장음표시 사용
411쪽
mmu f. a 3 .); voluntas determinatur ad obediendum Deo, fieque animus obediendi Deo accedit. Atque ita quoque
usus appetitus rationalis, seu voluntatis impenditur. N tandum nimirum, cum in anima nostra tanquam ente finiisto non omnes actus facultatum smul existere possint g. 837. OmoL , ideoque praeteriti quoque actus in determi.
nationem praesentis influant, ut ratio sussciens praesentis ex praeteritis reperiatur, usum facultatum, quem impendiis mus in actus praeteritos, in determinationem praesentis inofluentes. etiam imputandum esse praeserui. Ex his igitur, ruae nunc dicta sunt, manifestum esse arbitror, quomodo aeuitatum omnium usus in dilectionem Dei si impendendus, quemadmodum Christum quoque urgere jam alias
monuimus t. II a. Para. 4. Iur mir. , & qualis esse debeat charitas, ne quid ex parte facultatis ullius desder tur. Demonstravimus jam alias, eum ad plura praestanda obligari, eui amplior est facultatum & virium usus, quam alios, quibus tam amplus non concessus III. Part. l. γν. nat. . Quamobrem nec fieri potest, ut eundem pro sus usum facultatum in diligendo Deo faciant omnes, etsi omnium usum saetant. Absit itaque , ut tibi persuadeas, nos dilectionem Dei extendere ultra id, quod homini pos-sbilel Pueriliter adhue sentiunt, qui ex eo, quod virtus o. mnibus hominibus communis esse debeat, inferunt, omni bus eundem in virtute colenda faetendum esse neuitatum usum, & hunc dimetiendum esse modulo hominum plebe-jorum , qui facultaribus perficiendis nullam operam navarunt. Nec ferenda est Illocum opinio, qui ad sinceram Dei dilectionem smplicituet quandam requirunt, a persectione facultatum, unde pendet amplior ipsarum usus, abhorrentem. Quamvis enim opinionem suam dictis seripturae incrustare conentur; satis tamen constat, vulgarem hune esse morem, ut opinita mente concipiatur, aut assensus eidem praebeatur, & ad eam defendendam demum quaerant messu Hsua Pars III. . Ddd turdi.
412쪽
antur, quae per diversas facultates possibilia eoneipiuntur. Ae ideo anima vires omnes impendere dicitur in actionem quandam, si Omnia in eadem actuamur, quae per facultates ipsius ad eandem requiri possunt, ut ex Parte nullius facultatis ullus notetur desectus. Quamobrem tunc honmodo intelligitur, quid sit Deum ex totis viribus diligere; verum etiam cum in anterioribus sussicienter ostenderimus, quemnam usum facultatum facere debeamus, ne quid in M, lectione Dei desideretur, quomodo Deus ex totis viribus si diligendus. Qui ergo Deum ex totis viribus diligere vult, ea saltem observare tenetur , quae de Deo amando& diligendo hactenus demonstrata sunt . & omnem dare operam, ne quid eorum praetermittat, quod in potestate sua est. f. a 4s.
Si amans Deum habet animam nil qalaquam Deiredi us Q quod Deus vult , quia vult ut faciamus, seu voluηtatem suam g
totam Deo dat 3 ex toto animo Deum diligit. Amor enim in V statu
Deum tendit ad studium faciendi, quae Deo placent f.g- ' 'a 34. , consequenter ad sese obedientem Deo praebendum β. a 3 7 G, ideoque ad faciendum, quod Deus vult j. I 16 4.
pari. r. Jur. nat. , quia vult ut hoc faciamus s. ii siet. pari. I. Jur. Mat.b Quamobrem si amans Deum habet animum nil quicquam faciendi nisi quod Deus vult di quia
vult ut faciamus, seu totam suam voluntatem Deo dat, ut per omnia voluntas Dei sibi esse debeat loco voluntatis suae; ex toto animo Deo placere studet. Quoniam
itaque Deum diligit, qui ha bct animum faciendi ea, quae Deo placent j a 4 i.); si amans Deum habet animum nil quicquam faciendi nisi quod Deus vult & quia vult, ut faciamus, seu voluntatem suam totam Deo da ex toto animo Deum diligit. D d d a Anio
413쪽
Animus obediendi a dilectione Dei abesse nequit, quatenus persuasssimi sumus, nos Deo placere non posse, nisi quatenus nos obedientes eidem Praebemus l. a 37 . niam itaque dilectio Dei requirit obediendi animum s . a 4 I. ex toto utique animo diligitur Deus, si nihil quicquam sacere velimus nostro lubitu, sed toti dependere in actionibus liberis determinandis a voluntate divina. Deum ex toto e animo non diligit, qui vult quaedam adhuc esse relicta vin untati suae, in ceteris vero sequi voluntatem divinam. Quod enim voluntati suae relictum esse vult. id magis aismat quam Deum, qui tamen super omnia amandus β. III a. para. l. Dr. nu. . Hinc itaque simul intelliaitur. quod Deum nondum super Omnia amet, qui non ex tO. in to animo diligit. Ad animum resertur tam appetitus sensiotivus, quam rationalis, ut uterque in eo coniunctim spectetur. Quando Deus ex toto animo diligitur, non modo voIuntas fertur in ea, quae Deo pIacent, sed ex iis quoque voluptas percipitur, quia Deo placent g. I 36. pari. a. BA , sicque nobis placet, quod placer Deo. quia novimus hoc Deo placere t . s4a. I s h. empiri . Et hoe
quoque modo appetitus sensitivus rationali sociatur, nee Pugnae inter utrumque ullus locus est. Uidentur in Mo. ratibus haud raro eadem diversis nominibus indigitati, nisi aeute distingvantur finguli actus tam facultatum cognoscem di, quam appetendi simul concurrentes ad actionem quanis dam liberam. ur ideo quoque contingat, diversa nomina promiscue tanquam synonyma usurpari.
h. a 46. De Deo pis Qui in dilectionem Dei facultatum omnium usum impendit, ro mimo di- ta Deum ex toto animo diligis ς 6κs dilectio retia es is Devis
ligendo , animo puro diligit. Etenim si quis iacultatum omnium usum dilictionis in Dei dilectionem impendit, & Deum ex toto animo rectitudine. diligit, ideoque habet animum nil quicquam faciendi, nisi
414쪽
Amore Dei. nisi quod Deus vult & quia vult, ut hoc faciamus g. a s. ; in dilectione Dei nihil desideratur ex parte intellectus ministerio facultatum cognoscendi inferiorum & intermediarum decenter utentis, nec eX parte voluntatis, cum qua appetitus sensitivus consentit. Quamobrem cum actio recta sit, si nihil in ea desideratur ex parte intellectus & voluntatis . 79. pari. 1. Phil. prassi vulυ. , &ad rectitudinem concurrant facultates cognostendi inferi res atque appetitus sensitivus j. 93. 9 a. pari. r. Phil. prast.
iv); qui facultatum omnium usum inviei dilectionem impendit, & ex toto animo Deum diligit, ejus dilectio
Quoniam vero rectitudo actionis & puritas animi fi missimo vinculo connexa sunt, nec a se invicem separari possunt β. fio 3. pari. a. Eth. ἰ hinc porro sequitur ut qui in dilectionem Dei facultatum omnium usum impendit &ex toto animo Deum diligit, eum puro animo diligat.
Θοd erat alterum. Omnis labes, qua inscitur animus , ab abusu & non usu facultatis cujusdam dependet g. 393. parι. a. Sβ. . Quam obrem si omnium facultatum usus in dilectionem Dei impenditur , ideoque omnis abusus, omnis non usus vitatur; nulla quoque labe infici potest dilectio Dei, seque voluntas tota tendens ad ea, quae Deo placent, ab omni labe prorsus immunis est , consequenter animus purus est I.
q. 247. Ad dilectionem Dei impellimur, A eonsideremm , Deum a Motivum nobis non exigere nip voluntatem nostram felicitatis nostre causa. dilectionis
Quodsi enim consideremus Deum a nobis non exigere nisi Dei. Ddd a volun-
415쪽
tum valeat ad charitatem conservandam& augendam, ut Deum ardentius diligamus atque amemus, quilibet in se poterit expetiti. Scholastici charitatem distinguunt in incipientem, proficientem & perfectam. Charitas nimirum incipiens est, qua disteditur ab iis, quae Deo displicent & resistitur eonis
cupiscentiis, quatenus nobis adhuc ea placent, ut a malo
desstamus. Proficiens est, qua habitum faciendi ea, quae Deo placent, acquirere, conservare ac perficere studemus, ut in bono proficiamus. Perfecta denique est, ut cum gaudio saetamus, quae Deo placent, ut ipsim et eidem placeamus & Deus placeat nobis. Conveniunt haec cum iis, quae Plagustinui dicit, charitatem nutriri, cum fuerit nata; roborari, cum suerit nutrita. Profici. cum fuerit roborata. Distinguendum nimirum est inter initium & finem charitam atque gradus intermedios, cum successive generetur, si-euti habitus omnis , utpote nonnisi continuatis exercitiis comparandus. Quamvis itaque motiva quaedam non videantur comparata ad charitatis initium faciendum , nee esse satis commoda , si de charitate incipiente agatur; hoc tamen non obstante motiva charitatis proficientis, aut perseoctae possunt esse atque respectu proficientis & perfectae a. I iis praeserri merentur. Quae hic de charitate dicuntur, in virtutibus quoque aliis usui esse possunt , immo ad alios quoque habitus quoscunque applicanda. Faciunt haec ad
selectum motivorum , sne quo haud raro motiva destituum tur sua efficacia, aut saltem minor deprehenditur esseacia. quam haberent diverso hoc respectu expensa. Praxis m ratis prosunda est, nee putandum . quae ad eandem qu cunque modo Pertinent, adeo obvia esse. ut primo intuitu in oculum incurrant, eamque brevi tractatione exhauriri
posse, ut nihil amplius, quod ad eam facilitandam saeta supersit. Non minus Decunda est Ethica, quam Mathess. modo non deessent cultores idonei, quales nostro aevo Mathesis habet. a 48. Disiligoo by Cooste
416쪽
voluntatem actionem committendi & noluntatem eandem committendi, in qua etsi vincat noluntas, malles tamen
adhuc eandem committere, s fieri posset, ut non displiceret Deo , sicque actionis omissici nondum est prorsus voluntaria, sed magis invita l. 38 I. pari. r. Phil. Pract. unID. . Deest igitur illa promptitudo , quae ad charitatem tanquam habitum η. a I. requiritur 3. 428. Q h. empiri : deest gaudium, quoὸ qua virtus exigiti charitas g. 348. Part. l. Phil. prau. unis. : deest odium eorum, quae Deo displicent, quod a charitate qua virtute abesse nequit s. 368. Part. r. Phia. pract. - v. t adest ex adverso adhuc molestia cum abstinentia conjuncta, quam charitas non sert. Quamvis forsitan non de- . futuri snt, qui nimias subtilitates accusabunt; qui .ramen ea, quae dicta sunt, satis perpendulit, haud difficulter animadvertent, eorum rationem habendam esse, ut Deus exototo animo diligatur & eharitas perficiatui. Et haee ipsa quoque faciunt ut intelligatur, non inutiliter Scholameos distinis xisse charitatem in incipientem, profieientem & persectam not.2 47. ,& in proficiente multos dari gradus inter incipientem dc erfectam intermedios. Discimus quoque hine non adeo acile esse, ut ad charitatem persectam perveniatur, ac multum studii collocandum esse in eo, ut charitas proficiat. Si dium hoc eum vulgo negligatur. εc omnia fortunae pineo stati subjiciantur; non est quod miremur, si dilectione Dei ad examen revocata tot adhuc deprehendantur in ea deis.ctus, ut procul adhue absint , qui Deum diligere volunt, a puritate animi, quam charitas requirit.
s. a 49. Quoniam qui Deum diligit, tacere non vult quae stomodo Deo displiceiit g. a 48 , & facere vult, quae Deo pla- volantas deincem β. a 4 i. 3, charitas autem virtus est diligendi Deum termin da j. eit. ς qui ad charitatem ad pirat, non modo geaeraliter determi- S nolaatar, Iolfi Libice Pars In E e e nare
417쪽
Dei ad pirerim2 Pars III. Cap. IV. De
nare debet volantatem ad saetendum, qaod Deo placet, verum e jam nυlantatem ad non faciendam, quod Deo displicet.
Ostendimus in antetioribus, si operam dare velimus, ut Deo placeamus, operam esse dandam ut Deo nos hedientes praebeamus I. a 37. , consequenter acti- iones nostras voluntati divinae f. II 64. Par . 3. Jur. nat. , ideoque legi naturae conformemus cI. 278. parrist. Hic Way. un . . Uoluntas bona est, si generaliter determinatur ad actiones bonas committendas S. II9. Porr. a. Eth& perinde quidem est, si ςe actiones judicentur honae, quia legi naturae conveniunt, sive quia consormes a sunt voluntati divinae I. Iax. pari. a. Eib.). An volumias bona nondum est obediens Deo, nisi actionem committere velis, quia Deus vuli, ut hoc facias, consequeri. ter in eam committendo te Deo praebeas obedientem. Et smiliter si voluntas suerit determinata ad obediendum Deo , nondum determinata est ad faciendum quod Deo placet, sed neeesse est ut ideo actionem committere vestis, quia nostr te se placere Deo nu. I. a a. . Ita enim demum actio ex amore Dei siuit , & tota voIuntas γ in eandem impenditur, si committatur, tum quia hona est, tum quia Deus vult, ut eandem committas, tum quia Comin. mitryndo placea Deo. Et hoe modo facis, quod hominem deeet, dum naturae humanae ac rationi convenienter agis piscis quod servum Dei decet, dum eidem te obedientem Praebes; facis denique quod diligentem Deum deget, dum eisdem placere studes. Cum hi diversi snt animae status, quamvis eadem se actio; non eodem quoque modo determinamur, ideoque singuli sunt sigillatim perpendendi, si ad charitatem persectam adspiremus. Quae diximus de volum. tate, intelligenda etiam sunt de noluntate, quχ similiter spectanda est, prouti vel ad convenientiam cum natura humana , vel ad obedientiam Deo debitam , vel ad charis tem Dei formanda.
418쪽
Qui Deum diligit, labentis e facit bonum. Qui enim Dillexi D Deam diligit is facit, quae Deo placent s. a 4 a. , con sim quomodo laquenter Deo se obedientem praebet, ideoque facit, quod bonum D. voluntati, seu legi naturae j. D 8. pari. r. Hil. prassi tinis. Jciat. convenit j. Is 64. part r. JW. nat. , ut Deo placeat a 37.), ac propterea facit, quod legi naturae convenit, quia hoc placet Deo. Quoniam itaque quod legi naturae convenit, bonum est g. rs 3. pari. r. Hii prast. Mam. ς qui Deum diligit bonum facit, quia hoc Deo placet. Enimvero lubenter facimus, quod ideo facimus, quia nobis placet I. ρ38. PDAE. empir. . Deum itaque diligens lubentissime facit bonum, & cum ad dilectionem accedat, amor Dei l. a 3. , ardorem agendi incendens l. a 3. pari. a. H.L pract. lv. . bonum lubentissime facit..i Habemus minime fallax dilectionis signum quod valet. ς 'eam ad charitatem Dei agnoscendam in se ipso , quam ire filiis. Lubentis nimirum nanoscitur ex agendi promptit dine & voluptate, quae ex facto percipitur, & quem in liis prodit vultus ad laetitiam compositus facile agnoscendus, modo ad talia consueverimus attendere animum. Qui v i, ro quandam adhuc repugnantiam in se sentit, antequam . ii ad agendum se determinare possit, & quando dum agiti in contrarium adhuc propendet animus, ut non sine molestia , faciat, quod facit; a charitate.persecta procul huc abest, sit κa quod non omnes aequali intervallo Meadem diis stent, pro diversitate tarditatis agendi & gradus molestiae in agendo. Quae de factis positivis dicuntur, facile quoque ad negativa applicantur, ut ideo de iis sigillatim die, re non necesse sit. Pertinet hue, quod de virtute in genere ostendimus, sellicet quod virtuti deditus actiones horasciun gaudio committat f. 348. parι. l. P u. pract. --. .
419쪽
De felicito is Dei plarimum eonfert ad elieitatem hominis. Qui enim ut ηUr4 ob Deum amat ex persectionibus divinis voluptatem percipit ' ς Mi pari. Jα ηα. . Quamobrem cum haec Vera F seMM- sit voluptas f. si 4. Ocb. empiri , & ob summitatem per sectionum divinarum prorsus insignis g. si 6. Ocb. empir. quicquid vero voluptatem veram homini creat, id ad felicitatem ejus quidpiam conferat g. 638. Oct. empir. , pro gradu nimirum voluptatis , quam creat; amor Dei plurismum confert ad felicitatem hominis.
Patet hine, quantum felieitat hominis ab amore Dei dependeat. Dum Deum amamus, felicitate maxima fruimur, qua frui datur homini, modo amor Dei sit, qualis esse debet &' potest, si perfectiones ipsus recte ae eerto agnoscuntur I. GaI. aa 3. . Quamobrem qui amorem in Deum negligunt. summa selicitate se privant, qua frui poterant, qiue quanta si, omnium optime agnoscit, qui statum animae amore Dei plenae in se experitur. Atque hinc patet, hostes. generis humant esse atheos & Mistas , qui dogmata Profana
De eomense Quoniam amor Dei plurimum confert ad selieitatem ratia amoris hominis P, homo autem per naturam tuam felicia
in Deum cum talein ap ut j. 3. 4. pari. r. Phil. nam m.); amor in natura hu- Deum natuπ humana maxime convenit, consequenter neglectus mana. qus otque contemtus eidem maxime adversatur. Dueit nos ad amandum Deum ipsa natura , modo hune ducem sequi velimus : ut vero sequamur praelucere de . het ratio, sine qu3 in tenebris versamur & a vero tramite
420쪽
Similiter quoniam amor in Deum plurimum conseri Quomodo ad silicitatem hominis β. concitatur autem agniti- homo Deo one viva persectionum divinarum I. aa 3. 3, & beneficio-fruatur. rum divinorum j. a aου.) ; qui felicitate frui vult, quantam
datur, consideratione rerum in hoc universo S benesciorum vivinorum perfectiones divinas sedula sibibi repraesentare tenetur , quem adna dum supra cap. r. prolixe ostendimus. Et hoe patio homo fruitur Deo, atque patet, hoclinem frui Deo, s eundem amet. Nullum es ens, quod appetitum hominis, qui in selieitatem
fertur . magis satiare possit, quam Deus. Satiat vero Deus animam hominis amore sui , quem verum animae pabulum dixeris, quo pascitur. Res ceterae omnes , quantumcunque . iisdem delectemur, tandem fastidium creant, certissimo indicio , eas non esse , a quibus felicitas constans expectan
da. Sed de hisce passim plura dicenda sunt in particinlati suo loco.
Amor in Deum nos omnium optime docet, quaenam sint ea, ex Amor Dei quibus vera voluptas percipitur. Etenim qui Deum amat ex docet, uad
persectionibus divinis voluptatem percipit I. 3III. pari. I. nam vera Iur. nat. , qualem eκ re alia, qualiscunque tandem sit, percipiatur percipi non posse agnoscit, modo voluptatem ex persectio- voluptati rubus divinis perceptam cum ea, quae ex rebus aliis percipitur, comparet. Quamobrem cum porro agnoscat nihil dari, quod ad persectiones divinas propius accedat, quam persectiones animae studio nostro acquirendas; eas quoque solas esse intelligit, quae veram voluptatem nobis creare possunt. Et quia ex rerum in hoc universo perfectione Dei persectionem agnoscit: voluptatem, quae inde percipi- Eee 3 tur