장음표시 사용
91쪽
in perpetuum, nec alienari. Hoc enire proprie alienatio, quod absolute& in pex- petuum ex empto traditur, non quod ad tempus & sub remancipationis conditio, ne. Dicit enim Deus in Levitico xx IV, α x i II, suam esse terram, illos autem qui biis eam dedit possidendam, proselytos esse atque advenas coram ipso : Κα ἡ γη .
Quasi emphyleuticarios eos esse colonos illius terrae dicit, se aute verum dominia.
Nullo igitur iure vendi posse , quoquam suam sibi attributa a Domino portionem
. ιβεζου. πν. Quod est plane alienari. In Hebraico est,rincet, Hoc verbii Septuaginta reddere solent per , θανατωφαι iaμφανδειν, εκδιωκειν. Excidere & succidere
significat, &disperder . Ergo&as abiicere, abdicare & alienar . Quod
etiam Graece ἐκπισιειν. Idque est contra'
rium ra ποιῶ. Sic in nostro idiotisino quar in perpetuum a nobis abiici & abalienari volumus, nos vulgo dicimus, seu de alae. Exempli gratia, Ie mesisse defati de ma mai-su. Id est, abaliemavi & vendidi meam domum. At illum erbum de aire , notat etiam nobis destruere & perdere,& inter ficer . Ergo hoc sensu vendere rimos
92쪽
D E M u T u o. si idem esset quod vendere alienandae recigratia, & in perpetuum abdicandae, abiiciendae , dominio nostro, & amittendae possessionis. Quod etiam potuerunt Se-
sendetur in alienationem. Hieronymus reddidit a tu perpetuum. Targum : nou heu-δειαν absolute E simpliciter, sed ad tempus. Se- ptuaginta, εις βιcαίω - Non quia forteandi et significet mcαψαν & confirmationem, sed quia quae ita Venderentur dii pe petuam & veram alienationem,GRcis dicerentur Rr θυῖαι εἰς λοπιωην. Ut pro quibus scilicet venditor, id est, auehonta, vietionem posset praestare. Unde βεζι- ους rio apud GrMCOS actio quae competebat emptori contra Venditorem , ut solida Sc firma emptio maneret, ac eo nomine de evictione caveret. Unde ilicὰibis, secundus auctor, quia primus, venditor, quasi venditionis COfirmator, qui emptori repromitteret,rem illi emptam firmiteres in perpetuum suturam . Verbum autem illud Hebraeum nox etiam constringere & consisti lare denotat, ut & Arabicum Unde GK ta densum ,
reddere, citauω- Inde igitur Mox, Aparaxnν recte Septuaginta converterunt.
93쪽
Quod & eodem capite Mea ι reddiderunt'. Possessiones igitur suas Israelitis
non licuit vendere δε βεζαονην, nec in P er petuum,sed ad tempus donec liberandam earum facultatem nacti essent , aut aliquis genere proximus pro ipsis id faceret'. Quod si neutro modo λυ ρωπς procederet possessionis venditae, anno remis sionis liberabatur, & unusquisque revertebatur ad suam νατάχεαν. N on itaque abalienatio ulla fiebat earum Ἀαταχε ων, quia non vendebantur in perpetuum . Et recte Iuristonsulti in definitione emptionis venditionis contractus, addun vulgo , contractum eum fieri de re certa coto pretio in perpetuum iure dominii sitia neuda. Idque adeo verum est , ut alienationis nomine antiqui Iuristonsulti non nisi ολύαν ὲ νοtuo & in perpetuum proprietatis ac dominii in alium transi tionem nunquam ad priorem dominum redituri appellarim . Paucissimas itaque dominii transferendi rationes hac appellatione donarunt . Adeo inquam numero paucae in hunc censum ab illis relatae sunt, ut de duabus tantum constet, quarum una mancipatio sive traditio nexu,stera in iure cevio. Cicero in Topicis ad Trebatium lib. iii, alias definitiones esse
94쪽
D E M u T u o. 93 ait partirionum, alias divisionum . Definitio partitionu a partium enumeratio- ne fit ut cum ius civile es se dicitur, quod in legibus, Senatusconsultis, rebus iudicatas , iurisperitorum auctoritate, edi cto magis iratuum, more , aequitate constat'. Hic omnes partes quasi membra totius corporis enumerantur. At indivisionum definitione species omnes quae sub uno genere sunt recensentuita . . Atque ut ait 'ibi ipse Cicero, Civisionum definitio formas omnes complectitur, quaesub eo genere sunt 3uia definitur. Huius definitionis quae per species genus partitur, hoc exemplum subiicit: Abalienatio in eius rei qui mancipii sit,
aut traditio alteri nexu, aut in iure cessio. Perspicuum est ex his, non plures species abalienationis eo tempore ex iacisconsultorum sententia fuisse creditas, quam has duas, traditionem alteri nexu, id est, mancipationem, dc in iure cessa one. Nec ergo abalienationis nomen in aliis rebus tunc
loci a proprie habuit, nisi in his quae dice
bantur mancipii, cu aut mancipio venderentur , aut in iure cederentur . Caeterae res nec macipii, quocunq; modo earii tra- ditio fieret, non censebantur vere alienarico iure quo tunc usa Republica Romana. Res igitur mancipii ee dicebantur, te qui se bus ae Es
95쪽
bus tuto praestare poterat venditor, futuras eas proprias eius qui acceperat, nec A. dominio eius abscessiiras. Ideo evictionem pro his praestabat. Ut in rebus immobilibus, praedia in Italico solo,rum rustica quam urbana. Nam provincialia
praedla extra Italiam non adeo secura. In rebus moventibus, ut servi, & quadrupedes quae dorso collove domantur, ut boves, muli, equi,asini. Elephanti & cameli, quamvis collo dorsoq,dometu nec man cipii erant, quoniam bestiarum numero sunt. Hae tamen res mancipii debebant, ut alienarentur, certo modo tradi certisque verbis, libripende & quinque testibus praesentibus. Haec traditio nexu vocatur Ciceroni, mancipatio aliis, vel mancipio datis. Huic odi res mancipi si in tur earum cessio fieret, firmiter etiam ac ci ρεζαίωσιν alienari putabantu ,. Praeter haec duo genera abalienationum nulla ab illius temporis iurisperitis nota suit alienatio sic proprie vocanda. Si alio genere res aliqua earum quae mancipii dicebantur , vendita Sc tradita, praeter quam traditione nexu, & in iure cessione , non censebatur alienata, sed ex iure Quiritium illius ei sic existimabatur qui vendidisset, Min bonis eius este qui emittet . Ulpianus in Re
96쪽
o E M u T tu O. 9 ς in Regulis Tit. ii. Iu bonis tantum aEcuius servus I , velut hoc modo: si civis Somanus a cive Romanρ fervum emerit, irique traditus ei sit, neque tamen mancipatus, neque λ iune ces
Hum horum non at, is servus in bonis qui dem emptoris eis, ex iure autem cuiritium heuia est oris. Ita haec legenda, addita nestatione
Ergo servus , cive Romano ita Votu,
cle cive Romano, ut mancipio ei datus , au in iure cessus, aut ab ipso anno
posscissus, id est, usu captus, dominium transferebar plenum ad accipientem, emptoritque esse proprius tum dicebatuta, tam aure naturali, qua ex iure Quiritium si aliter traditus esset quam tollennitate aut in iure cessione, non exi- stimabatur abalienatus, sed in honis qui- i metu erat qui emisset, ex iure autem Quantiu illius qui vendidi sset. Mancipatus autem, hoc est,nexu traditus per mancipationem , aut in iure cessus, abaliena- , tus a venditore & in emptorem pleno iure translatus putabatu . Ita fiebat, u res que nexu tradita non fitisset,nec in iuret cessa, duos uno tepore dominos haberet, unum ex iure Quiritium, qui vendiderat , alterum in cuius bonis esse censebatur, qui meram. Servus tamen ita emptus
97쪽
6 DIATRIBA emptus acquirebat ei cuius in bonis erat, id est, quo emptus fuerat, non illi cuius esse existimabatur ex iure Quiritium . Idem Ulpianus in Regulis, Tit. X VI II. Si servus alterius tu bonis, alterius ex iure Uuiritium sit, ex omnibus causis acquiret ei cuius in bonis ea. Qui emerat servum vel rem aliam mancipii, sive mobilem, sive immobilem, eius dominus ilire naturali dicebatur, Min bonis eius haec res numerabatur, non .
tamen legitimus viat dominus ex iure Quiritium, quia eo modo que lex Duodecim tabularum requitabat nori esset alienatus. Inde illae voces natae ad utrum- .
que dominum significandum iurisconsultis posterioris aevi, lonitarii, ac Exiurequiritiarii domini. Glossae Nomicae: βονιτα , φυακος -ο-. Id est, qui rem in bonis habet, ex empto sive mancipation . Exiurequiritiarius legitimus dominuS , cuius res esse credebatur , quamdiu non esset mancipata sive nexu tradita, aut
in iure cessa,nec anno possessa, si mobilis esset: biennio, si immobilis. Duos hos modos Ulpianus posuit, quibus res alicuius pleno iure fieret, ὀ νομευ δεαποΤεέμ κ σι- legitima & naturali. Tertius his ac cedebat per usucapionem, ut idem Ulpia nus ibidem scribi . Nam ut ait Boethius
98쪽
D E M v x u O. 97 in commentariis ad Ciceronis Topici: Fres ea quae mamipii erat, num interposit ostemnitate traderetur, alienari non poterat , ni ab eo cui tradita esset, usucaperetur. Ergo etiam usucapio inter alienationis species. De duobus quidem prioribus alienationis generibui quin verae alienationes essen dubitatum non est. De tertio quae est usucapio an esset alienatio, video ambigi inter Iurisconsultos. Ciceronis aetate non habebatur inter alienationis species, ut ex illo Topicorum loco quem supra citavimus constat, ubi duo tantum genera abalienationis recensentu , neXu tradi-
-& in iure cessio. Paulus etiam us capionem abalienationem esse vult, leg. xx VI II, D. de verborum significatione. Abalienationu, inquit, verbum etiam usicapionem continet. Vix es enim, ut non videam
alienare qui patitur usucapi. Aliis non ita visum est. Et apparet ex verbis Pauli, nor eam fuisse omnium sui temporis Iurisconsultorum sententiam . Certe non Vlpia' ni fuit, cui hac etiam in parte , Ut alibi fere semper, contrarius Paulus. Et fallitur clarissimus Iurisconsultus , qui no tat , ex illis Vlpiani locis , quae superius attulimus, constare, usucapionem esse tertium modum quo res perseiste abalie'
99쪽
9S DIATRIBAnantu . Dicit quidem Vlpianus, servium his tribus modis ita acquiri emptori , pleno iure in eo dominium habeat, si man- cipatus, si in iure cessus, & si anno posse . sessus sit, id est, usucaptus. Sed non ex eo tacolligitur, usucapionem eii pro abaliena tione habere, ut fecit Paulus. Sunt qui- .dem & alii legitimi modi ex iure Quiri tium acquirendi dominii, sed praeter illos duos, mancipationis & in iure cessioni , nulli abalienationis definitione & appe latione censebantur. Et ipse Vlpianus in is Regulis, Titulo de dominiis de acquisi-
. tionibus rerum, singularum reru dominia sex modis nobis adquiri ita scribit,ut certutamen sit, non per illos.omnes sex modos alienationem neri. Nam notat expresse ad
singula dominii acquirendi genera, ubi alienatio fiat, ubi non fiat'. Vt in man- citatione definienda ait propriam ess
alienationis speciem rerum mancipit. In iure cessionem dum explicat, dicit, communem esse eam alienationem, & manci' pii rerum, & nec mancipit. De traditione similiter ait, propriam esse alienatio- nem rerum nec mancipit. At in definitione usucapionis simpliciter scribit, dominii esse adeptionem,non alienationem. φfucapio, inquiit,est dominii adeptio per continuati i
100쪽
tisum possissimis anni vel bienniit. Rerum mobilium, anni: immobilium, bienuit. Item: u capione dominia adipiscimur, tam mancipii rerum, quam nec mancipit. Duo etiam sunt re
liqui apud eum adquirendi dominii modi,
quos nec alienationis generibus comple-etitur, adiudicationem, & legem. Et certum est, nullam in his fieri alienationem, etiam si per hos modos etiam dominia acquirantu . Ut alienatio sit , debet esse
qui alienet, & qui iure dominii possit &velit alienare, translato Uuo iure ac domi nio in alium in cuius personam rem suam alienare vult . Haec ratio est cur usuca pio non videatur plerisque alienationis species. Non enim alienare existimatu
qui rem suam patitur usucapi. Si sciens de prudens sinat usucapi, quasi pro derelicto eam habere creditur. Atque ut non alienat, vel ipso Paulo auctore, qui occasione adquirendi non utitur, ut ille qui omittit haereditatem, aut qui optionea 4ntra certum tempus datam non amplectitur, ita certe dc qui re sita uti non vult',
eamque pro derelicta habet, atque ita ab alio possideri de usucapi permittit, non proprie illam alienare creditur. Nam ut intercedat & procedat alienatio, debet utriu', contrahentiu consensus conspira g λ re,