장음표시 사용
111쪽
ro 6 Pars secunda. Caput XLV. d. m ieiunium umum in quad agesima, defixum in P ecaste, autumnale in mense septimo , h male autem in hoc, qui est decimus , celebramu/. Ean. i. Post nonnulla, quibus Callistus hortatur omnes, ut in praedicta jejuniorum ce- .is. 3 lebratione universi conveniant, ita subditur: Non decet o capite membra discedere , sed JuWa Sacrae Seripturae testimonium omnia memora caput sequamur e e. quae habentur in Can. I. dist. I 2. , quaeque ex parte depromta videntur ex Leone Μagno epist. 13.& 84. cap. xx. in veteri editione . plane teltimonium Sacrae Scripturae, ad quod in hac re se se refert Isidorus, nullibi adparet; potius autem laudandum fuisset Uigilii Papae fragmentum, & depromendum ex ejus epist. a. ibi: quod in capite praecessit, in membris sequi necesse es . 'Absoluta oratione de jejunio, non obIiviscitur Μercator morem suum, ut plura φη- 9 de Episcoporum accusationibus non admittendis tradat. Hinc pluribus congestis ' ' hinc illinc sententiis persequitur eos, qui Patres suos ac Doctores quo nomine Episcopos designare sciet oderunt, eaque occasione eos arguit, qui iniquis suis definitionibus adparent, ac subdite Nulli Imperatori, vel cuipiam pietatem cinctimis licet aliquid contra mandata Mina praesumere. Injustum ergo judicium, definitio im justa regio metu, aut jugs , aut cujuscumque Episcopi, aut potentis a judicitas ordinata,
vel acta non valeat. Homini religioso parum esse debet, inimicitias aliorum non exercere , vel non augere male loquendo, nis etiam eas extinguere bene loquendo studuerit. --lior es in malis suis humilis eresesio, quam in bonis superba gloriatio. Haec verba
sunt canonis 89. Cau. Ir. qu. 3. , in quibus nemo potest agnoscere Callistum, qui eam de Imperatore Christiano insequente mentionem facere non Poterat, uec inter Episcopos eos, qui potentiores sunt, & metum incutere valent, recensere. Video tamen, undenam haec depromta fuerint. scilicet ex Concilio 6. Romano sub Symmacho, ubi haec leguntur: Non licet ergo Imperatori, vel caiquam pietarameustodients esiquid contra mandata divina praesumere, & post Pauca . Injustum enim judicium, ta donitio injusta regio metu, vel jussu a iudicibus ordinata non valet. Huc etiam referenda sunt, quae habet Prosper sement. 1 9. apud Augustinum lib. s.consessionum cap. s. ibi: Homini benigno par*m esse debet inimicitias aliorum non -- citare , ves augere mala loquendo, os etiam eas extinguere , e loquendo sudem. Demum alia sententia Prosperi huc erit advocanda, qualis habetur apud Augustis num in Psalm. 93. ibi: Melior est iου malis factis humilis confesso, quam in bonis superba gloriatio. Sunt haec recentiorum Patrum fragmenta, quae Isidorus de more suo vetustissinus Pontificibus inordinate composita adtribuit.
Μulto plures habemus Gratiani emones ad epistolam 2. Callisti referendos, mihi e titulus inest : Dilectissmis fratribus per Gallias constitutis univeos Episcopia CaInstus; idemque subjicitur consulatus Alexandri, di Antonini, qui in epistola Prae-
Cedente, ea propterea incideret in annum a14. Sed Μercatoris stilus, qui idem , atque in ceteris, in hac epistola adparet, verso Sacrae Scriptura: Hie nymiana , qua usus est auctor, usurpata recentiorum Patrum isagmenta, Concilii Antiocheni M Carthaginensis 4., Ambrosii, Augustini, Gregorii, quibus adjiciam Aniam legum Theodosianarum interpretem, Praeter consuetas inanes Mercatoris formulas
112쪽
De Callislo . . Io Patrum optimis sententiis intermutas, midi me sinunt, ut vir eruditus Callisto epistolam tribuat, quin potius rejicienda videbitur cum celeris, quae apud Μercatorem emerserunt. Non moror initio diutius in expendendis hujusmodi argumentis, quod ex canonibus Gratianeis infra subjiciendis, atque ad integram epistolam exigendis
furite conitabunt. Exorditur Callistus verbis utens Simplicii Papae epist. r. , hortatus Episcopos om- .aa. nes, ut Pontificis Romani sulti aiactoritate nociva compescerent, silicita prohiberent . Num haec Callisto conveniant in mediis vexationibus Ethnicorum fluctuanti, facile . iunusquisque arbitrabitur. Atque illico ad accusationes Episcoporum reprobandas accedit Μercator ibit Conspirationum vero crimina Cesris in panibus vigere audivimus ,
est plebes contra Episcopos suos conspirare nobis manifestatum est. Cubus eriminis astutiamn solum inter Chrisianos abominabilis est; sed etiam inter Ethnicos, ab exteris i tibus prohibita. Et idcirco hujus eriminis reos non solam Eecissasticae, sed etiam 1 eiseest damnant Ieges, ta non solum eo pirantes, sed etiam consentientes eis . Antecessores vero nostri cum plurima turba Episcoporum, quicumque eorum in Sacerdotali honore sunt posti, aut existunt Clerici, honore, quo utuntur, cadere praeceperunt, ceteros Nero communione pinari, fidi ab Ecclesia extorres fieri jusserunt, omnesque simu utriusque ordinis visos infames esse censuerant, est non solum facientes, sed edi eiι consentientes. Est
hic canon 22. cau. II. qu. I., cujus verba ideo describere integra malui, quod nonnulla sint apud Gratianum emendanda. In hoc autem nemo non videt phrases,& sententiam deceptoris Isidori, qui nullam omittit epistolam, in qua haec ipla non repetat, fingitque accusationes Episcoporum jamdiu ab Apostolica aetate fuisse lata lege i inprobatas , & quidem in Conciliis Ecclesiae generalibus , aut quasi , quemadmodum indicare videntur verba illa: Antecessores nostri cum plurima turbs Episcoporum; fingit praeterea infamiae poenam infligi a Pontifice tertii Ecclesiae saeculi,
quo nimirum tempore infame vulgo erat esse christianum. Velut appendix praecedentis descriptae sententiae est tanon s. Cau. 23. qu. 3. hujus enim verba immediate supponuntur praecedentibus, hoc modo: Iustum es enim λη. s. M., quasi accusatores Episcoporum divina mandata contemnant, & inobedientes exii tam jussionibus veterum Patrum, ac propterea sint severius corrigendi. Notan- Τ' dum vero posteriora hujus canonis verba Pertinere ad Gregorium Magnum, qui
in lib. 12. epist. ii. ita scribit: Nam si quod ast Eecissasticam sollicitωdinem, mi
roremque ne,igimus , perdit destia diseiplinam. ει animabus suetium prosecto nocebitur. Post verba ejusdem canonis s. statim haec sequuntur: Hi vero in nuIuul accusά-c..tionem sunt recipiendi, nec eorum, veι anathematietatorum vox ullum nocere, πιι accu'e . t fare potest. Hac habemur nonnullis a Gratiano immutaris in Cau. s. Cau. 3. qu. 4. P Sic reprobandarum aceusationum finem fecit Pseudo-Callistus. Quoniam autem accusatores Episcoporum excommunicatione plectendos asseruit, hinc Occasiouem . arripuit nonnulla de excommunicatis statuendi. Verba huc pertinentia egimus in .ca ι.ε r. Can. 17. cau. 11. qu. 3. , ubi Gratianus scripsit: Excommunicatos quoscumque, cum-P ' tamen in epistola legatur: Excommunicatos quoque. Ubi vero definitur, eos excommunicationi subjacere, qui excommunicatis communicare ausi fuerint, di quidem juκta omlorum institutionem, ad aliud referri nequit, nisi ad canonem ax. ex Apost licis, quem ita expressit Dionysius Exiguis : Siquis cum Geommunicato saltem in domo simul oraverit, bie communione privetur. Qui igitur ita scripsit, ea vivebat aetate, qua noti erant canones Apostolorum, nec ullo modo Callistus ripa ita definire- valebat. O a VIo-
113쪽
m. i. Progreditur Isidorus. Nemo quoque alterius terminos usurpet, nec alierius parochiam
3. O . num judicare , aut excommunicare praesumat ; quia talis judicatio , vel ordinatta, atit -- 9 communicatio, vel damnatio nec rata erit, nec vires ullas habebit, quoniam nullas vites rius Iudicis, nisi sui, sententia renetitur, aut damnabitur . ' Unde V Dominus loquitur dicens: ne transgrediaris terminos antiquos, qIos posuerent i atres tui. Nullus autem Primas, vel Metropolitanus, Diore sani Ecclesiam, veι Parochiam, aut aliquem de ejus Parochis praesumae excommunicare , vel judicare , vel aliquid agere absque ejus cons lis.
vel judicis, sed hoc observet, quod ab Apostolis , ae Patribus, ου raedecessoribus nostris es flaturum, cu a nobis confirmatum, idest: Siquis Metropolitanus Episcopus, nisi quod ad suam solummodo propriam pertinet parochiam, sine confiis , ac voluntate omnium c provincialium Episcoporum eκtra aliquid agere tentaverit ; gradus sui periculo subjacebis, quod egerit irritum habeatur, eae vacuum . Sed quidquid de provincialium Coepisc p
rum causis , eorumque heelsarum, V Iericorum, atque saeuiarium necessiaribus agere, aut disponere necesse fuerit, hoc cum omnium eonsensu comprodicialium agitur Pomti cum , nec aliquo dominationis fastu , sed humillima , ω concordi administratione, scis Dominus ait, non veni ministrari, sed ministrare; ta alibi: qui major es vesrum, eris minister vester: Preliqua. Similiter eae iis comprovinciales h piscopi cuncta cum ejus comsilio , nisi quantum ad proprias pertinet parochias , agant juxta Sanctorum constitvra Pa
trum , qui quamvis aliquo temporum inter talio nos antaeserint, ab tino tamen, eodemque puritatis fonte veritatis, fisi lumen hauserunt, ta eodem illa ratere, eae diream is spiritu Ecessae Dei sabilimentum, ta omnitim Christianorum communem quasverunt utilitatem, ut uno animo, uno ore concorditer sancta gloriscetur Irinitas in facula Nullus Primas, nullus Metropolitanus, nullusque reliquorum Episcoporum alerius adeaseivitatem , aut ad possessonem accedat, quae ad eum non pertinet, edi alterius Episcopies Parochiae super cujusquam dijstione, nisi vocatua ab eo, cujus juris esse dignosciarur: aut quidquam ibi disponat, vel ordinet, aut iudicet, I sui gradus honore potiri --
uerit . Sin alito praesumsersi, damnabitur; Eu non 3olum illa, sed cooperatores, eique consentientes, quia scut ordinatio, ita eis G judicatio , ω aliarum rerum disposito prohibetur. Nam qui ordinare non poterit, qualiter judicatur Nullatentis procia dubio judicabit , aut judicare poterit. Descripsit haec GraIianus in can. I. 3. S I. Cau. P. qu., quae nemo dixerit Callisto convenire poste, cujus aetate an Primatum, ac M tropolitanorum ossicia distributa ita fuerint , quemadmodum dicitur , nullius est adeo aperte definire, quam Mercatoris . Μercatoris , inquam , qui huc adtulit , quod legerat apud Anianum interpretem ad leg. a. tit. 16. lib. 4. Cod. The d sani ibi e Nullius alterius iudicis, nis sui sententia etenebitur, qui etiam non dubitavit adferre, & Callisto tribuere sententias recentiorum Conciliorum, Concilii Antiocheni can. a 3. . & aa. , Concilii Constantinopolitani can. a. , Goncilii Sardicensas can. 3. , & canonis 36. ex iis, qui vulgo Apollatici dicuntur, quibus omni-hus cohibita est Episcoporum quorundam voluntas improba , qui de civitate in civitatem migrare, aut alienas possessiones invadere conabantur. cis ij. Sed audiamus rationes a Mercatore subjectas, quibus demonstret neminem ex Epi- .ini. ν. scopis deserere Posse Ecclesiam suam , & ad aliam migrare e statim subdit ille eo s. 3. 2uoniam fleuae alterius uaere nee adulterari ab esiquo , vel judicari , aut disponi, ns a proprio viro, eo vivente pεrmiuitur, sic nec uxor Episcopi, quae eju3 Ecessa, vel Parecbia indubitanter intelligitur, eo vivente ab que eju/ judicio, voluntate alteri ju
114쪽
De callisto. 1 θ:toa non retenseo. utpote quae fusius destribuntur apud Gratianum in can. 3
Cau. T. qu. 1., ubi observandae sunt Romanorum Correctorum notae, animadver
tentium postrema verba in integris epistolae exemplaribus desiderari. Quis autem interea non horreat haec portenta verborum, & vix insigni deceptore digna, qualis erat Mercator ' Ap'ge a viro frugi inconcinnas hujusmodi phrases, quibus di- .catur, uxorem a solo marito posse adulterari, ae di poni, & nemini praeter Episcopum concessum esse Ecclesae concubiis frui. Praeterea minus apta videtur interpre-.tatio assimi verbis illis episti Pauli ad Corinth. AIligata est uor legi , quamdiu vir ejus vivit Uc. Ut de Ecclesia intelligantur, quae viventi Episcopo semper subdatur, nec interea ab alio regi, adminittrarive posIit. Demum quod subjicitur de translationibus Epilcoporum, aetati Callisti minime congruit, eo vel magis, si de iis sermo siit, quae Sedis Apostolicae demum auctoritate celebrentur. , A conjugio Episcopali, & myttico, de quo ineptis turpibusque sormulis locu- Cn. x. tus erat Μercator, occasione arrepta incongrua sane methodus , & Callisto in- eau. 3s. digna de matrimoniis sermonem instituis, quae non vult posse consistere inter eos , qui consanguinei appellantur . Describam integra epistolae verba , ad quae exi
co sanguineorum fieri prohibentur, quando has ta divinis , ta saeculi probibent leges . G-gea ergo dι-- bste agenses, ta eos, qui ex his prodeunt, non solum ejiciunt, sed tamaledictos appellam. Leges ergo seculi infames tales et sicant, ει ob haereditate repellunt. Nos vera fer sentes Fatres nostros, ta eorum vestigiis inhaerentes, infamia eos η ramus , ω infamo se censemuι, quia infamiae maculis sunt adypersi. Nec eos viros, nee accusationea eorum , quos leges saeculi rejiciunt, suscipere debemuι . Puis enim litat leges humanas, verba hac in parenthesi posita in aliquibus codicibus desiderantur, ratieni, ta honestasi non repugnantes esse amplectendas, praesertim tibi via pubi cae consulunt uti itati, via Eccles icie dignitatis auctoritarem defendunt, ae pro adminiaeula ruentur i has autem coria vineta dicimu/, quos Divinae , ta Imperatorum ac R manorum , a*ue Gra comm lege .consanguinera appellant, ta in haereiatatem suscipiunt, ure repetiere posum. I esium enim conjunctioηeι nec. legitimae sunt , nec manere posisunt, sed sunt repeliendae, G siquae assis remerario tentatie I ηι, auctoritate Apost lata rescindendae veniunt . Quisquis ergo non est Iustime conjunctus, via absque Diali titulo,ae benedictine Sacerdotis consae copulatas, Sacerdote vel legitime coηjunctos criminari.
via in eas testiscari minime potes, quoniam emnis incesti macula mistus infamiι es , ω accusare Iupraduros noο permittit r. Non so/um ero hi rejiciendi sunt, ει sesames es sciuntu sed etiam; omnes eis consentientes. Similiter de raptoribu , i 'ri eis , qui seniores impetunt, feri censemus. Hos ergo seculi leget intersciunt, sed nοι misericordia praeeunte sub infamiae nota at poenitentiam recipimus . Nullo modo video, qua ratio- ne haec Callisto convenire valeant, sive quod nonaulla falsa sint, & a veritate illorum temporum aliena , sive quod ita digesta sint, ut. Pontifici maximo convenire nequeant. Quid enim ineptius dici potest hac loquendi sor utar Infamia erastinamus , ω infames .este consimus , quia infami maculis sunt adspers ἶ Deinde infa- .
miae nota tunc nota a Summis Pontificibus inurebatur, sed a Publicis magistratis .hus, penes quos infame erat esse Christianum . Praeterea vellemia Mercatore. . .' pmihi demonstrarentur leges illae Romanae, quae Callisti tempore Eccle steae digni,
ratis auctoritatem defendebant, ac pro adminicula tuebantur, quemadmodum ipse re- .
115쪽
raeo Ilars secunda. Capuὶ XIV. nuptias sine dotali titulo celebratas, quando veteris Romani iuris principia in comtrarium clamant, principia inquam, quibus jus. Ecclesia1 cun minime restitit umquam , eum constet etiam num sine dotalibus tabulis conjugia posse consistere. Num vero viacerdotalis benedictio necessaria prorsus esset Callisti tempore, Isidoro demonstrandum relinquo; neque enim arbitror cuiquam in ' mentem venire posse incesti nomine donata tunc fuisse illa conjugia, quae sine benedictione Sacerdotum comtacta fuissent . His accedit divisio Imperii Romanorum , di Graecorum, quam
memorat Mereator in illis verbis: Imperatorum ac Romanorum, vique Graecoram; quaeve sane Callisto nota esse ncci potuit initio saeculi tertii. Sed continere nequit Mercator, quin rursus ad acculationum materiem pros . diatur, sive ut improbet accusationes adversus Epistopos factas, sive ut nonnullos η graviorum criminum reos ab Episcopis accusandis excludat. Hinc post pauca Rh.
dit: Quaerendum es ergo in judicio, cujus sit conversarionis, of Mei is est cano cir 8. Cau. a. M. T. s/ , pia ι cubor, di is qui accusatur; quoniam hi, qui se suis rectae conuersationis, ac Mes, ου quor m vita es accusabilis non permittuntur majores natu accusare , nec quorum suo , vita , ω libertas nescitur . Neque viles personae in eorum recipiantur accusasionem . Rimandae vero sunt hic est Canon I. cau. a. qu. s. enucleatim pereme accusatorum, quσ sne scripta se ite , per scriptum autem nunquam recipiantur . Quia per scripturam nulluό accusare, ves accusari potes , sed prema ι ee , ω praesente eo, quem accusare volverit, suam quisque agat accusationem . Λec ab- flente rei quem accusare voluerit, cuicumque acci fatori credatur . Priora hujus fragmenti verba depromta videntur ex canone 96. Concilii Carthaginensis 4. anni 398.
ibi: Quaerendum in judicio cullus sit comersationis , edi Idei is , qui accusat, ω is, qui accusatur', item ex can. 6. Concilii Carthaginensis a. anni 39 . ibit Praeterea sunt quamplurimi non bonα conversationis, qui existimant majorea nata , mri Episcoposm , vageque is accusaιionem pulsandos, debem tam facile admitti, nee ne i Aurelius Episeopus dixit. Plaeti ergo caritati vestrae, ut is, qui aliquibus sceleribus irretitus est, vocem adversus majores natu non habeat accusa Mir Ab universis Episcopis dictum es res criminosus est, non admurmur: Omnibus placet. Huc quoque referri posset fragmentum Paulli in lib. s. sententiarum tit. I s. ibi : Eos, quos vitae humilitas ins maverit, interrogari non placuit. Quae vero in dicto canone t. cau. a qu. 8. deae, huntur, consonare videntur cum lege a s. lib. 9, tit. r. in codice Theodosano juncta interpretatione Animi. Ita habet constitutio : Accusari unumquemque pre a rerum non oportet. Interpretatio : In criminalibus cossim, uri Gjestionibus pis manda.
tum nullus are es, nee s per simum Priscos hoc potuerit impetrare : Sed ipse, et vi crimen ιτςendit, praesens per se accuser esto. Ex iis, quae ex integra epistola huc adtuli ad emendationem canonis r. cau. a.
qu. s. adparet eo referendum esse canonem 3. Cau. 3. qu. 9. , cujus verba Gratianus nonnihil depravaverat, ideoque ex illis, qua superius descripta sunt, emina dari commode poterunt. Sequuntur illico in epistola verba emonis a s. cau. s. q. s. ibi: Similitis testea. pre quameumque scripturam testimonium non proferant, sed me1entes de his, quae vid rum , ω noverunt, veraciter resimonio dicant: Nee de aliis eatissis, vel negotiis d eant testimonium, nis de his, ροα sub promtia rerum acta esse isseuntuν. . Quae sequuntur in epistola retulit Gratianus in can. a. & ra. ea u. 3. qu. s.;
ubi etiam verba non P rius tmesra retulit. Describam ego, qualia in optimis
116쪽
De Cassi D. mepistolae exemplaribus habentur , ex quibus dein utrumque fragmentum poteris
.emendari. Accusatoreι vero consanguinei coversus extraneos res inromum non dicant, nec
familiares, viel de domo prodeuntes; sed s .esseriat, eae invicem consenserint iure se
parentes tantummodo testifcemur, , non in alios . Nec accusatores, vel testes s perirecipiamur, quia propinquitatis, est familiaritatis, ac dominationis assectio veritate impedire solet . semis carnalis, S timor, atque avaritia plerumque sensus hebetant humanos. ω π enuut opiniones, ut quaestum pietatem putent, ae pecuniam quas meri cedem prudentis. Consonant haec cum sententiis Iulii Paulli in lib. s. tit. 1 f., &cum Concilio Carthaginensi γ. can. 4. Nonnulla quoque ex Ambrosio depromta esse videntur, qui in epissi M. ita scribit: Avaritia plerumque sensus hebetat huma-.os , G pervenit opiniones, ut quaesum pietatem putent, P secaniam quas mercedem Aprudentiaea Et paullo ante stri erat e Nemo etiam in dolo loquviur ad proximum suum et Laqueus es in labiis nostris , EP saepe unusquisque sermonibus suis non explicatur, sed involvitur. Eooea alta est os maleusi, grande innocentis principitium , seu majus male uolentiae. Innocens, dum credis facile, cito lab-ν. Sed tamen iste lapsus resurgis:
maledicus aditem suis artibus marc ιtatuν, Mnde nunquam exiliat, atque evadat. P
deret ergo unusquisque se nes suos eri. Liquet hinc, quantum Amuosii sententia corruperit Udorus, dum conatus est Callisto illam adscribere. Tandem concludit epistolam Mercator solemni mendacio, quod integrum habemus in canone a 4. dist. so. , dummodo jungamus notas C reMorum Romanorum.
Docet ibi Pseudocallistus generaliter, M indefinite eos errare, qui putant, Domini Sacerdotes pos lapsum . s consignam paenitentiam egerint, Domino misi rare κω posse, . G suis honoribus frui, I bonam deinceps vitam duxerint, ed suum Sacerdotium condia ne custodierint. Haec plane non erant ita generesiter definienda . cum nemo velia Eeelesiaitica vetere disciplina hospes ignoret , quaedam futila crimina , quibus etiam expiati Clerici ad pristinum gradum minime revocabantur . Novit id perspicue Gratianus ipse in eadem dist. so. , qui, cum quamplurimos ex factis canonibus , lantentiisque vetustorum Patrum sanctissimorum perpendisset, quibus Cle. rici semel ob crimina in poenitentium ordine consistentes, perpetuo ab officio s cro vacare debebant, non alia ratione scivit conciliare cum hoc Isidori monumerulo , & similibus, quam distinctione adhibita inter privata, & inter publica crimina quae tamen distinctio veteribus ignota est. Imo & Gratianus idem distinctionem hane non quasi certam, sed subdubitans proponere videtur ad calcem canonis 3 a. his verbis: Possunt est aliter di ingui praemigae auctoritates : Quorum enim crimina manifesta sunt ante , vel post ordinationem, a sacris Ordinibus dejiciendi junt; quorum autem te cata occulta sust , satisfactione secreta secundum Sacerdotis editam purgata , in propriis ordinibus remanere possum. Neque vero apud ipsum Gratianum constans fuit hujus distinctionis ratio; nam post canonem a4. inter eos, qui non odio criminis, sed amissione proprii gradus ad poenitentiam Peragendam impulsi sum, & eos, quos odium sceleris , Ee Dei amor ad poenitentiam induxerat , voluit, ut hi quidem, non illi post poenitentiam ad gradus Ecclesiasticos admitterentur. Deinde Gratianus animas vertens, haec parum, nihilae consistere, Post canonem 32. Varia comminiscitur distinguens.modo poeulientes desides a sexvidis, modo dissicilem agnoscens restit tionem in pristinos gradus, non vero impossibilem, modo distinguens orem juris ab aequitate , modo a publicis criminibus privata seiungem . Aliam praeterea
init distinctionem in criinine Mauciausae larem post canonem 33., videlicet ia-
117쪽
ter eos, qui dolo interfecerint, & eos qui necessitato compulsi, aut casu crImeria admiserint. Sed post canonem set . quasi a prioribus omnino recedens ita conci dii: Praemissis auctoritatibus Ialsis permittitis, ut post paenitentiam in suis ordinibus
reparari valeant ' a.ι majorem tamen tonstendere post lapsum nuιla eis austori ate pe mittitur , imo penitus prohibetur. Haec vero, quamquam jam multa essent, quibus satis veteribus canonibus factiam videri potuisset, nondum tamen difficultates omnes sustulerant. Quamobrem Gratianus iterum post canonem 6 o. distinguit inter paenitentes, qui cingulum saecularis militiae peracta poenitentia acceperunt, de illos, qui se adscribi militiae denegarunt; distinxit item post canonem ε i. inter poenitentiam minus solennem, & solennem. Haec omnia observatione digna arbitratus sum, ut appareat, quanto conatu Gratiano opus fuerit, ut clementiorem disciplinam ce tis rationibus induceret, quam tamen incautus in apocryphis .iantummodo mon mentis traditam deprehendebat. Revera non fuit in hac sententia Tertullianus, qui suorum temporum disciplinam commemorans in lib. 3. contra Celsum ita scribite Christiani Iapsos in erimen earnis rursum resipiscentes haud secus, quam redivivos rectis piunt , tandem pos Iovioris meriti adprobationem , quam eum primum ad religionem ἐμscemiam admitterentur, ea tamen condιtione, ut q niam tres sunt, excludantur imposerum ab omnibus dignitatibus, fidi magistratibus Ecelesosticis . Non est, cur ad fingulos veteres Patres hanc sententiam , etiam hodie a viris eruditit Iimis valde probatam, exigam . Dixerim tantum, neminem ante Gratiani tempora contra sensisse ;neque enim vel undecimo Ecclesiae saeculo recepta adhuc fuerat distinctio inter privata , & publica crimina, cujus rei testis esse pomi Petrus Damiani, qui loquens de iis, qui in sodomiae crimen prolapsi fuerant, profitetur eos, sive clam , siv publice vitio irretiti sint, a proprio gradu perpetuo λre dejiciendos. Ταjus verba sunt in libro , quem Gomorrhianum vocat, ibi: uuidam Rectores Ecclesarum circa hoc vitium humaniores forsas , quam expetiat, absolute decernunt propter tres silo
gradus, qui superius enumerati sunt inter quos est peccatum pestationis, quod quis se
eum committit neminem a sua ordine debere deponi, eos satem solummodo non abnuum degradari, quos vitimo astu, consummata scilicet .sodomia cecidisse constiterit. 2uae procul dubio impia pietas non Inus amputaι, sed ut augeatur, fomiιem subministrat .... Carnatis quippe cujus Ioel ordinis homo magis formidat, est expavescit in conspectu hom num despici, quam in supremi Pudicis examine condemnari; ac per hoc mavult, queml tit annosae paenitentiae sustinere laborem, quam sui gradus subjacere pericula . Sed , usnobis videtur, valde proserum es, ut consuetudinaliter hac purulenta contagione sed ii via ad ordinem provehi, vel in gradu pervere audeant jam promoti ' quia ej rationi eontrarium, est canonicis Patrum sanctionibus probatur adversum .... Να valas ab obtinendum honoris culmen assurgere, qui in mortalis culpae barathrum non ambigitur
reci isse. Ad Leonem xx. Pontificem Μaximum opus suum direxerat Damianus, ab eodem in fine libri petens, ut sacrorum canonum decreta solerter inspiciens, spirituales, & prudentes viros ad consultum hujus necessariae indagationis adscisc ret, staque super iis capitulis ita responderet, ut omnem dubitationis scrup dum tolleret. Cui petitioni ita Leo respondit: omnes illi , qui quavis quatuor x nerum , quae dista sunt, foeditate polluuntur , prospesta aequitatis censura ab omnibus immaculatae Feries diadibus, tam sacrorum canon , quam nostro judicio depelluntuν. Apertius Urbanus II. sui temporis disciplinam exhibet in epist. ad Constamiensem
Episcopum his veibis: De Prendi teris, Diocinis, Abdiacono .. qu. post accepsum odi
118쪽
erasura ab hecte incis eos osciis inhiberi; tuae tamen providentiae , discretionique eommittimus , utrum eorum aliqui, qui tamen infamiae netis non fuerint adspers, nec Ma- te Ecessae urgente, ει ipsorum sancta conver1atione promerente in suis gradibus ναυ- perari debeant. Hoc autem secundum indulgentiam dico, non secundum imperium . . . . Siquidem vero, quod aest, aut ps acceptum, aut ante acceptum . oscium contigerit peremtorio quolibet eorum, quae in lege morte multantur, spe palam , sue clam occupatum crimine inveniri, eos maxime, qui adhuc msndo vivunt, ab omni eos aliaris miniseriosequestramus. Haec pine, uti decet, matureque perpensa demonitrant, diutinctionem illam vulgarem inter occulta, ac publica crimina Purum , Purumque ess . Gratiani commentum, ex falsis decretalibus Isidori invectum , Prae ceteris vero ex dicto canone 14. diit. so. , quam recentiorem disciplinam etsi viri gravissimi non improbaverint penitus , sacrosancta tamen Ecclesia in Conciliis generalibus, quoad Per tempora licuit, conata est veterem usum restituere . Laudo heic Concilium Tridentinum . in quo ses. 14. de re&rmat. praeceptum est Clericis, ut, si quando etiam ob crimen occultum interdicti extra judicium fuerint, nullomodo promove ri se curent ad ulteriores ordines , aut ad priores restitui, irrequisita suorum Episcoporum voluntate.
Urbano Papae tribuuntur hi canones.
unica. Can. 12. cas. I. qu. 3. idem es cum can. 8. eadem eoussa, F quaesione. Cam a T. caia. II. qu. 3. consonat cum sententiis Gregorii Magni. CaI. 9. cati. 4 a. qu. I. non congruit mrbani temporibus. Can. 16. cm. 22. qu. x. non congruit triani temporibus. n. 26. caia. I a. qu. t. ex integris epipolae exemplaribus supplendus. n. I . cas. II. q. 4. videtur depromtus ex legibus Theodestania.
Can. 1. de cons dist. s. consonat cum sententiis Hieronymi. Adjiciuntur. Can. 4. dist. 6o.
119쪽
Non satis constat apud eruditos, a quo anno Urbanus Pontificatum auspicatus fuerit; alii enim arbitrantur id contigisse anno 224. , alii anno 226. die et 1. Octobris. Quatuor annis Urbanum in Pontificatu vixisse, tradit auctor libri Pontificalis, vulgo tamen ex Vaticanis indicibus ad annos sex Urbani Ponti fie tus extenditur. Hinc alii rursus ferunt anno etsi . , alii et 33. illum Pontificem. obiisse martyrem sub Alexandro Severo. Quamcumque vero opinionem sequamur, convenire nullo modo potest Urbano tempus illud, quod designatum est in epistola unica ipsi tributa ab Isidoro Mercatore , quae asseritur data nonis Septembris Antonino, ta Alexandro viris clariss. Cos. Quomodo enim haec poterunt explic ri, cum nemo ante diem et x. Octobris anni aet4., in quem incidit Consulatus Antonini , & Alexandri, Urbanum Pontificatum tenuisse arbitreturi Quod idem tenetur agnoscere ipsemet Isidorus Mercator, qui epistolam a. Callisti, qui Urbanum Praecesserat, datam voluit eodem anno, sive eisdem Consulibus Antonino, &Alexandro, & octavo idus Octobνis. Neque vero video, quomodo mense Octobri scriberet Callistus, mense Septembri Urbanus, cum Urbanus Callisto successerit. Sunt haec gravissima argumenta, quibus deceptorem agnoscimus utriusque epistolae auctorem, qui ne in suis quidem rebus satis constans esse scivit, aut potuit.
Urbani epitholae haec inest inscriptio : mrbanus Episcopus omnibus Christonis in sanctificationem Spiritur, in obedientiam, ly a personem 1 anguinis Domini nostri Jesu Christi salutem: quibus verbis imitari auctor studuit Petrum Apostolum in epist
Ia i. Praeter falsam consularem notam, hanc eandem epitholam apocrypham evincunt varia recentiorum ritrum fragmenta ibidem congesta, Gregorii Μagni, Prosperi, quibus adjiciendae sunt sententiae codicis Theodosiani, quas non uno in loco inre tor interjicere consuevit, & Ecclesiasticorum Patrum dictis adsuere. Non memoro usum vulgatae versionis sacrarum literarum , qui Urbano non congruit, non alia
complura ab Urbani temporibus aliena, quae inferius facile in Gratiani capitibus
Ad principium epistolae hujus pertinet canon p. cau. ra. D. r. ab initio usque ad illa verba, sed erant illis omnia communia. Sed nemo statim non videt, communem vitam fidelium, ac praesertim Clericorum nonnisi post redditam Ecclesiae pacem potuisse suscipi. Quis enim percipiat, dirissimarum vexationum adversus Christianos tempore potuisse in unum convenire Clericos, & sub uno tecto degere Nihil aliud profuisset vita hujusmodi communis, quam fidelibus, aut CIericis uno ictu perdendis. Provocat Mercator ad actus Apostolicos, quorum verba r*sert ad demonstrandum, jam diu inter fideles statim post Christi adscensum communionem vitae viguisse. Sed vita illa communis nihil erat aliud, quam omnes pie largentium subsidiis sustentari. Vendcbant pristini fideles agros, quorum pretia Apostolis tradita in singulos indigentes distribuerenturr Sed haec communis Apostolica vita longe diversa est a communi vita Pseudo-Urbani, qui praedia fidelium non vendi, sed penes Ecclesias tetineri ad communis vitae Clericalis rationem ineu dam satius existimavit.
120쪽
De UUrbane. 113Id adparet perspicue ex subsequentibus epistolae verbis, quae retulit Gratianus in Can. it .em. 26. cau. I a. qu. I. usque ad illa verba : quia domino offeruntuν. Hinc a
tem constat , quo jure censenda sint haec monumenta adeo ab Urbani tempori. hus aliena; praesertim cum mentio ibidem fiat de praediis Ecclesia1ticis Ecclesiae traditis, quae nulla ratione pomideri ab Ecclesiis potuissent: Neque enim apud Romanos Collegia ulla possidere poterant, nisi quae Senatus auctoritate Probata fuissent; Ecclesiam vero primus adquirendi capacem declaravit Conllaminus Magnus in l. r. cod. de Sacros Eccles. Μentio praeterea matricum Ecclesiarum nonnisi quarto, aut quinto saecula congruit; cum nulla vetustissima Ecclesiae aetate esset Ecclesia, nisi Episcopalis. Post haec definitur in epistola, reditus praediorum Ecclesiasticorum in aliis usi- Cis. 16.hus, quam Ecclesiasticis non esse impendendos, addita ratione, quia tota sunt Ide- ς - .lium , pretia peccatorum, ae patrimonia pauperum; quae verba sunt Iuliani Pomeriit. '. in lib. a. de vita contemplativa cap. s. & 26. Deinde Post enarratam Ananiae, eou. i. ω Saphirae historiam, qualis legitur in actibus Apostolicis cap. f., ita concluditur. sv. I, ee, fratres, valde cavenda sunt, ει timenda, quia res Ecclesin non quas propriae, sed si communes, ου domino obiatae, cum summo timore non in alios , quam in praefatos usus, sunt IdeIiter dispensandae, ne sacrilegii reatum incurrant, qui eas inde abstrahunt, ubi traditae sunt, ne poenam, ει mortem Anahae , cist Sapbirae incurrant, ει quod pejus est anathema Maranatis sant, es non corpore, ut Ananias, ta Sophira ,
mortui ceciderint, anima tamen, quae potior es corpore, mortua, ω alienata a consortio Melium caut, ει in profundum bar bri Iabatur. Ex his nonnulla retulit Gratianus in can. 26. cm. 12. qu. I., imo etiam huc referri quoquomodo pollet canon12. Cau. x. qu. 3., e cujus lectione adparet, Collectorern noluisse verba ipsa, sed
tantum sententiam Urbani describere, nisi tamen fortasse quispiam mallet illud fragmentum tribuere Urbano II., cum eadem propemodum legantur in can. 8.eadem caulla & quaest. ex epiliola Urbani l I. ad Praepositum Ecclesiae S. Iumentit. His omnibus adjicienda erunt verba canonis i 3. cau. 17. qu. 4., sunt enim ea, c .PI. quae integram epistolae ipsius sententiam conficiunt , cum statim in epistola hae ς t . subdantur: unde attendendum es omnibus, , Meliteν custodiendum, ta utius usurpa- P tionis contumelia flepellenda , ne praedia obus secretorum caelestum dedicata a quihujdam irruentibus vexentur . Quod squis feceris, post debitae ultionis acrimoniam , quin ergi sacrilegos jure promenda es , perpetva damnetur infamia , ω carceri tradatων , aut exiatio perpetuae damnationis utatur. Quoniam juxta Apostolum traiiere oportet hujusmodi hominem Satanae , ut Spiritus sareus si in die Domini. Nonnulla ex his depromittΜercator ex lege 4o. Iib. x ε. tit. a. Codicis Theodosiani, seu l. cod. Iustin. de Sacros. Eccles. , ubi haec leguntur: Placet rationabilis Consili tenore perpenso disνista moderatione mascribere, quibus specialiteν necessitatibus Ecessae ' Lyctium Ingula rum habeantur immunes. Prima quippe illius usu ationis eontumelia depellenda, ne praedia obus secretorum coelestism dicata, sordidorum munerum fasce vexentu ν. Et paullo infra e Siquis contra venerit, post debisae ultionis acrimmiam, quin erga saerilegos jure premenda est, exilio perpetuae deponationis Matuν. Abusus sane est Isidorus i gibus Τheodosianis, dum Urbanum inducit Poenas exilii, deportationis, infamiae, di carceris mi tantem, qui tamen exul ab Urbe recedere cogebatur ob Etta, torum vexationes infestas, di prope erat, ut interficeretur. Abusus praeterea est
tibis Apostoli, dum Rutenuam ab Apostolo latam adversus iacestuosum Corinis P a sti un