장음표시 사용
131쪽
mulios in isss honoritas Eec asticis non congruenter vivere semimibus, U Sacramentis, quae per eos populis ministrantur. O miseros homines, qui hos intuendo Christum oblisistantur, qui S multo ante praedixit, ut tegi Dei potius sitemperetur, quam imitandi i deantur tui, qui ea, quae dicunt, nos faciunt, id traditorem suum tolerans usque in Mnem, etiam αι evangelieandum cum ceteris misi. Nam Apsoli talem consuetudinem non hiauerunt, nee habendam docuerunt. Gratianus eadem retulit in Can 83- Cau. t.
qu. I., melius tamen referenda fuissent ex Sancto Augustino, a quo exhauri ibat olim Mercator, ut afingeret Fabiano. Revera Augustinus in lib. de menitentiae medicina cap. 1 3. ita scribit: An sorte attendunt multos etiam in ius honoribus EGI Iasicis praepesitorum , ω ministrorum non congruentes visere sermonibus , edi Sacramen ris, qsae peν eos populis ministrantur. O miseros homines, qui hos 1n vendo. hrimu obliviscuntur , qui tanto ante praedixit, ut legi Del potius obtemperaretur, quam imitandi videantur tui, qui ea, quae dicunt, non faciunt, edi traditorem suam tolerani α ρυeis snem etiam ad evangelieandum cum ceteris misi.
Can. 6. Post pauca reversus ad Episcoporum 3ccusationes auctor epi'ciae docet, quinam. D3, ad easdem,accusationes sint recipiendi , qui ab illis e contrario rejiciendi. Inter cetera inquit: las ergo Apostoli, edi successores eorum olim flatuerunt, eos ad accusationem non recipi, qui sunt suspecti , vel qui heri, aut nudius tertius, veI dudum sum runt inimici, quoniam suspecli facti sunt, qui non sunt bonae conversationis, vel μέν um vita es accusabilis , aut dubii in recta Ide: Similiter quorum Ides, vita , edi libertas nescitur , vel qui iηfamiae maculis sunt adspers , aut sceleribus inretiri. Neque eos Saeis. dotes debere , vel posse, aut clericos accusare, qui rite Sacerdotes seri non poss-t, nee sui sunt ordinis , 'oniam scut Sacerdotes, via reliqui Clerici a saecularium laicorum . excluduntur accusatione , ita tui ab istorum sunt excludenti, edi alienandi criminatione edi sest isti ab illis, ita ta illi ab istis non recipiantur; quoniam si ut domini Sacer istum segregata debet esse conversatio ab eorum conversati me, ita ta litigatis , quia servum Dei non oportet litigare. Haec verba ideo integra retuli, ut simul jungerentur, unaque emendarentur canones 6., & 38. cau. a. qu. 7. huc ambo referendi. Nemo autem demonitrare poterit praeceptum apostolicum, quod indicat Μercator de labeis ab accusatione Clericorum excludendis, & e converso; imo nec demonstrare,
qua ratione judicialia praecepta a Fabiano constitui potuit lent, praeseri ri de infamibus , criminum graviorum reis , aliisque ignotae fidei hominibus ab accusatione reiiciendis. Qui enim fidem Christianam minime sequebantur , non ad Episcopo Tum judicia, sed magistratuum publicorum provocabant, siqua tamen dirissimarum Persecutionum tempore Ecclesialtica judicia fingi possunt.
h. a. Sequuntur hinc nonnulla depromta ex ePist. Ias. lib. I. Gregorii Μagni, com. m. i. cluditurque verbis illis, MAE integra recitavit Gratianus in Can. 6. cau. 3. qu. I. u. 3. Mercator Isidorus ibi imitari voluit Proclum Constantinopolitanum . qui in epistola ad Domnum Antiochenum videsis actionem 14. Concilii Chalcedonensis
ita scribit: Deus ad hoc praeordinavit tuam religiostatem, ut injustitias removeas , crapraesumtiones comprimas, ta sacerdotio laboranti succurras, ta opprobriis Iocum non praeis heas, set ei, qui calumniam patitur, adjutorium fera , illam vero, qui calumniam facis , abscindaν. . i. Canon 3. Cau. 6. qu. 1. eisdem verbis Paullo Postea legitur, in quo tamen ju-Gu. s. dicet unusquisq- , num Poenam infamiae comminari illi Pontifici Maximo cong uat, . . qui inter Gentium vexationes tanqu4m infamis una cum ceteris fidei christianae consortibus habebatur. N--
132쪽
De Fabiaην. I ΤNondum ab accusationibus Episcoporum recedit Mercator, in quibus diutius con- Gn. t. standum voluit. Pergit autem his verbis: Statuerant Sancti Apostoli ne accu- V
sarentur Episcopi , aut si aliter feri non possit, perdumilis eorum feret aecusatio:
G a quibus, ut supra ictum est, non praesumeretur , neque a propriis sedibus, aut Ecclesii hpi Icapi ejicerentuν . Quod squo motio praesumtum fuerit, antequam N propriss Iocus , ω sua omnia eis Iegibus redintegrarentur, nullatenus a quoquam accusarentur, ast
siriminarentur, nis sposte Hegerint, cuiquam pro talibus non responderent. Sed pos)uam, si proxum est, restituti fuerint, ta sua omnia eis legibus redintegrata, dispostis, er-dinatisque suis, magnum Datium tractandi causa eis concederetur. Et posea , Ii neeesse fuerit, regulariter vocati venirent ad caustam , ω s justum visum fuerit, accusarritim propostionibus sustentatione fratrum reisonilerent. Nulla enim permιttit ratio , dum a tempus eorum bona, vel Ecclesise , atque res ab aemiais, aut a q&ibuscumque detinentur. ut aliquid illis objici debeat. Nee qui)quam potest eis quoquomodo quidlibet majorum, vel minorum obicere, dum Ecclesis, rebus, aut potestatibus carent suis . Liquet hinc, quam
depravatum fuerit Gratiani fragmentum, quod legimus in Can. a. Cau. 3. qu. I.
ubi etiam fit mentio Synodi, quasi jam temporibus Fabiani solerent statis anni temporibus Concilia celebrari juxta recentiorem disciplinam, ubi quoque a octa . Observamur verba illa: bine auctoritate Romani Ponti eis, quae in integris epistolae exemplaribus desiderantur. Statim prosequitur Fabianus: Similiter statutum est, ta nos ea em flaista firmantes ebi, saluimus , ut s aliquis clericorum suis Epij pia infestus, aut insidiator fuerit, eosque ea .. ii
criminari voluerit, aut conspirator fuerit, ut mox ante examinatum iudicium curiae tra. D. l.
datur, eui diebus vitae suae deservia , ω infamis absque uua restitutionis spe permaneat. Verba haec retulit Gratianus in can. 3I cau. ix. qu. 1. Quod vero de poena infamiae a Fabiano indicta occurrit , uti superius attigi , minime Fabiani temporibus convenire videtur. Eo autem minus congruit, Clericos in pcenam admissi criminis Perpetuo curiae tradi, q a1rn Paenam non tam ipse se praestituere ait Fabianus. quam a suis jam Praedecessoribus constitutam docet. Hi porro Praedecessores sunt, qui ediderant epistolain Pii Papae secundam, unde depromtus est canon I 8. cau. in . qu. r. , quem jam superius e pendi , una demonstrans, quibusnam monumentis abusus fuerit deceptor Isidorus . Nec ullus unquam praesumat accusator smul esse, ει tu κ, vel testis, quomam in o n- ακ . ni judicio quatuor personas necesse es semper asse, idest judicra elevos , ω accusatores, cau. 4 c defensores , atque teles. Sic pergebat Isidorus Mercator, cujus verna Gratianus P, deinde descripsit in can. i. eau. 4. qu. 4. imo & nonnulla adjecit: nisi dicere velimus adjecta jam suisse a Glossbgraphis in vetustioribus Collectionibus . Cum a tem in hoc fragmento mentio fiat accusatorum, ac defensorum , liquet abunde .
ibidem sermonem fuisse institutum de caullis, seu judiciis criminalibus, in quibus sieri potuisse locum judicibus Hessis, quemadmodum tradit Mercator , S ex eo Gratianus, nemo facile dixerit, qui vetusti juris disciplinam aliquatenus calleat.
Tandem, cum multa favore Episcoporum dicta fuerint, conclustii l sidorus Merca. 's. tor verbis illis, quae legimus in can. sis. cau. xx. qu. 3. . rectim vitem laudata fuissent ex Gregorio Magno, qui lib. 4. epist. 7. haec habet: quis omnipotente .s i Dominum metuit, , contra statuta euangelica, corara sinosus vi canmes age . aliquid nsiis modo consentis.
133쪽
Non est opus diuturno labore ad agnoscendam Mercato is manum in epistola f., cujus inscriptio haec est: Dilectust mo fratri Hilario Episcopo Fabianus, 'uaeque data
fertur 17. KaI. Novembris Africano, G Decio viris clarig. Cost. Quis ille Hilarius fuerit, non satis constat; tantum adparet, eum fingi unum ex occidentalibus Episcopis, quod conjicitur ex illis verbis: In occiduis partibus, in quibus moraris. Ego sulpicor, ideo Hilarii nomen a Mercatore confictum fuis Ie, quod Mercator in hac ipsa epistola elucubranda prae oculis haberet epistolam Hilarii, seu Hilari Papae. Revera priora hujus epistolae verba omnino depromta videntur ex epistola 3. ejusdem Pontificis. Linc Alercator mutuari nomen potuit , quem Episcopo adfingeret illi, ad quem epistolam dirigere meditabatur. Ex tempore, quod epistolae sub
signatum est, ipsam apocrypham esse aperte dignoscimus. Etenim nullus in coci sulari catalogo apparet Consulatus Decii cum Africano. Africanus quidem Consul fuit anno a 38. , sed collegam habuit Maximum. Decius Consul fuit anno a set ., ω sequentibus, sed cum Grato, aliisve, nunquam vero cum Africano. Sed & stb Ium Mercatoris agnoscimus ex descriptione sententiarum , quae & ex variis Iacbniis recentiorum Patrum inordinate compositae sunt, & Plurimum conveniunt cum ceteris, quas vetustissimis Pontificibus idem Mercator adscriptit. Initio conqueritur Fabianus, in occiduis partibus non solum Laicos, sed di Sacerdotes ex astutia diaboli premi, vexarique, atque, ut necessitati Ecclesiae consulat, statuit, ne ab improbis , & alienae fidei hominibus Sacerdotes Domini accusentur. Consueta haec est mercatoris cantilena, nihil enim aliud in epistolis a se confictis vehementius persequitur, ac reperit frequentius, utens verbis canonis 6. Concilii Carthaginensis a. . M Constitutionis Io. lib. s. tit. 1. in codice Theodosiano. Post haec ita prosequbture fumie oportet, s aliquis Episcoporum super certis accusetur criminibus, ut ab omnibus aruliatur , qui sunt in provincia, Episcopis, quia non oportet accusatum aIicubi, quam in soro suo, audiri. Eit hic canon. a. cau. 3. M. 6., & in antiquissimis Coninciliis saepilsime renovata sententia. Siquis vero judicem adversum Ibi senserit, vocem appellationis exhibeat . Ita pergi
Μercator, ει ita ex Μercatore scripssit Gratianus in Can. a I. Cau. a. qu. 6. CO
sonant haec ipsis civilis juris principiis , a quibus nusquam recellit jus Ecclesiasti
Iungendi simul sunt canones x. a. & sto. cau. 2. M. 6., juncti enim sunt in epistola. Fabiani his verbis, quae statim modo laudatis subjiciuntur; Appellantem autem non debet afflictio ulla , aut detentionis injuriare custodia , sed liceat appellatori vitiatam causam appellationis remedio sublevare, liceat etiam in caussis criminalibus appellare : Nee vox appellandi denegetuν ei, quem supplicio sententia destinarit. Depromta autem haec sunt ex interpretatione Αniani in legem a. tit. 3o. lib. it. Codicis Theodosani, & in leg. is. Se ao. ejusdem tituli; his enim in locis eadem omnino verba leguntur. Sequuntur hinc verba canonis 3. Cau. 3. M. 6., 8e post illa, verba canonis s.cau. a. qu. 3. ibi: Siquis ereo iratus crimen aliquod cuilibre temere obiecerit, convi
cim non es pro aecusatione babendam, sed permiso tractaη ι spatio, id, quod iratus d
134쪽
De Fabi ara. 229xit, per ρνipturam se probaturum esse fateatur, ut I fortasse respiscens, quae prae ira- Γλη- s.cumlia dixit, iterare, aut scribere noluerit, non us reus criminis teneatur. Habetur 'π' , 'id ipsum apud Amanum in interpretatione legis s. tit. t. lib. s. codicis Theodosiani, dummodo pro illis Fabiani verbis: qua prae iracundia dixit , legamus ex Aniano : pos iraeundiam quin disis. Can. 1 Aniani quoque est, quod legimus in can. r. cau. 3. qu. 6. , reserendo propte- cm. rea ad conititutionem 11. ejusdem libri in codice Theodosiano, ubi haec scriptata P. si, sunt: Qui crimen obicit, scribat se probaturum revera. Ibi catissa agatur, ubi erimen admittitur, edi qui non probaveris, quod objecit, pomam, quum intulerit, ipse patiatur.
De ceteris capitibus Fabiano adscriptis.
Canon io. dist. 9o., sicut alii nonnulli canones, Fabiano tribuuntur, qui tamen C .ro. revera Fabiani non sunt. Qui primus dictum canonem ro. dist. so. Fahiano adscripsit, is est Burchardus, qui in cap. 19. lib. io . eadem omnino verba retulit; imo & alia subjecit sub nomine ejusdem Papae in cap. 6o. ibi: Siquis non vult reconciliari fratri suo, quem otio habet, tamdiu in pane, est aqua porniteat, usque dum reconcilietur ei. Ex quibus liquet, haec potius a Burchardo depromta fuisse ex quodam Poenitentiali suae aetatis erant autem tunc temporis libri Poenitentiales bene multi, & serme in quibuscumque Ecclesiis varii qui sorte ad nostram usque aetatem minime pervenit. Porro in Poenitentialibus libris commemorari solebant identidem nomina vetustorum Patrum, non quidem ut indicaretur sententias ilia Poenitentiali descriptas revera illius esse, sed gratia significandi, nonnihil de eadem re a vetuitis eisdem Patribus pertractatum . Itaque in fragmentis Burchardi nuper memoratis, dum in Paenitentiali descripta erant, adjectum fuerat forte Fabiani nomen, quod aliqua in epiliola 3. Fabiano tributa legantur de iis , qui injuria affecti sunt, tenenturque reconciliari inimicis suis: atque ita Fabiani nomen ex Poenitentiali facile potuit in Collectionem Burchardi transferri, & a Burchardo ad sequentes Collectores . Idipsum contigit in can. 18. cau. 6. qu. t. , qui a Burchardo Primum Fabiano Gn. 18. Papae tributus est in cap. 8. lib. ia. , pertinet autem ad libros poenitentiales; que- si madmodum testis est Regino Prumiensis in lib. a. tit. 32 ., qui ex poenitentiali τ ' 'eadem propemodum verba ita describit: Quicumque sciens perjuraverit, septem annos paeniteat, post haec communionem aceipiat. Habentur haec eadem in poenitentiali Halligarii cap. 28. & in epistola Rhabani ad Heribaldum, quae instar Poenitentialis est, cap. r8. Ipsemet Burehardus ad regulam in Dioecesi sua constituendam Fcenitentialem librum componens in lib. ις. suae Collectionis , quem ex pluribus Poenitentialium libris undique conquisitis exhauserat, haec eadem definivit in cap. de periurio: Fecisi perjurium sciens, ta aIios in periurium adduxisti, 49. dies in pane, ta aqua, quod vulgus earrinam vocat, poenitere debes, edi septem seqGentes annos, ita ut consuetudo es , observare debes . Porro unde erat haec consuetudo , nisi ex Poenitentialibus sui temporis, repetenda' Item Regino Prumiensis in suo paeniten. tiali, quem edidit lib. 1. de Ecclesiasticis disciplinis, septem annorum poenitentiam Peduris indixit. Eum vero qui semel perieraverit, non iterum es Ie ad testimonia
ferenda, sive juramentum admittendum, ex eisdem Poenitentialibus deducitur. Et Zm. H. R. iam
135쪽
23. Pars secunda. Caput HIIPnim Regino post dictum eaput 324. ita subdit in cap. 32 s. r pumitentiali, ut
supra: diquis periuraverit, ultra ad Sacramentum non admittatur. Et in capitulis Herardi Turonensis cap. 12. Semel periurati ad tesimonium non recipiantur. C . 3. l e canone 3. Cau. 3 s. D. a. nihil hoc loco dicendum arbitror; etenim cum G . 31. agnoverim eundem potius ad Theodorum Cantuariensem Episcopum pertinere , r' nulla autem ratione Fabiano tribui potuisse , satius videtur in tertia parte de illo verba facere, ubi de Theodoro agendum erit . . . . 4. Non recedo ab observationibus Romanorum Correctorum ad canonem 4. cain
uuli 3 s. qu. a. suspicantium verba haec non alicujus auctoris esse Ecclesiastici, sed Gra-- tiani ejusdem, qui sententias suas dictis Patrum intermiscere solebat. Revera quae subsequuntur, Nun is in Concilio aps Hermerias, demonstrant, praecedentia verba Gratiani ejusdem esse, quae ut vera demonstraret , caput Concilii Vermeriensis adserebat. Etenim Gratianus particulam illam unde, aut similes , quales sunt: Hinc, ex his tac. non consuevit adjicere, nisi post sua verba, ut patet in inscriptionibus cano.
nis L. Cau. 22. M. f., canonis x 2. & 38. cau. 24. D. 3. , & alibi Passim. C - Canon I. cau. 31. qu. 6. falso refertur nomine Fabiani Papae, quamquam eo
.u P nomine designetur apud Burchardum , & ex Burchardo apud Ivonem. Neque enim
Fabiani tempore ulla erat occasio, qua in dirimendis consanguineorum conjugiis certae regulae traderentur. Potius suspicor hunc canonem editum fuisse decimo , vel undecimo Ecclesiae saeculo, qua nimirum aetate scimus consanBuineorum com jugia spretis Ecclesiae legibus frequenter celebrata suisse, eamque ob rem in universis propemodum illius temporis Concillis nihil pressius constitutum fuisse, quam incertas illas conjunctiones rescindi. Imo ego arbitror eundem canonem Pertinere ad Concilium Trojanum sub Urbano II. celebratum, cujus licet acta Perierint, generaliter tamen scimus , quaenam ibidem discussa potissimum fuerint, ac definita. Compendium, ita dixerim , Synodalium actionum habemus in Can. q. Cau. 3 F. qu. 6., quem ita supplere debebimus ex aliis Collectoribus: Convenit Troja in ApuIta Concilium Episcoporum fere f., Abbatum I a. . in quo actum de consanguinitatis lineo conjugatis. Cum nemo tamen dictum Saeramenti impedimentum vellet assertione firmare, princeptum est, ut Episcopi , quorum Dia resani sunt, eos per congrua spatia trina advocatione conveniant. Tunc I duo vel tres viri, G. quae legimus in dicto canone 4. Si aliis lubeat eam editionem sequi, quam secutus sum in priore parte hujus Opuris cap. 63., Parum reseret, cum utrobique, licet juxta diversos codices alia verba describantur, eadem tamen sententia retinetur . Sane si integra Concilii acta haherentur , facile suspicor nos ibidem fragmentum Gratiani reperiuros, quod habemus in dicto canone 1., praesertim quod Petrus Lombardus nomine Urbani ea.dem verba referat in lib. 4. sentent. diit. 41., Concilium vero Trojanum sub Vrbano II. fuerit celebratum . Non est id a veritate alienum , quum Urbano II. hujusmodi monumentum a scriptoribus sere aetate non longe dissitis, qualis erat Μagister sententiarum, adscribatur , alias autem generaliter scimus de hac materie actum esse in Concilio Trajino Urbani II., cujus acta ex injuria temporis ad nos usque Pervenire minime potuerunt. Non tamen hoc in loco omittam singularem observationem, quae apud eundem Lombardum occurrit: videlicet memoratum fragmentum nonnullis verbis Gratiani reticitis descriptum habemus ibi r Confanguineos vero extraneorum nuIIus accuset, vel consanguinitatem in Synodo eomputet, sed propinqui , ad quorum notitiam pertinet. Si autem progenies tota defecerit, ab antiquioribus,
136쪽
De Fabiano . - 1 3 sta veracioribus, quibus propinquitas tota nota se, Episcoput caunice perquirat, ta sinuenta fuerit, separentur. Desiderantur igitur verba illa, quae Gratianus, Ivo, NBurchardus habent : Ides pater, mater, frater, soror, patruus, aπυηculus, amrta, matertera , ω eorum procreatio, quae vel a Burchardo ipso adjici, vel a Glos logra-Pho quopiam excipi potuerunt. Imo & sententiam ejus canonis ita intelligendam puto, ut non quidem absolute nemo ex extraneis admittatur ad accusandum in matrimoniis consanguineorum; sed potius ne passim Episcopi accusationes recipiant , quae aliquando familiarum concordiam abrumpunt ex odio nonnullorum , qui eo praetextu saepe ac saepius conficto familias turbant. Ipsamet Burchardi inscriptio id docet ad eundem canonem ita concepta: Quod extranei, nis ex necessario, discidium inter confanguineos facere non debeant. Revera universa res haec tota semper commissa fuit Episcoporum singulorum arbitrio. Ut enim omittam Concilium Moguntinum sub Karolo Magno celebratum cap. 13. , & Capitulare r.ejusdem Κaroli anni 8o a. cap. 33. , item canones Isaac I. ingonensis tit. 4. cap. a. 3. q. 6. Io. & Ia. ubi cautum legimus consanguinitatis discussionem totam ab Episcopi arbitrio pendere. Ne forte quispiam haec antiquiora Trojano Concilio esse adsereret, ac propterea per Trojanum Concilium immutata, me reseram ad Concilium Londoniense posterius, sive anni xio a. , ubi can. 24. ita legimus: Ne cognati inque ad septimam generationem copulentur, vel copulati smul permaneant , Usquis hujus inresus conscius fuerit, ta non ostenderit, ejusdem criminis se parricipem esse cognoscat. Porro si generatim criminis conscii, illud ostendere praecipiuntur, non erit consanguineis tantum incestuosorum regulariter reservara accusatio; sed illud demum Trojano Concilio vetitum asseremus, ne palsim accusationes hujusmodi, & sine accusantium discrimine recipiantur.
Primus Burchardus verba canonis 16. de consecr. dist. a. retulit ex epistola Ta, can. i
Mi Pop.e cap. 4. in lib. s. cap. 1 . ibi: t s non frequentius, vel ter laici homines sic cons. communicent in anno , ns sorte quis majoribus quibuslibet criminibus impediatur, ides, in Pascha, ω Potecoste, ει Natali Domini. Fabii Papae nomen pro Fabiano ex imperitia librariorum scriptum reor, ne sorte apud Burchardum talem inscitianuastingamus, ut fragmenta canonum illi Pontifici tribuerit, qui nunquam extiterit. Verum nec Fabiani fragmentum est, sed potius pertinet ad Capitularia Regum Francorum, quorum nomine illud retulit Regino Prumiensis in lib. a. cap. Is s. Porro idipsum legimus in Concilio Turonensi III. anni 813. cap. so. , & ex eo in lib. a. Capitularium cap. 41. ibi: t s non frequentius , vel ter laici homines in Guno communicent, nis forte quis majoribus quibuslibet criminibus impediatur. Cur Vero Burchardus pro Capitularibus Francorum, Fabii potius , vel Fabiani Papae nomen inscripserit, frustra quispiam sciscitaretur, cum jam pluries animadverterimus, Burchardum a laudandis Francorum Capitularibus abstinendum sibi proposuisse, ne rem ingratam faceret Germanis, apud quos degebat, quique res Fran corum detestabantur.
137쪽
APPEN DIX. De can0ne 26. cau. 32. qu. I. nomine Fabii Papae relato .
Quod Burchardo contigit in can. t s. de cons dist. a. nuper expenso, ut scilicet nomine Fabii Papae falso illud fragmentum inscriberetur , idipsum de apud
Gratianum occurrit in can. 26. cau. 32. D. I., cum tamen ullum reperire non
liceat Pontificem Maximum hujus nominis. Nonnulli pro Fabio Fabianum legendum esse putarunt, ac propterea in Labbeana Collectione recentioris editionis hoc idem stagmentum inter ea describitur, quae a Gratiano tributa suerunt Fabiano Papae. Quamobrem satius duxi in hoc loco erratum detegere collectorum, minneroque ex librariorum forte oscitantia factum esse, ut Fabii Papae nomen legeretur, ita, ut non pro Fabio Papa Fabianus, sed potius Iulius Paulus fuerit memorandus . Similitudo vocis, & literarum huic errato potuit occasionem praebere; neque enim adeo difficile est ex his verbis Julius Paulua , haec alia reddere Fabius Papa, Praesertim ante inventionem Typographicae artis, quo tempore vel codices Parum exacte sormati, vel imperitia illorum, quibus de charta in chartam referre demandabatur, caussam dederunt, ut a veterum exemplarium fide aliquando recederetur. Porro Iulius Paullus celeberrimus ille est Iureconsultus, cujus fragmenta in libris sententiarum congesta hodie adhuc servantur: In libro autem a. tit. 19. haec leguntur r que furiosus, neque furiosa matrimonium contrahere possunt, sed contractum matrimonium furare non tollitur. Quis non agnoscat in his memoratum canonem 26. Cau. 31. qu. 7. y Haec vero probatilsima fuit Romanorum Iurisconsultorum doctrina, quam etiam traditam habemus ab eodem Paullo in l. 16. S. ult. T de ritu nuptiarum,
a Caio in l. 8. E. de sponsalibus , & ab Ulpiano in l. 6. ff. de his , qui sunt sui, vel alieni juris.
138쪽
Fragmenta Gratiani sub nomine Cornelii Papae liuec sunt. Apocryphi
unica. Adjicitur . Can. xα cas. 2 a. qa. s. pertinet potius ad Francorum Capitularia. Νon una est virorum eruditorum opinio in designandis Cornelii Papae temporibus: etsi enim in eo universi conveniant, quod Cornelius ultra annum , &menses aliquot in Pontificatu non sederit, alii tamen ab anno ast . , alii ab anno as . ipsius Pontificatum auspicantur, & ad annum asci. , vel ass producunt . Adversus illum Novatianus Presbyter Romae schisma excitavit, quo se , non Cornelium Pontificem Μaximum eligi impenso studio curaverat . Sed Centum cellas ipse Cornelius fidei caussa relegatus, brevi martyrii coronam obtinuit. Non nullae hule Pontifici, & ab Isidoro Alercatore, & ab aliis tribuuntur epistolae, de quihus singulis frustra verba facerem prolixius, cum ex unica tantum Gratiani fragmenta habeamus, ea videlicet, quae apud Mercatorem secunda est sub hoc titulor
Cornelius Episcopus Ruso legunt alii Rustico Coepiscopo in Domino salutem ; data fertur sub Consulatu Μaximi, & Decii. In chronico Cassiodori nulla hujus Cons latus est mentio, imo cum . sciamus Cornelium obiisse temporibus Galli, S: Vo- Iuliani Imperatorum , nullus alius sub illorum Imperio Consulatus occurrit apud eundem Cassiodorum, quam Galli, & Volusiani, item Valeriani, & Gallieni. Baronius agnoscit quidem Consulatum Decii, & Μaximi, & anno as 4., S Sede vacante , antequam Cornelius Pontifex esset. Quidquid vero de notae consularis falsitate disputari posset, non desunt argumenta gravissima , ex quibus hanc epistolam tanquam apocrypham dignoscamus. Ipsamet ibi Μercatoris manus, ipsemet stilus adgnoscitur; etenim & vulgata Sacrarum literarum interpretatio Cornelio longe recentior frequenter usurpatur , multa praeterea ex recentioribus Patribus,& Scriptoribus depromta recensentur, ex sententiis scilicet Concilii Carthaginensis et . & 3., Concilii Chalcedonensis, Concilii Romani f. sub Symmacho, Ambrosii, Hieronymi, Bonifacii Moguntini, Isidori Hispalensis , & aliorum. Demum celeberrima etiam inest Mercatoris nota, in eo, quid dicitur, Episcopos a nemine reprehendendos esse , eove minus accusandos, qua loquendi formula nihil egistpotuit antiquius omnium ejusmodi epistolarum auctori . In duas quodammodo partes distributa est haec epistola, in priore quarum de jurejurando agitur, in posteriore de Episcoporum accusationibus. Non memoro praefationem , in qua nihil
aliud continetur, quam verba Gregorii Magni epist. 32. Iib. aa. Ad priorem epis stolae
smul jungendi, ex integris epist/Lc exemplaribus supplendi. consonat cum verbis Concilii Chalcedoneos. Disjlige
139쪽
stolae partem spectant canones I. a. & 3. Cau. a. qu. s. his verbis: Sacramentum autem hactenus a Summis Sacerdotibus, vel Dei ministris exigi, nis pro fide recta, minime cognovimus , nec spretaneos juraste reperimus . Summopere ergo S. Jacobus Apostolus prohibens Sacramentum loquitur, dicens: Ante omnia, fratres mei, nolite jurare, neque per coelum , neque per terram tac. hic lequuntur integra verba epistolae Iacobi cap. f., nec non verba Chri iti Domini apud Mattheum cap. s. Vers. 33. , Post
quae ita subditur Hinc, frater charissime, ipse Dominus prohibet, ides non debere iurare.
Haec Apostoli maxime omnes hae sancti viri praedece ores nostri, qui huic Sanctae un mersali Apostolicae Ecclesiae praefuerunt ante nos. Haec Prophetae, edi reliqui Sancti Doctores per universum mundum dispers ad praedicandum, juramenta seri metant. Iuorum nos exempla s coeperimus enumerare, aut in schedula hac inserere, ante descieι hora diei, quam eorum exempla de hac caussa prohibita. Quae nos sequentes Sanctorum 'torum , eorumque suecestorum jura smamsi , Sacramenta incauta feri prohibemus . Unde edi ipse Dominus in tabulis lapideis, quas Mos dedit, propria manu seriisti, dicens : Vise ne assumas nomen Domini Dei tui in vanum , e, reliqza. Nos autem, ut paulis superius praelibarimus , Sacramentum Episcopis nescimus oblatum , nec unquam eri debet; quoniam, ut supra memoratGm es, princeptum est a Domino non jurandum tae. Ex his supplere unusquisque poterit fragmenta Gratiani, quae satis concisa sunt, nec integram Cornelii , aut cujusvis alterius epit totae auctoris sententia exhibent. Porro quae ibidem decernuntur de jurejurando Episcoporum prohibito, vix demonstrari possitnt ex Sacrae Scripturae te itimoniis ibidem relatis; Etenim live Chri iti Domini mandatum apud Alatheum, sive Iacobi consilium non singulare Episcopis proponitur, sed omnibus generaliter; ac propterea Parum videntur etiam convenire proposito Gratiani, qui ex hujusmodi monumentis conatur de manstrare in dicta quaestione s. Sacerdotes prohiberi, ne jurent. Ad po iteriorem epit totae partem spectat canon o. cau. 3. q. 9., cujus Verba omnino conveniunt cum vulgatis epistolae exemplaribus ; quibus tamen, qui epist tam ipsam composuit, imitari voluisse visus est Patres Concilii Chalcedonensis inbtio actionis 1 o. ibi: Quae aduersus absentem facta sunt, vacuentων. Hac omnes dissemus . Nullas condemnat absentem . Primus Burchardus in lib. I a. cap. I a. nomine Cornelii Papae ea descripsit, quae Gratianus habet in can. 16. cau. 22. qu. f., atque occasionem errandi sequentibus Collectoribus dedit. Regino eadem potius refert ex Francorum Capitularibus in lib. a. de Ecclesiallicis disciplinis cap. 3i 1., & quidcm recte; nam in Capitulari Caroli Μagni anni 789. cap. 6 a. inter cetera haec legimus : Sed Mηρbis honestum videtur, ut qui in sanctis habet iurare, hoc jejunus faciat cum omni h nore , ω timore Dei, ω sciat se rationem redditurum Deo unusquisque mestrum ubicumque si, sis intra Ecclesam, Ave extra Ecclesam . Et si parvuli, qui sine rationabili
aetate sunt, non cogantur jurare . Haec eadem relata sunt in lib. I. Capitularium Cap. 6 i. juxta editionem Parisiensem anni 167 ., S in librum a. legum Long bardorum tit. s s. cap. aa. Burchardus Primum nonnulla immutavit: Etenim pro illis verbis: Qui Me rationabili aetate sum, haec alia supposuit: ante quatuordecim annos , ut clarius sorte Capitularium sententiam exprimeret. Deinde nomen Cornelii inscripsit, quod a Capitularibus Francorum nominandis sibi duxerat abstine dum; nomen autem Cornelii Papae prae ceteris forte selegit, quod in epitholet ad Rufum Corae io tributa, ut ruperius osteudimus, nonnulla de jdra metitis agantur. CA
140쪽
Ad Lucium sequentia pertinent. Apocryphi
Ex epistola ad Episcopos Galliae , & Hispaniae a
cin. I*. cas. 6. qu. I. pertinet ad sententias Stati Pithagorici. Can. s. cau. 17. qu. 4. consonat cum aliis epistolis Mereatoris . Can. 9. cov. 24. qu. 1. es potius Agathonis in epist. ad L ossat
n. 6o. de cons dist. t. supplandus ex integris epistolae memplaribra . His adjicium
Can. t. dis. 8s. est potius in epist. 2. Pseudo-Stephani.
jungendi Imul sunt, ta reserendi ad epis
tam a. Clementi Papae tributam. LVehim Pontificem martyrio vitam absolvisse testatur Cyprianus epist. 18. Quamvis vero Scriptores Ecclesiastici in eo conveniant, quod Lucius idem brevi temporis spatio Pontificiam Sedem tenuerit, imo & gravibus aeruminis pressus, inter cetera etiam aliquandiu relegatus, tamen in designandis Pontificatus h jus annis non satis consonant: aliis enim visum est adnotare annum s s. , aliis annum m. , aliis triennium, & ultra, aliis octo mensium, aliis annuum & plurimum mensium spatium designantibus. Μeum non est de hac re fusus disputare, quemadmodum deceret in re valde dissicili, & intricata; praesertim quod parum id valeret ad id, quod adgredior, conficiendum .
De epistola ad Episcopos Hispaniae, & Galliae.
Non omisi Lucium Isidorus Μercator, sed eidem unicam epistolam adscripsit sub hac epigraphe r Dilectissmis fratrihus omnibus in partibus Occidentalibus tam in Galliis , quam in Hispaniis con stentibus Lucius Episcopus in Domino salutem: Data autem est, Kalendis Aprilis, Gallo, Est 'Ioano miris Clari f. C . Qui putant Cornelium Papam Lucii praedecessorem Pontificatum gessisse ab anno et s*., usque ad diem 14. Septembris anni assa, & demum Lucium successisse anno a s s. die . 19. Octobris, gravissimum exinde argumentum deducunt ad falsitatem hujus epistolae demonstitandam: etenim, ut Baronius scribit, Gallus cum Volusiano binos gessit Consulatus, anno as 4., 8c ass., proptereaque alterutro ex hisce annis scribbere non poterat Lucius MIendis Aprilibus, si anno ass. mense Octobri Cornelio successit. Non opus tamen est his observationibus, cum liquido alias constet de manu, de Iulo deceptoris Isidori. Usurpata quippe Psalmorum interpretatio ab