De praedestinatione compendium, libellulis duobus distinctum. In uno, de praedestinatione in altero, de reprobatione agitur. Auctore R.P.F. Iulio Syrenio, Brixiano, ... Cum indice locupletissimo

111쪽

cuius amas po siti ui,ut electionis priuationem, turminem a se abij cere, aut in massa perditionis derelinquere , nisi illum, qui in diuina praescientia Dcum prius dereliquerit, assirmare non dubitabimus. R linquentes quippeDeus deserit, obstinatos indurat,& contemnentes condemnat . Geterum Deus, qui

non .participatione sed essentia bonus est i & ipsa bonitas est; a suis muneribus & beneficijs, non solum a se neminem quantum in se est procul abijcit: sed bunde etiam porrigit,& exhibet illa omnibus, &sngulis; qui ea recipere rite uoluerint, pro captus ipsorum ratione. Deus nempe, inquit D. Iacobus, cunctis postulantibus dat sapientiam Umenter, ct non improperat. I Verumenimuero etsi neminem a se

prior ille depellit: taue uult homines omnel suos feri, ct ad agnitionem ueritatis uenire. Qui ut Serm de defunctis maximus ille, & practantissimus Theologus Ioannesmmas constanter arumax Omnium hominum salutem quaerit, expetit, sitit, Mec aliqd e P, in quo magis uminetur. Aliquos tamen Deus & destarere, &obdurare, & abiicere, & depellere, & reprObare communiter dicitur. quod priuatiuo modo intelligunt catholici patres; hoc est, non perappositionem culpae: aut per actum aliquem positiuum, sed per non appositiqnem gxatia: Non quia Deus Opt. non uellet illam apponere; quam omnibus ultro semper offert, & offerre desinit nunquam; sis non apponit ; quia per culpam nostram illa depellitur. Ut omnino ista non appositio, &ista priuatio gratiae non sit ex parte Dei, sed nostri. inamobrem eos intelligas Deum 3biicere tam

112쪽

tum & propellere a se; qui Deum ipsum,&Dei be,

neficentiam atque misericordiam priores abiecerui; atque in peccatis suis obstinati Deum priores deret, querunt; a seque illum propulerunt; salutemq; propriam neglexerunt, ac contempserunt. Praecedit in aeternitate abiectio,&derelictio tua aliquo modo; sequi tur abiectio,& derelictio Dei; non tempore, aut natura, sed origine.

Reprobationis altera δ' nitio . Cap. 7.

On solum per priuationes qualis data,&explicata danitio fuit sed per habitus

etiam, &per positiva quoquo modo reprobatio dissiniri potest. Non enim tantum priuatiue, sed contrarie etiam praedestinationi ut diximus) aliquo modo opponitur reprobatio: quando praesertim pro poena desumitur. Ad quem modum B. Fulgentius ad Monymum ita illam alti quando dissiniuit. Reprobatio es malorum praeparatio; qua Deus iuste perditis reddet. Hanc nos dissinitionem, quia pulche satis reprobationis naturam, & quod in ea positiuum est, declarat; quam breuissimis explic, bimus.Dicitur est malorum praeparatioJ Mala, quae perditis hominibus praeparat Dominus; aut illis etiaiuste reddit, aut redditurus quandoque est; mala pC nae sitnt, non mala culpae . Non enim quia S. Fulgemitus dixit freprobatio est malorum praeparatioJ exi, si mare quispiam debet; ut ad quem modum pra

destinatis, & electis gratiam quod diximus libro superiore, dum de praedestinatione differebamus de

113쪽

Ioa D. supernaturalia innumera beneficia praeparare Deum afferuimus: Quod, ut ex B. Augustino uidimus praedestinatio sit beneficiorum Dei praeparatio) ad

eum modum non praedestinatis M& reprobatis cui pam quae sola reuera malum dicenda est) praepar re illum dicemus. Multo sane discrimine, gratiam eleetis, & poenam reprobatis praeparat Deus; culpam autem nullo modo. Non enim culpamis, sed post nam, siue ignem, & gehennam, quae dicitur poena sensus; siue diuinae essentiae uisionis carentiam, quae dicitur poena damni, reprobatis Deus praeparare dicitur; & illam multo aliter ut diximus quam gratia

Primo. Quoniam gratiam antecedente sua luntate, electis; poenam uero non nisi consequente, re probatis Deum praeparare, dicendum est. Secundo . Quoniam antecedente uoluntate gra tiam non tantum electis& praedestinatis, sed cunctis etiam hominibus cuius cuius artatis,sexus, & nationis existant; poenam uero reprobatis tantum consoquente uoluntate praeparauit.

Tertio. Quonia praeparat Deus gratiam ex sesua . que bonitate,&illam electis suis ex sesitaque actionesiue immediate , siue mediantibus sacramenti, &sacerdotibus, instrumentariis causis elargitur, atque in eorum corda diffundit; poenam autem per malos ministros, illis , qui eam demeruerunt, infligendam relinquit permittitque. Hostis perpetuus noster di holus in nos tauimon quantum uult. sed quantum a Deo permittitur. Est autem poena dupleataqusda quae ad supplicium; quaedami uero, quae ad probatio, nem infertur. α exercitium . Haec posteriornon ni-

114쪽

si temporanea est;illa uero prior perpetua esse potest. Temporanea poena, & diuina,& humana censura atque iudicio inferri potest: poena autem perpetua nonisi diuino iudicio cuipiam infligi possibile est.In diffinitione propterea subtexitur Deus isse per-ssitis reddes 4 reddet, inquam non omnibus, sed per ditis; non qualicunque modo .sediuste. hoc est, suo iusto iudicio, atque permissu, non autem actione aliqua, quae a Deo immediate procedat. Tertullianus ait lib.de Fuga in persequutione) Ex causa reproba tionis traditur diabolo peccator , quasi carnifici in paranam. Et ps. 77.Mrsit in eos iram indignationis suae, in gnationem, o iram, se rei larionem, immissones per angelos malos Sed de ista reprobationis dissinitione

hactenus.

Illi, qui per positiva simul, &priuatiua reprobationem dimniuere ; quod fecerunt non pauci quos hoc loco praetermittere, compendii ratio me admonen qualis fuit illa ab Altisiodorense ex Augustino ut ipse ait recitata; quam nos ante produximus; legentis animum confudisse magis , quam quid reprobatio sit, explicauisse mihi uidentur. Vt Altisiodo rensem, uirum alioquiegregie doctum, in illa reprobationis dissinitione, quam B. Augustino ille astria psit, quam ego cap. 3. prius attuli: quae expositi uis constat simul & priuaticis, facile esse deceptum creudiderim; & non esse illam Augustini dissinitionem facile mihi persuaserim . Non solum quia ex positi uix&priuatiuis commixta est; sed etiam quoniam ipsa mihi diligentissime in Augustino illam perquirenti

115쪽

Reprobationis di istis ex Auctore.

I mihi inter tot egregios uiros obstrepere, & aliquam de reprobatione dissinitionem afferre liceret; ego , Reprobationem praedo Binationis es carentiam, dicerem. Priu tiones nanque est enim reprobatio , sicut ante dictum est, praedestinationis priuatio) per habituu sito rum carentiam, & defectum commode satis explicari uidentur. Etenim si quis cscitatem uisionis, aut nuditatem uestimenti, aut silentium soni carentiam,&priuationem dixerit; recte satis cuique priuationes illas caecitatem, nuditate, & silentium dissiniuisse ille uidebitur. Eodem modo priuationes alias quis dissinire facillime poterit. Nihil reuera aliud quam carentia, formaliter loquendo, priuatio est. Non tamen pura negatio est; imo plurimum a negatione differt, ratione conotati.Semper enim subiectum priuatio connotat; quod negatio facit nunquam, quatenus negatio. Traditam etiam de praedestinatione ab Eccellentissimo, & nunquam satis laudato Theologo D.Thoma dissinitionem pulcherrimam imitaturus, ego ita reprobationem quam commode dissinire potuissem. Reprobatio es carentia rationis transmittendae rationalis, creatura inuitam aeternam. Haec autem dissinitio ex

ijs, quae insuperioribus tum in hoc posteriore, tum in priore libro dicta sunt, madifesta relinquitur.' Illa prosecto rationis carentia transmittendae ratio natis

116쪽

Lias Ros geus hvs. restialis creatur in uitam aeternam, non ex parte Dei est: tum quia in eo carentia, siue defectus est, aut e L epotest nullus: tum etiam quia omnium salutem uult, atque praeoptat Deus optimus: qui uult omnes homines saluos fieri, & neminem perire; sed ex parte nostri eam esse intelligito, hoc est ex culpa, ct Peccato nostro. IIta nanque cap. 39. in Isaia legitur, Iniquitates uestra diuiserunt inter uos et Deum. Et Eccli.

Cul ne auctor Deus non es. Cap. '. .

Vlpae quippe a culpa praedestinationis carentiam uenire diximus non tantum de patrum omnium catholicorum, sed quod

a nobis alibi fusius ostensum est de probatiorum etiam gentilium philosophantium sententia,

non magis Deus auctor est, aut esse potest; quam umbrae, & tenebrarum iubar Solis fulgentissimu m. Ete nim Sol uniuersas orbis terrarum partes quantum ire se est) & singulas affatim illuminat; si a uicin quidpiam in orbe.terrarum uniuerse est , quod Solis lumine destituatur; non ex Sole, aut ex luminis sui ali quo defectu, sed ex opaco, quod interpositum est, illu Leuenire, cuique manifestum esse debet. Quam brem non multum probamus illud, quod facile sa- tis nonnulli patres Theologi,&docti,& pii admit tunt: Deum uidelicet peccati nostri causam esse pri

uatiuam: quasi homo sit ipsius peccati positiva causi, dc priuationi est enim peccatum priuatio &nihil ut priuatio est, positiva causa ascribi possit. Quod noo e magis

117쪽

magis uerum esse potest; quam si nigri album, aut frigidi calidum, uel melius, quam si coecitatis uisionem, si turpitudinis honestum, & breviter si opposi ti quod absurdissimum, & rationi quam dissenta

neum est suum oppositum causam esse dixerimus. lEst enim ea oppositorum omnium natura relativi nonnulli oppositionem excipi, sed non satis recte, uoisserunt) ut non se ad inuicem extruant, sed destruant potius, atque corrumpant. Homo igitur, quia peccati sui priuatiua cause est, uniuersa sui peccati causa erit; Deus autem nulla omnino peccati causa dicendus est. Istud autem a nobis alibi &fusius, &exactius declaratum fuit . Videri tamen peccati aliqua causa Deus potest. li Primo. Quia peccatores in maxima multitudine existant; & iustos sine comparatione aliqua iniusti cedant. ' i s 1 Secundo . Quia in sceleratos homines uindic, trice iustitia uti uelle Deus, omnes confitentur.

si Tertio. Quia uindicatriae ipsa iustitia, quod putasse uidentur maximi quidam Theologi) ad uniuer- statis integritatem, atque persectionem per se sace

re uideatur. - . l. i il

Quarto. Quia in homine uirtutes quasdam cupiat , in quo cunctas cupit Deus, ut patientiam, pC nitentiam, martyrium, & id genus alias: quae sine quorundam hominum improbitate, & peccato esse non posse uidentur: ut omnino, qui has uirtutes in iliquo cupiat, in alio improbitatem per consequemtiam, & peccatum uelit. Aut propter aliquam aliam

causam, quaecunque sit illa, Deum aliquo modo pec

118쪽

Lia ηκ sae v Nnvs. ro 7 eati alicuius causam esse, affirmare pene cogamur. Quamuis permittit Deus ut ad primum, quod - obiectum est, respondeamus peccare hominum unumquemque suo arbitrio , & quantum libet; &permittit in quam tumuis maximo numero, &inquantalibet maxima multitudine peccatores eta; notamen alicuius peccati, & iniquitatis eorum est ipse Deus aliqua causa. Liberae nanque potestatis ut hominem principio condidit; ita eum semper in suis,& uoluntatibus & actionibus permanere liberum statuit: atque pro libera potestate sua, ad aquam uel ad ignem, hoc est ad bonum uel ad malum manum

porrigere uoluit. Non enim ut quarto cap.de Diu. nom. S. Dionysius admonet in rerum, quas condidit, naturam corrumpit Deus: sed eruat quantum in ipso est illam incolumem , atque tuetur. Eccri. cap. I I.

legitur. Apposuit tibi Deus) aquam se ignem: ad quod

uolueris porrige manum tuam. Ante hominem uita es

mors, bonum se malum; quod placuerit ei, dabitur illi. Cupit quidem interea in homine Deus rectum do nati, eiusdemque naturae atque essentiae ex conditio isne inserti liberi arbitrij, rectaeque rationiS usum.

Cupit inquam in homine rectum sui arbitrij, &suae

rationis usum inon cogit autem; ita ut illum ab homine quopiam, contra eius uoluntatem, aliquando CXigat Deus, aut extorqueat. A qua rectitudine,

si per culpam suam, &suae uot utatis, ac rationis oblis quitatem homo ipse deflectatur, labatur, & co ruat : spontaneam in eo cupit Deus,&uoluntariam resipiscentiam. Cupit inquam rursus uoluntariam in homine peccatore, atque spontaneam resipisceno a riam s

119쪽

1og Da RapR EAT..tiam; non cogit autem illum ad poenitentiam, nec ab eo extorquet aliquo modo inuitam resipiscentia; Ied cupit tantum; & ut ad illam perueniat, adiuuat Deus eius uoluntatem multis modis. Tempus propterea illi Deus, & Iocum poenitentiae tribuit: eumque, quamuis iam morte dignum Isa. nanque capite a 6. legitur. Tollatur impius i ut non uideas honorem

Domini Dei I patienter tamen sustinci: quo seipsum aliquando colligat, & pro posse suo resipiscat; neς- non ab eo quod est contra naturam, hoc est a pecca- to in quod sponte per uitium suum lapsus est in il-Jud; quod est secundum naturam, hoc est in peccati detestationem deletionemque , & in propriam r Ctitudinem, quantum ipse potest, hoc est ad studium

si non ad meritum, per poenitentiam conuertatur a que reuertatur: An nescis inquit Paul. ad Rom. capite a.) quia benignitas Dei ad poenitentiam te adducit'

Quod si facere, & ad poenitentiam uenire ille negle- erit M ad illam adduci non patiatur ; sed in malo suo perseuerare uoluerit; permittit illum, suae quamuis obliquae,& malae uoluntati indulgere Deus; &agere pro libito. Interea eius iniquitate, ac malignitate ad bonorum ac piorum hominum probationem, &ad eorum patientiar, & uirtutum omnis generis exercitationem, necnon ad meriti eorundem amplificationem, & augmentum, sua pietate, utitur Deus Optimus. Omnis enim malus inquit B. Au. g u st in v s) ideo uiuitriaut ut conuersaturi aut μι ter eum

120쪽

. virtus qui sit, vitio non indiget. Cap. Io.

on est uirtus aliqua ut obiecti quarti solu

tionem praeueniamus quae, ut sit, pecc to alicuius, aut uitio indigeat; quin potius a se uirtus quaelibet procul peccata, diuitia cuncta, tanquam ea, quae sibi e regione praecipue aduersantur, pro posse depellit. Martyr est, &patiens non ille tantum, qui suum sanguinem pro Christo eflandit, aut iniurias aequo animo sustinet ;sed ille etiam, qui ad Martyrium, & sanguinis effusio. nem, aut ad patientiam, & iniurias tolerandas par tum cum opus fuerit) promptumque possidet animum ; etsi lictoris gladium, & improbi hominis contumeliam non sit expertus, aut experietur nunqua.

Lib. de bono coniugali,cap. 2 I. S. Augustinus inquit. Non es impar meritum patientia se martirij in Ioanne. Pi passus non es ;ct in Petro, qui passus es. Etenim liaces Ioannes non transierit per gladium; tamen paratus fuit sumnere mari ium. Poenitens similiter dicem dus est: qui uel non committit, unde poeniteat, α plangat. plangenda nanque non committere , aliqua poenitentiae pars est, si rectam poenitentiae ab Ambrosio traditam diffinitionem recipiamus uel si committat,se aliquando colligit, & resipiscit,per penitentiam plangendo commissa. Eodem modo non tantum miles strenuus dicedus est ille, qui alacri animo ad pugnam exiti sed ille etiam, qui opportune exire paratus est. Neque ut ad obiectum secundum ueniamus pro-