장음표시 사용
621쪽
Pars III. Cap. VII. De Fiducia in λο
Enimvero Deus est dominus rerum omnium In hoc universo 96 s. pari. r. Theol. nat.), ideoque nobis natura saltem concessus est ejus usus f. 34. pari. a. Jur. nat. &quamvis lege naturae non repugnante, consequenter Deo Volente I. a 8 a. pari. r. Hic pract. Eviv. , dominia fuerint introducta I. 14 I. pari. I. Jur. nat.); dominii tamen saltem ea vis est , ut excludat alios jure nobis in ea re competente, qui domini non sunt i a Q. pari. 2. Jur. nat. , Deo vero salvum manet jus suum, quod in ea habet, ut ideo usus quoque ejus maneat legi naturae subjectus β. I 67. pari. a. Jur. vat. , ac per consequens re nostra non aliter uti possimus, quam quemadmodum vult Deus g. 378. parta. Phil. praef.
univ. . Quoniam itaque Iaco competit jus de re nostra disponendi, prout i sibi visum fuerit h. 9 s porta. Theol nat. , si damnum quoddam in re nostra necessarium ad conservationem hujus universi, Deus malum jure suo immittit, quo damnum istud datur, consequenter si malum hoc spectetur tanquam tributum Deo qua Rectori hujus universi solven-dtim per demonstrata n. a. id ipsum Deus jure tuo exigit. sta oderat alterum.
Si Deus nobis aufert, quod nostrum est, quod suum est
aufert. etiamsi saltem spectemus jus ab ipso in re nobis tono cessum , quod re perdita perit, nimirum jus eadem utendi voluntati ejus consormiter, R de eadem disponendi in gratiam aliorum. Quamvis vero non habeamus iustam causam conis querendi. sit Deus nobis aufert, quod dederat; multo tamen evidentius id agnoscitur, si constet id non fieri sine ratione sussiciente, unde intelligitur , nos obligatos fore ad rem. in qua damnum datur, Deo dandam, si vel maxime eandem ab ipso non accepissemus, nec ea iam ante esset Dei. Sane Deus tanquam rector hujus univers cf. 9oo. Para. r. Theol.
622쪽
O Acquiescentia in providentia divinet. 627
H. nat.), non potuit nobis dare jus in re quadam inis sub haeconditione, ut eandem auferre liceat, quando ut rem perdar, conservatio hujus universi exigit, quemadmodum fructuarius rem domino restituere tenetur, si usus fructus concessus sub hae conditione, donec ipse re sua habeat opus f. I 447. I 49 a. Part. F. Furi nat. . Quod si tamen hoc ita sese non haberet, poterat tamen qua Rector univers per modum tributi a no. his id exigere , quemadmodum in parte prima propositionis ostendimus. Praesens itaque propositio probe perpcndenda. ut iustitiam Dei. agnoscamus, quando non merentibus mala physea immittere videtur, quibus damnum datur in rebus ipsorum. Non sufficit, ore consiteri Deum esse justum &justa esse omnia opera ipsus; sed necesse est, ut justitiae hujus notionem habeam uet, ne dentur sine mente soni. Justitia in Rectore civitatis justitiae divinae quaedam imago est. Quodsi ergo divinam agnosere velimus, ad eam agnoscendam ducit imago in Rectore civitatis conspicuat quae ne ad devianos ducat, quale si jus dominii, quod in re habemus, respectu. Dei, constare debet. Hoc vero clarissime perspicitur, si cum jure fructuarii sub certa conditione revocabilis comparetur. Discant vero hinc qui Theologiae Operam navant, quam necessaria si juris naturae in ea latitudine sumti, quam nos eidem tribuimus in amplo do Jure naturae opere Theologo ad multa dogmata intimius perspieienda : quod ut iacilius seri possit, Institutiones juris naturae & gentium ita adornavimus, ut juri uin omnium nexus sine multo labore perspiciatur.
sthi sua culpa in malum incidit, de bonitate Dei em heri De malo, in κοu potest. Qui enim sua culpa in malum incidit. cum cul. quod nostrapa quaelibet lege naturae prohibita siit j. a 99. pari. t. Jur. culpa incidianat.), is ideo in malum incidit, quia legem naturae trans- muI. greditur j. 139. pari. 1. Phil. prad. unιυ. 9, consequenter actio
623쪽
6M Pars Iu Cup. VII De Fiducia in Ddo
actiones suas non dirigit voluntati divinae conformiter l.
bitiones Dei a bonitate ipsius proficiscantur l. 99 . parti I. Theol. nat.); eidem advertari nequit, quod nos in mala ruere sinat, si ab iis abstinere nolimus, quae prohibet, ne in ea nos praecipites demus, quae ex actione mala necessario consequuntur I. Ta3. pari. i. Theol. nat. : id quod jam alias demonstravimus *. 7 a s. pari. I. Theol. nat. 2. Neque etiam justa conquerendi causa est, quod hominem fecerit labilem, ut scilicet libertate sua abuti possit, & quod abusum libemtatis permiserit, cum salva bonitate summa , quae ipsi est, fecerit hominem, qui libertate sua abuti potest & quem eadem abusurum praevidit Iaa. pari. I. Theol. nati, Patet
itaque, qui sua culpa in malum incidit, eum de bonitate Dei conqueri nullo modo posse.
Qui sua culpa in malum incidit, eum malum evitare potuisset g. 696. 69 a. pari. r. Phil. pract. unis. , sibi imputare debet, quod in id inciderit. Is tamen hominum mos est, ut culpam eonjiciant in alios, immo si nulla rationis specie hoe fieri possit, in res alias, ut eandem a se s moveant, neque prorsus inauditum est, ut culpa in ipsum Deum derivetur. Et quis est , qui nesciat, tam firmam esse nonnullorum persuasionem, quasi cum bonitate divina consistere nequeat, hominem creare labilem, ut malint existentiam Dei prorsus negare, quem concedere, quod salva bonitate creari potuerit labilis. Quamobrem omnino necesse erat, ut ostenderemus.s homo eulpa sua in malum incidit, nullam esse justam de bonitate divina conquerendi causam. Ceterum consultum est, ut legantur, quae de existentia mali moralis in hoc uni inverso & permissione ejus pmlixe demonstrata sunt in systema te Theologiae naturalis.
624쪽
ct Aequiescentia in providentia divina. 629
β. qa I. Bonitas divina inde agnoscitur, quod prohibuerit omnem cli prohibiapam, qua homo in mala incidere potest. Etenim cum Deus tione eulpae prohibuerit omnem culpam, qua homo in mala incidere qua in mala potest g. a 99. pari. r. Jur. nat. N I. Ta3. pari. r. neol. incidimur,vat.); inde intolligitur Deum nolle, ut homo in mala in a noscib cidat, instar parentis saluti nostrae consulens r 89. vitatem Dei. Quamobrem cum bonus sit in alios , qui hona iis conferre studet . 696. pari. I. Theol. nati , consequenter etiam qui curae habet , ut mala avertantur cf. 736. pari. r. Jur. vat. Ibonitas divina inde agnoscitur, quod prohibuerit omnem culpam, qua homo in mala incidere potest.
Redit hue , quod jam alibi aliter demonstravimus, prohibitiones Dei a bonitate divina proficisci g. 99 a. para. r. Geonnat. . Rigor juris naturalis exigit , ut omnem culpam vi temus, etiam in specie se dictam, quae in defectu rectitu. dinis actionis quoad intellectum vincibilis consistit . 7i I. Part. I. Hic praes. uniυ non usui facultatum nostrarum tribuendus cf. 744. pari. r. Phil. pracI. uniD.), & cujus varias species recensuimus . 748. σθqq. pari. l. Hil. prast. unιD. o. Ex eo qui colligunt, Deum nimis acerbe severum esse in hominem , quod tam exactam exigat obedientiam, oppido falluntur , cum an de potius aenoscere debeant enixissimam Numinis Optimi voluntatem, ut mala vitemus: id quod amorem Dei concitat I. a 4 . a 3. , in fiduciam ips habendam influentem 3. 4o8. . Co deranda hic quoque sunt, quae paulo ante de influxu occulto actionum nostraarum in determinationem actionum naturae monuimus not. g. 4o9. , ne nimiam Dei severitatem in lege serenda accusemus quas bonitati adversam.
625쪽
' 6io Pars III cap. VII. DeRUitriam Deo
lus in rebus enim Deo confidit, certus est, quomodocunque in poste- dabiti es a rum cadant res siuae,' semper eventurum , quod cx parte sua perturbatio- melius i. g. 43 I. . Quamobrem si eventus dubius est, ut xe in perlam praevidere non liceat, qualis sit futurus I. a Dp .part. i. Jari, D. nat. eum tDIum providentiae divinae committit, atque ita ab omni cura vacuus est auimus. Nulla igitur ratio est, curis angi debeat, utpote cum nihil adsit, quod molestiam creare possit, ideoque Deo confidentis animum dubius re-Tum eventus non angit. Quod erat unum.
Porro qui Deo confidit, pro certo quoque habet, Deum mala in bonum finem directurum . si qua obveniamc g. I 3 66. pari. r. Jur. vat. , di hac ipsa consideratione Κducia facilitatur L . 4o8. . Quamobrem cum a damno, quod per malum dari potest, cogitationem ad bonitatem Dei divertat, qua amor ejus concitatur s. a 2 8. , nec Ma-Iουm , quod imminere videtur , sibi repraesentet tanquam nox rum, sed tanquam salutare; non modo metus cessat cum affectibus aliis, ad quos is ducit g. 8aa. Sseqq. PDin. empiri), verum etiam si quis adhuc suboritur, amor tamen eum vim cit . 44 a. pari. a. Eth. . Qui ergo Deo considit, eum periculum, quod imminere vidctur minime perturbat: quo etiam facit obedientia, qua homo voluntatem suam omnem Deo dat, ut ipsius voluntas sit loco propriae f. 38o, P, a fiducia non separanda h. 4o9.). caod erat alteram.
Nemo est qui nesciat, quot curis & quantis angoribus vexetur animus eorum ob dubium rerum eventum & periem
iam , quod imminose videtur, qui Deo non confidunt, &Diuitiaod bi Corale
626쪽
ct Acquiescentia in providentia divina. 6 II
de eo, quod sibi bonum , vel maIum est, suo judicio stare malunt, quam judicium omne Deo relinquere. Enim vero cum qui Deo confidit meliora semper speret 3. 4r Id. dc judicium de eo, quod sibi melius, Deo relinquit f. ia.); ab
omnibus istis euris de angoribus vacuum habet animum. Hoc probe considerandum est, cum si essicacissimum fiduciat Deo habendae motivum. Quamobrem cum motiva vim omnem accipiant a cognitione viva . 244. Part. E. Phil Pruci. Num Ahane autem essiciat certitudo g. 264. Part. a. I ML pr I. uων. ἱideo opera danda est, ut convincamuri aut persuasissimi smus, quomodocunque cadant res nostrae, semper eventurum, quod ex parte nostra melius I. II. A nec Deum mala. nobis immissurum, nisi quae vergant in salutem nostram . 68o. Part. l. Theol. nat.), iv quibus uti poterimus tanquam motivis adactiones nostras legi naturae convenienter determinandas 3I4. Pura. δ. PLI. Pro P. unm. , ut felicitatem aequiramus f. 3 96. Part. I. ἐ'MI. Prassit. m. , aut acquistam conservemus cf.
f. 3 97. Part.. H. Proct. uniυ. . Cum qui Deo confidit omnem eventum ipsi committat, nil sperat, quod judicio suo fidens habere mallet, nil metuit, quod abesse mallet, sed sperat eventurum, quo ipsi omnium optime sit consultum. q. 433.
Quoniam qui Deo colost, ejus animum dubius rerum De euraeventus non angit, nec periculum, quod imminere videtur, euentas Deo eum perturbat I. 4aa. , idemque ipsi Auoque obedit . relicta. o 9. , consequenter facit quod Deus vult ri 64. parti Lyur. ηat cum sensu ossicii Deo 'clabiti I. iet 4. θ; qα6d a1u est pro virili agit, ne culpae suae quid tribuere possit g.
299. pari. r. Jur. vat.), curam Vero evelitas Deo relinquit, qua-
tenus scilicet a potestate sua Minime pendet.
627쪽
Negotia humana eventum dubium habent. quatenus ad ea concurrunt causae, quae potestati nostrae non subsunt, & qua. rum concursus a nobis praecideri nequit. Exempla dedimus alias de agricola agrum colente δc semen tacundum eic in committente, atque de patrono munus Proxime vacans prinmittente , sed antequam vacet moriente sua. I SI. I L l. γ .nat. , quae repetere nolumus. In dies occurrunt exemis pia & longe plurima Historieorum volumina osserunt, modo ad ea animum attendamus. Notandum Vero causas, qu . nostrae potestati non subsunt, non modo esse res natu ira, verum etiam in earum numero esse hominum aliorum volum tales. Qui Deo confidit, omnem curam abiicit, certus nos
628쪽
9 Acquiescentia in providentia divina. 6I3
ergo hoc consideremus, facile vidernus, nos omni cura nostra nihil in decreto divino immutare posse, nec quicquam ad hoc, quod venturum est, conserre. Quamobrem si probe consideremus, res non cadere ex consilio nostro, sed ex decreto potius Dei, rebus omnibus atque etiam nobis sapientia, bonitate ac potentie providentis j. 928. pari. r. Theol. naid, ut, quomodocunque cadant, semper eveniat quod ex parte nostra melius j. 4ra. , curam omnem Iubenter eidem relinquimus. Id unicuique statim per se patet , quod a voluntate sua
minime dependerit, in qua fortuna nasceretur. Ast si de fortuna in futurum consilia agitavit, ea plerumque in cassum cecidisse animadvertet , et ubi contigerit votis respondisse eventum , non minus deprehendet, ea sui cuidam seliei hoc esse tribuendum , qui si non totus, maxima tamen Parte ab ipso minime dependebat. Fatentur hoc omnes, qui fata sua conferunt eum Proposito suo, ut dudum in proverbium abis
ierit: hominem proponere , Deum disponere. Quamvis itaque prudentiae sit prospicere futura, & futuri status rati.
onem inire, nee conveniat homini, ut incurius in diem vivat; cura tamen non extendenda est ultra ea, quae in potestate sunt, in praejudicium providentiae divinat, cui subest foro tuna omnis c g. 93 a. para. r. Theonnat. . Optime igitur sibi consulit, qui, quicquid sibi proponit, voluntatem suam in divinam resolvit, non exspectans quod sibi proposuit, sed
quod Deus decreverit. Pendent hinc alia, quae tam ad patienotiam , quam ad animum sorte sua contentum faciunt, sine quibus vix est ut simus satis felices. Veritarem hanc adeo seolutarem ut non agnoscant & in selicitatem suam convertant plerique, tribuendum est Oscitantiae ipsorum, ut vanitatem eonsiliorum suorum & propositi fallaciam non agnoscant, nec quae praeter spem & expectationem eventula comparent cum iis , quae sibi proposuerant , praesertim si eventus a proposto
629쪽
6 i 4 Pars III CV. VII. De Fiducia in Deo
longius absit. Quamvis vero subinde videamur consecuti, quod nobis proposueramus ; si tamen id, quod consecuti sumus, penitius inspiciamus, idem prorsus minime esse pate bit. quod nobis proposueramus , sed in multis ab hoe adhue disserre. Et quum odo, quaeso, fieri poterit, ut homo, quod
sibi proponit, certo consequatur, cum nec naturae rerum, nee aliorum hominum voluntatibus modo minime praevidendo concurentibus ad suturum statum nostrum imperare valea
mus φ Uetitatem hane scriptura sacra inculcat ad intimiorem. Providentiae divinae cognitionem facilitandam. f. qa s.
γεmlibes in Quilibet homo in statu suo Deo servire, U felicitate frui ρο- statissuOD Otest, Deo enim servit, qui Obedit g. 393.), consequen-
semipe aes ter actiones suas voluntati ipsius g. 3I64. pari. r. Jur. vat. Ilicitatὸ spui ideoque legi naturae conformiter dirigit a78. pari. r. pest. Phil. promussim, Quamobrem cum haec actionum dilectici pendeat ab usu facultatum animae, status vero noster ab iis, quae extra nos posita sunt, ad quae actiones nostras leginaturae convenienter determinatas referre debemus I. i a. pari. I. Phil. prast. vniv. θ; quilibet homo in statu suo Deo servire potit. Quod erat sinam. Enimvero cum qui Deo servit actiones suas juxta legem naturae dirigat, per demonstrata, custodia autem legis naturalis felicitatem consequamur & conservemus I. 396. 397. pari. r. Phil. prast. m nec sine hac eandem consequi possimus β. 398. pari. r. Phil. prast. univ
quilibet homo in statu suo felicitate frui potest. Quod
erat alterum. Corpora & rura rerum natura agunt Voluntati divinae con
630쪽
O Aequi6centia in providentia divina. 6 Is
sequenter eidem serviunt s. rys. . Et dum natura rerum observat leges a Deo ipsi praescriptas g. 827. Part. r. Theol. nat.) δc creatura omnis in agendo dependet a Deo q. 879. Part. r. 1 e l. nat. substantiam agentis conservante aevires aqendi largiente g. 376. para. l. Geol. nat. , sarum vero actionibus sequentia in mundo determinantur l. 89. Comia. , Deus creaturis utitur per modum instrumenti g. 89 et . Ontu. .ad mundum gubernandum I. 9OI. pari. l. eia. not. . Et in hunc censum etiam veniunt actiones hominis tam naturales, quam morales physice spectatae 668. pari. l. Theol. nat. , tam bonae, quam mala: g. 669.6 2. Parr. I. Theocnut. , atque hoc modo directio malorum moralium non minus, quam phy scorum in bonum finem possibilis g. 679. pari. 1. Neol. nar. & patet, quomodo Deus etiam hominibus impiis tanquam instrumentis utatur ad mundum conservandum 3c gubernandum , ita ut mala phy-ca Ac moralia non obstent, quo minus in hoc mundo, qui
existit, major si perfectioi quam in ceteris possibilibus f f.
so. Part. l. Theol. nat. , nec mala physca censeantur talia, nisii respectu & in relatione partium, immo particularum hujus universi ad se invicem I. 363. para. i. Theu.nat.). Ita creaturae omnes serviunt Deo, de ipse homo impius eidem invitus servire cogitur. Enimvero cum ho amo si ratione praeditus f. 83. Ich empir. , per quam lex naturae a Deo praescripta 6 et 3 a. pari. i. Phil. pNEI. uum. ipsi innotescit I. as9. pari. r. mpu. pract. univ. , δc vi cujus actiones liberae per easdem rationes finales determinantur, per quas determinantur naturales . Isq. part. ι. Phil. pra I. unis. , ut cum naturalibus tendant ad eundem finem, consequenter adfinem ultimum totius univeis , cui Deus sapientia sua mundum gubernans s=. 9o a. parι. 1. 2 3eοι nat. J, fines omnes particulares subordinat I. 633. pari. I. Theol. t. per mia dum medii s. 63 s. pari. I. Theol. vat.); homo etiam Deo servit qua agens liberum , dum sese obedientem ips praeber.