장음표시 사용
121쪽
ris Pars secunda. Captit xj. thium retulit quasi latam adversus eos, qui res Ecclesiasticas minus fideliter administrarent. Quid vero significare voluit Mercator illius poenae comminatione , quam graviorem esse dixit morte Ananiae, & Saphirae, vocavitque anathema Maranatha tDepromta est haec formula ex epist. i. ad Corinthios cap. ult. in fine ibi: Siquianon amat Dominum nostrum Jesum Christum, sit anathema . Maranatha. Phrasis haec rei I aulli erat valde accommodata, ac deceptori Isidoro parum conveniebat. S. Hieronymus in libro do nominibus Hebraicis vocem Maranatha interpretatur: Dominus. noser veniet. Num vero haec formula anathematis quidpiam gravius anathemati simplici adjiciat, incertum eth apud eruditos. Arbitrantur nonnulli voce Maranatha nihil aliud significare, quam confirmationem anathematis a Deo , auLCoram Deo faciendam; eodem modo, quo solet in suis ritibus Ecclesia adjicere vocem Amen, quasi per eam quod factum, aut dicham est confirmetur; ac propterea vox Maranatha verbis Apostolis adjecta idem significabit, atque haec : Si quis non amat Dominum myyrum Jesum Christum, su anatbema. Amem seu confirmet Deus, seu ita sit, aut similia. Putant alii vocem Maranatha anathemati adjunctam significare gravissimam excommunicationis speciem, quae scilicet nuspiam amplius, ne in mortis quidem articulo, remittatur; quasi vox Maranatha significet, Deum in
altera vita esse anathema confirmaturum, atque reum hujus mathematis aeternis
cruciatibus damnaturum. Alii demum ntiunt S. Paullum ideo eam usurpasse phrasm, quod praevideret Deum brevi Iucaeos omnes puniturum Ierosolymorum eversione , quasi iste fuerit Apostoli sensus: Qui non amat Dominum Iesum Christumst anathema; quod Deus adveniens brevi ulciscetur in Iudaeis, qui, quoniam Christum minime dilexerunt, ita deplorandum suae gentis excidium patientur. Meum non est inter varias sacrorum Interpretum opiniones sententiam ferre . Dixerim Camen, quod ad rem meam attinet, nullam ex hisce allatis interpretationibus Urbani, seu Μercatoris proposito convenire. Nam si Urbanum interpretari velimus, ut anathema indixerit Maranatha, ad significandam meram anathematis confirmationem , id non cohaerebit integrae sententiae Urbano tributae, ubi apparet anathema hujusmodi fuisse usurpatum pro grauissima quadam specie anathematis , quae gravior sit poena mortis, quam divinitus perpessi sunt Ananias, & Saphira . Si Vocem sumamus pro anathemate, quod nusquam sit remittendum, non ipse sibimet Urbanus constabit, dum subdit: Quoniam juxta Apostolum tradere oportet hujus no i hominem Satanae, ut Spiritus salvus sit in Iie Domini. Demum si vocem acci-Piamus pro eo anathemate designando, quo Paullus comminabatur Iudaeis Ierosolymorum eversionem, non video, qua ratione hac anathematis specie instigenda uti posset Urbanus. Agnoscenda potius, ut in ceteris, ita & hoc in loco cras a decep- roris imperitia, qui peregrinis vocibus in sacris literis optime adpositis uti maluit ad inanem ostentationem, sive suis convenirent sententiis, sive prorsus alienae deinprehenderentur . Gn. 16. Revertamur ad ea, quae subdidit Isidorus: ibi: Memoratis ergo argumentationibus, Mςmo ac cultibus istantum Ecclesiae, quibus Episcopi prodent, Domino adminiculante creverant tae. Leguntur haec integra in fine canonis 16. Cau. in. qu. 1., cujus Prioracu. i. verba jam superius expendebam. At in his quis non videat, exhiberi florentissimum Ecclesiae statum, qualis vix temporibus aureis, pacatisque Constantini Μagni adgnosci potuisset, qualis e contrario esse non poterat tempore Urbani, dum E
clesia diris vexationibus quassabatur Τ Hinc quicumque ad interpretationem accessirit
122쪽
De et ham. 07rit illorum verborum in fine canonis descriptorum jam dissa damnatione feriatur . operae pretium habebit, ut haec superioribus nectat ; videlicet damnationem adgnoscat inflictam exilii , deportationis, infamiae, carceris, & anathematis, quod dicitur Maranatha, quae omnia non convenire Urbano abunde superius demonstra
Pernit auctor epistolae, & ait in Ecclesiis constitutas, & praeparatas fuisse se- si des excessas, in quibus, quasi in thronis, sederent Episcopi, idque ob honorem Episcopalis dignitatis; concluditque : Ideo ista praetulimus, earisimi, ut intelligatis
potestatem Episcoporum, in eisque Deum veneremini, ta eos, ut animas vestras, dii gatis: ta quibus ilii non comm stas, non communicetiι , tu quor decerim, neu recipiatis . Halde enim timenda es sententia Episcopi, licet injuste liget aliquem, quod immen summopore praesidere debet. Rutulu haec Gratianus in can. 27. cau. II. qu.
Postrema haec verba depromta videntur ex homilia 26. in Evangelia Gregorii Μagni, ubi ita legitur: Sub magno moderamine Ea res Ecclesin vel, Iolvere studeantives ligare. JU ωrrum iuste , an injuste obliget pastor, pastoris tamen Iententia gregi ti- 'memia es, ne is, qui subest cum injuste sors tan ligatur, ipjam obligationis juae sententiam ex alia culpa mereatur. Quod autem de sublimiore sede Episcopali in Ecclesia coustituenda praemiserat Μercator, depromsit ex canone 3 s. Concilii Carthaginensiis 4. sive canone 1 o. diit. 9s. Poth haec hortatur Urbanus fideles omnes, ut in fide , quam susceperunt, firmi Cen. λter perseverent, & subdite Et quicumque vestrum communem vitam sulceptam talet, g. i- ω vovit se nihiι proprium habere , videat, ne pollicitationem suam irritam faciat tae. V V Τ qvς Habentur haec in s. 2uicumque can. s. cau. 12. qu. 1., eae quibus adparet, apud qu. Urbanum idem fuisse Christo dedisse nomen, & votum emisi se, quo quisque a se rerum suarum proprietatem penitus abdicaret, quod nemo sanus dixerit, nisi qui Isidori fragmenta supponeret, praesupponentis fideles universos omnia hona sua in Episcoporum manum transtulisse, a quibus dein alimenta sciciperent, quasi Episcopi Ecclesias , veluti Patres familias, administrarent. In fine hujus epistolae leguntur verba canonis t. de cons dist. f., quibus.videtur Cas. 1. Isidorus imitari voluisse Hieronymum in lib. adversus Luciferianos cap. 4. , vitis plura Catholicus adversus Luciferianum disceptat ad hanc materiem pertinentia.
De ceteris canonibus Urbano tributis .
Sunt & alia fragmenta apud Gratianum, quae Urbani Papae nomen exhibent. Ii
tius ex Urbano I., an ex Urbano II. laudentur. Quoniam vero & plura ex ipsis Urbani II. vere sunt, & in pluribus nonnulla continentur, quae Urbano Ι. comgruere nullatenus possunt, cum alias nullus ex illis inter Urbani I. fragmenta reperiatur , satius duxi de his canonibus agere , ubi de Urbano II. inferius sermo est instituendus, excepto canone 4. dist. 6o. , quem jam adscripsi Concilio Beneventano sub Urbano II. celebrato in cap. 63. Primae Partis.
123쪽
Unum tantummodo caput Pontiani nomine retulit Gratianus. D es canos 4. cm. 8. qa. s. sed apoc pis/. π 6bano vita iuncto suffectus est Ponthinus anno as a. , vel, ut aliis placet , anno a 33. Diras sub ipsius Pontificatu vexationes passa fuit EecIesia, inter
quas Pontianus ipse martyr occubuit anno 233. , vel si aliis fides, anno 23 . Duae sunt illius nomine epistolae, quarum prior scripta fertur ad Felicem Succribonum, Se data Severo, di Quintiano Consulibus, seu anno a 37., Posterior sub eorundem consulatu data hane exhibet inscriptionem, Potianus Sanctae, M uniuersalis EceI Iiae Episcopus omnibus recte Dominum colotibus, divinum cultum amantibuι salutem. Ad hanc pertinet canon 4. cau. 3. M. s. ibi: unde suspectra, ast inimicos, aut facile litigantes, ta eos, qui non suns bonae conversmionis, ast quoutim visa es accusabilis, edi qui rectam non renent, ef docent Idem, accusatores esse, edi teles, tu Antecesso. res nostri Apostolica repulerunt auctoritate, no submovemus, atque suturis temporibus excludimus. Iam facile quisquam in illis agnoscet Isidori Μercatoris manum, ejusdemque sententias in pluribus ipsius epistolis usque ad nauseam repetitas. Porro ii, quos antecessores suos Pseudo-Pontianus illic adpellat, sunt auctores epistolarum decretalium, quas hue usque expendimus, seu nemo alius est, quam I fidorus Mercator . Ceterum, quae in dicto canone 4. definita Iegimus, conismant cum sententiis Iulii Pauli, qui in lib. s. tit. 11. sit spectos homines ab accusationibus rejici consonant cum cap. 18. Concilii 4. Carthaginensis, ubi testimonium ejus reprobatur, qui frequenter litigat, edi ad amusansim, sive, ut alit legunt , ad causandum facilis es; consonant insuper cum cap. 6. Concilii Carthaginensis a. , ubi ad accusationes Episcoporum non admittuntur , qui non sunt bonae conversationis consonant demum cum can. 6. Concilii Constantinopolitani, & cat . a. Concilii Carthagine s s 7. ubi repelluntur a testimoruo feIendo, aut accusationibus qui rectam non te
124쪽
Canones Anteri nomine editi. Ex epist.unica. Apocryphi om
Can. 13. cas. 6. u. t. iungendus cum cas. 1 . caia. s. qu. s. Can. 3 .cas. 7. qu. I. ad integra episto exemplaria exigendus.
CV. x s. cas. s. qu. 3. consonat cum sementus ori Hispalensi. Cau. 14. cas. 11.qs. 3. potiss pertinet ad Hieronymum. ITIx mensem unum in Pontificatu vixit Anterus, a fine videlicet anni 233. , vel, V ut aliis placet, a 37. , usque ad initium anni 236. , vel, ut aliis placet, 238. quidquid tradat aestar Pontificalis, qui ultra annos duodecim ejusdem Pontificatum extendit . Ilvas nomine unicam efformavit epistolam Isido me nulla consulari nota adjecta, hac inscriptionei Chariss/'θω -- fer IMt com . que Tolatanam Pracineias Epistosiis Mura scop- ιn Domιno satatem. Haec porro ἐ- ω: -- - - vis viris aPOcryphi monumenti suspicionem praebet: SNquidem nomen Toletanae Provinciae non poterat memorabile esse tempore Anteri,
quo Toletum humile adhuc oppidum erat. Id animadvertit Antonius Augustinus in collectionem Hadriani L cap. 6 a. ita scribens: Suspectum nomen est Toletanae Provinciae, eum tuis temporibus Toletum oppidum fuerit minus nobiae eri. Quum vero Antonium Augustinum laudo, eum laudatum intelligo, qui vel ex origine, vel ex publicis ossiciis in Hispania Mitis, vel ex longo in res antiquissimas studio, potuit , ac debuit rerum praesertim Hispanicarum esse Ionge eruditissimus. Praeterea ad detegendam hujus epistolae falsitatem plura supersunt argumenta , de illa ut plurimum, quibus utimur ad dignostendam Mercatoris manum. Videlicet sacraru in Iiterarum abusus, Ee quidem ex interpretatione Hieronymi, imitatio sententiarum, quae pertinent ad recentiores Patres, Gregorium Magnum , Hieronymum , Isidorum Hispalensem. aliosque nonnullos. Illud singulare in hac epistola falsum legis tur, quod inter Alexandrinos Episcopos quendam Eusebium recenseat contra his storicorum omnium fidem, apud quos a principio Ecclesiae usque ad Anteri aetatem nullus Eusebius apparet, quemadmodum etiam sine teste recensetur inter Episcopos Ephesinos Felix quidam, quos fingit de una in aliam Ecclesiam Apostolica
Praecipuus hujus epistolae scopus pertinet ad Episcoporum translationes, ad quas etiam spectat canon 34. cau. 7. M. 1., Cuius verba leguntur fere in principio epistolae ibi: De mutatione ergo Episcoporum, unde S. Sedem Apostolicam consulere volat is, scitote, eam communi stilitate, atque necessitate feri licere, sed non libitu cujusquam , aut dominatione. Petrus Sanctus magisto noster, edi Princeps Apostolarum, de Antiochia utilitatis causa translatus est Romam, ut ibidem potius proscere posset . Eusebius quoque de quadam parra civitate Apostolica auctoritate mutatus est Aurandriam. Similiteν F δὲκ de civitate, qua ordinatus erat, Hegione civium propter doctrinam, G honam vitam,ssam habebat, communi Episcoporum, ta reliquorum Sacerdotum conmis translatus sube-
125쪽
Ephoum heic Gratianus contra fidem omnium epistolae exemplarium unum, aut alterum suae aetatis collectorem secutus addidit: auctoνitate hujus Sanctae Sedis) Non enim transi de civitate ad civitatem, qsi non suo libus, aut ambitu hoc facit, sed utialitate quadam, aut neeessitate aIiorum hortatu, ed consito potiorum tranaueretur: haec omiserat Gratianus nec transfertur de minori civitate ad majorem , qui hoc non ambitu, . nec propria voluntate fecit, sed aut vi a propria se te pulsus, aut necessitate coactus, aue utilitate Ieci, aut populi non superbe, sed cum h smilitate clegit Gratianus : sed humilite, ab aliis transIatus, ta inthronieatus es , quia homo videt in facie Gratianus haec omisit Deus autem iri corde. Et Dominus per Prophetam loquitur dicens: Dominus scia
ες talionei hminum, quoniam vanae sunt. Non ergo mutat sedem, qui non mutat men. ν m , nee mutat civitatem, qui non sua sponte, sed constio, , electione aliorum mutattire Non ergo migrat de civitate afl eimitatem, qui nm avaritia. causa, nec sponte dimittit suam, set ut jam dictum est, aut pulsus a sede sua, alit necessitate coactus, aut Hestione, exhortatione Sacerdotum, ta populorum translatus est ad alteram civitatem . Nam
scut Episcopi rursum hic prosequitur Gratianus) babent potestatem ordinare regulariteν Episcopos, ta reliquos Sacerdotes, se quoties utilitas, aut necessitas coegerit, supradicto
eri . ta inlisonitare potestatem habent. Gratianus hic rursum addidit: non tamen I ne JMNI -- Dainame stis auctoritate, edi licentia, quae sane Verba in Om nibuq ejusdem Epitiolae exempla MO-- - -c. M intur . Post nonnulla vero, quibus Isbdorus eadem ferme repetit, habentur illa, quae υτ ri -- οῦ. ἐri filis, dicti cano
nis 34. Porro in hoc monumento fabula illa detegitur tum Felicis Epheimi, cum Eusebii Antiocheni, de qua superius iam verba feci r Adparet praeterea Μercat rem voluisse tradere species illas , quibus locum habere non possent constitutiones Concilii Antiocheni can. 21., Concilii Sardicensis can. r. , Concilii Chalcedonensis can. f., & Concilii Carthaginensis 4. can. 3 ., quibus decretum est, ne Episcopi de una in aliam civitatem transirent, aut de minori in majorem migrarent; quorum omnium Conciliorum rationem veluti longe recentiorum Anterus habere non
Post haec abunde pertractata plura coacervat indigesta methodo sacrarum literarum fragmenta epistolae auctor, quae sane singula nescio quis alius compaginare ρο- .rs. tuisset; de subdit: Propterea unicuique praevidendum est, ut summopere se custodiat, est
utiliter se praevidear, ut cum dies extrema, finisque vitae advenerit, non transeat ad precan. 13. pet iam mortem , sed vitam a temam. Facta enim recensentur haec apud Gratianum in v. o. can. s. cau. '. qu. 3. subditorum iudicantur a nobis , nostra vero judicat Deus. Exs merito Mero plebis haec omittit quidem Gratianus in dicto can. is., sed describit in can. a 3. Cau. 6. qu. I. nonnunquam Discopi depravantur, quatenus proclivius ea dant, qui sequuntur. Capite languescente cetera corporis membra infici Iur. Detreiores sunt haec eriam repetit Gratianus in dicto canone. 11. qui vitam, moresque breorum corrumpunt, his, qui substantias aliorum , praediaque diripiunι. Cetera non prose.quor, utpote quae eisdem verbis apud Gratianum recensentur in dicto canone x s.
Nonnulla autem ex his auctor hujus epistolae depromst ex Isidoro Hispalensi ilia lib. 3. sentent larum cap. 42. ibit Facta subdisorum judicantur a nobis, nostra vere j dum Deus & in cap. 38. ejusdem lib. 3. Ex merito plebis, nonnumquam Episcopi d
prauantur , quatenus proclivius corruant, qui sequuntur: capite languescente cetera cPmporis membra in ieiuntur. Et paullo inferi u r Detreiores lunt, quisve doctrina, spe emplis vitam, mores se bonorum corrumpuηt bis, qui subsantis aliorum, praesisqv
126쪽
De Antero. 121 diripiunt. Quae sequuntur Hieronymi esse videntur in epist. 2. ita scribentis : Cave quoque , ne aut linguam, aut avres habeas prurientes, idest, ne aut ipse aliis detrahas aut alios audias detrahentes. Sedens , inruit, aduersus fratrem tuum loquebaris , , adversus filium matris tuae ponebas sandalum . Parce a detractione linguae I custodi sermones tuos , ω scito, quia pro .... cuncta , quae de altis, tua conscientia judicaris . . . Nemo invito auditori libentre reseri; officii tui es non solum oculos castos servare, sed V linguam, nunquid de sormis mulierum di1putes, nec quid Matur in alio, domus alia per te unquam noverit. Et in epist. 13. idem Hieronymus habet: Habeto simplieitatem columiae , ne cuiquam machineris dolos, est serpentis astutiam, ne aliorum supplanteris is diis. Qui haec conferent ad amus sim cum dicto canone I 3. apertissime agnoscent inligner Plagiarium, qualis viris eruditis tandem adparuit Pseudo Isidorus . Idem omnino agnoscetur in canone 14. cau. II. qu. 3., cujus verba subjici pos- ω. 14.sent verbis dicti canonis I 3. cau. 6. qu. i. , quemadmodum iii epistola subjiciuntur. Eadem plane habentur apud Hieronymum in epist. t. & 4. In epistola 4. τ' haec legimus: Non est humilitatio meae, neque mensurae judicare de ceteris, ta de mini ris hecles artim sinistrum quodpiam dicere. Verba epistolae t. sunt tithaec. Abst, ut quidquam Iinistrum de his loquar, qui Apostolico gradui succedentes Chrsi corpus saero ore conficiunt, per quos edi nos Christiani sumus, qui elaves regni caelorum habentes , quodammodo ante judicii diem judicant. Et paullo infra . Et in veteri quidem lege, quicumque Sacerdotibus non obtemperasset, aut extra castra postus lapidabatur a popsio, ausgladio cervice subjecta contemptum expiabat cruore. Nunc vero inoberiens spirituali mincrone truncatur, ta ejectas de Ecclesia rabido diacmon2m ore discerpitur.
Fabiani Papae nomine inscribuntur sequentes Canones.
omnes. C Cas. 7. co . 3. qu, 4. jungendus cus sequentibus fragmentis. Ex EPilicia a. Can. 4. cas. 6. qu, i. supplendus ex integris usota exemplaribus. L Can. 6. caci. II. qs. 3. ex integris Epiuota exemplaribus emenda dui. Can. 8 s. cau. I. qu. a. potis es Augustisi. n. 6. cau. a. qs, T. supplendus ex integris Epistota exemplaribus.
Can. a. Cas. 3. qu. i. emendandus ex integris usota exemplaribus. Ex Eoistola 1 - C-- ς η- 3- ρη. I. saotius Procli Constantinopolitani . Can. 1. cas. 4. qu. Φ. ex integris Epipota exemplaribus emendandus:
Can. 3. cau. 6. qu. I. non congruit Fabiani temporibus. Can. II. cau. II. qu. I. referen Ius ad canonem. I 8 .cau. II. qu. I.
DCas. 93, cov. 1 t. qu. 3. pertinet polus ad Gregorium Magntim. Can. I 8. de cos. dist. 3. ex integris Epimia exemplaribus supplendus.
127쪽
Ex Epistola 3. -e Pars secunda . Caput XVIII.
caη. s. cas. 2. F. 3. consonat cum Aniano Legum Theodosa interprete . Can. a. cas. 2. qu. 6. s Simul iungendi, pertinent autem ad Leges Can. a. cau. L. qu. 6. - heod sana1 , juncta interpretatione Can. L . cau. a. qu. 6. t Aniani. Can. ax. cs . a. qu. 6. consonat cum principiis utriusque juris. Can- 1. cm. 3. qu. 6. reserenius ad Ania sum interpretem. Cas. 2. cuta. 3. qu. 6. consonat cum vulgaris P pisolae exemplaribus. Cas 3. cm. 3. qu. 6. consonat cum vulgatu Epistolae exemplaribus .
n. ro. dist. 9 o. est alicujus Paenitentialis io. , vel xx. secvii. Can. I 8. cas. 6. o. r. pertinet potius ad libros parsitentiarea. Coo. 3. cas. 3 s. qu. a. est potius Theodori Cantaariens s . Coo. Φ. cau. 3 s. qu. 2. pertinet potius ad Gratianum ipsum . Can. l. cau. 3 s. qu. 6. forte referendus ad Concilium I danum . Can. 16. de cons dist. a pertinet potius ad Capitularia Francorum .
ΝOndum quieverat animus Ethnicorum adversus Christianos , cum Fabianus
Pontifex electus est, anno videlicet 236. , vel, ut alii malunt, a 38. , quam Obrem martyrio coronatus est anno aso. , vel, ut alii malunt, as 3. Tres autem
Huldem nomine exhibentur apud Collectores Epitiolae, ex quibus fraSmenta nomuulla a Gratiano recitantur.
DE EUsimis ubique Catholitae Ecclesae remininistris FabiaσM DIstem in Domin/. Ita se habet inscriptio prioris epistolae , quae fertur data AM Isiii Maximano ,
ω Alricano viris claros. Cos. , inciditque propteret in anaa n a 38 Eui vero in hoc nihil esse videatur, ex quo hanc epistolam a Fabiano abludicemus; mulsa tamen ex ipsis mei epiliolae sententiis ad eandem rem de monitrandam habemus a sumenta . Praeterquamquod enim ejus auctor utatur verbis Scriptorum recentiorum, videlicet Rufini in in pretatione epitholae t. Pseudoclenientis, Leonis Μa-Bai, Gregorii Magni, aliorumque, nonnulla recenset ab ipsis Fabiani temporibus lima. Asseritur ibi a Fabiano inititurum, ut septem diaconi in urbe Roma ordinarentur per septem civitatis regiones diitributi ; item subdiaconi septem , qui septem notariis praeessent sanctorum martyrum gesta fideliter describentibus, mam datumque, ut id ipsum ab unoquoque Episcopo in sua Provincia fieret: prae ceteris autem viri integerrimi ad gella martyrum describenda seligerentur . Facile agnoscuntur in his merces Isidori. Quod enim ad septem diaconos attinet, ita quarto saeculo scribebat Sozomenus lib. r. hilhqriae cap. 19. Diacent apud Romanos hactenus πη plures sunt, quam septem ad similitudinem es sm, qui ab Apostolis ordinati fuerunt, apia alios vero haudquaiciam des itus est numerus diaconorum . Si igitur Sozomeni aetate Romam consuetudo fuisse dicitur, non quidem ut septem diaconi essent constituti, sed ne plures constituerentur, quam septem ; in aliis autem Provinciis nihil simile
obtinere, quomodo finsi potest, Fabianum, quod in Romana urbe decreverat, laciendum
128쪽
De Fabias. 3ciendum in ceteris Provinciis mandavisset Quod si apud Isidorum Mercatorem valet, uti plurimn m valet, Concilii Romani a. sub Sylvestro Papa auctoritas: ipse falsitatis facile convincetur; nam in cap. a. ejusdem Synodi legitur, tum primum a Sylveitro urbem in septem regiones dii tributam fuisse, singulisque regionibus
singulos diaconos adsignatos, cum antea Romae diaconi. tantum quinque consisterent. Itidem facile mihi persuasum esse non potest, notarios acta mari yrum destri. hentes adeo solerter, Si publica Ecclesiae auctoritate apud veteres fuisse selectos, ut non aliter, quam virorum optimorum consilio, singula designarent, cum sciamus
S indoctos, & simplices homines functos hoc ossicio fuisse, hodieque liquidum
si apud eruditos, plurimis mendis abundare martyrum acta. Ita Melchior Canus candide fatetur in lib. D. de locis Theologicis cap. 6. Dolenter dico potius, quam contumeliose, multo a Laertio severius vitas philos phorum scriptas, quam a Christianis vitas sanctorium , longeque incorruptius, est integrius Suetonium res coarum exposuisse, quam exposuerunt Cat,olici, non res dico imperatorum, sed mar rum , virginum , ω confessorum. His accedit Fabianum in . hac epistola enarrare, venisse tunc Novatum ex Africa, ac separasse de Christi Ecclesia Novatianum, & quosdam alios Christi Confessores, & convertisse in pravam doctrinam, a qua suadet Pontifex ceteros ut avertant se, se maximopere caveant. An haec pollini Fabiani aetati tribui, judicet unusquisque, postquam Haronium Iegerit ad annum 238. g. p., & Io. ita scribentem : In libro de Romanis Pontiscibus hine , quae his repugnant, habentur in Fabiam . Post passionem vero ejus, nempe Fabiani , Moyses, edi Maximus Presbteri, P Nicostratus diaconus eomprehe=si sunt, P in earcerem missi. Estdem tempore supervenit Novatus ex Africa, est separavit Novatianum de Ecclesia, ta quosdam Consessores , psquam Moyses in carcere defunctus es, qui fuit ibi menses undecim. ded in Corisnelio hac in eandem sententiam . Sub hujus, Cornelii scilicet, Episcopatu Novatus Noa.eianum extra Ecclesiam ordina*it, edi in Africa Nicosratum. Hoc facto, confessores, qui se separaverunt a Cornelio cum Maximo Presbiero, qui cum Mose fuit, ad Eeclesam sunt reves . Haec quidem nonnis Cornelii tempore facta CFprianus quoq- saepe restatur . Epist. 49. 36. & 76. cuius auctoritate cum constet, non ante sedusium esse Novatianum a Misis, ns post schisma conflatum aduersus Cornelium Papam, nibu es, quod
dici pessit id factum suisse tempore habiani. Nam est is ianus, qui summo sudio Novati sordes omnes , quo eaverent eum Melas , colligens, ob oculos omnium ponis, nullum ei crimen impingit, nullamque inurit notam, quod alias se ante electionem Cornelii ab Ecclesa separaverit. Rursum vero Pacianus adversus Novatianos Mens , qsum meminis
Novatiani de iis, quae ante sedem Cornelii gesserat, commendat si carbolicam fidem , eum ait: Cur igituν Noatianus tuus, ne falso quidem adhuc Episcopatu sacerdoι longe, antequam Cornelius Romae Episcopus seret , antequam Sacerdotio ullus invideret , haec Dast y Habes cuνiani resimonium At in hane ipsam haeresm Novatiani quando eu erunt 3 Audite quaeso, totum ordinem mestri erroris advertile e Cornelius jam Romae Episcopus a sexdecim Episcopis factus, locum eathedrae vacantis acceperat: N illa, qua suis prαditus, castimonia virginali crebras persecutiones irati principis susi nebat. Tum forte quidam Presbter Novatus ex Africa fraudatis in Carthaginens Eecisa viduis , spoliatis pupillis , pecunia Ecelsae denegata , projesto extra domum patre,
ω eodem fame mortuo , nec sepulto, uxoris gravidae utero calce percusso, Romam venuem. Addit id de Novariam postea ab ipse seducto. Sed EP Eusebius iis Chronico adventum Novati rumam ponis anno Comesu primo, id denique omηes. Quicumque haec
129쪽
i 24 Para seeunda. caput xVIII. sedulo considerabit, Illico concludet, in hac epistola falsa o Ino reserti, & digna
stylo mercatoris. Iamvero, ut ad Gratiani canones accedam , ad hane epistolam pertinet canon cau. 3. qu. 4. , & Can. q. cau. 6. qu. I. Polhquam enim epit totae auctor docuerit, cavendum esse ab infidelibus, i ultis , & malevolis hominibus , praeserit m vero hujusmodi homines repellendos ab accusationibus fore, quemadmodum legitur indicto canone γ., subjicit: A memoratis , s incorrigibiles a Uaruerint, vos in omnibu separate; smiliter ab omnibus , quos Apostoius commemorat, dicens , cum eis nec cibum sumere; quia est isii, Aut isi, sunt repellendi , , ante satisfactionem Ecclesin non sunt su1cipiendi .... quamobrem non debent, nec possunt in aecusationem stilium suscipi. Ex his supplere juvabit dictum canonem 4. Sed progrediamur cum Aercatore , quae enim itatim sequuntur, pertinent ad canonem x6. cau. II. qu. 3. Quamobrem non debent , nec pollunt in accusationem fdelium suscipi, sed etiam ab eorum ransortia usque ad jam distam satisfactionem repelli, ne smiles eis es ciantur, aut eosim excommunicationi ubjaceant, quoniam sic Apostoli saluerunt, dicentes: Cum excommunicatis non es communicandum di s quis cum excommunicatis avertendo regulas scienter psa Iat in domo , aut μυι locutus fuerit, aut fraverit , illa communione privetur. Ex his emendandus erit laudatus canon I 6. Nemo autem non videt, hujus epistolae auctorem voluisse hoc in loco commemorare canonem ii. ex apostolicis juxta inter pretationem Dionysii Exigui, ibi: Si quis cum excommunicato saltem in domo Amuι oraverit, ipse communione privetur; quae verba potius pertinent ad canonem a. ex Antiochenis, nomine apoliolici canonis appellati posteriore aetate, non temporibus Fabiani. Agnoscet praeterea unusquisque in omnibus hisce fragmentis manu Mercatoris, apud quem nihil antiquius fuit, quam de accusationibus , praesertim Episcoporum, & de accusatoribus ipsis verba facere, quemadmodum liquet ex si
gulis propemodum ejusdem epistolis, quas vetustillimis Pontificibus adscripsit.
Altera Fabiani epistola hac inscriptione signatur: Fabianus Episcopus urbis Romae omnibus orientalibus Episcopis , ω cunctis Arilibus in Domino salutem; nulla amjecta consulari nota: Sunt autem in ipsa omnes Isidori Μercatoris characteres: ibi
enim praeter usurpatam Hieronymianam sacrarum literarum interpretationem, o currunt frequentillime inordinate congelia recentiorum Patrum monumenta, Concilii a. , & 7. Carthaginensis, item Concilii 3. , & s. Romani sub Symmacho . Si ricii, Ambrosii, Hieronymi, Augultini, Innocentii, Procli. Isidori Hispalqnsis.& Gregorii Magni. Id facilius liquebit, quoties integram Persequamur epistolam, ad ipsam singulos Gratiani canones exigendo . Exorditur Fabianus verba usurpans Zozimi opiliola et . , profitens se Episcoporum interrogationibus respondere ob fraternam esuritatem, & debitum obedientiae. Hinc utitur verbis Gregorii Magni lib. . epist. indict. 2. epith. Ia7., quae tamen, cum de monachis concepta Ment, ad rem suam accommodavit. Utraque collationis caussa subjicior Verba
130쪽
Cura est ergo vestrae solicitudini adhibenda , ut ea, quae sunt ab Apostolis, eorumque successoribus ordinata, N instigante S. Spiritu institura , nec dissimul Milo negligere, nec aliqua praesumtio va- Ieat perturbare . Sed sicut hoc, quod rationis exigebat utilitas , oportuit definiri, ita quod definitum est, non debet violaria Cura est solicitudinis adhibenda , ut ea, quae pro quiete Monachorum , religiosaeque conversationis fuerint ordinata , nec dissimulatio negligere, nec quadam valeat prae
sumtio perturbare. Sed sicut hoc, quod ratio exigit utilitatis , oportuit definiri, ita quod donitum est, nis sorte ubi major essauctoritas, non debet violari. Erant haec instar praelationis epistolae a Mercatore praejacienda. Post quae ad sua figmenta veniens ala: Literis vestris vero inter cetera insertum invenimus, quosdam regionis vestrae Episcopos a vesro, nostroque ordine discrepare , ta non per singulos an ebi, nos in Caena Domini chroma conficere, sed duos , aut tres annos confiationem sancti Grismatis semel actam conservare . Dicunt enim, ut in memoratis apicibus reperim&s, Δη- onec balsamum per svulos annos posse reperiri, nec necesse fore per singulos anros chrisma conficere, sed dum una confestis ebrismatis abundat, vitam feri necesse non habere. Errant enim, qui talia excogitant , est mente vesana potius, quam recte sentientes hae odicunt . In illa enim die Dominus Jesus, postquam caenavit cum discipulis suis, ta lavit eorum pedes , Aut a Sanctis Apsεlis Praedecessores nostri acceperunt, nobisque res querunt , chrisma eoocere docuis . Ipsa enim lavatio pedum nostrum signiscat Baptismum, quando sacri chrismatis unctione perficitur , atque coormatur . Nam scut 'sus diei solemnitas per svulos annos est celebranda , ita ipsus sanat chrismatis consectio per singulo; annos es agenda , ω de anno in annum renovanda , est fidelibus tradenda; quia novum Sacramentum es per singulos annos , est jam dicto die innovandum , ω verus in Sanctis Ecelesis eremandum. Ua a Sanilis Apostolis, ta successoribus eorum a cepimus, vobisque tenenda mandamus . V erba isthaec nonnihil corrupta retulit Grati nus in can. 18. de cons. diit. 3. , ex quo viri eruditi falsitatem epistolae agnoscunt, licet eundem ad recentiorem disciplinam de innovando quotannis Chri sinate in Caena Domini plurimum conduxisse profiteantur. At vero in ipsa Isidori sententia sole innem non deceptorem tantum , sed Se sacrarum rerum Perturbatorem conspicimus. Quis enim non stupeat, audiendo Fabianum praescribentem annuam chrismatis renovationem ex traditione Apoitolica, & Chri iti Domini, ea addita ratione , quod lotio pedum a Servatore facta in die caenae baptismum significet, in hap. tismate autem chrisma adhiberi inter sacras, itatasque ceremonias soleat Τ Quid commune habet pedum lotio cum chrismatis renovationet Post haec Isidorus utens nonnullis Siricii epist. i. , Innocentii epist. 2s. , Cese. Can.8s.stini epist. ad Gallos, Augustini in lib. de pastoribus , Hieronymi epist. 83. seu γη tentiis, Ac quidem inordinate compositis, ad secundam transit epistolae partem his 'verbis: Consulere etiam nos, ut in praedictis literis vestris invenimus, super accusatione Sacerdotum volυsis , quae oppido apud vos, ut in essem apicibus reperimus, erebreis scit. de accusatione Episcoporum frequentissime edisserit Udorus Mercator in suis epistolis, imo nihil antiquius habuisse videtur hac materie, quam in omnibus
1 rme monumenus suis abunde perua lat Sio costis insuper plerosque attendere,