장음표시 사용
91쪽
m tibiis nihil nisi proprietatem seu pro- 3M pratim: commodum amputavi. Juxta me inutum proprietatis renuntiatio nou est nisi ι u libet deleot.itionis, ct G
r exercendis puro amore virtutibus.
Quod de sipientia dixi , decrer rium est quantum ad alias virtutes,
liquidb unim ex sapientiae proprietatis renunciatione intelligitur quaenam esse debeat abjectio. proprietatis omnium aliarum virtutum juxta me
ahiciant, nou i Cis sapientiam ρ iam caeteras omnes virtutes sibi vindicant. So . lam ergo virtutum propria tem , non ipsas virtutes amputo. In quo autem
consust haec sapientiae proprietas in studina At considerat e ut avinia Mi ua sapientia Mem faciat, eademque ut Hi propria perfluatur. Semper . iis
autem naturalis sui ipsius amor proprium commodum in imperfectis caseeh. animabus constituit & a perfectis D. I m. amputandus est. Non .ne Meldensis Episcopus in Patre Surino approba- vit. Anima amputat bona uesideria e
c iis partiolaribas de alis qua
92쪽
mspirat illi de rebus quae sint Divinaevo liuntatis .... Cum Deo ariseum est ut ani- . via quid faciat placidum huic imprimit desiderium quod huic indisserentia non o est..... Haec anima de suo seirituali Thesauro non cogitat. En amputatio deside riorum non quidem bonorum sed ibi licitorum & naturalium quae a
gratia non oriuntur. Eu exclusio me
cenari j in se respectus quo sibi Fidem ani via facit se virtuti studere virtute: ut mi propria perfruatur.
Quum Frater Laurentius sic I quebatur , a meo in Monasterium ingressi i est a o. fere annis neque de virtute neque de mea saliute cogito. Non tam ea universas virtutes ipsus statui convenientes exercere desinebat, sed de
earum natura cogita Is minime, eas, .ut Dei voluntati pareret, exercebat, neque se proprio commodo , aut naturali sui ipsus amore in iis se se e quirebat. Hoc ex plo patet an fiaritualibus viris imposuerim ut me insimulant Proesiales , cum dixi eos interdum fateri te jam virtutem ut sibi proprio m non exquirere. Locutus sum ut sanctus Franciscus Sale-
93쪽
sius qui ait, felices qui vel ipse viri
tum desiderio , evirum e parandarum sollicitudine se se exuunt , istas tantum e. optantes ea ratione quas eis Divina septem traii. S. tia illas communicabit atque iis acquia Dii istrendis eas applicabit. Denique tres Proesules volunt a me dictum esse sanctos Mysticos exclusisse a perfectorum statu praxim ct actus virtutum. 1 Nequidem unum vocabulum de actibus dixi. Id mihi absque sandamento imputatur. 2'. Non lacutus sui de praxi, sed tantum de virtutis exercitationibus. Qui mysticos authores de quibus loquor tantisper legerit
facile animadverterit quam magnum consueto suo sermone ponant discrimen inter praxim seu essentiale vi tutum exercitium o virtutis exercit. tiones , quae secundum eos non sunt
nisi 'formularum ordo ct series ut sibi
ercenarium te limonium exhibeant, ocut dixi eo ipso loco quem mihi ob- ρ. t sic jiciunt. 3'. denique non dixi doceri Hs a Mysticis doctrinam quae mihi Oxprobratur. Tantum dixi, cum MPctici hunc sermonem locuti sunt, non voluisse exclusas nisi has exercit
94쪽
iones quas in lineis immediate praecedentibus dixeram consistere certo formularum ordine. En mea verba. Anima transformata Deo immediate unietur .... quod ipsias pareat 2 praeceptis 2 consiliis a que certo formularum ordine . quo sibi mercenarium exhibeat testimonium. Oui sic loquitur ea explicat qua sancti Molici intellexerunt cum ab hoc jlatu riirtutis exercitationes amoverunt, non autem ut mihi amnetit declar tio , praxim ct achis virtutum. Quo duplex expressus error esset. Ergo hoc uno tantum sensu , eodem tenore, eodemque loco addidi , atque haec explicatio universam naitionem nullatenus Dest. Diaei quo e , transformatae
animae ad serea interiora exercitia ple-rlimque non egent certo ordine seu locis, seu temporibus accommodato , alit forin iis expressis , aut piis exercitationibus certa methodo ributis. En solae exercitationes quibus perfectas animas eximi posse credidi non imminuta virtu-
t Sm praXi quam semper exhibeo sub nomine realis & distincti virtutum exerciti j ut aliquid essentiale cuivis perfectionis statui.
95쪽
j His consonat istud: animas trans- 11. ses natas ex praesente disciplina ve- t iij. I ni alia peccata consessas , detestari culpas, &. remissionem peccatorum optare, non ut purificationem & li- berationem propriam , sed ut rem, quam Deus vult: quod proprium &intrinsecum paenitentiae motivum obliterat, e articulo nostro XV, ad' , . a, versatur: nec probandum consessio- is. nem venialium peccatorum ad proe- sentem tantum referii disciplinam.
RESPONSUM. Dixi animas non jam ὀ tare per
catorum veniam ut propriam parit
almen , at vox illa propriam manifeste ostendit juxta meum syst
ma centies repetitum me non intendisse excludere nisi proprietatem justitiae aut remissionis peccatorum ut A cceterorum Dei donorum. Cum Atimor articulum ex profecto conscripsit ad definiendum quid si pi tam , quid proprietas quae ju ta eum, iit M secundum tot sanctos Autho- res nihil stant nisi naturalis imperse
ctio , Don jam sinit bona fides ut id
96쪽
quod de salute quatenus propria dixit,
. reprehendatur nisi convenienter definitioni quam de proprietate praemi- sit. Constat quidem velle me ut' propria desideria injustis snt Deo sibila. Meldensis Episcopus hinc colligit desideria illa ergo esse supernaturalia acum sint subdita, Sc me haec si e
naturalia desideria amputantem universas quoque virtutes amputare
concludit. Ad haec respondeo ea dedideria non esse propria nisi quod sint a nobis ut a nobis, idest natura- Ita & non ex gratia , sed justa anima quae haee sermat, haec quoque Deo sit bdit. Summopere disserunt naturales erga se amoris actus quos anima Deo subdit Ela quibus abstineretii Deus eos prohiberet, a supernatu- ratibus. Ergo se amoris actibus quos gratia & divinus amor nobis inspirat. Non licet virtutum proprieta-- tem sic explicatam cum earum specificis moti vis confundere quin si- 'mul haeresis & impietatis accusentur tot sancti in Beatorum album relati, di ab universa Ecc si a summo honore habiti , qui proprieta-
97쪽
rem excludere quidem voluerunt, ab imminuendis autem virtutibusl abhorruerunt, ipse Meldensis Epiς copus proprietatem & proprietatis Οε
abnegati unem his verbis admisit, talis est iura cor is purgatio quae omnia Deo tribuit, his que proprij sibi jam habere cupit. Praeterea quod immediate post locum controversum dico , veram means mentem demonstrat. Ibi enim Salesiij placitum refero , hoc scilicet, gratuita anima sese peccatis ad propriam mundisium deinceps non abluit : tantumque disso mitatem quantum pulchritud , amaret , si aeque sponso dissormitas ac Iulchritudo placeret. Statim addo, apprime fit tamen cordi esse sponso puritarem O pulchritudinem ; itaque ut illi uni iaceat pulchritudini ac puritati sudet, ille horret turpitudinem eam im perhorrescit. Constat ergo juxta meum librum persectam animam 'eccata deponendo turpitudinem per=orrescere ela palchritudinem unice diliger, Decium inter haec duo sit indinerras. Constat ergo hanc animam di- atqUQ unice optare peccatorumoriam vQniam quae totam pulchri-
98쪽
tudinem parit , eique difformitatem . adimit. Hoc sensu dicit Salesius. Amor ille nonne maxime puras es , nitidus O plex cum anima non se purgent ut pura sinit, sed tantum ut sponso placeant. Cui s dissor nutas aequb suisset accepta ,
rantum eam quantum pulchritudinem dialigerent. Alias idem author nobis proponit, puri nostri amoris specimen, Beatorum amor em ἱ virtutes, inquit, sectantur 9 exercent non quatenus pli ' chra mit O amabiles , sed quatenus Deo sunt grata. Suam amant felicitatem nou
ut suam sed ut Deo acceptam, eaque ratione vult praxim virtutum ad sanctum amorem exigi. Placitorum quae magnus hic Sanctus suis virginibus tradidit unum hoc fuit ne se addicerent neque locis , neque temporibus, neque his vel illis hominibus ne quidem praxi exerciti Wirtutum. Intenditne Salesius virtu-
cta xψm puritatem atque pulchritudi-ς ' nem , neque amandam , neque Op rrita
h. part. tandam , absit, tantum intendit l, p. a. 7 6. rum donorum proprietatem non esse E it- exquitendam , neque jam proprio commodo optandam ; quemadmon. m. dum non amputatur ex sapientia,
99쪽
100쪽
ioo . γ- meam autem non esse negativam; sielocutus sui. Transformatae anima utiliter possunt, atque, ut nunc est disciplina , etiam tenentur quae perceperint , remalta peccata confieri. Non dixi debent m
m praesenti disciplina , sic Praesiuies
meis verbis aliquid addunt cum ex- , clusive dicunt hac voce , tantum , me confesonem uenialium peccatorum ad prasintonii tantum referre disciplinam. Notate etiam me , ut contendunt, de peccatorum venialium confessione , non
esse locutum, sed tantum de praecisa hujus confessionis, ut sic dicam obli-
Eatione ; tenentur etiam , ut nunc endisciplina , confiteri, &c... Ubmam legerunt Praesules ad veterum di1cirlinam praecisum illud peccata V ni alia confitendi officium referendum esse φ Ego autem nullam praeci tam ac rigidam hujus necessitatem eii 'min posteriorum saeculorum disciplina reperio , nisi in Ecclesiae praecepto
quo filiis suis ad minimum semel
uno quoque anno peccata confiteantur imperat. Animae quae per annum mortale peccatum non admuerint,so casu venialia peccata confiteri te-