장음표시 사용
101쪽
iisti is prae ons: Ioinentur , quapropter dico , hae animae militer possunt, atque, ut nunc est discia ina , etiam . tenentur venialia peccata ceu teri, o c. ad minimum semel unoquoque. anno ad id tenentur, utiliter quovis alio tempore congruo id posisunt, alios offenderent ac temeth sese utilitate magna privarent , si huic officio deessent. Praesules ergo consessionem generatim pro praecisa confitendi peccata obligatione acceperunt, mihique imputant exclusivam negationem, tantum , cujus nullum est in meo libro vest igium.
DECLARATIO. De concupiscentia in quibus amanimabus , & si paucissimis, persecte purgata , suspensisque ejus sensibili-
a te istbus effectibus , & came jamdiu penitus spiritui subditi ; in libro id asi ritur, quod articulo nostro septimo,& octavo ex Conciliis deprompto
RESPONSUM. Dixi quidem has postremas proba- p tiones solimi esse supponendas in paucissi- viis animabus qua purissimae ct maxime mortificatae sunt in quibus caro spiritui
102쪽
angelicas virtutes exercuerunt. Paulo
post ad do paucissimas animas eam attingi sie perfectionem in qua unam proprij, commodi residuum Divino amori admix-rμm pGrgandum superfit. Hinc colligunt significare me animas esse adeo persectas ut jam concupiscentia vacent. At quaero utrum qui suam concupiscentiam a longo tempore su dunt, omni interim caruerint concu
piscentia, quae ob id unum subditur quod summa fidelitate eam edomen ipsiusque vel tenuissimos motus in
Cum Princeps hostilem gentem cujus Provincias subegit subditam tenet, sequiturne inde nullam ad jugum eXcutiendum genti illi superessa propensionem y nullatenus ρ, Verum id fit quod Principis vigilantia, s pientia atque authoritas nullam huic populo rebellandi occasionem relinquant. Ita juxta me impurissimis illis animabus, non ob aliud spiritui omnino subditur caro , non obstante ejus ad defectionem propensoner quam quod sint maxime mortificato
103쪽
obditur loment, lotus ingentem abditam
verumitia diam hilara relimurissimis l. spiritui obstante
mi iamidest macerandae carni maxime fideles. Dixi, fateor , sensibiles concupiscentiae effectus medicinali gratia in his annmabus se pensi aut minui posse. At sanctus Bonaventura multo vehementius locutus est cum de sancto Fran. cisco Assisiensi, neque enim languor vel desidia locum habet, ubi amoris stimulus ν'
semper admajora perurget. Tanta autem ei Lines carnis ad biritum erat concordia, Gi tanta obedientiae promptitudo, suod cumisso niteretur ad omnem sanctitatem pem ingere, ipse non flum non repugnara sed se pracvrere nitereturi. Ego autem dixi, has animas tam cupiscentia fomitem circumferre. Subdidi, possunt lethaliter peccare o horrendum μι in modum errare. nenialia etiam peccata admittunt quae cum universa Ecclem unanimes deprecantur his verbis , dimitte nobis debita nuba, O . Alibi insuper dixi , haec anima originali integritate non gaudet, cum neque a quotidianis peccatis,
neque ab ipsa concupiscentia sit immunis, qua duo cum ea integritate simul esse non synt. Ibidem dixi, concupiscentia quae in hac mortali vita semper viget, ab hac integra paritate non est aliena, cum nec
104쪽
' peccatum nec anima inquinamentum. 3.1 1 1. Deniquς dico hae animae intera nitent puritate, ides nulla peccati macula temerantur , praeter eani qua in peccatisqιotidianti asperguntur , ct quae amori exercitio quam primum deletur. Hinc facile intelligitur quo sensu animabus illis nihil sit purgandum extra pro prij commodi residuam. Quamprimum amor potest quotidiana delere peccata. Tunc probationi nihil superest
purgandum praeter naturalis amoris aut propri; commodi residuum. Quomodo contendunt hac doctrin1 surponi animam a concupiscentia plane esse, purgatam.
Ut intelligatur quantum abhorream ab imminuendo in homine concupiscentiae timore , sui ipsius dissidentia , vigilantia adversus caecos ejusdem concupiscentiae motus , mea verba solum sunt legenda. In ρ- 7- articulo falso haec damnavi. In illis
emortua es concupiscentia , aut adeo e
tra omnem sensum suspensa , ut jam πρη existimandum sit , ieri posse ut repentς reviviscat. En hujus doctrinae damnatio. Qui sc loquitur periculo tentationis
105쪽
trem animas objicit , Dibalem seuperbiam eis: inta: l in pirat, Satanae praeceptis eas imbuit. Conali in t cupiscentiam obliviscitur in nobis aut re, aut languere , aut sitispendi sed ad raripiscendum atque in hoc mortali ct peccatis obnoxio corpore , O in actus noxios de improviso erumpendum semper Ousque paratam. Addo in sequenti articulo , animas p. 238. transformatas libero semper gaudere arbitrio quo possent ad primi angeli ct primi
Lominis exemplum peccare, praeterea, concupi centia fomitem circumsesre, quam-
vis sensibiles ipsius effectus medicinali gratia aut su endi aut minui
queant. Atque etiam in falso damna- 1.L o. vi animas quae . se conci piscentia jam ca- re dicerent.. Hi sine eluditur aut contradicitur 7. noster Issiacus articulus qui hcec tantum habet. In omni satu concupissentia Chri bano semper est debellanda, licet non eodem stemper modo. quare tenetur in quovis satu quamvis non omni temporis momento virtutem a x sius tentationes esstigitare. Dixi solos sensibiles concupistentiae effectus suspendi , non autem
ori nes obus effectus illi ipsi qui non i
106쪽
Iossunt sensibiles sunt plerumque periculosissiimi. Illas etiam suspensiones non admissimi stabiles, ut certas , ut per statum: contra eas supposui instabiles ac semper quoad diuturnitatem incertas. Ita ut juxta me concupiscentia aut semper agat, aut ad subito reviviscendum sit parata. Nonne sic agnosco in quolibet statu adversus concupiscentiam semper pugnandum esse , quamvis non eodem semper
Unde etiam eo author adducitur ut mortificationis utilitatem , neces statem quo extenuet, reclamante licet Apostolo & Sanctorum praXi, faveatque doctrinae articulo nostro IS. censurisque proscriptae.
Extenuar ne mortistrationum utilitatem' aut necessitatem qui perpetuam morti sic tionum necessitatem agnoscit, qui corporis macerationes saluberrime institutas arprobat, qai postremo vult animas vel perfectissmas paenitentiam agere Auis τι ribus, gratiis, ct flatus sui probationi ias accommodatam: in quo autem haec
107쪽
r paenitentia consilit φ in miratisite e rum omnium qua non nis ad propriam dolictationem degularet. Possuntne tres Praelati proponere regulam hac & sanctiorem & latius
patentem. Eos oro me rursus audiant. p. x7. Γαι mortiscatis , stu ut melias dicatur mors hac spectat ut amputet non serum
omnes voluntarios motus naturae per case
nis voluptatem se animi superbiam cose rupta ct rebellis , sed ct innocentissima flatia qua in cenarius o sellicitus amor .e atrii. Iis quatuor tantum addo ζ' quae neminem inficiatum iri arbitror. Eas macerationes eatenus solii manctitati conducere quatenus amoris& orationis spiritu vegetantur. 2.Ferventes animas sensibiles servoris sui tempore iis sepe tenaciter nimis adhaesisse. Eas sensibili macerationum gustu excidere in probationibus
in quibus hoc sens bili & suavi servore orbantur. q. Ab experto Directore interrumpendas aut minuendas esse Una data corporis macerationes, quibus animae
nimium furuerant Animadvertite hic solum agi de quibusdam non autem de omnibus macerationibus: Hujus iac
108쪽
quod de salute quatenus propria dixit, . reprehendatur nisi convenienter definitioni quam de proprietate praemi- sit. Constat quidem velle me ut' pro- pria desideria injustis fiat Deo sibila. Meldensis Episcopus hinc colligit desideria illa ergo esse supernaturalia cum sint subdita, Sc me haec super-
' naturalia desideria amputantem universas quoque virtutes amputare concludit. Ad haec respondeo ea d
dideria non esse propria nisi quod
sint a nobis ut a nobis , idest natura- Ita & non ex gratia , sed justa anima quae haec format, haec quoque Deo subdit. Summoperh disserunt naturales erga se amoris actus quos anima Deo subdit & quibus abstineret si Deus eos prohiberet, a supernaturalibus. Ergo se amoris actibus quos gratia & divinus amor nobis inspirat. Non licet virtutum propriet tem sic explicatam cum earum spe- cilicis motivis confundere quin simul haeresis de impietatis accusentur tot sancti in Beatorum album
relati, & ab universa Ecclesia sumatio honore habiti , qui proprieta
109쪽
cludere quidem voluerunt,mminuendis autem virtutibus
abhorruerunt, ipse Meldensis EpiL DIGς0pus proprietatem & proprietatis Οε abnegationem his verbis admisit, ta-dis est vera cordis purgatio qua omnia Deo tribuit, nihilque proprij sibi jam habere cupit. Praeterea quod immediate post
locum controversum dico , veram meatus mentem demonstrat. Ibi enim
Salesij placitum refero , hoc scilicet, gratuita anima sese peccatis ad propriam
munditiam deinceps non abluit : tantumque disso mitatem quantum pulchritudinvem amaret , si aeque sponso difformit. pulchritudo placeret. Stati m addo, prime scit tamen cordi tis sponso puritarem ct pulchritudinem ; itaque ut illi uni placeat pulchritudini ac puritati studet, O qu/m ille horret turpitudinem eam perbor rescit. Constat ergo juxta meum librum persectam animam
peccata deponendo turpitudinem petii rescere & pulchritudinem unicere, nedum inter haec duo sit indifferens. Constat ergo hanc animam di ligere atque unice optare peccatorum storum veniam quae totam pulchri-
110쪽
95etudinem parit , eique difformitatem
COII.ii. adimit. Hoc sensu dicit Salesius. Amor ille nonne maxime purus est , nitidus O plex cum animae non se purgent ut pura fluit, sed tantum ut sponso placeant. Cui s dissor notas aeque' fuisset accepta ,
rantum eam quantum pulchritudinem diu ligerent. Alias idem author nobis proponit , puri nostri amoris specimen, Beatorum amriem ἱ riirtutes, inquit, sectantur 9 exercent non quatenus pu chrae sunt O amabiles , sed quatenus Deo sunt gratae. Suam amant felicitatem non ut fluam sed ut Deo acceptam, eaque ratione vult protin virtutum ad sinctum amorem exigi. Placitorum quae magnus hic Sanctus suis virginibus tradidit unum hoc fuit ne se addicerent neque Iocis , neque temporibus, neque his vel illis hominibus ne quidem praxi exercitij τirtutum. Intenditne Salesius virtu- , cha xum puritatem atque pulchritudia iis s. ' nem , neque amandam , neque op-x .part. tandam , absit, tantum intendit l, p. z76. rum donorum proprietatem non esse E iri exquitendam , neque jam proprio commodo optandam ; quemadmoti . . dum n0n amputatur ex sapientia,