장음표시 사용
151쪽
Isidorus litercator duas epistolas sub Sixti II. nomine elucubravit . Prioris ia- scriptio haec est : Episcopus Status Grato Coepiscopo salutem : dc data fertur Κ alandis Septembr. Valeriano, Decio Viris clariff. Osf. Falsa sane consularis nota , ex qua Viri eruditi jamdiu epistolam a Sixto abjudicaverunt. Decius enim jam obierat ab anno as . , sive . ut indicare videtur Cyprianus in epit t. f., tempore Co nelii Papae: Valerianus autem nullum cum Decio Selsu usquam consulatum I siquidem consul primo fuit cum Ualerio Maximo anno 236. , secundo cum Gallieno anno 2 7. , tertio cum eodem Gallieno anno a s 8. Sunt etiam in hac epistola characteres Mercatoris , quem nemo cum dissiculi te secernit . Praeterquamquod enim eadem ibidem recitantur , quae Mercatori materiem epistolarum omnium suppeditant, praesertim de taussis Episcoporum , earumque ratione tractandis , habentur fragmenta complura ex recentiorum Patrum libris exhavita, Ithacii, Le
nis , Gregorii Magni , quod Pseudo- Isidoro fuit valde familiare. Et quidem exordium epistolae depromtum eit ex epistola olim 3x. Leonis Magni , cujus verbis utens Sixtus gratulatur cum Coepiscopo Grato , quod Catholicam fidem valde diligeret , & pravorum hominum detestaretur errorem postquam vero aliqua adversus haereses generaliter dixerit, ita subdit: Memor enim summe sub iuius nomine Ecclesiae prodere , cujus a Domino Nostro JUι Christo est εἰ riscato confesso , ω cujus stis nullum snquam fallit , sed omnes quidem haereses δε-1'ruit. Intelligo autem mihi aliter non licere, quam ut omnes conatus meo1 ei caussae, in qua universatis Ecessae salas infestatur, impendam . Haec retulit Gratianus in .can. I . Cau. 24. qu. I. , ubi tamen nonnulla ex iis, quae retuli, sunt emendanda.
Abusus est heic Μercator iterum verbis Leonis Magni ita scribentis in epist. olim 32.r Memoν enim sum me sub illius nomine Ecelsae prodere, cujus a Domisollesu Christa est glari cata confessio , cujus fies omnes quidem hae reses destruit, sed
maxime impietatem praesentis erroris expugnat, edi intelligo mihi aliud non licere , quam ut omnes consilis meos ei caustae , in qua universalis Ecessae salui insistatur, impendam. Post Leonis Μagni stagmenta, perhibetur Sixtus plura producere in medium ad demonstrandum, divinam esse Filii Dei, eandemque cum Patre naturam , quae sane non alii Pontifici Maximo convenire possunt, nisii illi, qui Arianorum haeresim jam subortam supponat , agnitamque oppugnet; neutiquam vero Sixto II. Haec erant, de quibus fingebatur Sixtus a Grato interrogatus. Sed praecipuus M creatoris scin Pus erat rejicere accusationes Episcoporum , quemadmodum in omnibus suis epistolis conatus est . Hinc subdit: Audivimus, quod quidam erronei, edi consentientes eis te, ει reliquos infestent Episcopos , ω Episcopos aliquos comprovinciales ad vegram infamiam, atque damnationem secum trabant. 2uapropteν in hac Sancta Sese dudum a multis Episcopis constitutum erat, ta modo ad vegrum, est ceterreum fratrum auxilium es denuo roborarum, ut omnes Episcopi , Uc., quae legimus in can. F. Cau. a. qu. 6. At vero quodnam fuit Concilium hocce a multis Episcopis apud Sanctam Sedem celebratum , ut nonnulla de Episcoporum caulsis , & accusationibus decernerentur' Illud potius fuit Coacilium Sardicense, in quo similia quaedam constituta
152쪽
fuerunt tan. 7., cujusque nomen reticendum erat Isidoro Mereatori, ne Sixtum II. recentiorem faceret Concilio Sardicenti ; aut, si fides est eidem Mercatori, illud fuit Concilium Nicaenum , nam in epistola 2., quam Iulio Papae adscripst , haec
tanquam Nicaeni Concilii decreta refert in cap. a. Ut omnes h piscopi, qui in qu Asdam graviorihus pulIantuν, vel criminantur causis, quoties necesse fuerit , Iibere Apostolicam appellent Sedem, atque ad eam, quas ad matrem, confugiunt. Haec eadem Omnino sunt cum canone s. cau. a. qu. 6., quaeque Isidorus Mercator Iulii personam exhibens ex Nicaeno Concilio laudare non dubitabat: referens autem personam Sixti II., quia Nicanum Concilium commemorare non audebat, generatim quasi statutum plurium Episcoporum descripsi. Clarius vero Μercator indicat se referre Concilii Sardicensis constitutiones in Can.
iis , quae sequuntur, referunturque apud Gratianum in can. s. cau. 3. qu. 6. Verba 3 Sardicensis canonis retuli integra ad canonem 7. cau. 6. qu. 4. & canonem 36. cau. a. qu. 6., cum quibus memoratum Gratiani fragmentum plurimum congruere
videtur , nullaque propterea ratione Sixto II. tribui poterat, cui nota esse nequiverunt Conciliorum posterioris aetatis decreta. Pergit Isidorus et Et squis putaverit se a proprio Metropolitano gravari, apud Pri- Gn. t s. marem Durceseos , aut penes universalis Apostoluae Eeclesiae Papam judicetur . verba et sunt etiam a Gratiano relata in can. t s. cau. a. qu. 6. nomine Sixti , & in ca- none T. cau. a. qu. 6. nomine Victoris in epistola ad Theophilum Alexandrinum . Utrobique Pseudo-Isidorum agnoscimus, qui modo Victoris, modo Sixti personam exhibere conatur . Ceterum quicumque ad authentica monumensa exigere
haec ipsa voluerit, potius referet ad canonem p., & i . Concilii Chalcedonensis: In canone 9. hoc legimus: Si autem eum ipsus Provinciae Metropolitano Episcopus , veι Clericus habet querelam , petat Primatem Diareeseos , aut Sedem Regiae irbis ConstantinopoIita e , se apud ipsum judicetur. Et can. 1 . Siquis a Metropolitano laeditur , apud Primatem Uncceseos, ast apud Constantinopolitanam Sedem judicetur, sicut superius dictum est. De istorum canonum Chalcedonensium auctoritate nihil est , quod heic adjiciam , cum suo loco fultus discussa res fuerit. Tantum dixerim, Isiclorum Mercatorem in suis epistolis Romanae Sedi tribuisse , quod Constantinopolitanae ex graecis veteribus nonnulli quandoque tribuerunt .
De epistola a. ad Episcopos Hispaniae.
mino salutem . ita inscribitur epistola posterior , quae data fertur 1 a MimGa Augu- si Ieriano, ω Deeio Viris Clariys. s. Haec sane epistola, cum eosdem praeseserat consules, dataque sit mense Septembri, debuislati servato temporis omine , alteri ad Gratum scriptae anteferri , cum epistola ad Gratum data adpareat Glendis Septembris . Sed hae sunt inrcatoris insignis deceptoris notae, qui & eos consules designavit, qui Sirio II. minime congruunt, ut jam ad priorem epistolam demonstrabam . Adparent praeterea in hae eadem epistola eaedem ipsae sententiae , quas Praedecessoribus Sixti frequenter adtribuit Pseudo-Isidorus , sententiae praererea intertextae recentiorum Patrum , Stricii, Leonis, Prosperi, Gregorii, Concilii
Aurelianeniam, ia Romani f. sub Symmacho , quibus addendus Anianus legum T a Theodo-
153쪽
Theodosianarum interpres . Ipsummet epistolae hujus initium depromtum ex epistola olim s . I.eonis Magni, quo profitetur multiplicata esse totius Ecelsae C tholicae gaudia, conveniebat quidem Leoni Ecclesiastica pace jamdiu fruenti , non decebat tamen Sixtum inter medias Ethnicorum vexationes excruciatum . Post quamin Plurima ex Gregorio Magno depromta, aliisque recentioribus Patribus, devenitur ad accusationes, & judicia Episcoporum , atque inter cetera ita subjicitur: Fratres vero, quos timore tereeno iri e damnastis , scitote a nobis juste esse restitutos, φοι-bus .ex Sancti Petri, ta Apostolica auctoritate omnia, quae eis ablata sunt, integerrime reddi praecipimus , si non vestis vos, ta Priscipes vestri a Collegio nostro, P membris Ecclesae separari. Julo enim judicio Dei datur plerumque peccatoribus potestas , qua Gnaeos ipsus persequantur , ut qui spiritu Dei Ioaηtur, id aguntur, sani per Iahorum exercitia clariores . Priora verba usque ad versiculum Justo enim relata sunt in canone 19. Cau. 9. qu. 3. , ubi tamete quosnam Principum nomine intellexerit auctor epistolae, difficillimum esset divinare . Versiculus autem Iusto enim totus est Prosperi in sententiis num. 23. apud Augustinum in Psalmum II 8. Generaliter vero haec consonant cum pluribus aliis Mercatoris epistolis , inter cetera Cum Canone 3. q. s. & 6. Cau. 2. D. 2. Stephano, Eusebio, Iulio, & Zephirino tributis. Post Pauca etiam legitur can. t 9. cau. a.qu. 7. cujus verba repetit Isidorus in epistola.
Eleutherii, integra etiam usque ad finem epistolae in altera epistola Iulio Papae adstripta ad Orientales Episcopos missa cap. 3 F.
Duo tantummodo canones Dionysii nomine apud Gratianum habentur. Apocryphi. Ex epistola
ad Severum Cas. 23. cau a. qu. T. consonat etiam cum ceteris Menatoris
. l Cas. 1. cas. 23. N. I. consonat
L Leone Magno . cum Concilio Tu neυ 1. , eae DIonysum Papam Pontifieatum gessisse ab anno as8. usque ad annum 27O. nonnulli tradunt, alii vero ab anno 16 i. usque ad annum ara. Et quidem ipsius nomine duae habentur epistolae, prima ad Urbanum Praefectum 4. Nonas Februarii Aureliano. & Basso Consulibus, qui consulatus incidit in annum a 2- . posterior ad Severum Episcopum s. idus Septembris Claudio, & Paterno Consulibus, idest anno a o. qui consulatus si attendi deberent, locum mutare deberent epistolae, ut posterior in vicem prioris in collectionibus decretalium juxta ordinem temporum efformatis substitueretur. De epistola ad Urbanum Praesectum nihil est, quod verba faciam, quod Gratianus nulla exinde fragmenta desumserit. In altera paulli sperimmorabor, cui titulus: Diovsus Episcopiu Severo Episcopo salutem . Quem indicare voluerit sub Severi nomiae Mercator, non satis siquet . Tantum liquet eum fuisse.
154쪽
De Dionsso. 34'Episcopum Provinciae Cordubensis ex hisce verbis r De Ecelsis ergo Parachianis,snde Apostolicam Sedem consilere voluisti, qualiter Int custodiendae per Cor hibensim Provinciam , ac dividendae Sacerdotibus, nihiι tuae charitati melius nobis videtur intimare, quam ut se saris, qsod nos in Romana Ecelsa nuper egisse cognoscitur. Duo hic occurrunt menda, quibus Ilercatorem una agnoscamus, atque arguamus.; in primis divisio Parochiarum ab Ecclesiis Cathedralibus Dionysii temporibus minime congruit, cum certum sit apud Viros eruditissimos prioribus, tribus saltem, Ecclesiae taculis nullas alias fuisse Ecclesias, nisi Cathedrales. Deinde distinctio Provinciae Cordubensis recentiora videtur tempora d*monstrare, uti visum Garziae Loalsa in notis in decretum Gunde mari f. a. Praeter haec suos exhibet characteres in hac ipsa epistola Pseudo-Isidorus, qui ut plurimum sententiis utitur recentiorum Patrum Leonis, & Gregorii, Mianum etiam frequentissime adducit Legum Theodosianarum interpretem, eorumque omnium sententias inordinate congestas ad suam rem traducere, aliquando etiam depravare conatur. Animadvertitur etiam in hac cpistola compilatas quodammodo esse sententias Mercatoris , quas in ceteris epistolis suis sparsim effudit, de Epistoporum accusationibus, de infamibus, Scs milibus. Argumentum hujus rei perspicuum suppeditat vel unus canon 23. cau. 2. qu. T. , Cujus verba non tam in hac epistola leguntur, quam apud Pium epist. r. , Hyginum epist. a. , Iulium epist. a. cap. a 3., Stephanum epist. I., & alios comPlures. Quod singulare in hac epistola eontineri videtur, habemus in Can. x. Cau. I 3. qu. x., ibi enim ordo describitur, juxta quem plebium, sive parochiarum fierent divisiones, quod sane Dionysii aetate non congruere nuper observabam . Quod Mercator in hac epistola tribuit Dionysio, ut Dionysius fuerit, qui Romae Parochias ebstribuerit, Auctor Pontificalis tribuit potius Evaristo. Utrobique falso , cum recentior longe fuerit plebium sacra distributio, atque inititutio Parochiarum: Non inficias autem iverim, nonnulla ex his, quae in dicto fragmento describuntur, consonare Cum authenticis recentiorum Patrum, di quidem optimis monumentis. Sic ubi Dionysius' adstruit, nominem posse terminos alterius Parochiae invadere , consonat id cum canone s. Concilii Turonensis i. , & ubi statuitur, unumquemque suis terminis debere esse contentum, commode referri potest ad Leonem Μagnum cpist. . in vetere editione:
Capita Felicis Papae nomine a Gratiano relata.
omnes. 7 Can. s. eas. 2. F. x. es potius Aniani, ει Concilii 4. Cartha
155쪽
ad F piscopos HGalliae . lPars secunda. C ut XXIV.
can. 8. cau. 3. qv. a. consonat cum aIiis Mertatem sententiis. Can. II. cav. 3. qu. p. reserendus ad Paulli sententias . Can. 18. caI. 3. qu. s. referendus ad Parili sententias. Can. 3. cas. 3. qu. 1 O. nonnihil consonat cum can. 7. Concili 3, Carthaginensi. Can. 3. cas. 4. qu. 6. idem ess cum caη. 3. cos. 3. F. io.
FElicis tempora designant alii ab anno 27 o. usque ad 27 s.; alii vero ab amost a. usque ad eundem annum 27 3. , quo illum martyrem occubuisse ferunt. Adversus errores Paulli Samosatent, & Sabellii epistolam scripsisse testantur Cyrillus Alexandrinus in Apologia, di Patres Concilii Chalcedonensis in Actione a. Sed apud Isidorum Μercatorem , ceterosque recentiores canonum, sacrorumve monumentorum Collectores germanae illius epistolae nulla ratio habita est, sed potius illi fictilias epistolas aut ediderunt, aut retulerunt. Porro Pseudo-Isidorus tres Felicis nomine epistolas edidit. Postrema, quae scripta est ad Benignum Episcopum, huc non pertinet, cum apud Gratianum illius nulla mentio facta suerit. De prioribus tantum sermo erit initituendus.
Chari ο, atque duisissims Paterno Coepiscopo Felix Episcopus in Domino salutem. Ita se habet in riptio prioris epiliolae, quae data est Nonis Iunii Claudio, ει --
reliano viris cIaros. Consulibus. Haec ipsa consularis nota apocrypham esse designat epistolam, cum consulatus Claudii juxta Baronium inciderit in annum a Io. , & tum Claudius non cum Aureliano, sed potius cum Ovinio Paterno consulatum gesserit: imo etiamsi eos sequi velimus, qui initia Pontificatus Felicis auspicantur ab anno 27o., Parum tamen valeret ejus anni designatio; etenim qui anno stro. Felicem electum Pontificem asserunt, ejusdem electionem reserunt ad mensem Decpmbrem, proptereaque frustra affereretur, jam Nonis Iunii Felicem decretales epistolas edidisse . Non opus est pluribus, ubi nulla desunt argumenta ad agnoscendam Alercatoris manum; siquidem & hic ea omnia repetita cernuntur, quae solet in epist lis suis Μercator congerere , pertinentia ad accusationes Episcoporum , & judicia ecclesiastica, imo etiam usurpantur sententiae recentiorum Scriptorum, I eonis, Prosperi, Gregorii, Concilii 4. Carthagineusis, & Aniani interpretis Legum Theod sanarum, quibus addere juvat sententias sacrarum literarum ex recentiori interpretatione relatas. Exordium hujus epistolae illud ipsum est, quo utitur Leo Alagnus in epistola 3 i. in veteri editione , & quo usus est idem Μercator in epistola ad Gratum Sixto II. tributa. Deinde refertur prolixa sententia Gregorii Magni depromta ex epist. 36. lib. 4. , post quae habentur verba canonis I . cau. 3. qu. 4., canonis II. cau. a. qu. 7. , quae sunt Pseudo-Zephirini, & Canonis 17. Cau. 3. qu. c., qui s. apud Gratianum Pseudo-Sixto tribuitur, di apud Ivonem Pseudo-Eleutherio . Hine, subditur e Primates quoque accusatim discutientes Episcopum neu ante sententiam presserant damnationis, quam Apostolica freti osctoritate, aut reum se ipse confiteatur , aut
per innocentes , ω canonice examinatos testes πηvincatur. Aliter irritam esse censemus,l P injusam Episcoporum damnatiooem, cu idcirco o Θορ ρ retroeaiaam, ita ut oppressa
156쪽
De Feliseo 1 1 ab omnibus in Gnata subveniatur eatisis. Descripsit haec Gratianus in can. eau. 2.qu. I. ν & ex eo nonnulla repetiit in can. II. Cau. 3. qu. 6. , ubi tamen Omissa
illa fuerant: Apostolica freti auctoritate, quae Romani Correctores adjecerunt. Ibi Mercator imitari voluit Anianum in leg. r. lib. s. tit. 4o. codicis Theodosiani ita scribentem r Judex criminosum discutiens non ante sententiam proferat capitalem, qua παυς reum se ipse eonfiteaturi aut convictus, vel per testes, πιι per conscios criminis sui, aut homicidium , aut adulterium , aut maleficium commisse manifestus convincatur. Quae sequuntur, videntur depromta ex cap 28. Concilii 4. Carthaginensis ibi: Irritam esse injustam Episcoporum damnationem, idcirco a dynodo retractandam. Non ulcerius progredior, ad integram epistolam exhibendam ex variis hinc illinc subreptis fragmentis compositam; etenim quae huc usque tradita sunt, lassiciunt omnino ad ottendendum, quaenam debeat haberi ratio memoratorum canonum Gratiani .
De epistola a. ad Episcopos Galliae.
Quis non mirabitur monstra Isidori, in designandis temporibus epistolarum suarum i Suecesserat in Pontificatu Dionysio Felix: Μercator vero epistolam Dionysii ad Severum datam voluit Idus Septembνis Claudio , & Paterno consulibus, epistolam autem secundam Felicis ad universos Episcopos per Galliae provinciam eonstitutos stripsit datam sub eorundem Claudii , & Paterni coniulatu, & quinta Idus Augusti, propterea antequam Dionysius Felicis Praedecetar literas miserit decretales. Vel primo intuitu adparet, hanc posteriorem Felicis epistolam apocrypham esse. Praeter quam quod enim designatus Claudii, & Paterni consulatus incidat in annum x o. , quo demum & mense Decembri in Pontificem inauguratus est Felix , dignoscuntur omnes notae Μercatoris non solum eadem in singulis epistolis elato ore pronunciantis, imo & eisdem perpetuo formulis utentis, verum etiam usurpantis phrates recentiorum scriptorum, Leonis, Gregorii, Chrν- sologi , Concilii Qui haginensis 3., Romani 3. sub Symmacho, & codicis Theodo sani junctis i metationibus Antani. Epistolae praefatio desumta est partim ex Petro Chrysologo in epistola ad Euthychetem, quae habetur inter acta Concilii Chalcedonensis. Deinde Felix resert a se Romae convocatum Concilium Epi-sCOPOrum numero plurium , quam septuaginta, in quo de Episcoporum accusationibus ageretur, definireturque, quaenam regulae in judiciis Ecclesiasticis essent servandae. Inter cetera in hoc Concilio stabilita, legimus illa, quae reseruntur incan. s. Cau. 3. qu. a. , dummodo rotas Romanorum Correctorum attenderimus,
qui fragmentum ad integros epistolae codices exegerunt. Sane facile est in istis Τsententiis agnoscere Mercatorem, qui eadem propemodum tradit in epistola Stephani, Eusebii, Se Zephirini, ut alios omittam, in can. 3. 4. N 6. Cau. a. qu. a. Complura autem ex istis depromta videntur tum ex codice Theodosiano leg. I p. tit. s. lib. f., tum ex Concilio Romano 3. sub Symmacho. In dicta l. I . cod. Theod. haec habentur: Acessationis ordinem iamdudum legibus institutum servari jub'm I et ut quicumque in discrimen eapitis arces tur, non statim reus , qui accusari potuit, aestimetur, ne subjectam innocentiam faetamus esse. Et in dicto Concilio Romano: Au-coritatem ordinis corrigenii, Aut poscebanFt Ecclesorica sarcita, in omnium, qui ibidem
157쪽
asa Para secunda . caput XXIV. conuenerant, .Episcoporum praesentia se dare professus es Symmachus γ, sperans,
vipitator, qui contra religionem, contra Itatuta veterum , vel contra regulas majorum
a parte Clari, vel ab aliquibus Iaicis fuerat posulatus, ex ordinatione Anti itum , δε- cur decebat sunsium propestium, prima fronte cederer, ει omnia, quae per suggestiones animicomm suorum amiserat, potestati ejus legaliter ab honorabili Concilio redintegrarer tur , ω tanti loci Ι'rae μι regulariter prius statui pristino redderetur, ει tunc non ante veniret ad caussam, G s ita reste videretur , accusantium propostionibus responderet. Post ea leguntur verba canonis I. cau. s. qu. 3. , quae aPud Gratianum nomi ne Romanae Synodi ab Hadriano celebratae laudantur, ibidemque de persona accusatorum nonnulla quaeruntur, decerniturque: Iuod si accusatorum personae in judicio Episcoporum culpabiles adparuerint, ad arguendum non admittantur , nis proprias caussas asserere non tamen criminaIes vel Ecclesasticas voluerint. Huc referetissieruns canon 3. cau. 3. qu. 1 ., & Canon 3. cau. 4. qu. 6., utrobique enim eadem omnino legimus. lsidorus Μercator abusus hic esse videtur canone 7. Concilii Carthagine sis 3., sive canone x. cau. 4. qu. 6., de quo tamen jam suo loco Meruimus. 'Sequuntur verba canonis II. cau. 3. qu. 9., & Camnis 18. cau. 3. D. 9.,
quae tamen melius, ac verius laudata fuissent ex libris sententiarum Paulli. Destribam hic tum fragmentum epistolae Mercatoris, tum ipsam et Paulli verba , ut clarius exinde liqueat, quo studio usus Mereator suerit in histe epistolis consarcinandis. Humeatum Mercatoris.
Absente vero adversario non audiatur accusator, nec sententia absente part alia a judice dicta ullam obtinebit firmi- Iatem: Neque absens per alium accus ri, aut accusare potest, nec affinis testis admittatur. In sententiis lib. s. tit. s. In caussis capitali absens nemo damnarer, neque absens per alium accusare potes.
Et tit. 16. Neque accusator per alium accusare, noque reus per alium defendi potes. Sie so se habent monumenta Plaudo Isdori, quae tamen ipse fert, quasi in Synodo plurium Episcoporum Romae conitituta. Demum non omittere possum, quod fingitur in postrema hujus epistolae parte, ubi statutum legimus, super memorias martyrum missas celebrandas esse, ea rutione , quod nonnulli Ecclesiarum Perturbatores memorias martyrum execrarentur. Ego sane, cum aliorum testimonia desint , soli Pseudo-Isidoro parum fidendum existimo: Etenim peto ab auctore illius epistolae num Christiani, num potius Et nici memorias martyrum execrarentur ' Non sane Christiani, quos tunc martyrum egregia exempla ad invictam in fide constantiam excitabant. Quod si de . Ethnicis vantum id erit intelligendum, non video, qua ratione provideri aequo consilio poterat martyrum honore, decernendo, Μissas super martyrum cadaveribus celebra
xi , quum Ethnici aeque & martyres ipsos, & Sacrosvictae Eucharistiae mysteria , Mut Religionem ipsam Christianam, detestabantur. CR
158쪽
Sequentes canones Eutychiano tribuunt .
Ex epist. a. Can. 28. cau. a. q. 6. consonat cum aliis Mercatoris sententiis. n. 3. cau. a. qu. 8. supplendui, atque emendandus ex integ=is epistola exemplaribus . Can. 1 1. cau. 3. qu. q. consonat cum aliis Mercatoris sententiis . Can. 9 r. cas. 12. qu. 3. perainet potius ad librum aliquem paenitentialem. a Can. 3. cau. sto. qv. a. perti et ad Concilium Parisense 6. Can. 27. cas. 22. qu. i. est potius TheoduIphi Aurelianensis. Adjiciuntur . - Can. 3 1. cas. 23. qu. 8. est potius Concilii Ravernatensis. Can. a. cata. 28. qs. I. es potius Theodori Cantuariensis. 'Can. 3. cas. 28. qu. I. Ut potius Theodori Cantuariensis . L CU. T. ras. 3 s. qu. 6. es potius Reginonis Prumienss .
IN locum Felicis substitutus fuit Eutychianus anno a f., vixitque usque ad annuma 83. Ipsi ab Isidoro duae adscriptae epistolae fuerunt; Prior data Aureliano, re Marcellino Consulibus scripta est ad Iohannem, & omnes Episcopos Baeticae: Sed de hac nihil eli, quod in praesentia dicam, cum nulla sint apud Gratianum ex ea depromta fragmenta.
Altera ita inscribitur: Dilemssimis statνibus unimess Episcopis peν Siciliam consti-
Mis Es ebianis. Data autem est x3. Kal. Octobris Caro secundo ,& Carino Comsulibus , incidit propterea in annum 283., qui est Eutychiani postremus. Notae Mercatoris in hae epistola adparent, idest illius, qui nihil antiquius habuit, quam de accusationibus Episcoporum, Ecclesiasticisque judiciis constitutiones edere, &inter res suas fragmenta recentiorum Patrum, sacrarumque literarum interponere. Re vera initio epistolae refertur integrum caput a. epistolae Paulli ad Ephesios, imo & nomnulla ex capite , ubi tamen ait quando etiam Hieronymi interpretationem sequitur auctor, qualis sane esse non poterat Eutychianus. Deinde ad judiciorum Ecclesiasticorum formam stabiliendam devenitur his verbis: Statuimus non ita in Ecclesasticis agen- .ia. dum esse negotiis , Aut in secularibus . Nam in secularibus legibuI , squam vocatas μis -- cau. a. onerit, ta in foro decertare coeperit, non Istet ei ante peractam caustam recedere; otta P, 6. Ecclesasticis vero , Sila caussa, recedere licet, s necesse fuerit, aut se se praegravari viderit. Retulit haec Gratianus in can. 18. cm. a. qu. 6. Sed ibidem facile Mercatoris manum Maoscimus, qui eadem omnino verba repetit in cap. 16. epistolae
159쪽
Is. Para secunJa. caput XXV. ad orientales, quam idem Felici II. adscripsit. Sed ille hisce in Iocli abusus vid
tur verbis Leonis Magni in epistola olim 14. esse scribentis aiiam rerum feesIarium , aliam divinarum rationem. Forte etiam abusus est canone 17. Concilii Cha cedonentis , seu Can. I. Cau. 16. qu. 3. , ubi statutum scimus eog, qui sentiunt se a Metropolitano judicante gravari, poste ad superiores confusere. Num vero confugiendum sit ante finitum judicium, an finis judicii sit potius expectandus, nulla in Ecclesiasticis monumentis certa argumenta habemus; neque a civilibus legibus deflectendum in hac parte arbitrarer, ne Ecclesiasticorum judicum ordinariorum jurisdictio evacuetur. Et quidem haec itatui potuissent, ubi Ecclesiastica judicia vigere coeperunt ; At Eutychiani aetati nemo non videt , nulla ratione com
in. 3. Prosequitur Eutychianus: Accusationis vero ordinem talem ει dicimus - ω servaricas. 3. jubemus, ides: Siquis Claricorum in crimine impetitur, non satim reus existimetur, qui et accusari potuit, ne suspectam innocentio vi faciamus: Ied qui1 Dis ille es, qui crimen im tensit, in jsdicium veniat, nomen rei in liret, vinculum inscriptionis arripiaι, cu odiat similitudinem, babita tamen dignitatis aestimatione potiatur. Nec sorte sibi noverit licentiam mentiendi, cum calumnianara ad vindictam picat similitudo supplicii. Haeretici enim omnes i pessi, ta excominumcati, homicidae quoque, atque malefici , μνω, Derilegi, raptores, venefici, adulteri, eae qui raptum secerint, vel μδum resimonium dixerint, seu qui ad sortilegos , mago que concurrerint, nullatenus ad accusasionem Iungadmittendi. Ex his & supplendus, di emendandus eii canon 3. Cau. M qu. 8. Cum jus priora verba Μercator excepisse videtur ex lege ultima lib. 9. tit. I. codicis
Theodosiani, ubi ira legimus: Accusationis ordinem jamdudum legibus insitutum se
vari jubemus e ut quicumque in diseνimen eapitis arcesitur , non statim res , qui accusari potuit, Uimetur, ne subjectam innocentiam facium s : ded quisquis ille est, qui cri-Men intendit, in judicium veniat, nomen rei indicet, vinculum i criptioni/ accipias , custodiae smilitudinem, habita tamen dignitatis insimatione, patiatur , nec impunitam sore noverit licentiam mentiendi, eum calumniantes ad vindictam poscat similitudo suppiiscit. Quod vero de rejiciendis ab accusatione nonnullis graviis morum criminum reis subjicitur, familiaria exhibet Μercatoris effata, qualia repetuntur in epist. 3. E.
sebii, in epist. a. Felicis II. ,& alibi passim.
i. tr. Subsequuntur statim verba canonis ai. cau. 3. qu. 4. , quae non Eutychiani, sed μ' Mercatoris esse, vel ex eo demonstratur, quod in epistola Felicii.II. tributa eadem omnino legantur. Ceterum temporibus Eutychiani nuutiquam congruunt; nequ enim inter acres Ethnicorum vexationes poterat Romanus Pontifex decernere, qui
admittendi ad accusationes Christianorum , qui ab eisdem essent rejiciendi; neque . ipse poterat indicare, quinam inter infames haberentur, quum tunc vel ipsi Christiani velut infames censebantur. Potius huc reserri posset, quod scripsit Anianus in lib. a. sententiarum Paulli tit. a. ibi: Infames ad agendas caesas nec mandatum dare, nec suscipere ab aItero posse. Nonnulla adhuc in epistola supersunt, quae depromta dignoscuntur ab Aniano in
Ieg. 1. tit. 7. lib. xo. codicis Theodosiani, conscinamque cum epist. a. Anaeleti, cum epist. i. Felicis II. , cum epist. x. Eleutherii, cum epist. a. Fabiani . cum epist. i. Eusebii, & similibus, quae omnia ad Mercatorem pertinere jam
Pluries demonstratum est, di nemo hose ignorat.
160쪽
De ceteris canonibus Eutychiano tributis .
Non est, cur de uno Gratiano conqueramur in fragmentis illis , quae ipse altribuit Eutychiano Papae: ipse enim Burchardi fidem 1ecutus esse videtur ; Bur- C ' chardus vero Primus fuit, qui, nescio qua ratione, pluribus in locis falsas aucto- irum inscriptiones adjecit, nisi dicere velimus, illum ex aliis antiquioribus monumentis suilla deceptum. Hujus rei argumentum in primis habemus in canone 9 I. Cau. I. qu. 3. Nemo sine arbitrabitur, illum quoquomodo ad Eutychianum Pontificem referri posIe. Ipsa mentio Abbatum, & Μonachorum jam Sacerdotio insignitorum tempora denotat longe recentiora r Neque enim ante Benedicti Ah-hatis aetatem Abbatis nomen usurpari in occidente potuit; aut unquam ante nonum, vel etiam decimum Ecclesiae saeculum Sacerdotio iunctos fuisse Μonachos legimus . Primus tamen Burchardus in cap. xo s. lib. t s. idem fragmentem nomine Eutychiani referre non dubitavit, hac adjecta inscriptione: Ex decret. Est chlani Papae. Verum ego non dubito, quin hoc fragmentum ad aliquod Poenitentiale decimi, aut undecimi saeculi sit exigendum, quod clarius statim conflabit, si integrum caput hic destri. batur, quale legimus apud Burchardum his verbis : Siquis dederit, aut exceperit communionem de manu haeretici, edi nescit, quod Catholica Eecissa contradicit, postea intelligens , annum integram poeniteat. Si autem scit, edi neglexerit, est postea porημtentiam egerit, decem. annos paeniteat. Alii judicant septem, edi humanius quinque annos poeniteat. Siquis permiserit haereticum missam suam celebrare in Ecclesia Catholica, Mnescit, 4 o. dies paeniteat. Si pro reverentia ejus, annum integrum paeniteat. Si prodamnatione EGI sae Catholicae, eae consuetudine Romanorum, projiciatuν ab Ecclesa, Aut haereticus , nis habeat poenitentiam. Si hiibuerit, decem annos poeniteat. Si recesserit abricissa Carbolica in congregationem haereticorum, ta alios persuaserit, postea poenitentiam egerit, duodecim annos poeniteat. Quatuor annos extra Gessam, ta sex inter auditores, ει duo adhuc extra communionem. De bis in canone dicitur, uet decimo anno communionem Ine oblatione recipiant. Si uiseopus, en verba Gratiani , aut Abbas jubet Monacho suo pro haereticis mortuis Missas cantare , non licet, non expedit - ire eis; Si Presbtero conisterit, ubi Missam cantaruerit, ej alius recitaverit nomιna mortuorum , , ut nominaverit haereticos cum eatholicis, s pos Missam inteuexerit, hebdomadam paeniteat; s frequenter fecerit, amum integrum poeniteat. S quis autem pro morte haeretici Missam ordinaverit,' edi pro religione sua ejus reliquias ibi tenueris, nescit differentiam eatholicae Idei, ta postea intellexerit, poenitentiamque egerit, reliquias ibi debet igne concremare , N annum poeniteat. Si autem scit, Mneglexerit, poenitentia commotus, decem annes paeniteat. Si quis a Me catholica discesserit sne ulla necessitate, EP posea ex toto animo paenitentiam acceperit, tres annos extra hecisam, ides inteν audientes juxta Nicaenum Concilium, septem annos in EccI
Iis inter proitentes, est duos annos adhuc extra communioσem poeniteat. Inte8rum referre volui Burchardi fragmentum, ut clarius exinde adpareret stilum heic exhiberi Poenitentialis libri, nulla autem ratione tribui posse Eutychiano Papae, eo vel magis, quia facta Concilii Nicaeni mentio dubitationem omnem, siqua adhuc su-Peresset, penitus tolleret. Imo ego suspicor, forte illum esse librum Poenitentia-
Iem ipsum a Burchardo editum ad disciplinam suae Dioeceseos stabiliendam ; in . quo sane mirum esse non debet, si Eutychiani Papae nomen laudaretur, quum e G