장음표시 사용
91쪽
poterat, nisi postquam decreta fuerunt celebrandarum quotannis Synodorum temopora ; praesertim aero , si Burchardi lectionem sequamur, qui in postremis verbis, ubi Gratianus legit: acerrime corripiatur , scripsit: a Ssnodo corripiatuν . Nomine enim Synodi eo in loco intelligitur Synodus Provincialis, ad quam Episcoporum caussae olim reserebantur. At Pii aetate nullus adhuc erat Conciliorum Provinci, Iium usus. Romani Correctores jamdiu indicaverunt, undenam decerptum fuerit
hoc fragmentum, videlicet ex Novella cap. 1., cujus tamen verba non referre , sed imitari collector canonum studuit, ita scilicet, ut quae ibidem curae Praesecti urbi demandantur , curae Episcopali commissa videantur apud Coblectorem canonum , qui voluit civilis Reipublicae prudentiam commode ad Eoclesiaiticos viros traducere. Idipsum propemodum legere unusquisque Poterit m Poenitentiali Romano edito ab Antonio Augustino, ubi tit. Σ. cap. Io. sine ullia
auctoris inscriptione ita habetur: Si jurasti pre capillum Dei , aut per caput ejur, vel alio modo blasphaemia contra Deum usus fueris , si semel nesciens fecisi, septem dirair pane, Isa poenis eas. Si secundo, veι tertio increpvius fecisi, quindecim dies inpare, ta aqua poeniseas. Si per caelum, aut per terram, μι pre solem, aut lunam,
sat per aliam aliquam creaturam, quindecim dies panniteas. De canone x. , dc a. cau. 2M q. s. nihil hoc in laco agendum Pulo, eommodius enim de ipsis habebitur sermo, ubi de Theodoro Cantuariensi, ejusdemque poenitentiali diiserendum erit; tunc autem demonstrabo capita haec non ad Pium Pomtificem , sed ad Τheodorum illum spectare. Iterum Burchardus Pii nomen adscripsit fragmentis Capitularium Francorum
tu lib. 6. cap. 37. , quem secutus Gratianus idem Pii nometa adtribuit can. r. Cau. 33. F. a. Ipsum senioris nomen , quod in fine canonis legimus , quodque passim pro Domino recentiore aetate usurpatum novimus, perspicue indicat canonem nulla ratione Pio tribui potuisse. Cur vero argumenta frustra quaeramus 'quando caput idem Iegitur apertissime in Capitulari Ludoviet mi anni ου as. tu. 3. cap. 3. his verbis: Quicu se propria uxore derelicta vel sise cacissa. inteoecta aliam duxerit uxorem, armis depostis publicam agm paenitentiam. Et s contumax fuerit, comprehen latur a Comite, is ferro vinciatur, ta in custodia mittasM, donec res ad nostram notitiao deducatur. Eadem habentur in lib. a. legum Iingobardarum Id. 23. cap. s. in lib. s. Capitular. cap. 3oo. , in additione 4. eorundem Capitularium cap. 8. in canonibus Isaac Episcopi Lingonensis cap. 6. tit. a. , & apud Reginonem lib. MCU. 76. Sane Burchardus nonnulla immutavit, quae ad corporales pamas a Ludinvico Pio indictas pertinebant, quarum vice anathematis poenam indixit, quod jam fecerat Isaac Lingonensis in tit. 3. canonum cap. 7- ibi: Hi verι' seculares, qui eo Mala consortium absque culpa graviore dimittunt, vel etiam dimiserunt, nullas ea fas riscidii probabiliter preponentes, ta propterea sua matrimonia dimittunt, ut avit inlue cita aut aliena praesumans, s antequam spud Episcopos Comproviinciales discidii e gas dixerint, id pris quani uxores judicio damnentur, abjecerint, a communione Ecclesae, Usandri populi coetu, pro eo, quod conjugium, em maculant, excludantuν . Dicem dum adhuc superest de posterioribus illis verbis : Eadem lax erit illi, qui seniorem suum interfecerit, quae in Capitularibus desiderantur Hanc porro adiectionem ego arbitror factam ab aliquo studiosis, qui, quot statutum erat de viris uxores occidem ibus, ad uxores extendere voluit, quae viros suos amore secundi conjugii occidoriat; quod perspicuum erit, si nomine scolaril virum intelligamus, quemadmoduπ.
92쪽
lib. 6. cap. 39. legimus: Si mulier maritum suum caussa fornicationis veneno intermcit , avo quacumque arte perimere facit, quia dominum , EP seniorem suum occidit, decem annis poeniteat. Sane senioris nomen vulgo pro domino habitum est in legibbus Longobardorum: at si ita generaliter in canone isto acciperetur, parum ea adjectio cum superioribus consonaret. Quamobrem aptior mihi ea videtur vocabuli significatio, si specialiter pro marito intelligamus, cum alias nulla sit vocabuli improprietas, quod illud alicubi pro marito acceptum fuisse noverimus. Canon E . de consecr. dist. a. habetur in Poenitentiali Antonii Augustini Roma- e. no, titulo s. cap. io . his verbis: Si vero per negligentiam aliquid de sanguine Domini silia verit .in terram, linguabitur, tabula radetur . Si non fuerit tabula, ut non di t. a. conculcetur, locus corradetur, eae igne consumetur, e cinis intra altare recondetur, ta
cerdor quadragima diebus paeniteat. Si supeν altare sillaverit calis , sorbeat Minister Auam, eu tribus diebus paeniteat. Si per linteum altaris ad anuis sula perveherit quatuor diebus paeniteat; s usque ad tertium, novem diebus paeniteat; s usque quartum, quindecim diebus poeniteat, ta linteamina, quae tetigerint flulam, stribus vicibus Minister abruat, calice supposto, P aqua ablutionis fumatur, est juxta altare recondatur. Eadem propemodum leguntur in Capitulis Theodori Cantuariensis a Petito editis cap. si . ibi: Si vero per negligentiam de calice aliqui/ sillaverit in terram , tabula radetur: s non fuerit tabula , ut nou conculaetur, locus corradetur , est in igne eo metur, edi cinis intra altare recondetur, es Sacerdos quadraginta dies paeniteat. Si super altare sillaserit calix, sorbera Miniser filiam, tres dies poeniteat, s usque ad tertiam , novem dies , s inque ad quartam , quindecim dies . Et linteamina quae rei
gerunt stillam, tribus Minister alluat vicibus calice subtus posto, aqua ablutionis se νωιών, ω juxta aliare recondatur. Similia quaedam habentur in judiciis Gregorii Papae 3. cap. 28. ibi: Si super altare silia verit ealis , sorbeat Minister filiam, Est
tribus diebus poeniteat, ω linteamina , quae tetigerit silla, per tres abluantur vices,
calice subterposto, aqua ablutionis in ignem projiciatur. Non igitur Pio Papae tribuemda erant haec a nuperis collectoribus, sed potius editis Poenitentialibus , in quibus passim de similibus Sacerdotum delicus, ac poenitentia actum est.
93쪽
Canones Aniceti Papae nomine apud Gratianum editi sunt
sequentes . Can. 2 r. dist. 23. ex integris epistolae exemplaribus supplendus. Cas. 4. dist. 64. supplenήus ex integris epistolae exemplaribuι. Can. r. dist. 66. jungendus cum cian. dist. 64. Can. a. dis. 99. non congruit Aniceti temporibus .c an s. cm. 9. qu st. 3. reserendus ad canonem p. Concilii Amtiocheni . n. 6. caz. 9. qu. 3. non congruis temporibus Aniceti.
AN Pius, an potius Anicetus Hygino successerit, in praecedentis capitis initio satis discussum arbitror, ut propterea illorum sit opinio recipienda, qui Anicetum Pio successisse serunt. Horum itaque velligia prementes, asseremus Anicetum ab anno 167. , usque ad annum I s. summum Pontificarum gessisse, quo anno mar tyrii palmam adeptus eth sub Μareo Aurelio, Ac Lucio Vero . Unicam hujus --mine composuit epitiolam Isidorus Mercator , cui haec adposita fuit inscriptio: Ansecetus uniuersi Ecclesiis per GaIliae provincias consitutis in Domino salutem. Haec au tem data epistolam claudit. Data 8. Kal. Iunii Grilleano, S Rufino viris claνψsCog. Μercator in hac parte se se fere semper veterum consulatuum imperitum vitea rite etenim nullus unquam Consulatus extitit Gallicani simul ia Rufini, immo me sejuncti tempore Aniceti consules fuerunt. Legimus quidem Romulum Gallicanum Misisse consulatum cum Antillio Vetere, sed anno 1 12. sub Telesphoro . Scimus item Lucium Antonium Rufinum consulatum gessisse cum Servio Octavio Laena , seu Pontiano, sed anno x 3 3. sub Sixto. Scimus rursum Cuspium Rufinum consula' tum gessisse cum Lucio Quadrato, sive, ut aliis placet, cum Lucio Torquato, sed anno 144. sub Telesphoro. Scimus demum Brutium Praesentem , 8c Μarcum An'tonium Rufinam consulatum gessisse, sed anno is s. sub Hygino. Attamen consa' latum Gallicani, aut Rufini dub Aniceto penitus ignoramus. Plura alia nobis idem Isidorus argumenta suppeditavit , ex quibus etiam in 'hac epistola, ut in ceteri aliis, eum tamquam insigetem deceptorem agnosteremus. Nam usus vulgatae Hie'ronymi versionis, nomina Archiepiscoporum, Primatum , & Patriarcharum usur Pata, compositae sine ordine sententiae recentiorum Patrum, ac Conciliorum Per spicue indicant, epistolam nullatenus Aniceti temporibus congruere , nec Propterea Aniceto ipsi esse tribuendam. Constabunt haec vel in ipsis Gratiani fragmentis, quae
n. 4. Exorditur Anicetus oerbis Leonis Magni, quae habentur di epist. ejus 3 a. , dein de statim subdit: De ordinationibus vero Episcoporum , super quibus nos consulere volub/ist. ει. , olim in Sancti Praedeceseris nostri A MIeti ordinationibus quaedam iam decreta e
perimu/; scimυι enim Beatissimum Iacobum, qui dicebatur justus, qui etiam secundum
94쪽
. De Aniceto. carnem fratre Domini nuneupatus es, a Petro, Iacobo, F Iobanne Apostolis Hidros θmorum Episcopum esse o dinatum . Si autem 'non m 3ΠGF, quam a tribus Apostolis tantiis vir fuit ordinatus Episcopus, patet profecto eos formam instituente Domino tradidisse, noumimus , quam a tribus Episcopis Episcopum ordinuri debere . Sed cre1cente numera Di scoporum, nisi necessitas intervenerit, debent etiam plures augeri ' ides si Arct episereris diem obi is, ta alter ordinandus Archiepiscopas eleuus f erit, omnes ejusdem Pro M. Discupi ad sedem Metropoleos conveniant, ut ab omnibus ine ordinetur. Oportet aditem, ut 01e , qui illis omnibus praeesse debet, ab omnibus illis eligatur, c ordinetur; reli ivero comprovinciales Episcopi, si necesse fuerit, ceteris consentientitas , a tribus justu Amehiepiscopi consurari possunt Episcopis . Sed melius est, si ipse cum omnibus eum, qui dignus es, elegerit, est cuncti pariter sacra νerint Pontiscem. Et licet istud necessitate eo- gente coneelsum si, illud tamen, quod de Arelae scopi consecratione praedictum es, a que praeceptum, ides ut omnes Horesanei eum ordinent, nullatenua immutari licet, quia qui illis pnaeest , ab omnibus Ephcopis , quibus praeest, debet constitui. Sin aliter praesumtum fueris, miribus carere non dubium est, quia irrita eris ejus secus acta ordinatio. Eκ his supplendi erunt apud Gratianum canon ς. dist. 6 ., & canon et . dist. 66., quos depravavit ipse Collector, atque corrupit. Interea Vero nonnulla adnotare exinde juvabit, ex quibus facile deducetur, monumenta haec vetultillimis Pontifici-hus adscribi nullatenus posse. Quod enim in primis memoretur epistola Anacleti Pontificis, quae numero a. est ex Isidorianis , & cujus eadem propemodum vel bahic repetuntur, indicat Isidorum de suis mercibus saepius gloriari. Quod autem subditur, Iacobum Fratrem Domini a tribus Apostolis fuisse in Episcopum ordinatum, Petro videlicet, lacobo, & Iohanne, pudendum mendacium est: quid enim hujusmodi ordinatione opus habebat Iacobus ' Apostoli omnes Episcopalem potestatem a Christo Domino acceperant, immo de Iacobo veterum Patrum traditici restatur, quemadmodum superius animadverti cap. a. ad canonem a. dist 66. : Neque major ratio esse poterat, cur Iacobus frater Domini a Petro, Iacobo, &Johanne ordinaretur, quam e converso ab Iacobo fratre Domini Petrus, Iacobus, S Iohannes . Praeterea ibidem ex divina traditione per Apostolos significata asseritur constitutum, ut a tribus talem Episcopis consecratio fieret Episcoporum, quando tamen aliter docet canon primus ex Apostolicis, qui, licet Apostolicus vere
non sit, quinti sane saeculi exhibet Ecclesiallicam disciplinam. Nihil addo de ordinationibus Metropolitarum , quas ab omnibus Provinciae Episcopis celebrandas vult Isidorus in unum convenientibus: siquidem docere deberet Isidorus idem, jam tum fuisse provincias distributas , institutos Archiepiscopos, ac potuisse conventus fieri Episcoporum Provinciales, quae omnia nonnis recentioribus saeculis demonstrarentur. Pergit auctor epistolae , & ait: Ipse autem Archiepiscopus nihil de eorum causa , aut de aliis communibus juxta statuta Apostoloνum, absque cunctorum illorum agat μυ- iis , nec illi, nis quantum ad proprias Parochias pertinet, Ine suo ; quoniam tali gau- sdet concordia Altisimus, ta gloriatur in membris suis. Hic est canori s. cau. 9. qu. 3. , ubi Apostolorum statuta illa memorantur, quae demum posteriore mate prodierunt; videlicet canon 3 s. ex Apostolicis, quo statutum legimus apud Dionysium Exiguum, Episcopos nihil peragere sine conscientia illius, qui primus inter ipsos habetur, quemadmodum eum, qui primus habetur, sine conscientia Episcoporum. Potius autem haec tribuenda sunt Concilio Antiocheno ean. 9., cujus sententia est
95쪽
so Pars seeunda . Caput IxSequuntur post haec verba can. a. diit. 99. a Romanis Correctoribus ad integros epistolae codices exacta, ubi eadem traduntur de Prisnatum, atque Archiepiscoporum ossiciis, ac nominibus, quasi haec ab Apostolis ipsis constituta fuissent. Nondum vero recedit Mercator a Metropolitanis. Nam itatim haec subjicit: Si autem aliquis MetropoIitanorum inflatus suerit tac. quae habentur in can. 6. cau. s. qu. 3. , ubi auctor epistolae de more suo nihiI omittendum censuit de judiciis Episcopalibus. Notanda sane sunt postrema canonis verba: ut minissa de eo sal, ω c teri timorem habeant. Quomodo enim hisce verbis terrere Episcopos omnes An, cetus poterat, qui una cum Omnibus Episcopis insaevientibus Ethnicis terrebatur , si in eo aliquid minae Ethnicorum valebant 7 Post nonnulla, haec sequuntur prope finem epistolae . Prohibete, fratres, per universas regionum vestrarum Ecclesas, ut Clerici, qui laicis, smplicitiis, mirtutis, honestatis, pudicitiae, eae gravitatis exemplar esse debent, ac seipsos , ωηqvam signum purioris vitae radioribus ad imitationem prudenter obibere juxta Aposolum comam non nutriant, sed desuper caput in modum spherae ratiant, quia scut discreti debent esse in emυersatione, ira in tonsura, omni habitu disereti debent adparere . Ex his supplere quisque Poterit canonem ax. diit. 23., cujus sententiam non inteSram retulit Gratianus. Quod si haec expendere lubeat abjectis nonnullorum praejudiciis, facile constabit Aniceti temporibus non congruere, ac tanto minus Apostoli prerce tum haberi. Quis enim sibi facile persuadeat, vetuit illi mis temporibus Clericos ita incessisse, ut a laicis distinguerentur vestibus, ea praesertim ratione, ut comam deponerent , 8c desuper caput in modum spherae raderent 7 Μos iste, aut lex , si qua sitisset, minus opportuna, dicenda foret; quid enim aliud esset, quam Clericos aut lusibus Ethnicorum magis magisque exponere, immo di facilius perdendos, mactandosque exhiberet Num ii, qui latebras quaerebant, ut saevitiem gentium evitarent, signa corporalis habitus gerebant, quibus facilius secernerentur a ceteris, ac dignoscerentur 7 Praeterea ubinam demonstratur Apostoli praeceptum, quod Mercutor commemorat Τ Nullum sane aliud esse potest, quam quod habetur in epith. r. ad Corint. cap. IO. ibi: Vir quidem, s comam nutriat, ignominia est illi. Sed haec generalia sunt, de communia tam laicis, quam Clericis, dc ad veterum mores Pertinent, quibus turpe viris habebatur comam laxare. Immo Se posteriore aetate sicut barbam, ita 8e comam nutrire menitentibus injungebatur, quemadmodum
Isidorus docet in libris ossiciorum apud Rhabanum in epili. ad Heribaldum ibi
Hi, qui paenitemiam gerunt, capillas, ta barbam nstriant, ut demonstrent abundantiam criminum, quibus caput peccatoris gravatur. Capilli enim pro vitiis accipiuntur ,
scut scriptum est: eae crinitas peccatorum suorum unusquisque constringitur. Et quidem
Londebantur apud vetere q capilli, non radebantur, quemadmodum docet Gregorius Magnus in lib. i. epistolarum epist. 24. his verbis: unde recte ad Eetechielem dicitur. Sacerdotes caput suum non radant, neque comam nutriant; sed tondentes attondeant capita sus. Quid enim Anant capuli in eapite, nis exteriores cogitationes in mente Τ . . . . Quia ergo cuncti, qui praesunt, habere quidem sollicitudines exteriores de bent , nec tamen eis vehementer incumbere; Sacer/otes recte caput prohibentur radere, est comam nutrire, ut cogitationes carnis de vita subditorum nec a se funditus amputent, nec rursum os eνessendum nimis relaxente unde benedicitur: tondentes tondeant capita sua,
ut videlicet eurae temporalis sollicitudinis, ta ad quantum necesse es pro Ieant, edi tamen recidantis citius, ne immoderviis1 excrescant .... quo capilli in capise Sacerdotis se
96쪽
De Aniceto . ytvantur, ut est eooperiant, ει resecantur, ne oculos claudant. Itaque si Gregorii Magni tempore nondum obtinuit, immo vetitum eli Sacerdotes caput radere, cur Mercator de radendis capillis Apostolicum fingit praeceptum , cur renovare conatur praeceptum ipsum per Aniceti decretales Τ Quod Clerici in detonso capite coronam capillorum Paullo laxiorum relinquerent, receptum fuit in Ecclesia ieptimo circiter saeculo , quemadmodum adparet ex Concilio Toletano A. anni 63 o. can. r. ibi. omnea Clerici, vel Iectores, sicut Levitae G Sacerdotes detonso superius toto empite inferius solam circuli coronam relinquant , non sicut hucusque in Galliciae partibus facere lectores ridentur, qui prolixis, ut laici, comis in solo capitis apice modicum rim tum tondent. Ritus enim iste in Hispania huc usque haereticorum fuit. Hanc eandem tonsurae formam exhibuit saeculo . S. Germanus Patriarcha Constantinopolitanus in theoria rerum sacrarum, Gregorius Turonensis de vitis Patrum cap. 17. , & Beda lib. 4. historiae Anglorum cap. i. Ceterum prioribus Ecclesiae saeculis nulla in exteriore corporis habitu distinctio fuit inter Clericos, laicosque fideles: hinc Hieronymus epiit. 17. ait: quicumque novissimus fuerit, hic primus putatur: in vesta nulla discretio, nulla admiratio : utcumque placuerit incedere, nec detractionis est, nec laudis eaec.
Capita Soteri tributa haec sunt.
Ex epist. a. Can. a s. dist. 23. non congruit temporibus sterii.
.... J Can. F8. de cons dist. I. est potius Concilii Tolatani XI. Adjiciunxvr Cais. si δε eons dist. i. referendus ad Capitularia Francorum. Can. 17. de cons dist. a. est potius Concilii a. Cabilonensis.
A Uctor libri Pontificalis, qui Damaso tribuitur , refert Soterem ultra novem
annos Pontificatum Μaximum gelsisse. Sed viri eruditi, inter quos Severinus Binius, quatuor tantummodo annis illum in Pontificatu vixisse contendunt, scilicet ab anno i s. qui est 13. Aurelii Imperatoris, usque ad annum 179. imperante adhuc Aurelio. Porro tune tempo is Marcus Aurelius Imperator christianis graius, a quibus beneficia quaedam acceperat, constituit literis ad Senatum datis, nequis ex eo tantummodo accusaretur , quod christianus esset; quamobrem Ethnicis Christiani nominis inimicis occafio oblata fuit, ut Christianis crimina quaedam assingerent, ut eosdem coram publicis Magistratibus accusarent. Patet id ex literis martyrum Lugdunensum apud Eusebium lib.' s. cap. t. Hinc licet Christiani ob id apertissime non damnarentur, quod Christo nomε n dedissent, quotidie tamen alio praetextu vexabantur, inter quos ipsemet Sorer cruciatus obiit, vir ceteroqui Oprimus,
97쪽
ς x Pars siecunda. Caput x. purus sceleris, amittarum Ecclesiarum . indigentiumque solatium , ut Dionysius
Alexandrinus refert. Duas hujus Pontificis nomine apud Isidorum Μercatorem hahemus epit totas. Prior ad Campanos scripta fertur Rustico, & Aquilino Consulibus. Sed cum Rusticus, & Aquilinus consulatum gesserint anno 164., & sic a nis undecim, antequam Soter in Pontificem eligeretur, jure optimo a viris eruditis cpistola inter apocryphas recensetur. Sed, ad rem meam quod attinet, non ulterius in hac immoror , cum Gratianus nullum ex eadem fraSmentum exceperit .
Altera hane habet inscriptionem: Dilasti mis fratribus per Italis provincias Sanctis constitatis Discopis Soter Papa ; & data est is. XaI. Iunii, Cethego est Clara
viris clariff. Cos. Hic consulatus incidit in annum i 7 a. , & Propterea triennium antequam Soter in Pontificem fuisset electus. Quamobrem grave argumentum R, est, ut sicut ceteras, ita & has Isidori merces rejiciamus. Neque vero alia ad hanerem ipsam deesse possunt argumenta: priora epistolae verba haec sunt: Divinis praeceptis, ta Apostolicis monitis informamur , ut pro omnium Ecclesarum satu impigra vigilemus assests , ut squid ustuam reprehensioni invenitur obnoxium , eeleri sollicitudine ab ignorantiae imperitia , si praesιmtionis usurpatione revocemus. Quis statim in his non agnoscit & stilum , & verba ipsa Leonis Magni, qualia leguntur in epist. 4.juxta veteres editionesῖ Quidnam vero est, quod celeri sollicitudine erat revocan- .αs. dum, corrigendumque Soteri y En verba epistolae subsequentia, quae refert Gra-d I 3 tianus in can. a s. dist. 23. Sacratas Deo Deminas, veι Monachas, sacra vasa, vel sacratas pallas penes vos contingere, ta incensum circa altaria deserre perlatum est ad Apostolicam Sedem : quae omnia reprehensione, vituperatione plena ebe, nulli sapientium dubium es. Quapropter hujus Sanctae Se iis auctoritate haec omnia τobis r seeare sunditus , quanto citius poteritis, censem&s : di ne pessis haec Iatius divulgetur peν omnes provincias, abstergi citis: me mandamus. hic quidem concluditur Gratiani caput . Lubet autem cum Μercatore progredi, ut exinde liqueat, quam inordinata congeratur rerum, sententiarumque farrago . Ait enim Apostolus: despondi enim mos uni viro virginem eastam exhibere Chrso . Illa est enim virgo Ecclesia, sponsa unius viri Christi, quae nullo se patitur errore, vel inhoηesta reprehensone vitiari, ut pretatim mundum una su nobis unius castae communionis integritas. inde consurgite, cha-νusmi, cum Deo οῦ ω ad stite ei induentes arma spirituό adversus malignantes centra idem ejus Uc. Nemo non videt, quantum diitent pol teriora haec a prioribus, &quantum priora dissonent ab aetate Soteris: vel una Monacharum mentio vix quinto, aut sexto saeculo epistolam hanc tribui posse demonitrat.
De ceteris capitibus Soteri tributis.
Cis., s. Sunt adhuc nonnulla Soteri adscripta, quae ejusdem Pontificis minime sunt nee
cai. 21. eidem a quoquam veterum adtributa. Ex his est inprimis Canon IG. cau. dia . cu.
4. Primus Burchardus ex cap. 3. decretorum Soteris PaPae laudavit lib. ix. eap
98쪽
De Satere. x8. Vetustiores Collectores non eat Sotere, sed ex Beda se describere professi sunt. Sic Regino Prumiensis lib. a. cap. 323. habet: ex dictis Bedae Presbyteri: Si aliquid forte nos incautius iura se contigerit, quod observatum priorem vergat in exitum , illud consuo salubriori mutandum noverimus, ac magis instante necessitatς per jurandum nobis, quam persecto juramento in aliud crimen majus esse divertendum. Haec porro e Ddem sunt cum Gratiani verbis: immo Gratianus idem eadem ipsa Bedae nomine retulit in can. 6. cau. 22. qu. 4., habenturque in homilia ejusdem in decollat. S. Iohannis. Burchardus etiam primus in cap. 73. lib. 3. Soteris Papae nomine retulit verba canonis s8. de cons. dist. x. , qui propterea posterioribus Collectoribus canonum falsis suis inscriptionibus occasionem dedit errandi. Auctor palearum facile deceptus est: non tamen Gratianus, qui in can. x s. cau. 7. qu. I. idem decretum retulit, sed nomine Concilii Toletani XI., quod jam nos suo in loco expendimus in priore hujus operis parte , ubi de Conciliis Toletanis dii seruimus . Quod si nullam debemus Murchardo fidem in inscriptione dicti canonis 18. de
Cons. dist. r. , quem ipse nomine Soteris laudavit in lib. 3. cap. 73. num fides Praestanda erit in capite sequenti, seu γ*., quod ita inscripsit: ex eodem' illius sen-zentiam, Si verba exhibet Gratianus in can. 61. de cons dist. a. , ubi Correctores Romani adnotarunt similia propemodum sint in Concilio Μoguntino I. cap. 43. Cardinalis Bona lib. t. rerum liturgicarum cap. I 3., asserit hoc caput falso tributum esse Soteri ea de caussa, quia Soteris tempore nondum irrepserat abusus missae solitariae . Primum enim haec consuetudo penes Μonachos esse coepit, cum illorum nonnulli Sacerdotio insigniri coeperunt; ut enim solitariae vitae institutione glori hantur , ita & solitario in loco sacra mysteria sine testibus celebrabant: quod post saeculum octavum occasionem dedit nonnullis Conciliis improbandi. Apud Regino. nem nomine Concilii Nannetensis refertur in lib. r. cap. 19 r. hoc decretum e Dei nisit Sanctum Concilium, ut nullus presbyter solus praesumat missam cantare: cui enim dicit, Dominus vobiscum, aut sursum corda, aut gratias agamus Domino Deo nostro, cum ui ι A, si respondeat 7 aut in eamne , ta omnium circumstantium , eum nemo a/st laut quem invitat ad orationem, eum dicit, oremss, csm nullus D, qui secum oret 'Quapropter periculosa superstitio , maxime a monasteriis Monachorsm exterminanda es . Haec retuli, ut constaret ex his Burchardum caput suum com uisse, Si paucis perstrinxisse, una etiam constaret, Μonachorum praecipue causIa decreta hujusmodi fuisse edita, ac proinde Soteri temporibus, quibus necdum Monaclii existebant, minime compnire. Forte autem Burchardus facile adductus est, ut nomen Soteris i scriberet, quia hanc constitutionem inter Francorum Capitularia relatam agnoverit; ipse vero a recensendis Francorum Capitularibus sibi prop'suerat abstinendum . Sane in lib. s. Capitularium cap. 1s s. similia leguntur his verbἰs: Nullus Presb
ter, ut nobis iidetur, solus missum. εantare recte valet: quomodo enim dicet Dominus.
vobiscum, ves sursum corda admonebit habere, Et alia multa his smilia, cum aliua .nemo cum eo stἶSimilia quoque statuta legimus in Concilio Parisiensi 6. Iib. i. cap. 48. , relata in additionem a. Capitular. cap. s. Similia demum in capitulis Hera
Burchardum denique incusare debemus, si Soteris nomine ipse primum, dein, de Gratianus inscripserint canonem 1 . de cons. dist. a. , qui potius referendus erat ad Francorum Capitularia, videlicet ad canonem 4 . Conci Iii Cabilonensis a quem
99쪽
quem hodie habemus in additione 3. Francorum Caphaearlam cap. 67. eisdem omnibus verbis, quibus apud Gratianum descriptus est . Ipsa autem poenitentium memtio , qui quotannis in caena Domini Eucharistiae sumendae caussa reconciliati dicuntur, recentiorem, & mediae aetatis indieat Ecclesiasticam disciplinam, ut vel ex ea ratione a Sotere Pontifice idem canon abjudicandus videatur.
Ex epistola Eleutherii ad provincias Galliae hi canones descripti sunt. Apocryphi om- κ
Gn. 4. cas. a. qu. 1. pertinet ad commentaria in Paullum Ambram tributa . Gn. s s. cau. a. qu. 7. consonat cum can. 3. dist. 83. ει can. 3.
Cas. 3. cas. 3. F. 3. ex integris epistolae exemplaribus supplendus. Can. IT. caia. 3. qu. 7. perperam Λικtι nomine laudatus . Can. a. cau. 3. qu. s. est potius Concilii 4. Carthagineos, MAniani Interpretis. Can. I. cII. 3. qu. 6. ex integris exemplaribus emendandus e Can. II. cas. 3O. q. . F. pertinet ad ι. i. cod. Theod. de judiciis,
juncta interpνetatione Aniani. Soteri in Pontificatu successit Eleutherius Marco Aurelio imperante anno II p., vixitque usque ad annum 194. fortalss primus ex Pontificibus, qui non mam tyrio vitam compleverit; quamquam enim alicubi martyris nomine appelletur , minime probari exinde poteli, illum vere martyrem occubuisse; novum enim non est apud veteres eos etiam dictos fulsis martyres, qui nonnulla pro Christi nom, ne sustinuerint; etiamsi martyres non occubuerint. 1sidorus Μercator unam Ele therio epjstolam adfiniat, hac inscriptione: FIeutherius Episcopus universs Ecessis μν GaIliae provincias Domino militantibus in Domino salutem; fertur autem data s. Idus Iulii Paterno, θ' Bradus viris clarissimis C. f. Verum nullus alius legitur PM terni consulatus in consularibus fastis, nisi cum Torquato , illeque incidit in annum Christi f., ae proinde longe ante Pontificatum Eleutherii. Quod argumentum ad enervandam Μercatoris fidem adeo grave visum est illis, qui facile decipi se sinunt, ut conati fuerint Paterni nomen immutare, illiusque vice substituere Tria-Tium Μaternum, qui cum Marco Aurelio Bradua consulatum gellit anno Christix8 . sed frustra ad hujusmodi vocum immutatione; confugitur, ubi tota epistola argumentum est fictitii monumenti. Hinc viri gravissimi aeque ac eruditissimi eamdem reiicere non dubitarunt, inter quos sunt, Baronius ad annum 147. S. I. , Contius in notis ad canonem Q. cau. 3o. M. f., & Antonius Augustinus in cap.
100쪽
De EIeutherio. 9sg. collectionis Hadriani I. Porro praeterquamquod huius epistola auctor vulgatam Hieronymi versionem sequatur, usurpat pallim sententias recentiorum scriptorum, nimirum Leonis Magni, auctoris Commentarii in Paullum sub tituIo Ambrosii . Conciliorum Carthaginensis , & Toletaret 6., item legum codicis Τheodosiani juncta interpretatione Aniani. Initio hujus epistolae post usurpatam sententiam Leonis Magni, nonnulla praefatur de promiscua comestione escarum , tradens, nihil esse, quod evitare quisquam debeat, quali in Gallicanis provinciis Tatiani haeresis
grassaretur I Post haec vero, nullo rerum ordine servato, ad accusationes Clerico-Tum transit, ad quas Isidorus Mercator post innumeras digressiones saepe numero Te vertitur, his verbis: De accusationibus ergo Claricorum, super quibus consulit sumtis, quia omnes eorum accusationes difficile es ad Sedem Ap licam deserre, initiis Episco- porum tantum judicia hue deserantur, ut hujus Sanctae dedis auctoritate Iniantur, sculab Apostolis , eorumque successeribus , multorum consensu Episcoporum, jam definitum est.
Nec in eorum Ecclesia alii aut praeponantur, aut ordinentur, antequam hic eorum ju- se terminentuν negotia. Quoniam, quam via liceat apud provinciales, edi Meti spolitanos, atque t rimates eorum ventilare accusationes, vel crimininιones , non ramen licet
donire secus , quam praedictum es. Reliquorum vero Clericorum caussas apud Provinciates , ω .intropolitanos, ac Primates , ventilare, id Iuste snire licet. Haec retulit Gratianus tu can. 7. cau. 3. qu. 6. , sed verbis adeo turbatis, inversoque ordine descriptis, vi non eadem Prorsus videantur . Iure autem postulare quispiam a Mercatore post et, ubinam de Apostolicis conititutionibus, quas ipse ad rem pro-Positam commemorat, conitet ' V ereor, ne nomine conititutionum ab Apossis, eorumque succedoribus multorum consensu hpiscoporum editarum intellexerit statuta Concilii Sardicensis can. 4. , ubi nonnulla his maxime consentanea definita deprehendimus , & sic Eleutherium inducat recentioris Concilii jura commemorantem. Pergit Ilercator: Iudicantem tamen oportet cuncta rimari, eri ordιnem rerum plana Gn. . inquistione discutere , interrogandi, ac proponendi, adjiciendique praebita patientia ab eo, c t . 3o' ut ibi assis ambarum partium limitata si pleniter, nee litigantibus iudex prius sucu μ' velit sententia obviare , nis qua D Us iam peractis omnibus nihil habeant in quaestione, quod proponant; ω tam ita. areis ventiletur , quousque rei veritas involatur . Frequenter interrogare oportet, ne aliquid praetermissum fortasse remaneat, quod annecti cρη veniat . 'Hic est canon II. Cau. 3 o. qu. f., cujus verba integra fere excerPta sunt ex codice Theodosiano lib. Σ. tit. is. l. i. , & interpretatione Aniani eidem legi subjecta; hinc ait ad hunc canonem Contias: multerinam esse hanc Eleutherii epis Iam vel ex hoc fragmento liquet, hine enim sunt verba Coae stantini Imperatoris in I. r. cod. Theodos de judiciis, quae plusquam centum post Eleutherium annis sunt a Constantino rescripta, quae illius epistatae fabricator 1 sppresso nomine compilavit. Sequuntur statim in epistola verba canonis 3. cau. 3. qu. 3. , sed alia est sen- Coa. r. tentia epit totae Eleutherio tritare , alia Gratiani: stenim in integra epistola sermo cas. 3.fit de induciis, quae concedi debeat, ut judex in caussa cognoscat, nequid omiserum in caussa adpareat, neve praepropere sententia dicatur . En ipsam et epistolae verba integra: Nee Iitigantibus 'IM Wius sua velit sententia obviare, nis quando iis jam peractis omnibus nihil haheau in quaestione, quod proponant: tamdiu actio τω-
tuetur , quo sue rei veritas invenimium Fre Menter interrogare oportet, ne aliguid praetermissum fores se remaneat, quod adnecti conveniat. Induciae enim non modicae ad inqui