장음표시 사용
401쪽
s 4 a. Urch. empir. p amor, quo Deum amamus, tendit ad stiudium faciendi, quae Deo placent. Ouod erat alterum
Amor noster per se tendit ad felicitatem amati prom vendam & infelicitatem depellendam, consequenter amanti Deum non deesset voluntas ad selieitatem Dei conserendi quantumvis, siquidem id fieri posset. Enim vero cum natura Dei non ferat felicitatis ullum augmentum, eaque ab omni creatura si prorsus independens . a II. Part. . . Theoc nat. , voluntas illa non subsstit eodem modo, quo subsistere solet, quando hominem amamus, & nobis desunt vires, quamvis si voluntas eidem voluptatem creandi; sed exeitat voluptatem ex selicitate Dei summa percipiendam , quia talem agnoscimus, ut nullius Ope ad eam augendam indigeat, gaudentes nimirum . quod jam habeat, quod nos conferre vellemus, squidem in facultatibus nostris esset. Hinc porro naseitur cupiditas quovis modo declarandi hanc voluntatem, quam habere mallemus, nisi impossibilitas objecti eam abjicere nos cogeret, δc se amor nos dueit ad studium faciendi, quae Deus approbat, ideo que placere ipsi concipiuntur. Inde est, quod Deum amans impotentiam suam agnoscens Deo bonum reddendi, quo amorem suum ipsi declaret, de eadem conqueratur, quando ad Deum preces sundit animo sincero. Sed qualis si animus amantis Deum . omnium Optime intelligit, qui Deum actu amat, ut eum in seipso experiatur. Pauci omnino sunt, qui satis intelligere possunt , quomodo ea naturae divinae convenienter interpretanda sint, quae de Deo. aut respectu Dei humano more dicuntur. Quamobrem si quae in horum numero fuerint, quae in nobis ipsis experiri possumus; qui hebetiores sunt, quam ut eorum sciemtiam capere queant, notiones consulas, qaas propria suggerit experientia, distinctis recte praeserunt. Aeutioribus vero convenit, ut confusas ad distinctas redueant & con. sensus confusarum cum distinctia convincantur.
402쪽
g. a 3 s. Quibusnam Qui Dem ri Dera placet. Etenim qui Deum Djus pla- amat, ex perfectionibus Dei L ar II. pari. r. Jar. nar. ,e at ac inprimis ex bonitate ipsius voluptatem percipit β. ago. . Quoniam igitur id nobis placet, ex quo voluptatem per cipimus g. s4 . PDcb. empir. ἔ Deus quoque nobis placet, si ex ejus periectionibus voluptatem percipimus.
Voluptatem ex re percipimus, quatenus nobis conseii sumus perfectionis cujusdam eidem competentis 6. sit. Pocbampir. , & ideo res illa nobis placet ob perfectionem ipsi convenientem. Quamobrem eum voluptate perfunditur animus. quando nobis Persectionis Deo competentis con seti sumus; voluptas revera percipitur ex Deo. & ra no his plaeet ob perfectionem ipsi competentem. Quando vero dicimus nos ex persectione quadam voluptatem Per ripere , tunc per fictionem eam in abstracto eonsideramus tanquam ens extra suum subjectum existens, neque amplius eundem consideramus tanquam aliquid. quia inexistit alteri. Ecquis enim est qui nestiat. ita in communi sermone accidentia repraesentari. dum nominibus substantivis sisegnifieantvry Nee fert aliter abstractorum ratio. g. a 36.
oubmodo Quoniam qui Deum amat, ei Deus placet . a 3s. ,
obtineamur, amor vero in Deum concitatur agnitione Dei viva ui Deus no- 3 a 30 ἔ qui operam dare vult, ut Deus=bi placeat, operam dare tene bis plaeeti. tur, ut vivam Dei cognitioηem acquirat, consequenter eertam g. s46. parti a. HL pr t. univ. .
Dantur falsae de Deo opiniones. quae impediunt, quo minis homini piaeeat Deus. Dedimus superius exemplum,s quis Deum legislatorem sibi repraesentet tanquam domi
403쪽
tium superbum , qui imperandi gloria delectetur & hon ris cupidus jugum servile hominibus imponat I. 18 3. . Sane qui Deum sibi hoc modo repraesentant, iis Deus
minime Placet, cum mallent non existere Deum. Ex ad. verso quoque Deus tanquam amabilis repraesentatur , fi a. gnoscimus eum qua legislatorem induere personam patris
saluti liberorum suorum jussu suo consulere studentis canx 89. . Nemo prosecto erit, cui Deus non placeat, si
hoc modo eundem sbi repraesentet. Deus summe ama hilis est, ita ut non detur ens aliud, quod atque amabile st F. 23o. Part. a. ra L nat. , 3c quidem ideo, quod non mdetur ens aliud, quod magν placere possit, quam Deus cf. 2 4. Part. a. raria. nat. . Quamobrem ut nobis placeat, necesse saltem est, ut amabilitatem Dei agnoscamus. Haec ipsa autem nobis innoteicit si persectiones divinas , te agnoscamus. Deum esse amabilem ultro fateri tenetur, qui sumit, persectiones summas eidem competere. Quamprimum vero pro certo habet, existere Deum ipsque has perfectiones revera competere, Deus quoque amabilis fiet
ipsi atque Plaeebit. . a 37. Qui operam dare vult, ut ipse Deo placeat; operam dare stridfacie tenetur, ut Deo sese obedientem praebeat. Qui enim Deo obe- dum, at Deo dit voluntatem suam Deo dat, nec habet homo aliud, placeamus.
quod Deo dare possit s. 179. , Deum esse dominum suinii, se servum ipsius ipso facto confitetur . 18α &gloriam Dei obedientia sua promover f. 383. . Quam
obrem cum Deus obedientiam a nobis exigat g. at 66. pari. r. Jur. vat. , di velit ut eum dominum nostrum ais noscamus cf. 966. pari. I. Theot. nat. β. IIa 9. partiti Iararat. , atque Voluntas Dei nobis sit loco volunt, iis propriae q. 973. parr. r. I α nati , atque gloriam cs isti Loira Pars IIub Ccc . Iplius
404쪽
ipsius promoveamus c*. 3348. pari. i. Juri nati); qui 'De voluntatem suam dat, Deum esse dominum suum , se ser
vum ipsius ipso facto confitetur & obedientia sua gloriam Dei promovet, is facit, quod Deus vult ut faciat, di Propter quod eum condidit l. 113. . Quin igitur Deo
Placeat, dubitandum non est j. ao I. sart. a. rem nata S aos. a O6. b. . Quare qui operam dare vult, ut ipse Deo pla-ccat, operam dare tenetur, ut Deo sese obedientem praebeat.
Natura non agnoscimus modum alium, quo Deo plae re possimus. quam ut nos obdientes eidem praebeamus. Non hic desinimus vires ad obedientiam Deo praesta dam susscientes. Quamobrem absit ut tibi persuacieas, nos naturae vires in nimium extendere, vel propositionem P
sentem contrariam esse iis , quae in Theologia revelata de insufficientia eorundem docentur , βc quomodo dela ctus suppleatur. Hominem placere Deo, si sit obediens. hoc etiam modo ostenditur. Qui Deo se obedientem praebet, actiones suas legi naturae consormat f. II 64. Part. I. D nut. σ g. 284. Part. r. Philyrin. univ. . consequenter se statumque suum perficit, quantum in potestite est asa. Part. r. PMI. yract. unim). Quamobrem eum Deo nil placeat, nisi quatenus persectum est zor. pari. a. Theotna ; Deo placet, qui sese obedientem eidem praestat. Η helioribus satisfacit , si cogitent, se servos Dei esse s. '968. pari. r. Iheot nat.): nam absque ulteriori probati tione admittit, servum placere domino, s fuerit obediens, δέ obedientiam esse, qua sese domino commendare possit. g. a 38.
Amor Dei Quoniam qui Deo pIacere vult, sese obedientem ipsi
motivum praebere debet a 37., amor autem in Deum tendit
peditatis. ad studium laci di, quae Deo Placent g. a 34.2; amor
405쪽
ra Destra obedirem incitamentum est, consequenter cum ob dientia comprehendat praestationem omnium ossiciorum erga Deum h. II 64. pari. 1. Jur. nat. U I. aa 6. pari. I. Phil. prast. univ. , ad quaevis o lata erga Deum praestanda nos impellit,& ideo 1uoque ad pietatem g. Da 8. pari. r. Iuri nato Et
eodem modo patet, amorem tu Deum nos iacitare ad osciacum erga voI istos, tum erga alios. Nimirum obedientia voIuntati diWinae II 64. pari. r
r. nat. , ideoque legi naturae omnes actiones nostrae conis formantur N a 78. pari. t. PHL pracff. tium.)ς actiones autem juxa Iegem naturae det minatae sunt ossicia erga De. um, erga nos ipsos & erga alios I. aa4. 226. Part. PALP a. unis. . Atque ita ex amore Dei fluit praestatio omnium ossiciorum.
. a 39. Qnoniam amor in Deum nos ad ossicia omnia natu- Facilitaeralia incitat g. a 38. 'ς 1i ainor Dei altas in animo ra-Waestationem dices e it, praestationem omnium osciorum erga Deum, erga nos mu*m -- ipsos V erga alios facilitat. . ' claram.
Si omnes ossiciorum partes adimplere studemus, quia Deum amamus, expurissimo fonte manat ae crescente indies amore eorroboratur ossiciorum praestatio. Quamobrem eum tune ossicia fluant ex eo, quod a Deo praeceptum est ILII. Part. l. Puri nar. 2, nulla quoque labe inficiuntue f. s98. para. a. EM), & sc ex animo puro procedunt 3. 699. para.. a. Bb. . Ad puritatem animi naturaliter obligamur s3. 6o4. Par . a. Bb. . Quamobrem quoque operam dare debemus , ut ossicia omnia faciamus, quia
Deum amamus, ita ut omnium praestatio si cum amore Dei eonjuncta. Hinc vero non uno modo colligitur, quantum noceat virtuti neglectus atque contemtus amoris in , a Deum
406쪽
Deum, & quam pestiferi sint, qui atheismum & deismum
disseminant, amorem in Deum eradicare conantes. Sane non datur medium facilius praesertim vulgus imperitum ad virtutem adducendi, quam si animis tenellis a primis umgviculis amor Dei ingignatur, ae deinceps continuo laveatur & augeatur. A scopo vero aberrant, qui nonnis m, nis continuis, quibus impii deterrendi sunt a pravis action, hus , ad implenda officia homines impellere conantur.
An amor Dei Θi Deum non m t, eum non agnoscit. Etenim qui ab Mnitione Deum non amat, ex persectionibus divinis voluptatem fiassoau, nullam percipit T1. pari. r. Juri nati, EnimVerori possit. homini natui ale est, ut, quando stibi conscius est perstinctionum, animus voluptate perfundatur . mb. empiro, tantoque malore, quo major fuerit persectio .s 36. Oct. empir. . Quamobrem cum Deus sit ens perinsectissimum absolute tale f. a 4. pari. a. TheoL nat.); fieri non potest, ut Deum agnoscamus, ex ipsius autem perinsectwnibus voluptatem nullam percipiamus. Quamobrem
qui Deum non amat, eum non agnoscit. Ostendimus iam superius, amorem Dei nasci ex eognitione viva sI. Quamobrem ut Deum agnoscamus non sufficit, ut saltem noverimus, qualia Deo tribuantur attributa. multo minus, ut nobis saltem cognita sint no. mina, quibus eadem indigitantur; sed requiritur, ut certum nobis sit. Deum existere atque ipsi convenire attributa ista I. 246. pari. a. Phit practis uniD. . Absit itaque, ut tibi' persuadeas. experientiam propositioni praesenti repugnare, quod videas homines amore in Deum prorsus vacuos, qui tamen pulchre de ipso disserere didicerunt. Aut enim non convicti sunt veritatis eorum . quae docent alios, .aut adsunt rationes, cur amor suum iusso cetur, quamprimum
407쪽
- emergit. Uerum manet, quod Iohannes assirmat, I. e. N. 7. qui Deum non diligit, eum non nosse Deum, quae est 'ipsa proposito praesens aliis saltem verbis enunciata. Datur omnino necessarius nexus inter amorem Pei δc agnitionem eius, ita ut ab hac ad illum & contra valeat argu
Dilectio Dei est voluntas faciendi ea, quae Deo placent. μει charitas est virtus, qua Deum diligimus, seu habitus db stato Dei s
Amor ad appetitum sensitivum refertur; dilectio vero ad appetitum rationalem, seu voluntatem. Habitus agendi, in quo virtus consistit I. 3a I .part. r. I MLnact. unm. , ab actu differri Rideo habitus diligendi vocatur charitas. Ita distinximus amorem, dilectionem dc charitarem, cum de ossiciis erga alios ageremus s. 6r I. Useqq. Part. l. o . nat. . Dilectionem alterius definivimus per voluntatem coἀstantem & perpetuam selieitatem alterius promovendi, seu omni studio id agendi, ut alter si selix, ac cauendi, ne fiat in felix g. 6 II parti ti . nati, Et in hoc sensu sumitur dilectio in definitione charitatis hominum . 6ao. para. r. Jur. nat. . Cum Deo competat felicitas absolute summa c=. aa 6. Pan. a. Tria. aeu. , nec homo quicquam ad felicitatem Dei conseire possie g. a 27. para. l. TMOL nar. ; facile apparer, dilectionem Dei. consequenter δc charitatem non posse accipi in eo senifieatu, quo sumitur de homine. Cum amor in hominem tendae
ad promovendam felicitatem ipsius 8c depellendam infelicit ab eo g. 29 a. para. a. Eth. , atque dilectio hominis eonsistat in actu, ad quem tendit amor; dilectio quoque Dei recte dicetur actus, ad quem tendit amor in Deum. Quoniam itaque ataoe in Deum rendit ad studium faciendi ea, ω
408쪽
. quae Deo placent . et 4.); Deum diligere dicendi sumus,
quatenus ea facere studemus, quae Deo placent, & in hocsgnifieatu sumenda est dilectio in eharitate Dei. Ostendimus antea, vi uod Deo placere studeamus, si nos eidem obedientes Praebeamus g. a 37., Quamobrem ne obedientia eum charitate confundatur, necess7 est, ut quomodo a se invicem disserant explicemus. Nimirum qui Deo sese obedientem praebet, facit quae Deus vult & facere non vult, quae Deus non vult ut faciat: qui Deo placere studet, similiter facit, quae Deus vult, dc facere non vult, quae Deus non vult ut faciat. Atque in eo conveniunt obedienta 3c charitas. Vintraque nimirum est compositio actionum suarum ad volum talem divinam. Enimvero qui obedit Deo, actiones suas voluntati divinae consormat, quia Deus vult ut hoe saeiat: qui vero Deum diligit, actiones suas voluntati divinae cono format, quia hoc Deo placet. seu Deus approbat factum suum. Atque in hoe disserentia charitatis & obedientiae eonis sistiti Obediens nimirum intendit, ut voluntas Dei sit sibi I co propriae voluntatis & ne desit ossicio suor diligens veto intendit, ut Deo placeat & Deo se amabilem reddat. Diversi itaque actus influunt in obedientiam, & in Eliaritatem. Quoniam tamen actiones tuas voluntati divinae conformare potes utraque intentione simul, immo utraque aceedere deis hei ad tonsormationem hane, ne quid in ea desideretur: obedientia cum Hraritate conjungenda, nec virtutes hae a se invieem disjungendae. f. a 42.
De mediis Quia charitas Dei consistit in habitu diligendi Deumebaritatis Udilectio autem in studio placendi Deo β. a 4 i. , qui vero eonsensu aD Deo placere vult, eidem sese obedientem 'praebere debet petitus sens- I. a 37. & studium placendi Deo ex amore Dei ortum
tisi Euati- trahit a 34. , qus mediis obedientie atque amoris is De snatis. Em demunstrata sulli, ad charitatem Dei acquirendam quoque faci-
409쪽
t& quatenus charitati locus non est abSque amore. amor autem in appetitu sensitivo residet, charitate appetitus rationalis ad c sensum cum senstitiuo reducitur, quem regit intellectus, iqu/tenus nimirum agnitione persectionum divinarum a i 8. & beneficiorum a Deo acceptorum amor concitatur
Amor, dilectio 3c charitas vulgo a se invicem non distinguuntur, imo in patrio sermone amor & charitas, an are Ac diligere uno saltem vocabulo indiguantur. Vocabula igitur tanquam synonyma promiscue usurpantur, quemadmodum etiam aliis aceidit. Enimvero eum alius sit affectus, qui incommotione appetitus sensitivi consistit alius actus voluntatis, qui a ratione dependet, alius denique habitus, ex quo actus voluntatis proficiscitur; tria haee tanquam diversa a se invicem diversis nominibus distinguenda sy. 14s. Disc. yrae. I . . Utimur autem hisce nominibus tanquam terminis technicis, fle lassicit iis respondere notiones minime deceptri. ces, ad quas significandas eadem adhibemus. Ceterum ut appeti. tus sensitivus cum rationali consentiat. id inde est, quia illum regit intellectus rationi. a qua rationalis dependet convenienter. Quarnobrem parum refert, quod amor praecedat chalitatem, qua Deum diligimus. Neque enim assectus, in quorum numero
amor est, in se spectati mali sunt, sed potius boni, & per
abusum demum mali fiunt g. sar. para. r. Euic. , S quan do intellectus eos regit. bonum verum ab apparente separatur, ne falsa opinione concitentur, sic vero concitati boni sunt atque rationi conveniunt g. sa8. para. a. Ethic. . Unde nec est, quod miremur , amorem quoque Dei tanquam - . affectum lege naturali esse praeceptum. g. a 43. '
Quia dilectio Dei consistit in voluntate faciendi ea, chomodo quae Deo placent ij. a 43. , amor vero Dei tendit ad flu- Deus omni
410쪽
Da Pars III. cap. IV. Lusaeustarum dium faciendi ea. quae Deo placent a 34. ; amor U
usa diluen- dilectio Dei indivulso nexu coherent, & quoniam Deo placeredas. non possumus, nisi quatenus nos obedientes eidem praebemus j. a 37.), ad dilectionem quoque accedere debet animus
obediendi Deo, sicque charitas, quae est habitus diligendi Deum a 4ro, amorem Dei S animum in obediendi eoni
net , atque in dilectionem Dei omnem facultatam usum impendimur.
Lege naturali obligamur sacere omnem facultatum usum, qui ad servandam legem naturae, consequenter etiam ad diligendum Deum, requiritur cI. I a. Par . ἔ. 3ur. nat. . Quodsi ergo ossicio nostro satisfaciamus, amor&dilectici Dei indissolubili vineislo sociantur & animus obediendi accedit,
atque tum demum charitas, quantum in hominem eadit. perfecta evadit. Nimirum quando perfectiones divinas agnoscimus , cum via demonstrationis ex systemate, tum . consideratione hujus universi, quemadmodum superius do. euimus, 3c operam damus, ut certa nobis sit earundem cin. gnitio, qualis ad amorem Dei requiritur F. aa 3. ; omnium saeuitatum usum cognoscendi facimus. Iam si am rem in Deum in nobis eoncitaturi, nobis repraesentamus perfectiones Dei & beneficia, quibus nos cumulavit & ex quibus bonitatem eius agnoscimus, in cognitionem amoris inquit usus omnium facultatum egnoscendi , a quo nimirum dependet certitudo cognitionis, quae repraesentationem persectionum divinarum aptam essicit ad amorem conelian. dum. Dum amor oritur, qui tanquam affectus in appetitu
sensitivo residet s. 6o3. PsFeb. empir. , usus appetitus seri siti Wi ad usum facultatum cognoscendi accedit. Et quorii. am hic amor tendit ad studium placendi Deo, appetitus sensitivus excitat voluntatem placendi Deo & haec porro ' intellectum ad inquirendum in modum, quo Deo placere possimus. Quamobrem cum cognoscamus nos Deo Placere non posse, nisi quatenus nos obedientem eidem Prae. . stamus Digitirco by Goc le