장음표시 사용
361쪽
obedientem esse, quam illud se naturae humanae eonvenioens, hoe vero eidem contrarietur, clarissime perspicerent, neque contra naturam suam inobedientiam praesenent obeo dienti . l. a T.
An obediens Qui metu poena, vel spe proii facit quod Deus vast, Nyt, qui metu πον facit, quod non vult ἰ Deo se nondum praebet obedientem. Eteopoeia, vel spe nim qui metu poenae, Vel spe praemii adducitur, ut faci- premit faeit at quod Deus vult, di non faciat, quod non vult; is . quod Deus actionem committit, Vel Omittit, ut poenam evitet, vel must. ut praemii particeps fiat, non vero quia Deus vult, vel non vult. Enimvero cum is demum obediat Deo, qui facit quod Deus vult, quia vult, & non facit, quod D us non vult, quia non vult g. r 364. pari. L jur. nattegi naturae, ideoque voluntati divinae j. a 78. pari. r. Phil. prassi unis. , con rmans actiones suas, ut obedientiam Deo debitam praestet f. Is 67. pari. r. Jur. nat. - qui metu poenae, vel spe praemii facit, quod Deus vult, &non facit, quod non vult, Deo se nondum praebet obedientem. Nemo est qui dubitet, obedientem Deo habere debere
animum obediendi Deo. Sed animus evitandi poenam, vel consequendi praemium non est idem cum animo obeiadiendi Deo. Nemo dicet servum obedientem, sed potius contumacem & refractarium, qui nonnisi minis & verberi bus adduei potest . ut imperium heri sui exequatur, nee filium vocabit obedientem, qui nonnisi minis & verberibus adducitur ad patrandum jussa patris. aut ea non peragit,nis praemiis ad obtemperandum eliciatur, quasi obtempera. tionem venalem habens. Qui metu Poenae quid facit, actionem, quam committit, non VPeuc nisi tanquam mediis
362쪽
um evitandi poenam, quam aversatur, cum eontraria actiois ne delectetur, cujus omissio ips molesta aceidit. Duo igitur sunt mala, quae movent facultatem aversandi, nimirum poena cum commissione actionis conjuncta de carentia τ luptatis ex eadem percipiendae cum Omissione connexa. Ex duobus hisce malis eligitur, quod minus videtur. Ac propterea obtemperatio est actio invita, cum obtemperans sa ciat, quod non facere mallet, vel contra, modo poenam evitare possct g. 38 i. pari. r. PAL pract. univ.). Enimvero qui Deo se obedientem praebet, actio item ideo appetir, quia voluntati divinae conformis eth, dc obedientia delectatur, actionem autem contrariam aversatur, quia voluntati
divinae repugnat, & ab inobedientia abhorret. Obedientia igitur actio voluntaria est j. 584. pari. . Phil. pract. Antinue Similiter si quis non iacit, quod Deus vult. nisi spe prae- mia adductus, actionem, quam committit, non appetit nisi tanquam medium accipiendi praemium, quod appetit, quam vis contraria delectetur actione, cujus omissio perinde a o iactura praemii molesta accidit. Duo igitur danuo mala sunt, quae movent facultatem aversandi, nimirum earentia voluptatis ex actione' voluntati divinae contraria percipiendae dc jactura praemii eum omissione actionis voluntati divinae conformis conjuncta. Vel si quis animum magis attendit ad Iraemium, quod movet appetitum, duo sunt bona, quae eun. em movent, nimirum fruitio voluptatis ex actione voluntati divinae contraria percipiendae 3c praemium, quod actioni v inluntati divinae conformi statutum. In priori casu ex duobus malis eligitur minus, in posteriori bonum, quod maius videtur, praesertur minori. Quamobrem ut ante Pater, actionem ob praemium accipiendum obtemperantis invitam esse. Alius igitur est animus obediendi Deo , quam metu poenae vel spe praemii demum obtemperantis. Obedientia de-het oriri ex agnitione dominii divini g. 38s. I 89. , ut Deo lubenter obediamus ,. I 86. & lege divina delecte.
363쪽
mur eamque earam habeamus si . I9o. ἔ metu autem pde nar non Potest extorqueri, nec elici spe praemii.
estur Rr- Quoniam qui meta poenae saltem facit quod Deut υvy. narum respe- aut non facit, quod non vult, animum obediendi Deo non-ctu inobedi- dum habet j. ao 7. ; astionem saltem externam volantati d entium. vinc conformat , non vero voluntatem suam Deo dat, quemadmodum facit, qui obedit Deo cf. I 79. , consequenter metu poena saltem deterreatur inobedientes, ne quod 1ibi placet exequantur. Poenae igitur recte repraesentantur tanquam meritum inobe. dientiae, ut ea reddatur exosa, sicque ab eadem abduca
tur inobedientes. Quamdiu autem inobedientia per se non displicet, sed saltem quatenus poenam conjunctam habet; animus obesiendi nondum adest. Non tamen propterea usu suo destituitur ineusso metus poenarum, cum emendatio voluntatis per gradus procedat: quod ut clarius appa, reat, Propositionem sequentem addimus. g. a O9.
Cur inobedi' Quia metu poenae deterrentur inobedientes, ne quodentes ab in fibi placet exequantur cf. ao8. , si quis vero metu poe- obedientia nae ad habitum quendam sibi comparandum adductus fuit, abducendi, habitus subsistit, etiam metu poenae sublato l. 14 o. pari.
antequm a. Eth.θ; si quis inobediens metu poena adductus fuit, ut actionem ad obedim externam voluntati divina conformet, tanto facilius deinceps ob-tiam a d tinetur, ut volantas quoque sua volantati divine conformetur, cantur, consequenter, ut ad obedientiam Deo debitam adducatur, qui fuerat inobedienI.
Inobediens Deo committit actiones voluntati divinae eontrarias, eidem consormes committere non vult. Corrupta igitur Diqiligod by Gorale
364쪽
igitur est tam voluntas, quam noluntas ipfius. Quando metu poenae deterretur a committenda actione voluntati diis vinar contraria, vel adducitur ad committendam actionem eidem conformem; in ea su priori voluntas, in posteriori noluntas nondum emendata est, quoniam, si metus poenae abesset, illam committere mallet, hanc vero committere nollet. Quamobrem a malo quidem desistit, sed quod honum est sacere nondum didicit, cum malum per se nondum displiceat, nee bonum placeat, quin potius illud adhuc videatur bonum, hoc vero malum. Hinc de in scriptura praecipitur, ut desistamus a malo 3c bonum facere discamus. Antequam igitur impius 3c inobediens Deo facere discat, quod bonum est, a malo desistat necesse est. Atque ita per gradus medela corruptioni voluntatis atque noluntatis assertur. Facile apparet . quae hoe loco de me tu poenae quoad obedientiam Deo praestandam demonstranotur, ea valere in genere, quando vitio cuidam deditus avo. candus ab eo & ad virtutem adducendus. g. a I .
Similiter quia Deo nondum obedit qui spe praemii ε acypre saltem facit, quod Deus vult, vel non facit, quod voa vast mit quoad
a o T. ς actionem tantummodo externam voluntati divine eis Medientiam
format, non vero voluntatem suam, quemadmodum facit, qui DeoprasM- Deo se obedientem praebet r 79 ), Deo dat, cum ea in in contrarium adhuc propendeat, consequenter saltem retra hitur, ne quod sibi placet exequatur.
Spe praemii ac metu poenarum voluntas & noluntas saliatem refrenatur ab actu externo Postivo 8c negativo I9 a. para. a. Eib. . Quamobrem ea relegenda sunt, quae de voluntate & noluntate refrenanda demonstravimus I. I93. G seqq. pari. a. Bι. .
365쪽
Idem ulteri- Quoniam spe praemii faciens quod Deus vult, saltem
us expendi. retrahitur, ne quod sibi placet exequatur β. aio.=; eO- tW. dem, quo ante aQ9. , modo uatelligitur, spe premit ad obtemperationem adductum facilius porro ad obedientiam perduci , immo cum actio ad se trahat voluptatem ex praemio perceptam, quae praevalet molestiam ex omissione actionis contrariae perceptam, s quis sipe premit ad obtemperantiam adducitur, facilius porro ad obedientiam perducitur, appetitu nimirum ad agendum jam determinato, quam Ii illa metu paene fuerit elicita. Quae in perceptionibus confusis permiscentur , nonnisi singulari acumine distinguuntur, quod paucissimorum est.
Ea de causa contingit, ut praemium actione consequendum voluptatem, quae ex ipso percipitur, in hanc transfundant, ideoque agens ex hac eandem sibi percipere videatur, prinsertim cum praemium cum eadem connexum omnem in se trahat attentionem eandemque ab actione contraria prora sus avertat, ne molestum aecidat eam omittere. Quoniam itaque appetitus jam fertur in actionem praemio decoramdam, animus obediendi Deo ad idem tendit, ad quod determinatus est appetitus. Quamobrem nulla percipitur in animo repugnantia, quando persuadenda est obedientia Deo praestanda eadem actione. Secus vero se res habet, si me tu poenae committitur actio, quam non committere malle. mus, cum id non fiat sine quadam repugnantia, quae ob dientiam exosam reddit. g. 2 a.
Qκοο ρηκ' praemium instar benescii spellatum coηcitae gratitudinem, mi tu ordo ardorem obediendi Deo suscitat atque intendit. Si enim praemi- rem obedim- um beneficii spectatum gratitudinem concitat g. 377.
366쪽
pari. a. Eib. , homo vero nihil habeat, quod Deo dare di γο δε- possit, nisi voluntatem suam cβ. I 79. , ut scilicet volun- scitet ae in-tas Dei sit ipsi loco voluntatis propriae, quam Deus accipere tendat. vult j. 973 .part. r. Iheυι vani quamvis jam ante suam g. I 8 o. cupiditas obediendi Deo concitatur l. 387. parti a. Lib. . Quamobrem cum ardor oriatur, si ad actum voluntatis accedat cupiditas vehemens s β. a I 8. pari. a. Phil. ast. νυυ. ἰsi praemium instar beneficii spectatum concitat gratitudinem, ardorem obediendi Deo suscitat. Quod erat unum. Enimvero quoniam non modo gratitudo accedit ad voluntatem obediendi Deo, si praemium instar beneficii spectatur L 3 77. pari. a. Eib. , verum etiam gaudium, quod conlideratione praemii tanquam boni, cum obedientia connexi voluntate Dei I. a 9 s. part r. Phil. prassi univ. , concitatur I. ass. pari. a. Eth. , affectus autem jucundi ardorem agendi intendunt l. a 43. pari. a. Phil. prassi Mnio. 8, si praemium instar beneficii spectatum concitat gratitudinem, ardorem obediendi Deo quoque intendit.
Patet itaque, quomodo praemium influat in obedientiam ' Deo dchitam, etiams spe praemii non eliciatur, nec animo praemium obtinendi saltem faciamus, quod Deus vult: id ruod repugnat obedientiae f. ao . Enimvero si quo)eus praemio decorare velit obedientiam nostram, id ipe.ctandum esse instar beneficii, nemo dubitabit, nis qui ne. seit Deum non obligari pro obedientia quicquam homini retribuere I. I gr. . Qui enim hoc agnoscit, is etiam agnoscit, si quod bonum Deus confert in obedientem, quia sese obedientem ipsi praebet, id gratis fieri: bonum vero gratis in nos collatum beneficium est f. a I. parti A. Jur.
367쪽
In laxaspr Cum pro praemiis divinis recte habeantur bona, quaemii inobe- vi nexus rerum hominibus eveniunt, qui actiones bonas dientiam G committunt 3I3. pari. i. Phil. prad. Div.2, & quidem iis . positivis l. 3r7. pari. r. Phil. pra2. MiiνJ, mera Dei voluntate cum actione libera connexis f. 3ia. pari. I. Phil. pra2. vniv. , qui nimirum sapientia & bonitate ia nexum rerum constituit . 74 i. pari. 3. Theal. nat grati vero erga Deum esse debeamus l. Ia I 4. pari. r. Juraiat. ; &ardor obediendi Deo suscitetur atque intenda rur, si praemium instar beneficii spectatum gratitudinem concitat .
a Ia.); modus excitandi ardorem obediendi Deo conjideratione pre mii leui natare conυenit , consequenter obedientiam erga Dramaasia labe inficit Uidemus iraque, quomota praemia obedientiae inssuere
possint in obedientiam per modum motivr, quamvis ob dientes Deo nos praebeamus non animo praemium obtine ' di, sed ut ossi ici nostro satis faciamus j quia Deo, euitanquam domino subjecti sumus. obedire debemus. M.fieaciam huius motivi agnoverunt etiam Gentiles, quamvis non minus agnoverint, virtutem non esse debere meriseenariam. Quamobrem cum viderent, non esse ad captum vulgi praemia, quibus virtus a Deo decoratur in hae vita quia piorum S .impiorum eadem sors videtur; eUsum finxerunt, locum inferorum voluptatibus PIenum, in quem post mortem deferuntur animae bonorum praemia virtutis accepturae. Christus vero, qui statum animarum post mortem δc resurrectionem corporum eum iis rursus uniendo Tum nos docuir, beaditudinem aeternam obedientibus Deo promist, ut ardorem Obediendi incenderet. Quamobrem
cum Christianis, qui credunt promissioni Christi Domini sui, persuasitanum sit, obedientiar praemia post mortem
368쪽
accipienda voluptates omnes, quibus in hae vita frui da. 'tur, infinitis modis superare; illorum consideratione ardor obediendi Deo tantum augetur, quantum spes a Itorum Praemiorum quorumcunque concitare nequit. Ast cum sta. tus venturi seculi ex principiis rationis, ultra quae non pro. gredimur, a nobis demonstrari non possit, ex iisdem vero fallitas camporum Hysorum agnoscatur; in praemiis subsistendum, quae providentia divina nos sperare jubet. Quamovis itaque ostenderimus, nos Deo nondum obedire, si saltem spe praemii obtinendi facere velimus, quod Deus vult γnon tamen propterea Iegitimum praemiorum usum in promovenda obedientia rejicimus, qui obedientiam minime mercenariam facit. Omnem praemiorum considerationem qui ab obedientia Deo debita removent, naturam animae humanae non satis eognitam & perspectam habent, nec vim
motivorum in voluntatem & noluntatem recte discernere - didicerunt, motiva eum sine, qui intenditur, confundem
tes. Quod in determinationem voluntatis & noluntatis influit, non semper simul intenditur tanquam finis, Pr pter quem agimus.
Quoniam modus excitandi ardorem obediendi Deo Mum parit consideratione praemii nulla labe inficit obedsentia in s ti animi ob a I 3. , animus Vero purus est, si volitioni & nothioni ciat. nihil vitiosi inhaeret s99. pari. a. Eth. ; qui ardorem obe
diendi Deo con defatione praemii suscitat, animo puro Deo obedit,' consequenter insinus prae laetum in obedientiam per modum in rivi tane puritati animi non o cit.
Tantum abest, ut ardor consideratione praemii aeeensus eo. quem demonstravimus I. a Ia. , modo puritatem antimi tollat, ut potius omnem faciamus facilitatum in obeduando usum, quem facere possumus, & sc demum obedi. x 3 entia Disilired by Gorale
369쪽
entia consequatur omnem rectitudinem. eum nihil desde. retur ex parte uillius facultatis, quod adesse poterat atque debebat s. a I s.
Eius utilitas. Denique cum ardor obediendi Deo suscitetur atque intendatur, si praemium instar beneficii spectatum conci, tet gratitudinem f. aia. , qui vero ardore obediendi Deo flagrat, ei quam promptissime obediat . a a 3. pari. a. Phil. prast. univ.', nec facile ab obedientia se dimoveri
patiatur β. a a 4. pari. a. Diti prast. uuiv. ; qui ardorem obediendi Deo suscitat atque intendit concitata gratitudine praemiorum instar benesciorum spectatorum consideratione, promptissime obedit Deo, nec a proposto suo se facile dimoveri patitur, consequenter hoc modo premia in uni in constantiam S perpetuitatem v luntatis obediendi Deo IO6 a. pari. r. TheoL nat.). Eeee tibi utilitatem influxus legitimi praemiorum inobedientiam Deo debitami Atque hinc perspicitur,
quantum noceat obedientiae huic opinio, quasi omnis praemiorum consideratio ab ea debeat abesse, siquidem obedire Deo velimus animo puro. Mentitur ea speciem ac minis; ast revera desectum ejus arguit, si lassicienter disco
fera libertas obedientem se praebet I. I9 S. , consequenter actiones suas voluntati divinae conformat β. 3I64. pari. 1. Jur. vat. , ideoque juxta legem naturae determinat f. a 78. pari. r. Phil. prast. vniv. . Sed homo tum vere liber est, si volunta tem suam ad actiones legi naturae consormes determinat, f. ss 8.
370쪽
I. 338. pari. a. Hii. p I. univ.). Ergo qui Deo servit, vere liber est.
Servire Deo vera libertas est. Dependet nimirum homo in agendo a ratione . quae hominem a brutis distinguit, dumaaiones suas legi naturae, quam ratio docet I. as9.pora. a. Phil prarii. univ. , & Deus a nobis servari vult sa74.
276. Part. 1. Phu. Pra 2. unire , consormat, consequentera se ipso. Quamobrem eum haec dependentia libertatis anima sit s*. 3a8. Psedi rat. , & usus libertatis in determinatione voluntatis ad actionem legi naturae consormem consistat I. 3 7. ymn. .a Phil. pract. uniri ; dum Deo sesevimus libertate plenissima fruimur. Deus cum nos obligat ad legem naturae servandam a 6. para. r. Phil. pract. univ. , & obedientiam a nobis exigit . i I 66. Part. l. Iunnat. , ad usum libertatis nostrae nos obligat, ideoque vult, ut vere liberi simus, nec in servitutem moralem incidamus, in qua non vivitur secundum rationem g. s48. Part. a. Phil.
pr I. uniri , sed seposita ratione homo in determinandis actionibus suis a lensu, imaginatione atque assectibus pendet . 34η. part.2. Phil. pra I. unim . Servitus, qua Deo subjicimur, saltem vivendi licentiam restringit g. 66 o. pari. a. Phil. pract. unis. . Et quoniam qui dominus sui ipsi. ur est, sollieite sibi cavet, ne in determinandis actionibus suis latum unguem a lege naturali recedat 6. 336. para. a. Phil. Pra I. univ.); Deus revera vult nos esse servos tysius, ut unusquisque sit dominus sui ipsius. Servitus, qua homo homini subjicitur, nomen servi odiosum feeit, praesertim cum quae moribus convenit nimis recedat ab ea,
quae lege naturae permittitur g. Io 8 o. e seqq. Parr. 7. Jur. ι. . Ast a servitute, qua Deo subjicitur, odium istud prorsus removendum, quippe quae libertatem nostram non perimit, sed tuetur. Quamvis enim obediendo Deo voluntas ipsius nobis loco propriae voluntatis sit s. 379. ἔ