장음표시 사용
391쪽
omnimodam des deremus, eam esse aestimandam ex eon. sentiente usu saeuitatum omnium cognoscendi legitimo mo. do perfectarum. Ita nimirum amor in Deum concipietur,
qualis ab homine aequisitu possibilis. Quilibet vero . nisi
praejudiciis praeoccupatam . aut Prorsus occaecatam habeat mentem, me vel tacente videt, a posse ad actum non valere consequentiam. Alia igitur quaestio est, utrum quis ad rectitudinem omnimodam amoris in Deum pertingere possit, nec ne ἔ alia vero , quinam usus facultatum ad eam acquirendam requiratur. De priore inutilis est in philos phia disputatio, cum temerarium sit statuere limites, ultra quos progredi non liceat, quemadmodum jam alias me ostendisse memini. Posterior vero quaestio inutilis non est. quin potiua maxime neeessarium, ut in Ethica decidatur. Inde nimirum apparet . quaenam sit meta, ad quam nobis comendendum. Experientia vero nos docebit, quam Prinpe ad eandem aecedere vaIcamus. Atque haee tenenda Iunt etiam de aliis, quae in Ethica demonstrantur. MDjorem certitudinem in cognoscendo non posse obtineri, Τuam si concurrat rectus usius omnium facultatum cognoineendi legitime pet iactarum , uItro fatebitur . qui saltem perpendit, nonnisi usu harum saeuitatum ullius rei cognitionem a nobis acquiti posse. Excellentior autem usus neukatum cone se nequit, quam quo doctrina profunda dc Elida comparatur, q iae omnem elaritatem assert ad penitusmtelligendum, quod asseritur, re omnem evidentiam ad firmiter eidem assentiendum, ha ut veritas in lum meridi,
ana sistatur. Quidni igitur doctrina profunda re solida
amor in Deum insigne incrementum capiet, qui a certit dine cognitionis totus pendet 3. aet4. I Amoris constan-m requirit animum immotum, qui cum iamdiu maneat imminus, quamdiu certitudo cognitionis non vacillat, quin
doctrina profunda 8c solida amorem in Deum constantem
essiciat, non dubitabit, qui quid si doctrina profunda dcialida
392쪽
solida sussieienter cognovit. Hauritur domina profunda solida de Deo ex libris methodo philosorhica, seu scientifiea conscriptis f. a 94. para. t. EM. Gi. 449. Pscb.
empir. , dc confirmatur consideratione hujus uniuersi: quod eum supra jam ostenderimus , a I9. , non opu4 cii, ut a denuo repetatur. Doctrinae autem profundae ac solidae mentionem expressam ideo fecimus, ut removeamus prae iudicium, quasi ea amori in Deum adversetur eundemque Prorsus extingvat. Poteramus quoque urgere influxum ide. arum Praecedentium, quas offert analysis notionum, in claritatem idearum perfectionum divinarum, R demonstrationum successive perspectarum in evidentiam veritatis. quae parit certitudinem, quod eaedem Deo eompetant, vi analyseos demonstrationum; sed nolumus jam ad reeessus in animo explieand a Progredi. quorum vim in movendum appet, eum in se poterit experiri, qui doctrinae profundae ac sinlidae sinulam operam navaverit. s. aa 8.elli Deum mare vult, benescia Quina sibi repraesentare δε- De amore in . v renciorum eniIn reprassentatione concitatur graia Deum repr=titudo . 789. PDU. empiri , consequenter cum haec inseviati eam Ore benefactoris consistat g. 784. PDch. empir. , amor beησςi' mhenefactoris. Quodsi ergo nobis repraesentemus beneficia coss.stando di una, amor quoque Dei concitabitur. Quamobrem
.s ςvm φη/ῆς Vuli, beneficia divina sibi. repraesentare
Si consideratione persectionum divinarum amor In Deum conertetur, Deus amatur, quia bonus in sei fi vero confii. deratione beneficiorum divinorum is concitetur, Deus amatur quia bonus in nos. Ostendimus vero, Deum esse amandum tum quia honus in se, hoc est, quatenus summa perfectione gaudet ,. Io. para. ἔ. J- . nar. , rum
393쪽
quia bonus in nos II 3. pari. r. Jur. nat. . Quam
obrem Deum amaturus non modo persectionem Dei sum. mam, verum etiam beneficia divina, seu bona in se a Deo collata agnoscere tenetur. Cum amor Dei facilius concitetur consideratione bonorum in nos collatorum, quam ceterarum. Perfectionum, quia facilius agnoscuntur, exclusa omni fodimidine oppositi, quam perfectiones ceterae, qu bus gaudet,sve eaedem vi demonstrationis ex systemate, sive conside. ratione huius universi agnoscantur, scuti unusquisque in se potest experiri; consultum omnino est, ut amor Dei primum concitetur consideratione beneficiorum divinorum, &deinceps fiat progressus ad concitandum quoque amorem consderatione perfectionum divinarum. Immo patebit exsequentibus, quod si quis amat Deum. quia bonus in irsum est, amor hic ipsum ducar ad Deum amandum eloiam . quia honus in se est. Absit itaque ut amorem Dei confideratione beneficiorum concitatum tanquam interessa. tum damnes & pro puro, ideoque ab omni labe immuni saltem habeas eum, qui consideratione persectionum divinarum concitaturi Puritas amoris priori quoque modo concitati exsequentibus clarius elueescir. Ad benefieia divina agnosenda faciunt ea, quae de bonitate divina agnoscenda demonstravimus I. 4 a. G I. . . Sed eum de his infra, quando de grato in Deum animo acturi sumus, plura dicenda nobis erunt; quae de modo considerandi benefieia divina dici poterant, alii loco reservamus.
De quotidi. Quoniam amor in Deum beneficiorum divinorum
ana renova- repraesentationes concitatur . a 3 3. , nullus vero praete-tione amoris rit dies, in quo non plura beneficia in nos a Deo conia in Deum. feruntur , quemadmodum unusquisque observare potest,
modo Deum tanquam datorem omnis boni agnoscat β. ad, & quaenam in bonorum numeruin referenda sint
394쪽
vinorum amor in Deam quotidie capit novum incrementum, Urenovat amorem jam antea in nobis cooderatione quoque perfectionum divinartim concitatam, consequenter quotidiana renovatione altiores agit in animo radices. Si beneficiorum eonsideratione concitatur amor , auctobeneficiorum numero. augebitur quoque amor. Quoniam itaque quotidie accipimus a Deo beneficia nova , quae inmemoriam quoque nobis revocant praeterita & memoriam eorum conservant, si quotidie beneficia divina a Deo accepta consideremus, quamvis distincto a nobis recenseri non possint, amor quoque in Deum consideratione quo- tidianorum benefieiorum in dies nova capiet incrementa. Ut recte intelligantur, quae de conservatione memoriae beneficiorum divinorum praeteritorum dicuntur, nec in dubitati nem adducantur, aut ne prorsus ad impossibilia referantur; perpendendum est, quomodo memoria numerorum minorum an idea majoris eonservetur. Constat numeros oriri ex continua unitatis additione, & nos notionem binarii aequiis rere, si cogitemus unitatem unitati; ternarii vero, si eogit
mus binario unitatem addi & ita porro. Binarius igitur intelligibilis, quatenus conservatur memoria additionis ad unitatam , & ternarius intelligibilis, i quatenus conservatur memoria additionis unitatis ad binarium , & ita porro. Nemo ea de re dubitabit, qui animum advertit, quomodo,
dum numerare diseimus, notiones numerorum acquiramu . Notiones igitur omnium numerorum minorum usque ad
unitatem, quod numerorum principium est, influxu suo
lucem assundunt notioni numeri cujuaeunque, ut is clare percipiatur, quatenus eonfuse meminimus omnium mino. rum inter unitatem & numerum datum interjectorum. Pa.
tet quoque idem ex analys numeri dati, qua distincte concipitur. Quodsi igitur quotidie tibi reprauentes benem
395쪽
quoque amare didicimus eonsderatione persectionum divunarum, hujus quoque amoris meminimus, seque idem in nobis renovatur. Patat horum ratio ex natura animae ex Psycho logia empirica saltem perspecta. Enimvero si animum attendimus ad habitum, quomodo scilicet is iteratis exercitiis arquiratur & augeatur, vel inde intelligere poterimus, hoc modo amorem in Deum vitiores continuo in animo radices agere, ita ut ex eo nonnisi dissi iter evelli possit. Prae sena igitur propositio nos docet , quomodo in amore Dei
tate diuina percipit. Qui enim Deum amat ob beneficia mans ob be-aecepta, Dei bonitatem sibi rep sentat β. 69s. para. r. vescia acce- Theoti nati cis a s. pari. o. Fur. nat. . Sane bonitas Dei a bonitate agnoscitur consideratione bonorum in nos collatorum I. ejus delecta. 4 a. V seqq.). Quamobrem si voluptate persunditur ani tanmus, dum Deum amainus, quia bonus in nos est rari. pari. I. Jur. xat voluptas ex bonitate divina percipitur.
Amare Deum ob beneficia accepta idem Omnino est ae. . honitate Dei delectari: neque enim amor Dei alius esse potest, quam qui in voluptate Percepta ex ipsus perfectu onibus tonsistit 3. IIII. Part. l. Jur. nar. , quarum in numero quoque bonitas ipsius est. Qui amorem interessatum finis . .gunt, quasi Deus ametur, ut beneficia in nos conferat. seque amore in Deum collatio beneficiorum intendatur tanquam finis; notionem amoris in Deum nonnis deeeptriiseem habent: neque enim fieri potest, ut Deum amem uaea solum intentione, ut beneficia ab eodem accipiamus. Α- Iiud est delectari beneficiis , aliud delectari bonitate Dei ex benefietis agnita. In casu priori beneficia, non Deum amamus fg. 634. stoeb. mpis. ἔ in Posteriori amamus Deo r
396쪽
um s . t III. pari. r. Dr. nat. , sit ita quod etiam amemus beneficia & ex amore beneficiorum amor in Deum procedat. Quando vero amor in Deum ex amore bene. ciorum procedit, beneficia quidem motivum sunt amoris divini cy. 887. In eh. empir. , quatenus nimirum bonita tem Dei amabilem reddunt; non tamen inde labem quan dam eontrahit amor in Deum, qui in voluptate ex bonit . te Dei percepta subsistit. Quodsi in amore beneficiorum subsistere vellemus, amorem Dei saltem simularemus I. 7i6. Part. a. Phil. pra I. unim , ut eum ad beneficia con- .serenda permoveremus: id quod quidem fieri potest, si eum homine nobis sit negotium, qui sibi patitur imponi,
non tamen succedit, si a Deo, modificationes omnes animae quam distinctissime cognoscente ,. 99. para. a. Nesinat. , beneficia expectamus. Lucem hisee assundunt, quae
supra de influxu praemii licito in obedientiam diximus I. a13. .
ω is D, Quoniam Deum amans ob beneficia accepta voluisum quia ho-ptatem percipit ex bonitate ipsius a scio, amor verontis in nos sub complacentiae est qui in sola voluptatis perceptione ex amore e-- persectionibus divinis, quarum in numero etiam cst bon, plueretia tas divina, consistit, & qui solus Deo convenit g. riri.
continetur. pari. I. Jurarat. I; amor in Deum cooderatione bene larum ianos collaturum concitatus sub amore complacentia Deo debito continetur. Amor in Deum consideratione beneficiorum concitatus non debet contradistingvi amori consderatione persecti num divinarum concitato, sed potius considerari tanquam pars amoris divini. Deum amare idem est ae perfectioni. hus divinis delectari. Quamobrem tot concipiuntur veluti amoris in Deum partes, quot sunt attributa divina, quibus dele. Diuilir Cooste l
397쪽
delectamur. Quemadmodum itaque non peculiaris quidam amor est, si delectamur sapientia divina; ita nec peculiaris
amor censendus, si bonitate divina delectamur Quamobrem si Deum amamus, quia bonus in nos, eum revera amamus, quia bonus in se, hoc est, quia summa persectione gaudet. Quando enim Deum consideremus tanquam honum in nos, beneficia saltem suscitant amorem , quo iaeum amamus, quia in se bonus est, quatenus nobis insonuant ideam bonitatis divinae. Plaeet nobis bonitas divi na, quia placent beneficia; sed quatenus honitatem divinam
consideramus tanquam Deo convenientem, seu attributum
ipsus, ipse Deus placet. Quoniam vero bonitas divina
extenditur ad omnes creaturas ρ. 693. Part. l. Theol. nat. ἔvoluptas quoque percepta ex bonitate Dei latius patet . quam ea, quam consideratio bonorum in nos sistem collatorum parit. Quamvis itaque Deum amare debeamus, quia honus in nos esti eundem tamen quoque amare debemus, quia bonus est non modo in alios, sed in omnes creatuis
ras suas. Non diversae fingendae sunt amoris in Deum species; sed amor in Deum saltem consderandus est in o. mni sua latitudine, quam persectiones divinae distincte a.
gnitae indicant. Multo minus autem comminicii debemus aliquam diversitatem amoris, quia horum, vel aliorum eonsideratione persectiones divinas nobis repraesentamus. C terum ex iis, quae de Deo amando ob beneficia in noseollata hactenus dicta sunt, intelligitur, quam si necesse, ut, quae vi demonstrationis de Deo cognovimus, etiam experientia consideratione illorum, quae in hoc universo nobis observare datur, confirmemus. β. 232.
Amor quo Deus η0s amat, motivum est amoris nostri in Motis Deam. Etenim ex beneficiis a Deo in nos collatis agno. moris in D scimus ,. quod Deus nos amar, l. TOO. pari. I. Theol. ηα. . lim.
398쪽
Enimvero confideratione beneficiorum divinorum amor in Deum concitatur β. a s 8. . Amor igitur, quo Deus nos amat, est ratio lassiciens amoris in Deum F. 3 6-ωtοι . Quamobrem cum ratio iussiciens, cur Deum Mmare velimus, sit motivum amoris in Deum g. 887.
empir. I amor, quo Deus nos amat, motivum est amoris Dei. Motivum hoe esseacius est, si cogitemus, quod Deus
nos prior amaverit, antequam ipsum amavimus. irmno tequam de ipso amando cogitare potuimus. Etenim n . bis benefecit, cum adhuc in utero materno existeremus, &a prima insantia bonis nos eumul re nunquam cessavit.
Deus igitur amore suo nos invitat ad amorem sui. Hoc motivum multo illustrius est in Theologia revelata . quas singularia prorsus beneficia Dei nos docet, rationis eaptum transcendentia, di iis, quae lumine rationis agnoscimus, multo maiora. Urget hoc motivum Phamer, amore in Dinum atque homines plenus, L c. IV. I9. Neque dubia tandum est, quin ejus essieaciam in se ipso fuerit exper tus , ideoque nos etiam ad amorem in Deum eodem inc,
Amae, suo Dem nos amat, tendis ad felicitatem re ham promovendam es infelicitatem depellendam. Amor enim, qu tenus in nobis existit, tendit ad promovendam felicit tem amati l. 29 a. pari. a. Eib.). Quamobrem cum in us nos amet . To4. pari. I. Tias. nat. ac felices esse velit To6. pari. r. nes. nat. , ut vero simus infelices velle nequeat . TOT. parti r. meoI. naid, nec ipsi tribuatur as
sectus, nisi quatenus voluptas eκ felicitate entium a se diversorum percipienda connotat voluntatem hujus selici-
399쪽
tatis l. a 38. 1 art. a. Theοἱ nat. ; amor, quo Deus nos amat, tendit ad selicitatem nostram promovendam & i selicitatem depeIlendam. Amorem Dei distingvere licet in activum & passivim,
ita ut orior Dei activus dieatur, quo is nos amat & creaturas ceteras omnes, dc passivus, quo nos eundem amamur,& qui amor in Deum quoque vocatur ad evitandam ambio guitatem. Amor Dei activus , seu quo is amat ereaturas suas, praesertim hominus, cum Deus careat appetitu sensitivo, in quo amor humanus residet, ad volitionem feliciis ratis & nolitionem infelicitatis nostrae tandem redit, qua- enus voIuptas, quae ex selieitate percipitur. denotat volum ratem approbantem I. II 4. Pare. r. Theol. nar. , nec movilestia ex infelicitate nostra percipienda in Deo eoncipitur nisi per noluntatem reprobantem aar. pari. a. Thea. nat. Ac voluntatem contrarii I. ga a. para. l. Theon nat. . Quod si ergo cognoverimus, quomodo ea, quae de Deo humano more dicuntur, naturae divinae convenienter exagieanda sint; nullum nobis supererit dubium, quin amor 1ei activus tendat ad selieitatem nostram promovendam dc infelieitatem depellendam. Atque hoc probe notandum est, si amor Dei activus motivum esse debet amoris nostri in Deum. Cum enim homo per naturam suam felicitatem appetat , 324. Part. a. nu. pract. in m. , infelicitatem aveiletur f. 3a . para. a. PHL pra I. uno.); amor, qu
Deus nos amat, attrahit amorem, quo nos ipsum amamus. Quodsi omnia ista intime nobis perspecta snt, quemadmodum perspecta esse possunt, si sedulam disciplinis, quos
supponit Ethica l. 9. para. BA , Operam navaverimus; tum demum penitus quoque mtelligitur, quomodo amor Dei activus gignat in nobis passivum , seu quomodo fiat, ut Deum amemus, quia prior nos amavit. Uulgi omnino non est haec scientia , nec ea fini traditur, ut vulgus ad eandem perducatur; philosophi tamen est, ut cognoscat,
400쪽
γο tendat amor Dei passivus. . . .
quomodo amor, quo Deus nos amat, provocare in nobis possit amorem in Deum. Qui vero hoc penitus cognoseit, ei scientia utilis erit ad motivum hoc amoris in Deum etiam vulgω essicacius inspirandum. s. a 34. Amor, quo nos Deum amamur , tendit ad voluptatem ex
felicitate istas stimma percipiendam S ad studium faciendi οῦ que Deo placent. Deo competit felicitas absolute summa l.
aa 6. pari. I. Theol. nat. , nec nos ad eandem quicquam conferre valemus β. a a T. pari. a. Theol. nat. . Quamo, rem cum fieri non possit, ut amor, quo Deum amamus,
tendat ad felicitatem ipsius promovendam, ideoque multo minus ad infelicitatem, quae in Deum minime cadita s. pari. I. Theoti nat. , depellendam, quemadmodum fieri solet, si homo hominem amat g. a 9 a. pari. I. Bb ), vel etiam Deus hominem; nihil utique restat, quam ut felicitate Dei summa delectemur 64O. ροπ h. empiri). Amor igitur, quo nos Deum amamus, tendit ad voluptatem ex selicitate ipsius summa. percipiendam. Qtiod
Enimvero cum homini naturale sit, ut voluptatem ejus appetat, quem amat f. 63O. PDcb. empir. , eidemque voluptatem creare studeat I. 6 a. ρογcb. empir.); qui Deum amat, lubentissime Deo voluptatem creare vellet,
modo id possibile soret. Quoniam itaque agnoscit, id
fieri minime posse β. aa7. pari. a. Theol. nat.), Deo autem placere concipitur, si iaciamus, quod a nobis fieri vult, quatenus voluntas approbans loco voluptatis est ex facto nostro perceptae l. a14. pari. a. neol. nat. V k.