장음표시 사용
201쪽
1 o Distuc III de EJ enim uniuerses III.
tura unitas formalis, quae non multiplicetur in illis. Plura alia argumenta conserunt Doctorespro hac sentetia : quae tamen sollim probant dari parte rei unitatem formalem, quod nobis non aduersatur. M Secunda sententia negat naturae 2 parte rei unitatem sorinalem communem inei uiduis; quae non multiplicetur in eis: sed similem unitatem allerit prouenire naturae ab intellectit. Ita D. Thomas opusc. 11. dci. pari. quassi 8s. t.2.ada. Quem sequuntur eius discipuli, Caictan. ubi supra, Capreolus in a.disput. 8. qu. 2. Soncinas 7. Metaph quaest. II. t. quaest. 1. Vniuers Iabel
trach. s. Toletus quaesL 3. Rub. ibidem, de communiter Doctores. Qiij tamen videntur diuisi in explicatione huius sentcntiae ; variosque dicendi modos adducit Rub. in sua Logica magna, sed
certe in rei veritate non sunt dii ordes; quamuis non codem modo loquantur. Inter alios id explicat optime Caicinia. q. llo cap. de ente, de ei sentia quaestione 6. ubi concedit quidem praeter unitatem numericam Aiam unitatem realem , nempξ formalem : sed hanc alterit non est communem pluribus indiuidui aut in illis unam; sed realiter in illis multiplicari, ita ut virum- quodque habeat suam unitatem sorin
lem. In quo contra Scot. conueniunt Thomistae, conccaant tamen in cimnibus indiuiduis esse at parte res quandam unitatem conformitatis, ut iloquuntur vetero discipuli Diui Thomae Herbeus quodlib. i. quassi '. de Niger. quaest. 22. Clipe , non quae sit simpliciter unitas, aut aliquod tertium commune indiuiduis; sed consorinitas quaedam, auesimilitudo eorum, ut magis explicabimus conclus 3. Q miaum loquen-ὀi sumpserunt ex D. TE . Cpusc. 48.
Vt ergo clarius pro damus, nequem teriam satis ex se dissicilem des bidistinctionis confundamus, aduerten- dum est: qubd cum unitas ut supra nu.
ra. notauimus, dicat entitatem, ocii
gationem: siue sola negatio sit ratio se malis unitatis, siue entitas cum nega tione, qubd nunc non interest consequenter possumus loqui, vel de intit te ipsa reali, quam importat unitas ta
malis hominis verbi gratia, quae est ira
natura humana; vel praecia de negatione,seu indiuisione i mali, quae consequitur talem naturam. Quamuis autem negatio ipsa videatur quid forma-lius in unitate; tamen praecipua contro uersia inter utramque scholam non est de ipsa mera ne gatione: an scilicet vir ca ncgatio diuitionis realiter sit in omnibus indiuiduis. Neque id AllimVo- luisse Scotum conuincitur manifeste: quia,ut quaestione sequenti videbimus, inter naturam humanam, de singulari tatem Petri posuit Scoci distinctionem quandam o natura rei, de ante oper tionem intellectus, ut ita posset man re natura sormaliter indiuisa in indiui duis, multiplicatis numero singularita tibus eorum. Vnde etiam sit praecipuam Thomistari in sententiam contra sco- tum, non elle de ipsa mera negatione, sed de potitiua encitate, quam im setat unitas. In quo sensu praecipuξ disci tienda est a nobis praesens dissicultas: quamuis etiam agemus de negatione, ut quaestio ex nulla parte indecini rem
unitate quantum ad realem entitatem
quam dicit, a parte rei nulla datur uniatas formali quaesit posciita communis indiuiduis, aut quid realiter virum, de indiuisum in illis: sed tot tantur a parte rei unitates formales in aliqua nat ra , quot dantur indiuidio illius. Coi clusio haec quoad utramque partem recipitur unanimiter a Thominis: estque
202쪽
Distur. IIL de Essentia Uniuer. III.
communis inter Doctores contra Scot.
m etiam tenet D. Aligust. Damasse. Basi L & Boecius: quorum verba adducit Malius, sect. 1. de Uniuersalibus quaest. 3. conclus. 8. Et hanc unitalcm realem positiuξ communem excludit D. Thom. cap. dc cnte& essentia, ubi loquens de natura secunddin se ait: Si quaeratior, utrum ista n itura posiis dieiuna, vel plures; neutrum concedendum est: quia virANM est extra inte rediam humanitatis r utrumque tates sibi accidere. In quo etiam sensu explicandus est solus, quaest. 1. de uniueri & si qui alii graues Doctores alserere inueniantur nullam 'ari unitatem realem praeter
Prima pars conclusionis probatur ratione, quam indicat D. Thom. ibidem: quia si in natura daretur a parte re &ante intellectum unitas formalis positiuξ communis 'pluribus ue cum illam non haberet natura ex reali contractioite ad indiuidua: necessarib conueniret naturae secundum se, sueretque ex intrinsecis principiis eius; er consequens esset propria cius paulo: cum ex eodem D. Thom. non possit aliter considerari natura, qurim vel abstracta per intellectum; vel contracta ad indiuidua; ves secundi i in se, & secundu sua praedicata intrinseca. Sed haec unitas formilis potitiuξ comunis non convcnit naturae per intellectum, ut supponimus ex Scoto, neque propter contractionem realem, ut de te patet: ergo conuenit naturae secundum se : & excolis equelut crit quid intrinsecum, &propria pallio eius. Tunc sic conficie laest ratio D. Thomae. Natura secunddin se habet hanc unitatem positiuὸ communem , ut aduersari j fatentur: ergo repugnat contrahi, & csse singularem. Probatur consequentia: quia non potest amittere talem unitatem communem , vlose cx intrinsecis principijs
liuentem : quod tamen nece satium crat, ut contraheretur ; siquidem repugnat iraturam ei se contra Lm, &post liue climmunem, ut de se patet.
1; Semno probatur concluso directE contra mentem Scodi: quia natura humana a parte res cst multiplex in indiuiduis: ergo ei parte rei non est una in illis. Consequentia patet. Antecedens vero probatur : quia natura non distinsuitur realitera ungularitate, ut
ostendemus, q. sequenti: sed a parte rei tot sunt singularitates realiter dustinctae; quot indiuidua, ut per se constat : ergo tot etiam erimi naturae; si-
Juidem in creatis imp stibile est aliqua
uo esse realiter idciri, & quod multiplicetur realiter unum,ilio realiter non multiplicato. Confirmatur : quia omnes proprietates reales , quae praedicantu de aliqua natura, praedicantur etiam de indiuiduis illius : sed data a parte rei hac unitate positiuE communi, esset propricos realisnaturae , ut probatum est: ergo praedicatiar de indiuiduis eius,& per consequens , sicut in sententia scoti haec est vera praedicatio : natura humana habet unitatem positiuὸ communem pluribus ; ita etiam vera esset haec : Petrus habet unitatem positiuὶ communem pluribus, quod absurdum est. Adde, quod cum natura humana Petri verξ sit una numcro , utpotὰ singularietata, & contracta per da -
rentiam numericam iam cadem numero natura esset positiuὰ communis pluribus, quod proprium est naturae diuinae ut vidimus. Ergo a parte rei nulla datur in natura talis unitas positiuξ
Per quod patet secunda pars conclusionis. Si enim natura humana a par te rei habet unitatem formalem , ut ostendimus qucssione praecedenti : Scialis unitas non est una in omnibus im
203쪽
diuiduis: ergo a parte rei tot sunt constituendae, quot sunt indiuidua. Confirmatur primb : quia unitas formalis quantum ad realem entitatem sut m db loquimur in est ipsa natura e ergo multiplicata natura , multiplicatur etiam unitas. Confirmatur secundb: quia haec unitas formalis est passio naturae, sicut unum est passio entis : sed passiones multiplicantur, multiplicata essentia: ergo sicut alia est natura humana Petri, & alia Pauli; ita etiam alia erit unitas formalis unius,5 alia alte
αι sed inquires: an sicut in unoquoque indiuiduo dantur a parte rei unitas numerica, & formalis; sic etiam concedendum sit dari a parte rei plures
unitates formales, pro numero graduum essentialium; quamuis inter se non distinguantur realiter , sicut neque etiam distidiuntur unitas numeric, α formalis. Partem negativam alas lutὸ defendunt aliqui moderni. Sed non loquuntur consequenter , dum admittunt in Petro , ut aliquo modo id es unitatem numericam dc ma-em: & tamen in eodem sensi negant in illo plures unitates formales. Respondetur ergo astismatiuὸ cum Caieta loco citato. Breuiterque proba tur : quia eo modo , quo a parte rei constituitur Petrus in esse hominis per rationale , constituitur etiam in esse animalis persensibile;&in esse viventis per animatum; &sic deincens:emo
sicut caret diuisone formali specificaperrationale; ita caret diuisione mali sciaerica per sensibile, & alias differentias supcriores: ergo, non sellini Addendum tamen cst, quod sicut omnes isti gradus sunt quasi paries unius integrae essentiae , quae ex illis resilitat: sc ex his unitatibus formali-b' integraturum unitas sormalis coinpleta : ad cuius constitutionem non pertinet unitas numerica : quia disserentia indiuidualis, unde sumitur, est extra essentiam : & ided plus diis runt unitas numerica , α sermalis, quam dictae se ales inter se. In quo sensii possiuit explicari Auctores co trari j. is His statutude unitate postiauὰ communi, circa secundum sensum quinionis : an scilicet a parie rei notura sit talem negatiuὸ communis, videtur esse aliqua dissensio inter S tum,&Masium ubi suprae Inid Cai tan. ibidem citatus videtur sibi esse
contrarius. Cum enim conclusione se cunda dixisset, naturam ri parte rei esse communem negatiuE: postea in selutione ad secundum e tres Srmae naturam secundum se estis communem negatiuE. Pro veritatis ergo explicatione,& horum Dochqrum intelligentian tandum est, qudd ut supt, ex Diuo Thoma dicebamus, triplex status po-rest, de debet in natura distingui: sc licet status abstractionis, quem habet natura ab intellectit; & status conta ctionis, quem habet propter realem contractionem ad indiuidua ; A tandem status, quem vocant, naturae s cundum se: quatim scilicet in natura tantii in attenduntur pr dicata intrins ca, & propria eius ratio. De unitate ergo, quam habct natura in statu a habet unitatem serinalem iecificam, stractionis, nihil cst in prcsenti dicen- sed genericam, & pcr consequens eoidum: quia haec est viastas rationis, de modo, quo parte rei dantur in Petro a uniuersalis , de qua qu stione unitas numerica,&Mrmalis,dabuntur : quinta,&sexta agendu est. Unde nunc etiam plures unitates formales pro nu- soliun possumus loqui, vel de naturam γ' graduum essentialium. l in statu contractionis3icut in a parte
204쪽
rei ; vel de natura secundum se, tu secundum sua proicata intrinseca. Secunda conclusio. Loquendo de natura formaliter prout est i parte reii, seu in statu contractionis , non est communis negatiuξ; si veri, eadem
natura, quae est a parte rei, considcru-tur,non prout est in tali statu; sed secundum se,& secundiim suam propriam rationem, seu ex principijs intrinsccis eius: sic est communis negative, idest, non petit esse singularem. Iuxta utramque partem huius conclusionis intelligendi sunt Auctores citati. Primam enim intendit Mastus , ut patet conclus latξ probat Caiet .conclusticitata. Estque ex se euidens: nam qua libet natura, prout est a parte rei, est realitcr contracta, ct positive singularis : ergo, non sollim non est ponti-uὸ communis, sed neque 'etiam negative. Patet consequentia: quia negativE commune, ut diximus, idem est, quod non singulare. Secundam partem conclusonis intendit Sol. & docet Caietan. in selmtionc ad a. ut ipse se satis explicat. Quae ut iacile percipiatur, notadum cst hanc
propositionem: Namna secun mse scimmunis negatiue, in re non distingui
ab ista negatiua : secund-m semn spuularat:quae ut patet, verissima est. Sicut enim homo ex suis principijs essentialibus, neque est albus, neque niger ; sed utrumque accidit illi: ita etiam natura secundum se, seu ex suis principijs intrinsecis, neque est singularis, neque uniuersalis ; Ied utrumque acciAt illi, ut dixit D. Thom. loco adducto de ente, & essentia: ergo naturas unddin se in comunis nega-tiu idest, secundu se non insingularis. Non est autem cur aliquis inserat:
tiu : erra sic indum se est ηυν φ . r. . quia prima propositio, ut diximus in
re est nc aliua , & aequi ualet huic: Natura Iechnihm se mn e Gularis: ex
qua non bene scquitur : Ergo Otura
ut bene notat Sol. cst fallacia 1 neg: tiua de praedicato finito ad assii mali uam de infinito; maxime quando interuenit aliqua reduplicatio, seu limitatio : ut si quis argueret: Petrin essenti liter non est aum : erg. esntialiter est non albin. De quo videri potin Arist.
libr. a. Periheri cap. i. & lib. i. Pri
i rtia concluso. Qu uncis natura a parte rei non habeat aliquantunam unitatem in indiuiduis, ut explicatum est: rcetὸ tamen loquuntur veteres Thomistae, asscrentes habere viaitatem conformitatis. Ita Masus ubi
supra conclus 8. Sicque expressὸ linquitur D. Thom. opusc. As. trach. I.
cap. 4. Vnde conclusio selum indiget explicatione. Appellant Thomistae
unitatem conformitatem, seu similia tudinem, quam habent, parte rei indiuidua ratione naturae. Ad quod non requiritur alia tertia unitas, aut entitas
eiacm in omnibus indiuiduis; simb ad realem similitudinciri obstaret, ut dicemus in solutione secundi argumenti :) sed quod natura unius indiuidui sit consermis naturae alterius in proicatis essentialibus. Ad eum modum , quo duorum hominum maximE in secie conformium, &smilium dicimus esse unam sici mon quia veia, & realitersit in illis aliqua una facies, ut patet; sed quia sacies eorti sint inter se maxi-mξ similes. Similitudo enim est velut quaedam identitas. Videatur D. Hom.
unitatibussecundum unitatem, quam dicunt: de quo, ut vidimus, est praecipua controuersia. Ne tamen
qtuestio circa ipsas negationes , sed
205쪽
fundandi, & terminandi. Desectu cuius, aeqv. alitas, vel smilitudo, quae est
inter diuinas personas ratione cisentia carentias , quas important unitates,
indefinita maneat, sit 23 Postrema conclusio. A parte rei in natura non est aliqua negatio, seu carentia diuisonis, quae sit una, & ea-dciri in omnibus indiuiduis : sed tot sunt negationcs, quot indiuidua. Haec conclusio, licet non sit ita certa sicut praecedentes: potici enim aliquis dicere priuationes, & negationes non indiuiduari ab cntitare, qu ae habet rationem Libiecti, sed aliunde: certξ tamen id omninb irrationabiliter diceretur. Nam priuationes, & negationes se habent ad modum accidcntium, ut omnes falciatur : ergo per similitudinciri ad illa debent accipere suam quasi indiuiduationem. Sed repugnat unum accidens realiter indiuisum esse in pluribus subiectis ; propterea quod accidentia itidiuiduantur a subiecto : ergo repugnat etiam unicam , & indistillam negationem. esse in omnibus
indiuiduis. 29 Ad argumenta ex dictis iacilὰ resipondetur. Ad primum respondet bene Caieti ubi supra Pctrum, & Paulum a parte rei dici unum formalinter : non quia laabcant aliquam natura
ipsis positiuξ commimem ; scd quia
gaudet mutua negatione diuisionis sor- malis; idest, quelia non habet a parte rei, unde diuidatur formaliter. Quae docuina clarior erit, si dicatur Petrii,& Paulum dici, A ei se unum per conso ita minoia vera per entiolcm aliquam in illis unam, ut vidimus concl. . Ad secundum concesta maiori, &minori neganda cst consequentia. Imo
potius ic illis praemissis isequitur in
Petro,&Paulo esse duas unitates reales, &non : liquam tertiam in illis indivisuri. N am, ut dicemus cap. dere- non est relatio realis , sed rationis, ut
ad & q. 42. a. r. ad ψ. quia quamuis persenae ipse realiter distinguantur , ratio tamen sundandi, & terminandi, nempe diuina essentia, est realiter una in illis. Ad tertium respondetur, quod ut natura sit disini bilis remotris inicit uni t conformitatis, quam diximus habere a parte rei indiuidua alicuius iraturae: quia vect intellectus, prius quaesdefiniat naturam , necessarid concipit illam confiasPunico conceptu, in quo resplodet ipsa natura absque singularitatibus distinetuciatibus: idcb ultra coim
rinitatem illam realem, datur in ta tura aliqua unitas rationis, vel tatim aliqua denominatio extrinseca, ratione
cuius natura si proximξ defitabilis: Qita unitas rationis proculdubio' requiritur : iam quidquid definitur, d bet esse simpliciter unum, ut benξ probat argumentum. Vnde ad minorem
dicimus naturam a parte rei habere, quod si di Tnibilis remotE , non verbi roxim) ; sed hoc habere ab inte
Ad quartum respondetur cum Coieti concedendo naturam, quae diuiditur realiter per differentias numericas, manere se aliter indivisam; non tamen unica indiuisione, sed pluribus ; Midhb non sequitur habere unam unitatem formalem, sed plures. s Adde, ludii licci unitas formalis 2 parte rei
multiplicetur in indiuiduis, ut explic tum cst : tamen unitas sormalis unius non disti limitur formaliter ab unitate formali alterius; sed tantum materialitatione, ad hoc yt sit relatio realis: non i lcr, A numericE. QPare licet natura,
solum debent distingui realiter funda- quae in se quid formale est , si re aliterni imum, S terminus; scd etianae ratio i diuisa per indiuidua , non cst tamen
206쪽
so aliter diuisa : dc sic verὸ dicitur ' tem: dicitur autem realis: non quia e semper manere formaliter indivisam; l trema sint aliquid reale: vel quia ex non verb indivisam realiter. Ex quo j parte alicuius sit aliqua relatio realis, tandem fit naturam a parte rei habereiled quia inter illa verificatur a parte reis lures indiuisiones seu unitates forinsees, non formaliter inter se distinctas,
sed tantum materialiter, ut explic tum est.
i pendet ex decisone alterius : an stilicet praeter distinctionem realem, α rationis detur alia distinctio media. Pro utriusque autem intelligentia breuiter explicandum est, quid, & quotu-plex sit distinctio.
Distinctio ergo est sh aratio unius ab alio. Diuiditurque primb in realem, α rationis. Distinctio realis est, qua duo a parte rei separantur separantur dicimus , non quM realiter secentiu , aut dividantur ; sed quod a parte rei unum non sit aliud: est enim proprium unius, esse in se indiuisem, & diuisima quolibet alioὶ seu quae versatur inter
duo, quorum unum a parte rei non est aliud. Distinctio rationis est, quae Versitur inter ea, quae cum a parte rei sint idem, concipiuntur ab intellectu ut
plures: de qua ex dictis constat esse ens
Distinctio realis subdiuiditur inne-gatiuam, & positivam, ut ex communiri tum corpus distinguitur a brachio: quia Metaph. sententia explicant Suar. dis . Metaph. seα i. & Caberus hic tract.2.disput. a.dub. I. Negativa est,quae vcrsatur inter ens, & non ens; ut inter Petrum, & caecitatem, vel inter duo non
tia, ut inter caecitatem, & surdita- propositio negatiua: vel ut inquit Suar. quia ita unum non est aliud,quod si possitiuae res essent, realitcr distingue
Distinctio realis postiuae' quae
parte rei versatur inter duo cratia. Quae rursus diuiditur in distinctionem rei a re , & distinctionem modalem. Prima est, quae versatur inter duas res sumendorem, ut distinguitur contra modum.) Secunda est,quae versatur inter rem, & modum, ut inter naturam,
& subsistentiam. Ad quam etiam reda citur, quae versatur inter duos modos, ut inter viaiqnem, & subsistentiam. 3i Rursus distinctio realis diuidit in accidentalem, de essentialem. Illa est, quae causatur per principium accidet tale : quomodb distinguitur homo ab bus a nigro. Ad quam reducitur distinctio numerica rerum materialium;quia differentia numerica, per quam indiuidua eiusdem siccici differivit, licet se quid Libstantiali ; est tamen extra es sentiam eorum. Distinctio essentialis est, quae causatur per principium cssentiale: quomodo distinguntur res diuersi generis ,vel speciei. Ad quam reducitur distinctio numerica Angelorum in sententia Thom istarum asserentium non posse esse plures Angelos eiusdem speciei. Tandem his distinctionibus additur distinctio includentis ab incluso: quae in distinctio realis, S versatur intex totum, & partem: quomodo to-
inciridit illud , & addit aliquid aliud,
Contilietur autem sub enumeratis pro pro ratione extremorum,inter quque
Distinctio rationis diuiditur in distinctionem rauonii ratiocinatae, & La-
207쪽
tionis ratiocinantis. Prima sic vocatur: quia licet a ratione fiat inter ea, quae aiparte rei sunt idem ; habet tamen sundamentum in rebus, ut eas sic distinguat, &separet: vi quando intelle bis distinguit, estentia hominis principium imittendi,& ratiocinandi ex diuersis operationibus, quasan illo experitur. Distinctio rationis ratiocinantis est; quae ex mera inrellectus operatione resultat, nullo in rebus praecedenti sundamento. Fitque vel per quandam diseiunctionem eiusdem a se ipso, ut quando dicimus Petrus est Petius, vel peridentitatem ad se ipsum, ut quando illum apprehendimus, ut idem sibi ipsi vel aliis similibus modis. Vbi obiter obseruandum est distinctionem rationis, &praecipuε rationis ratiocinatae hac enim in scienti js utimur in frequenter appellari distinctio.
nem formalem ; quo etiam nomine fe-pe appellatur distinctio realis essentialis: quia sumitur a forma Et ita n men distinctionis formalis, iam inusicommuni Huiuocum est ; cognostetur
tamen ex subiecta materia,quando surponat pro Vna, Sc quando pro altera,vt contingit in alii saequi uocis. 31 Has omnes distinctiones enumerant communiter D D. Dubitant tamen: an praeter distinctionem realem,&rationis detur aliqua distinctio actua-vs medi , quae sit minor distinctione reali, & maior distinctione rationis, propter Scot. id assirmantem in 1. dist.
appellat distinctionem actualem ex natura rei. cuius intelligetitia obseruandum est distinctionem realem simi dupliciter. Primo, pro distinctione rei 1xe sipra explicata: id enim propriξ significat ly realia, ut constat ex eius ethii nologia. Et in hoc sensu distinctio modalis potest congrue appellari distinctio media liuet realem propriὸ dictam,& rationis: de quo non est cor trouersia apud Doctores.
secunta verb, & s equentilis sumitur distinctio realis pro distinctione sectuali ante intellecti , ut comprehendit realem proprie dictam,& modalem& condisti itur , dictione rationis. In quo sensu tractatur haec dissiculo, contra Scotum. Quem quamuis aliqui explicare conentur in priori sensu; stequentius tamen explicant illum discipuli eius in hoc secundo. Et meritb: naillam suam distinctionem constituit, non silum inter rem, & modum ; sed etiam inter attributa diuina, dc inter es sentiam,& relationes diuin inter quae tamen nulla potest esse distinctio aetii
lis ante intelleinim, ut probant ramuniter Theologi cum D. Tho. I. pari. qu.
stinctionem mediam constituit Scota inter natura, & singularitatem; & consequenter inter unitatem numericam,& formalem vi ita simul utramque dissicultatem abseluamus. Probatur prinid generaliter concedendam esse dictam distinctionem mediam : quia quae distinguntur desiniti ne, distinguntur ante intellectum : sed plura distinguntur definitione,quae non distinguntur realiter, ut de actione, &passione videtur docere Arist. 3. Physicies de relatione, & sundamento tenent
non pauci: ergo datur distinctio, quae sit ante intellectum, & non sit. realis. Minor, & consequentia constant. Maior autem probatur: quia quae distinguntur definitione, etiam nullo intellectu considerante, habent plures esset tias: ac proines distinguntur ante inteulectum. Alia argumenta ad idem probandum cogerunt D D. Sed vel sunt cadem, quae si ra adduximus pro sententia Plat. poncntis uniuersalia sep rata, ut rectἡ norat suari disp. s. Met
phys sect. i. vel tantum pro ni Pr cr
208쪽
unitatem numerica dari in natura viaitatem formalem: & idet, omittuntur. 33 Secundb' probatur eadem sententia, quatenus specialiter ponit dictam distinctionem ex natura rei intermitatem numericam, & formalem; seu inter naturam, de singularitatem. Quia relatio realis identi tis in natura,quam Petrus dicit ad Paulum , fundatur in unitate formali, & non in unitate ni merica: econtra verb relatio diuersitatis indiuidualis, quam idem Petrus dicit ad Paulum ratione singularitatis sui atur in unitate numerica, & non in unitate formali: ergo istae unitates distinguntur ex natura rcti Patet consoquentia: quia si dant relationes realiter diuersas. Tertili: quia individuum antepi alem intellectum addit aliquid reale si-pra naturam specificam, ratione cuius conuenit illi negatio diuisionis materialis : ergo illud super additum distinguitur a natura aliqua distinctione actuali ante intellectum. Probatur consequentia: quia non potest intclligi addicio absque actuali distinctione : sed additio est ante intellectum: ergo etiam distinctio. Cum autem ad illud additum
sequatur unitas numerica, sicut ad n
turam unitas formalis: plan idetur colligi, tales unitates distingui a biali-tcr ante intellectum.
3 Prima conclusio. Distinctio illa
media inter realim, & rationis ,.qRam
ponit Scotus, est impossibilis. Haec est communis inter Philosephos. Pro qua Videri possunt Hcineus, quodlib. 3. qu.
Fundamentum est: quia diuisio es-mnctionis, in rcalem, & r tionis dat trer differentias, quatum una includit
negationem alterius, ratione cuius Orironuntur contradio 2. ergo impossibilis est aliqua distinctio media inter illas. Consequentia paret: quia intcrcontradictorie opposta nullum polca fingi medium, ut est per se euidens. Antecedens verb probatur: quia distinctio realis, seu ante intellectum est distinctio; & non ab intellectu: α distinctio rationis est distinctio ab intellectu: crso distinctio realis, S rationis aequivalent distinctioni non ab intellectu, & distinctioni ab intellectu, quae contradictoriἡ opponuntur. Confirmatur ratione sot.quia dimi ctio, sicut de unitas consequuntur rationem entis: ergo sicut implicat datiens, quod non sit reale, vel rationis: aut unitatem,quae non sit a parte rei vel per intellectum; ita etiam repugnabit dari aliquam distinctionem, quae non c*prenendatur sub distinctione reali, vel
3s Secunda conclusio. Loquendo de
unitate quantum ad realem entitatem,
quam dicit, unitas formalis in 'noquin
Ie indiuiduo selu distinguitur distin
ione rationis ratiocinatae ab unitate numerica. Haec etiam cocluso est communis contra Scot. Quam solum cor uincunt argumenta eius : & habetur
passim apud D Th. Videri potest c.3.deente, α essentia : ubi optimo discursi probat, qudd neque genus pqsset per se praedicari de specie, neque species de indiuiduo: si genus distingucretur realiter a dissere tia specifica, aut speci cs adisserentia numerica. Vidcantur etiam alij Auctorςssetvi. Fundamentum est: quia individuum non addit supra naturam aliquid a parte rei distinctum ab illa: ergo differentia indiuidualis,d natura nqn distinguntur
Qualiter ante intellectiun ; es ex c'n-icqvmi neque unitates inde consac- gentes. Consequentia patet. Antece
dens erd proliatur: quia si illud, quia
in piduum, addit serra naturam, icili-
209쪽
cet silmilaritas, seu differentia numerica distingueretur ex natura rei ab illa iam natura haberet a parte rei unitatem positiuὸ communem pluribus i imo timcideretur in sententiam Plat. de uniuersali separato, quae ex dictis satis constat essenis .
36 Q autem laec sequantur, sic potest facilξ ostendi: quia si natura esset
parte rei distincta ungularitate: necessarid haberet in se propria unitatem realem, per quam ipsi constitueretur inesse unius, ut sic posset a singularitate distingui. Prius enim intelligitur rem esse in se indivisam, & unam; quam
quia sit diuisa a quolibet alio. Sed talis
unitas a parte rei esset una in omnibus indiuiduis: ergo essct positiuξ communis. Maior, &consequentia constant. Minorve probatur: tum quia natu
ra intra se ipsura nihil habet, per quod
posset multiplicari: tum & maxuriri quia per unionem cum indiuiduis, non amitteret illam suam unitatem. Sicut quia materia prima, ex eo qudd silentitas realiter fornia distincta, habet sua propriam unitatem : ided non amittit illam per unionem ad plures formas; sed semper manet eadem numero in illis, ut explicabimus lib. i. Phy. Ergo unitas naturae a parte rei esset una in omnibus indiuiduis. Tandem quM incideretur in sententiam Platonis, etiam patet. Nam quamuis natura esset unita cum sinsularitatibus; tamen ratione illius vino iis verEellet entitas in se albi uniuersa
lis: & saltem de potentia absoluta, pose set esse sine singularitatibus: ac proindEposset dari uniuersese separatum, quod
omninb implicat, ut supra ostendinius contra Platonem. Maneat ergo dis rentiam indiuidualem, donaturam non distingui realiter , neque unitates inde consurgentes. Cum autem non sit possibilis a qui distinctio media, ut vidimus: consequens est illa sollini distingui per operationem intellectiis. Et cum talis distinctio iobeat fundamentum a parte rei; siquidum natura specifica, & unitas sormalis sumuntur, tanquam a prima radice a forma subitat cisi; differentia verb indiuiditatis, Munitas numerica a materia signzata: fit tandem talem distinctionem cise rati
37 Tertia conclusio. Loquendo denegationibus, in unoquoque indiuiduo
negatio, quam importat unitas numerica, distinguitur realiter nepatiuE a nogatione, quam inato tunitas forma-us. Sic tenet expresse Caieta de clate, deessentia cap. .qu. 5. in fine. Et ratio est
manifesta: quia diuiso materialis, M malis distinguntur specie; siquidem haec est vere essentialis: illa verb qu
dammodo pertinet ad accidentalem, ut
potE quae simitur a materia signata
quantitate,quae est accidens,ut aliquando explicabimus: ergo negatio diuis nis materialis specie distiuguitur a nogatione diuisonis forma iLSed quae diastingui specie, distinguntur numero: ergo in quolibet individua a parte rei alia est priuatio, uae sequitur unitatemmatotalent: & mia, quae sequiturviantatem formalem : & per consequens realiter negatiuξ distingiuatur. 38 Ad argumenta rest. Ad primum distinguenda est maior, scilicet quae a stivumvirile initione, ili ling turbantem-test Zum: nam si desinitio tradatur de re, prout in se est a parte rei, verissima est. Quia enim definitio hominis explicat naturam eius, secundum quod in se
est a parte rei; & definitio equi similister: ideb benξ sequitur, quia si distinguntur ante intellectum: Si verb definitio tradatur de re,secundum qi d intes- lectiis eam sic, vel sic accipit; tasa est maior. Per quod patet ad argumetum:
quidquid sit de actione,& pissione ; r
210쪽
latione, & sondamento, de quibus suis
locis agendum est. Ad secundum resp. quod licet e dem entitas a parte rei non possit fundare in unico subiecto plures relationes selo numero distinctas, etiam respectu diuersorum terminorum, ut dicemus c. de relatione: bene tamen potcst sun- dare plures relationes specifice diuersas. Eadem enim quantitasbicubita est aequalis respc alterius bicubitae ; &inaequalis respectu tri cubitae. Et huius modi sunt relationes adducti in argi
Sollatio terti j arg. pendet ex quae mone de principio indiuiduationis sit,
stantiarum. Pro nunc tamen resp.quod licet differentia numerica sumatura
principio realiter distincto: ipsa tamen non eli realiter distincta a natura; sed est ipsa natura sim haec per ordinem ad principium indiuiduationis, ut explicabimus in lib. de Genes. inare si additionem propriε sumamus, per di Drentiam numericam nihil realiter additur natur . Dicimus tamen natura contrahi per additioncm disserentiae indiuidualis:quia quodlibet augmentu, seu
mutatione, etiam rationis apprehendimus, & nominamus ad modum au
menti quantitatis, qubd fit per addi
M DETUR uniuersti P . formali, peu et Luersalitas. 39 TY Vosque egimus de uniuersali L 1 pro materiali, seu de natura
denominata ijsque quae in ea requiruntur, ut sit materia uniuersalis.Deinceps
vem agemus de uniuersali pro formali, seu de uniuersalitate : de qua in hac quaest. inquirimus: in detur a parte rei in natura, vel per intellectum. Cuius resolutio ex dictis qui in est setὸ ma- essesta. Cucii uniuersale ex Arist. r. Post. c.vit.& alibi si pE sit: QMdsim;
in multi seu unum praeter με ita,
omniιιιι ita est idem,ut ibi subdit: necessarid petit unitare multis positiuE commune, neque in eis multiplicatri Quare cum nulla talisvnitas sit in natura pa te rei,ut supra ostensum est: neque etiaerit a parte rei unitas conssitutiva viai- uersalis: & ex consequenti uniuertae pro sorinali tantu erit per operationem intellectus. Quia tamen DDupecialiter tractivit hanc quaestione: & aduersuti non desistunt pro ea decertare: idcb illa breuiter discutiemus, quNam alia huc
spectantia obiter explicantes. Scol. 7. Metaph.q. 38.& a. dist. s. qu. I. consequenter ad ea,quxsup. q. s. ex ipso retulimus, asserit uniuersalitatem a parte rei conuenire naturae, esse que proprietatem realem eius. Quam
sententiam defendunt Valles, Monlor.& plures Parisien. vi testatur Mas scet. 2. de uniuersalibus, q. ubi plurima pro illis congerit argumenta, quorum
o Primb ex Arist. i. Periher. ubi ait: ali Uant timuersales, aliae particulares: ergo sicut res simi a parte rei particulares ; ita etiam , parte rei erunt uniuersales. C5firmatur: quia uniuersale, de Particulare sunt correlativa: scd a parte rei datur particulare formaliter: ergo etiam dabitur uniue sue formaliter.
Secundo: quia obiectum p edit potetiam, etiam secundum id quo se maliter est obicetiam; siquidem provesic specificat eam; sed obiectum interulea is est uniuerside: ergo pret edit illa, etiam secundum id , qu aliter conssiluit illud in ratione uniuersalis: ac proinde ante intellectit dabitur unia uersale formaliter. seu uniuersalitas. Tertib: quia uniuersale non potest