장음표시 사용
321쪽
863. pari. a. Phil. Pract. unis. : scd tum 'ex circumstantiis singularibus innotescit, quantum vethis alterius inst veri. Quam Ohrem ne hisce hominibus credulitatem addicemus, singulae facti circumstanaiae probe sunt expendendae.
q. II 6. Aa Deo obe Qui ignorantia juris nature, aut erronea, quam fovet de diat qui per actione quadam, opinione adductus facit, quod voluntati divine
errorem com- non convenit; tu eo Deo non obedit, quamvis eidem se obediremittit actio- putet. Etenim qui ignorantia juris naturae, aut errone nem U0ἰ - quam fovet de actione quadam, opinione adductus facit, tali inius quod volun dati divinae non convenit; hunc non facere, o versam. quod Deus vult, sed facere quod non vult, palam est.
Ali qui non facit quod Deus vult, sed quod non vult,
ipli minime obedit l. ii 64. pnt. i. Jur. nat. , nec sufficit, quod putet se facere, quod Deus vult, ideoque eidem obedire, cum ejus opinione actio non essiciatur voluntati divinae conformis, quae ab eadem dissentit. Quamobrem qui ignorantia juris naturae, aut erronea, quam fovet de actione quadam, opinione adductus facit, quod voluntati divinae non convenit, in eo Deo non obedit, quamvis eidem se obedire putet.
Obedientia requirit actionis convenientiam cum volunt riste divina, nee sine ea concipitur: neque enim homo dici potest facere quod Deus vult, si facit quod non uti Ir. Propterea obedientia exigit certam eorum, quae Deus ab hominibus fieri vult, cognitionem. ideoque ut Deo obediis te possis, non sumetit bonam habere voluntatem, ut facere velis, quae Deus vult, sed etiam requiritur voluntas persecta, ut facere actu possis, quae Deus vult g. ira.): perfecta autem voluntas sine scientia juris naturalis non conisi cipitur I. I 33. parι. a. Bb. . Et antea jam demonstra.
322쪽
vimus, si quis Deo obedire velit, ei primam hane essa
debere curam, ut cognoscat, quaenam Deus ab hominibus seri velit, quaenam fieri nolit, quaenam ab ipso permissa snt f. r i. . Ut vero huic cognitioni acquirendar operam indefessam non sine animi ardore, nec sine voluptate vacet, necesse est, ut ante constantem habeat ac perpetuam voluntatem non faciendi, ni si quod voluntati divinae eonsorme est, hoe est, bonam Ia I. pari. a. DA : nisi enim flagres cupiditate Deo te obedientem praebendi, nee volupe tibi erit studere voluntati divinae agnoscendae, quia potius molestum accidet studium ad voluntatem divinam i agnoscendam adhibendum. Ceterum ex propositione prae sente patet, ignorantiam juris naturae atque Opiniones in eo erroneas impedimentum esse obedientiae Deo debitae, quod supra jam removimus, cum studium cognoscendi ea, quae Deus ab hominibus fieri vult, aut non vult, vel iisdem permittit, inculcavim I. r ZI. . g. 2 77.
Deo competit ius de actionibus bominam dissponendi, prouti De jure Dei ini placuerit. Etenim Deus dominus est omnium homi. in actiones num β. 966 pari. i. Ibeol. nat. & omnis homo servus hominum. Dei est l. 968. pari. r. προι ηat.). Quamobrem Deo competit jus de homine omni, tanquam creatura sua,
consequenter etiam de actionibus ipsius disponendi pro iubitu suo, seu pro uti ipsi placuerit I. 9s9. pari. r. neol.
nat. Ius Dei in actiones hominum, quod imperium divinum est I i 9 . para. 7. Juri nat), fluit ex dominio, in quo
sunt homines scuti creaturae ceterae omnes, δc quod ex creatione ac conservatione ipsi quaestum. Quamobrem servitus, qua homo servire tenetur Deo, non per omnia aequipara.
tui servituti, qua homo homini subjicitur, & quae non ex domi. Diuili reo by Corale
323쪽
dominio, sed aliunde venit s=. ro88. IO9a. Io 94. portis . I 89. Part. . . G 3. I 46. Part. i. Fur. nat.). De illa igitur servitute statuendum est ex iis, quae de dominio Dei demonstravimus l. 96s. G seqq. para. L Theon nas. , non vero ex iis, quae de servitute personali tradidimus 3 Iogo. G seqq. post. 7. Jur. nat. . Jus Dei in actiones hominum non determinatur per jus naturae, sed a liberrima Dei voluntate, de qua ex essentia S attributis ipsius statuendum, &ideo exipnditur ad omnes hominum actiones, eum homo dominus saltem jus habeat ad operas praestandas & in a. ctiones ceteras, quatenus respectum ad has habent, I. Io 96. pari. 7. Jur. nat. . nec hoc semper prorsus illimitatum, ne que Perpetuum s=. I. 84. Part. 7. Fur. nat. . Nemo hominum sponte sua se Deo subjicit, sed per naturam suam ipsi subjectus est. Ac ideo libertas naturalis, ut cujus h mini permittendum, ut in determinandis actionibus suis suo stet judicio, quamdiu nil facit contra jus alterius cf. I 6.
pari. t. Pr. nat. , ipsi saltem competit respectu ceterorum hominum, non vero respectu Dei. Ius quod Deo in actiones hominum competit, prorsus absolutum est, ut ejus exercitium totum dependeat unice a voluntate divina. Potest pyaecipere, qu curius vult, potest etiam prohibere, quae vult, & in praecipiendo ac prohibendo prorsus liberest, non dependens nisi a propria voluntate. Et hoc nomine Monarcha absolute summus est, cum nulla prorsus fingi possit obligatio. quae lihertatem ejus in exercendo imperio restringat. scuti in homine Obligatio naturalis, quae per libertatem ejus non tollitur IS9. Part. l. Dr. not. ,
libertatem naturalem restringit. Absit tamen, ut propterea Deum tibi repraesentes per modum tyranni, cujus voluntas
tendit ad subvertendam felicitatem subditorum, quibus plerumque assimilantur domini in servos saevientes & nimis
duriter ex levissirnis causis eos tractantes. Qualem enim
habeamus dominum, non modo patet ex iis, quae de dominio
324쪽
minio Dei demonstrata sunt in Theologia naturali; verum etiam ex iis elucescit, quae in sequentibus dicuntur. β. II 8.
Quoniam Deo competit jus de actionibus hominum quando bo- disponendi, prouti ipsi visum suerit cβ. 377.); s homo fodi mose justum,
cit, quod Deus vult, consequenter si Deo obedit β. II 6 4. quando inju- pari. r. Jur. nar. , jus suum Deo tribuit g. a o. pari. r. Pbic pampraebeat pract. univ. N I. 9as. pari. r. Jur. nat. , ideoque justum se Deo. praebet Deo g. 926. pari. r. Jur. nat. , ex adverso vero cum
inobediens sit, si facere non vult, qhod Deus vult, sed quod sibi visum fuerit . O 68. pari. r. Jar. nat.), s inobediens sit, jus Dei violat, consequenter eidem dijuriam facit f. 839. poni t. r. Jun nati , , injustum se praebet.
Propositio 'haec probe notanda est, ut turpitudo inobedientiae erga Deum intimius perspiciatur. Quid enim turpia tis cogitari potest, quam ut homo ius suum Deo reddere nolit ipsi que injuriam facere non vereatur. Deus, qui , sibimetipsi susscientissimus est I. 428. pari. r. Trios. nat. , ideoque nulla prorsus re extra se quomodocunque indiget g. 4et . part. ι. Triol. nar.), nihil ab homine exigere pota est, quam ut ipsum dominum suum agnoscat & tanquam servus fidelis obedientiam debitam praestet. Hanc Deus a nobis exigit g. II 66. Part. ι . Iur. nat. , tanqu3m id, quod a nobis ipsi debetur . II 63. pari. e. Ium nat. g. I7Ο. Part. Φ. PMI. Part. unis., Quoniam omnes actioones nostras spectare debemus tanquam osseium Deo de. hilum 6. I 3 ); in omni actione Deo redditur, quod suisum est, si eandem eo animo committimus, ut nos Deo obedientes praebeamus. Quamobrem justitia erga alios in- eludit iustitiam erga Deum, quatenus Deus vult, ut smus justi s. 9a . pari. r. Iur. nar. . Iusti vero s sumus ero
325쪽
ga alios, ut nos obedientes Deo justitiam praecipienti prinbeamus, dum aliis tribuimus quod suum est Deo simul tribuimus quod Dei est. Eodem modo intelligitur, quod
obedientia servi, quam debet Domino, contineat obedieri. tiam Deo debitam, nee eadem separanda sit ab ossiciis Xominis erga seipsum & quihuscunque erga alios, ut ide tam nobis, quam aliis obligati s mus propter Deum. Quae hie dicuntur, non satis inculcari possunt: habent enim muν tum usum eum in solvendis variis-nodis, qui in theoria m rati occurrunt, tum in removendis praejudiciis, quae praxi morali nocent. Quemadmodum omnis veritas scircunda est; ita etiam quae hic de obedientia Deo debita demonstra tur, admodum foecunda experietur. qui ea ad quodlibet actionum humanarum genus applicare studuerit. Non commemoramus usum, quem ea praebent ad intellectum mulintorum scripturae locorum, cum nobis non propos tum sit consensum eorum, quae in Moralibus docemus, eum seriis plura sacra demonstrare, quemadmodum eundem evicimusi in Theologia naturali.
I. ITy. De eo quod eri Deo obedit , voluntatem suam Deo dat, nec habet homo Deo homo aliud, quod Deo dare pndit. Qui enim Deo obedit, dare possit. cum non faciat, nisi quod Deus Vult f. 3I64. pari. r. Jur. ηat. , ac ideo facit, ut obedientiam Deo debitam praestet g. Ii 67. pati. r. Jur nat. , conlequenter ideo quia Deus vult g. II 64. pari. I. Jar. vat. I actiones liberas non dc terminat suo arbitratu, sed quemadmodum vult Deus, ideoque voluntas Dei ipsi est loco propriae voluntatis. Patet itaque, quod propriam voluntatem habere
nolit, consequenter eandem Deo det. quod erat antim.
Cum Deus sibi sufficientissimus sit f. 428. pari. r. Neol. nat. , ideoque nulla prorsus re extra se quomodo-
326쪽
cunque indigeat 4a7. parti r. mbeo nat. I illarum quoinque rerum, quas homo habet, nullam dare potest, praesertim cum siti dominus rerum omnium, quae in rerum natura existunt . 963. pari. r. Ibeοἱ nat.λ consequenter
res omnes ipsius sint, ut, si qua re indigeret, non demum
eandem ab homine accipere teneretur. Enimvero habet homo voluntatem, quam pro lubitu determinare potest 94a. Pyrich. empir. . Quodsi eandem determinat suo arbitratu, non secundum voluntatem Dei, voluntatem suam sibi retinet; si vero eandem determinat juxta voluntatem Dei, non suo arbitratu, eam Deo reddit. Unicum igitur.
quod Deo ab homine dari potest, voluntas ipsius est. Quamobrem patet, hominem.non habere aliud, quod Deo dare possit, quam voluntatem propriam. Puta erat
Absurda igitur olim erat gentilium opinio, quasi saerisieiis
Deum colentes ipsi darent pecudes atque fruges suas, immo ipsos liberos suos, tanquam donum acceptissimum, quo ejus favorem sibi conciliarent, quam in ipsis quoque Ue-hratis, apud quos cultus sacrificiorum erat hieroglyphieus. seu, ut Theologi loquuntur, typicus, quemadmodum exinplicat autor epistolae ad Hebraeos, reprehendit Deus IV. I. II.& propterea SamueI eandem opinionem refellens obedientiam meliorem esse pronunciat, quam victimas. Cum Deisus ab hominibus obedientiam exigat s*. II 66. pari. r. Furinat. , qua determinatio voluntatis suae quas in Deum transfertur I. II 64. Part. t. Iur. nati); qui Deo obedit, voluntatem suam ipsi offert, ut de ea disponat Deus, quemadmodum sibi visum suerit. Diximus alias, cum demonis Brassemus, voluntatem Dei Ioeo voluntatis propriae homini esse
debere,hominem abnegare voluntatem suam dum agere non vult
327쪽
vero hie dicuntur de oblatione voluntatis suae Deo facta. iis minime refragantur. Diverso enim respectu Deo obe diens abnegare dicitur voluntatem propriam & eandem d re Deo. Abnegat nimirum voluntatem Dei. quatenus in agendo sequitur voluntatem Dei, ac si propria voluntate careret, ita ut hoc faciat, vel non faciat, quia ipse hoc sacere vult, vel facere non vult. sed quia Deus vult ut faciat, vel non vult, ut faciat: ast Deo dat voluntatem suam, quatenus determinationem ejusdem ipsius iudicio relinquit, ita ut de actione committenda, vel omittenda statuatur ex lege a Deo lata, qua is declaravit suum de ea judicium, seque omnis dispositio de actu voluntatis suae relinquatur Deo. Gentes orientales voluntatem, seu appetitum coxappellarunt, quemadmodum etiam in libris elassieis Sina. rum haec appellatio occurrit, & significatu quidem latiori, ita ut etiam aversationem comprehenderint sub ea. neque enim vulgus, cui debentur vocabula in communi sermo.
ne recepta, distinguit, quae quoad iacultatem appetendi &aversandi disserunt. Unde ex iis, quae hactenus aicta sunt, etiam intelligitur, quid sit Deo dare vel praebere cor suum. Neque latio fine haec a nobis dicta sunt . quam ut obedientiam Deo debitam intimius perspiciamus, & loquendi formulas a Theologis receptas ais notiones distinctas reis ducamus, ut philosophia, quam profitemur , in Theologia tanto ampliorem habeat usum & temeraria irreligionariorum, judicia refellantur. β. go.
Quale id fit. Quoniam qui Deo obedit voluntatem suam Deo dat
s. 179 , homo vero totus qua corpus, qua animam, consequenter etiam voluntas ipsius Dei est j. 966. pari. r. Ibeol. nat. l; fl homo Deo dat voluntatem suam, eidem dat, quod jam ante suum erat, consequenter cum Deus ab eodem exigat, ut det, utpote obedientiam exigens, . II 66. pari. I. TheaLP nat.), Deus ab homine exigens, ut sibi
328쪽
praebeat voluntatem suam, ab eo non repetit, nisi quod suum est 1ique debetur, stu tanquam suum relinquendum.
Hae e faciunt ad uberius intelligendum, quod homo Obedientiam Deo debitam detrectans involet in jus Dei I. . I 78.). Influunt etiam per modum motivi in obedientiam, si cui fuerit voluntas unicuique suum tribuenai,& minus m lestum accidit reddere alteri quod suum est, quam dare, quod nostrum est. q. Φ 8 I.
Quoniam si homo Deo obedit, ipsi dat volunta-0bγxem suam q. 379.J, ideoque id, quod jam ante Dei est dientia aDeo
β. 18o. I Deus homini pro obedientia praestita nihil retribuere debeatur . bligatur, & per consequens fl Deus obedientiam benesciis com- merces. pensat, id bonitati ejus unice acceptum ferendum , 69 . 6 λ9.
Nemo est, qui non pro eerto habeat, se reddenti sibi quod suum est nihil vicissim dare debere. Quodsi propte rea quid detur, id gratis datum intelligitur, ideoque beneficiis accensetur l. a I. para. 4. Jur. nat. . Atque hinc etiam est, ut praemia, quae obedi entibus promittuntur inscriptura sacra, ex principiis rationis demonstrari non possint, ultra quae nos non progredimur.
g. i 8a. Si homo Deo obedit, Deum esse dominum suum N se sem quod Obed sum ipsus ipso facto constetur. Qui enim Deo obedit, cum retia is faciat, quod Deus vult ut faciat Ir64. pari. I. Jur. mur Devinnat. , co ipso confitetur, se agnoscere, quod actiones su-ese dominumas liberas non determinare debeat suo arbitratu, sed ne- nostram, noscesse sit, ut eas determinet, quemadmodum Deus vult. servos ipsus.
329쪽
Gloria Dei obedientia nostra pro
Agnoscit itaque Deo competere ius disponendi de actionibus suis pro arbitrio suo, consequenter dominium in se β. 9 3 9. pari. L Ibeut nat.). Quamobrem cum dominus sit, cui dominium competit s. 964. pari. I. Theol. nat. . si homo Deo obedit, Deum esse dominum suum & se servum ipsius ipso facto confitetur.
Domini est imperare, servi obedire. Quamobrem qui agnoscit, sibi non esse faciendum, quod sibi visum fuerit, sed quod visum alteri. is quoque agnoscit alterum esse domminum suum, se servum ipsius, quando nimirum hoc itistelligitur de omnibus actionibus, quemadmodum hic supponitur. Et revera semper servile est, si quis ideo quid facit, quod auter vult, quia vult alter, ita ut voluntas alterius sit motia vum faciendi, quatenus agnoscit, se obligari ad obedientiam, aut saltem obligatus sibi videtur. Sane si quis alteri se obligavit ad aliquid praestandum, haec ipsa praestatio est in dominio alterius, cum de ipsa disponere possit prouti sibi uisum fuerit, utrum scilicet eam exigere, an remittere velit, & respectu hujus praestationis est instat domini, & qui eam debet instar servi: sit ita quod communiter non ita iciis quamur, quia potestas dominica & strvitus multo latiorem habet significatum & fundamentum relationis in easu isto non prorsus subsistit, quod nec prorsus idem est, quando Deus dieitur dominus hominis & homo servus Dei &quando homo dicitur dominus hominis, & hie servus illius, prouti ex iis patet, quae de servitute personali demonstrata sunt I. Io 3 o. seqq. Part. 7. Jur. naid. g. 383.
Quoniam qui Deo obedit ipso facto confitetur, D um esse dominum suum, se servum ipsius 3. 38 a. , Deus vero est dominus hominum . 966. pari. r. ne0ι nat.', es homo
330쪽
obediretia Deo debita. 3IIS: homo gloriam Dei promovet, si ipso iacto testetur,
se agnoscere, quinam Deus sit I. 6io. pari. 1. TheoL ηat. ἔqui Deo obedit, gloriam Dei obedientia sua promovet. Quoniam Deus vult, ut ipsi obediamus . II 66. pari.
r. pr. not. , ideo etiam vult, ut agnoscam , quod sit dominus noster. nos simus servi ipsius. Et cum idem velit eloriam suam promoveri ab hominibus ἔ. II 6 s. parti . Iur. Nar. ', ideo etiam vult ut obedientia eandem proin moveamus. Quamobrem cum obdientes nos praebemus Deo, voluntati ipfius apprime convenit, ut Deum cons deremus tanquam dominum nostrum & nos tanquam servos
ipsus, sicque agnoscamus, nos facere, quod tanquam se vi debemus. . I 84.
qui ipso fasso confitetur, Deum esse dominum suam, se De neccms servum Dei; Deo obedit. Qui enim ipso facto confitetur, nexu obed Deum esse dominum suum. se servum Dei, cum vi domi- enties cum nii Deus disponat de omnibus actionibus hominis g. 9s9. Pitione d pari. I. Theol. nat. , ideoque utpote autor legis naturae s. minii divini. aT . pari. I. Phil. prast. univ. , praecipit, quae facienda sunt,
prohibet, quae non facienda, & declarat, quae nobis permissa esse debent g. 363. B seqq. part r. Phil. prad. xvj. , nullam actionem committit, nisi quia a Deo praecepta, vel permissa, nec ab ea committenda abstinet, nisi quia a Deo prohibita, sicque prompte facit quod Deus vult, &non facit, quod Deus non vult, quia non vult. Enimvero qui promte facit, quod Deus vult, & non facit quod non vult, Deo obedit l. rI64. pari. I. Jur. vat.). Quamobrem qui ipso facto confitetur. Deum esse dominum suum, se servum Dei, Deo obedit.