem Athenien sitim, Et quercus magnas quid ab illis patitur 3 non enimsane quercus pejerat.1 is , qui me causa pe)etare assueverant , inustum ab Atheniensibus nomen infame Adrettorum, ab Adretto inquit Hesychius, ex illo havorinus loco, ubi juramenta dici solita antequam publica munera obirent. Periuri in quibusdam locis morte plectebantur, aliis in locis illius crimi nis, quo alios falso accusarant , poenam subibant alibi vero pecunia tantum mulctabantur . Si autem hominum , saltem Deorum vindictam periurum quemvis minime effugiturum pro certo creditum est imo ipsi Daemonestam insanae crimen abominari callide fingebant . Cujus rei praeclarum exemplum afferam ex Herodoto in Erat . In manibus cujusdam Glauci Spartani justitiae & vitae integritatis fana inclyti apud omnes Graecos, e metu jaeturae, si opes domi servaret, magno viri nomine allectus, ingentem pecuniae summam deposuit civis quidam Milesius e certo autem temporis spatio elapso illius Milesii civis filii Spartam se conferentes, a Glauco nummos ejus fidei traditos repetierunt producto chirographo Claucus autem se nescire fingens, rem penitius inquisiturum, si quid iis debere deprehenderet, soluturum promiti , tandem quadrimestris temporis mora , quam postularat, praeterlapsa iter suscepit Delphos, ut Apollinis oraculum interrogaret, an pecuniam perjurio sibi servare licitum seret , necne δ Deus autem hominis impudentiam indignatus sequentia verba respondit apud Herodotum
Glauce Diodides, equidem expedit ad breve tempus
Sic Orco Dicit se interverti Geque nummos. Dejera: ct eporcum quoniam manet exitus idem.
294쪽
AE Orci natus, qui nomine , qui manibus, qui Ntillis est pedibus , rapide advenit , usque adeo dum
Convolaens omnem perdat prolemque domumque Quod oraculum in Glaucum , etsi pecuniam sibi creditam reddidisset, impletum est, cujus familia intra pauca saecula penitus exstincta divinae vindictae praeclarum monumentum X stitit. Sed notandum est, prae caeteris Diis Ioavem cognominatum Ορκιον perjurii vindicem creditum fuisse : nam in Olympiae AMυτηρίω id est, consessus publici loco Iovis statuam utraque manu fulmen gestantem, ad pedes tabulam aeneam , cui quaedam carmina elegiaca , ad homines ab illo Deo in perjuriis invocando deterrendos composita, insculpta visebantur, positam esse tradit Pausanias. Praeterea perjuria Furiis corripi exagitari credebantur, quae singulorum mensium quinto die loca perlustrabant ad illas impios plectendos, juxta Hesiodum per oe Dies vers. O
in quinta enim junt Furias obambulare, Perjurium vindicantes . quod contensio genuit exitium per iuris. Itaque Agamemnon jurans se nunquam Briseida novisse testes Furias ad hibet apud Homerum Iliad. vers. 239.
- Furiae , quae sub terram Homines puniunt, quicumque per jurium juraverit . Poena, quam ibi innuit Homerus, post mortem irrogata suisse videtur; ain enim υπὸ γαῖαν ἀνθρωπους , δω seu homines sub terram; δ quod ita in te Lligendum sit, patet ex alio jurejurando apud eumdem Poetam Iliad. vers. 278 quo inferi Dii sic invocantur:
qui si terra mortuos Homines punitis, quicumque periurium juraverit Sed nonnulli isto loco legunt καριδεπς,- ita intelligi volunt, fato functo.
rum animas inservire ad perjuros nebulones cruciandos. Imo quibusdam in locis res sensus Ypertes istud crimen ulcisci traduntur in Arcadia enim vulgo creditum , neminem per aquas Stygias pejerasse, qui crudeles ac ingentes poenas daret deque caverna subterranea Palaemoni dicata apud Corinthios narrant , quod perjurus nemo , quam primum in eam ingrederetur , tremendam Numinis vindictam nugeret
295쪽
ARCHAE OLOGIA GRAECA. Lib. II. Cap.VI. 8ue
Apud Siculos intemplo Palicorum intra urbena Palicam exstructo erant q*dana cratereS, sontes , aut lacus, interdum enim ii vocantur 9 diecti Dei I, ex quibus continuo erumpebant flammae, ignis globi, aqua fervida ac foetida hucque ad controveritas dirimendas undique convenire soliti e rant : si quis juxta illos fontes falso juraret , illico fiebat caecus , aut man cus, aut morte etiam plectebatur, aut absorbebatur ac in lacus submerge. batur . Verum de his paulo ante dictum est . id praeter Aristotelem &Stephanum supra laudatos, Diodorus Siculus lib., 1. macrobius Satur
Quartivis hocce flagitium iis maxime displiceret, ut patet Gemplismo adductis pluribusque aliis ' nefarium ac turpe esset , a Graecis immen tam frequenter admissu ita ut nunquana efficere potuerint , quin ii lus perfidia ipsit adscriteretur ita ut Graeca fides communi proverbio dicatur de homini bas vanis, levibus, quibus fidere non est Plautus in Asinar a per Graeca fide mercari intelligit emere praesente pecunia , qui pe adias cum Graeci mercari minime tutum in ipsius verba Arit. I. Men.
Diem, quam, solem, Lunam, noctem, hic ar ento novemo', Caetera, qui volumus uti Graeca mercamur fide.
Tullius Cicero in Orat pro L. Flacco de iisdem similiter dicit : Testimo morum resutouem O sirim nunquam ista natio coluit Euripides quoque ipsorum popularis hac in re huic adstipulatur, una ait in Iphig. Taur ver
Fidem Graecia novit nullam. - Polybius lib. t. Hiu adhuc plenius idem declarat, cum ait: Παρα μῆν
ι . Apud Graecos quidem , s vel unum untaxat talentum fuerit eis re aerum, decem rescriptoribus adhibitis, sigillis totidem , tesibus autem duplo pluribus , fidem tamen ut servent impetrare ab iis nequeas Tamen Ausonius de illis melius sentit, nisi ipsius verba ironice accipiantur, quum Pa lo suo ait 'in lib. epist. X. Nobiscum invenies καπνοπλια , stabet siti Non Poeni, sed Graeca fide. Thessali praesertim isto vitio infames fuerunt; unde juxta Zenodotum per
Θεσσαλῶν νομι σμα intelligitur fraus ac dolus imo aliud proverbium, Θεοταλουν σοφισμα, ex perfidia & praevaricatione Thessalorum in confoederatos natum esse videtuc quorum perfidiae memorabile exemplum exstat in bello
296쪽
bello Peloponnesaco illi enim, dum acriter utrinque dimicaretur, terga verterunt, castrisque Atheniensium relictis ad Lacedaemonios transfugerunt: quae ratio verisimilior videtur illa a Zenodoto adducta, quem adi Thessali hecatombas humanas Apollini quotannis offerre solenniter vovebant , mi ni me cogitantes vota sua unquam reddere, patris Thessali vestigia prementes, qui simile votum Apollini secit, sed quam impium ac Deo ingratum sore sibi conscius, illud nunquam praestitit. Locri non multo minus in . fames hac in re erant unde isti loquendi modi, qui in prove ibi dici solent, Λοκροι, συνθηκας in Λοκρῶν συνθηρια , vulgo accipiuntur de viris fraudulentis ac artibus dolosis , ut ex Tenodoto discimus . Plura exempla recensere supersedebo , Lacedaemonios duntaxat praeterire nequeo , qui ut sortitudine, temperantia, Iiisque virtutibus prae caeteris Graecis inclyti, ita perfidia ciuramentorum contempta valde infames fuerunt hinc Lyco. phron Cassandria vers. II 24 ipsos vocat u/χυλους , quos Scholiastes in hunc cum interpretatur ψευσας εα δολίους, id est, mendaces oe doloso . Euripides Androm vers. 46. huic adstipulatur, dicens:
Spartae incolae , dolosa conci Babula. Aristophanes adhuc apertius ac disertius de Lacedaemoniis Ioquitur , cum asserit illos nec altaria, neque promissa, nec juramenta sacrosancta habere en ipsius verba in Acharn Azi. II. Scen. II
suibus nec religi , nec fides , nec jus urandum es. Nec meram fuisse Poetae calumniam abunde patet ex Lysandri illius gentis praρclarisium ducis aphorismo , Eecit πατῶν που δας κεν τραγοκλοις πολεμιους δε ορκοις. Pueros talis, hostes vero juramentis decipiendos eqse; etsi alii illud placitum Dionysio Tyranno tribuant . Leg. Alex ab Ale X. lib. V. cap. X. Quidquid sit, Lacedaemonios, qui in privatis negotiis promissis sanctius stabant , in publicis sacramenta minime reveritos misse in confesso esse debet opsemet enim magnus Agesilaus illius gentis Rex sacramenti fidem, si Reipublica commodo adversaretur, minime sanctam habuisse videtur; quia is fuit scopus multimus finis, quo omnia illorum molimina collimabant , ut bonum publicum iniquissimis artibus promovere licitum crederent; nam patriae benefacere illos imprimis studuisse, nec ullam aliam equi Winiqui legem habuisse reser Plutarchus in Vita in sui. Athenienses justitiae studiosiores fuisse, liquet ex iis, quae Plutarchus refert de Themistocle , qui cum indicasset populo se quid moliri in maximum Reipublicae beneficium , quod toti concioni aperire non conveniebat, jussus est inceptum selius Aristidis fidei committere, populus autem ab
297쪽
ARCHAEOLOGIA GRAECA. Lib. II. Cap. VI. 18
Aristide certior factus, consilium quidem utilissimum , sed pariter iniqui simum esse, ab illo peragendo Themistoclem inhibuit . Diogenianus lib.
Collection tradit , ττικον χαρτυρα pro veraces incorrupto teste , ut
Αττικο τιςιν pro sincera intemerata fide saepius sum iri etsi alii illud proverbium deduci volunt a De Fide cujus templum Athenis suit, teste Plauto in Aulul. Alii iterum non ad mores populi , sed ad solum instu giserum, quod semen acceptum nec plus nec minus reddebat, unde Atti ca fides tribui solet homini, qui depositum reddit, reserunt: sed Vellejus Paterculus Histor. lib. I. illud interpretatur de fide incorrupta, quam Romanis Athenienses praestiterunt; quapropter Attica fides a Figcco Argonaut. lib. Iv. dicitur certa , ab Horatio lib. I. d. xvi impolluti a Silio vero Belli tinis lib. m. pura; pluribus aliis nominibus bonae famae apud Poetas ornatur. Nihilominus illius populi fides non ita sibi constitit, quin boni publici promove1idi spe allecti illam saepius violarint; unum tantum exemplum, quo caput claudetur, afferam ex Plutarcho in Vita Arsidis quod magis notatu dignum Millius gentis moresin genium evidentius ostendere mihi videtur, quia ab ipso populo probatum, ab Aristide vi ro nemini Atheniensium justitiae & integrae fidei fama aequiparando impletum est. Cum caeteris Graecis postquam XerXis exercitus potentissimi reliquias penitus delevissento cedus ad Persiam junctis viribus subito invadendam Reipublicae Atheniensium nomine Aristides sacro-sancto juramento pepigit sed in posterum rerum statu requirente, ut consilia regerentura potentiore duce, quam cum cedere convenire videretur, illos suasit, ut, perjurii culpa in illum solum injecta , rebus suis maxime consulerent Summatim, Theophrastus apud Plutarchum nos docet, illum virum, qui in propriis ciliorum civium privatis causis aequi observantissimus erat, in publicis negotiis, praesentis Reipublicae status emolumenti ratione tantum habita, leges justitiae transgredi minime dubitabat. Tandem refert, cuidam quaerenti an certum thesaurum Dei, suadentibus Samiis, sed prohibente foederis fide, Athenas transmittere liceret, necne , Aristidem respondisse, Consilium quidem iniquum 1se, sed expedire.
De Graecorum Divinatione Diraculis in genere.
A TEMPORIBU antiquissimis creditum est, eos hominibus quibusdam familiarius uti, iisque consilia sua aperire, cies miras supraque humanas vires positas agendi virtute induere mos Graeci communi nomine μάντεις Vocabant . nam μαντικη quo nomine omnes divinandi artes esseruntur 9 rerum arcanarum & suturarum , quae ordinaria naturae ope sciri
nequeunt, cognitio dicitur. A Platone in Phaedro post illum ab Aristotele, Plutarcho, Cicerone, in duas species distinguitur, quarum altera dicitur τεχνος , αδίδακτος, naturalis , id est , quae nullis institutis, Praeceptis, cic Xperimentis acquiritur, sed in vatem inspiratur, hoc unum
298쪽
caventem curantem, ut purgatus .dispositus oret ad divinum assa-ium accipiendum . Ad illam speciem reserendi sunt quotquot oracula proferebant, sutura praedicebant Numinis afflatu , absque signorum, minum ope, cujusmodi Sibyllae dc alii νθεοι aut Numine plem. Divina nadi modus per somnia a quibusdam huc reducitur , quia iis , qui somnia. bant, res arcanae detegebantur me illorum labore' arteci sed in eo falaluntur quod non qui somniabant, sed somniorum interpretes proprie diuinabant: illorum enim peritiam arte Me X perientia acquiri, patet ex innumeris libris de hac materia compositis, Me signis , quibus conjecturae fiunt, ibiden traditis pariter , aves ominosas adspicere , quod cuivis rudi imperito homini casu evenire posset, non Auguris erat, sed quid illarum adspectus portendebat interpretari Quocirca hae Waliae huiusmodi divinandi artes ad secundam speciem didiam τε χνικὼ aut artificiaDm , quae non inspiratur, sed longa experientia paratur, referri debent , exempli gratia , ars magica aut quae hominum artibus, technis imposturis praesertim tribui debet , non tamen sine Numinis singulari praesidioin regimine , cujusmodi erat ars divinandi per sorteS.
Exordio facto a priore divinandi species, primo agam de ejus nobilissima parte, nimirum Oraculis , quae Graece dicuntur χρησμοι, χρησμ ο δι cra,
culorum interprete aut X possitores , χρησμολόγοι , qui illa consulebant,
Θεοπρμοι, loca Ver , in quibus proferebantur, χρηις ρι α , παντεσο , c.
attamen fatendum est quaedam ex his nominibus aliis divinandi speciebus saepius tribui. Ex omnibus divinationibus, oracula, quia a Diis immediate procedere credebantur, in maxima Xistimatione semper habita sunt. Sed aliae divinandi artes ab hominibu tradebantur ab hominum voluntate peculiarius pendebant, qui vel ex imperitia falli possent, vel ex metu poenae, aut spe emolumenti, aut alia illicita injusta de causa veritatem reticere vel prodere vellent econtra ii, qui nec irae subjiciuntur , nec hominum muneribus' promisssis tanguntur aut indigent, ad neutrum perpetrandum ullo modo vinci posse credebantur. Qua de causa tantam dem existimationem apud homines obtinuerunt oracula, ut in omnibus dubiis & controversiis illorum responsa sacram intemerata habita suerint unde Strabo Geogr. lib. XUI. tradit ingentem hominum frequentiam eo confluxisse , qui suorum dubiorum solutionem quaererent , in rebus suis administrandis contilium peterent ita ut nil momenti susceptum uerit, uix ulla a pacta fuerit, ullum bellum indictum , ulla regiminis forma instituta, aut ullae leges latae fuerint, nisi oraculum prius interrogatum fuisset Croesum bellum Persis inferre non sustinuisse , antequam non solum celeberrima Graeciae oracula, sed & ipsum Iovem Ammonem in Libya per legatos consuluisset , refert Herodotus Lb. 1. Minos Cretensium legislator Jovis commercio familiariter usus fuisse, ab illo novam regiminis instituendi formam accepisse dicitur a Strabone loco citat . Pariter Lycurgus
ab Apolline Delphico, quem saepius invisebat, in Lacedaemoniorum Repu-
299쪽
blica rite componenda institutus suisse creditur . Nec multum refert nosse an illa vera fuerint, necne, cum pro veris credita fuerint inde enim colligi potest quanta suerit oraculorum dignitas , saltem in vulgi opinione quum ipsi legislatoresin viri maximae existimationis iis artibus uti nece sum duxerint, ut homines in obsequium flecterentur ramo Scriptor jam citatus praeclariora tribuit viris Numine plenis, qui maximis honoribus&muneribus digni credebantur ita ut ad solium & regiam dignitatem saepius evecti dicantur; qui enim ad Deorum intima consilia admittebantur,
generis humani saluti' incolumitati prospiciendis maxime idonei existi
Illa autem oraculorum dignitas Sacerdotibus, qui ex iis victum quaerebant, non parum profuit quum enim oraculorum fidem hominum mentes ubique invasisse deprehenderent , nemo ea interrogare permittebatur nisi prius sumptuosa sacrificia iretiosa munera deposuisset unde soli principes opulenti viri Deos consulendos adibant, quia ingentibus illis sumptibus sustinendis soli pares erant , quod non parum auXit vulgi reverentiam pro oraculis ut enim quidquid iis familiares vulgare contemnere, ita viceversa ea, quorum usu iis interdicitur, mirari solent homines . Quocirca, ut apud ipsos magnates semper vigeret oraculorum preti una, paucis statis diebus tantum eos admitti fas erat ; aliis autem temporibus principum maximus Quiri genere clatisinna responsum nec ullo pretio emere, nec ullo alio modo consequi valebant; ipsum Alexandrum aperte recusavit Pythia, donec in Tripoda vi sublata est , ex quo , quum in Numinis afflantis impetum reniti diutius non posset, exclamavit, ν άη ς , Invi-ZIus es. Quae verba boni ominis & oraculi loco credita' accepta sunt. An a Daemonibus processerint, an vero callidorum sacrificulorum impo- sturae solummodo fuerint oracula jamdiu controvertitur. an Dale Scriptor ille Belga amplo Tra fatu posteriorem sententiam adstruere conatur, cujus argumenta non tam valida mihi videntur quin facile dilui possent, si vel institutum exigeret, aut tempus mihi adsoret. Quidquid sit, huicinaliis divinationibus praees vulgo credebatur Iupiter , qui fatorum libros tenebat, e quibus plura aut pauciora pro lubitu Daemonibus pandere dicebatur; qua de causa dictus est Πα νομφιαος ab Eustathio Commentario in
Ibi Panompbae δει sacrificabant Achivi.
E caeteris Diis Apollo in futuris revelandis primas tenebat , quapropter omnibus prophetis Qvatibus praefici solebat sed tantum subordinate ad Iovem, ex ejus colloquio & revelatione , prout Eschylus in Fragm Sacerdotum Edit Lonae pag. 4o nos docet:
300쪽
Iupiter communicat possim oracula. Iterum idem ragoedus in Eumen dibus postquam Apollinem homines sua oracula revereri jubentem induxerit, addit Iovis oracula eamdem reverentiam demereri, nulla aliorum propheticorum Numinum mentione facta; ejus verba sic sonant in Eumeniae vers. 716. Edit Lonae pag. 32. AP. Ego quoque oracula oe mea O Josis Timere jubeo. Quamvis alii Apollinem divinationem a Pane didicisse serant, inter quoseu Apollodorus Argon lib. III. alii a Glauco , ut Athenaeus Deipnosoph. lib. 11. alii a Themide, ut Orpheus 'mno in Themidem vers. . alii de nique tum ad Apollinem tum ad caeteros Deos universos accelesti Venere
descendisse hanc artem fabulentur: - φροδίων ουρανίαν ἀνου μητερα - λων πάσης χοιντειας, προγνακτεα α ευρεν . Coelestem Venerem 1se totis, naturae parentem, omnisque divinationis o praescientiae inventricem, ut ait
Oracula nec ubique nec semper eumdem in morem dicebantur quibus dam in locis Dii illa pandebant per interpretes , ut Apollo Delphicus iterum in aliis locis ipsime responsa dabant vel viva voce, vel per somnia, vel per sortes quorum prius a Diis inspirari , posterius vero dirigi tantum credebatur aut alio aliquo modo Responsa a Diis ipsis reddita
σμοὶ αυτοφωνοι , quae ero prophetarum ministeri edebantur, χρησμοι υπο-
Φηρικοὶ , dici solent . Sed in pluribus locis utrumque obtinebat exempli gratia, qui Trophonii oraculum adibant , dubiis propositis responsum pri mo accipiebant inter somniandum, quod si obscurius quam quod intelligi posset, ejus sensus a viris, hunc in finem alitis, is Numine in hac arte institutis, interpretari solebat sed diversum alium responsorum ab illo Deo iis qui interrogabant redditorum modum refert Pausanias in Boeoticis , in Messenicis idem Scriptor tradit, illius oraculi responsum prolatum fuisse his heroicis carminibus: Πρι, δορὶ συμιβαλέειν θροῖς - αβ ε τροπαιον.
Ne petite ante hinem, sacrum quam cura trophaeum Sit obis posuisse hic, scutum ornate, quod acer Fixit riuomenes Messenius ipse inimicas Mutatorum acies infisaque tela refringam. Quod ante pugnam Leuctrensem acceperim Thebani, qui duce Epaminonda Lacedaemonios eorumque conscederatos ingente affecerunt clade. Haec sussiciant de oraculis in genere Iam de iis praesertim celebrioribus sigillatim agam , necnon breviter describam ritus , qui a supplicibus ob