장음표시 사용
161쪽
set familiare librorum Poenitentialium scriptoribus nomἰna veterum Pontificum
identidem adjicere, ut fragmenta sua majore quadam vi, atque auctoritate firmarent. Non omittam Observare, nono, aut decimo saeculo statui ab Episcopis co suevisse, ne impiorum, ac propterea potiori ratione haereticorum, oblationes reci Perentur, aut sacra pro ipsis celebrarentur. Sic in lib. 7. Capitularium cap. 4o7.
scriptum legimus: Luod pro cathesicis defunctis snt memoriae faciendae, G oblationes, ει orationes Deo offerentiae. Non tamen pro impiis, quamvis snt Christiani, ex his aliquid agere licebit. Similia propemodum habet Herardus Turonensis in Capitulis
Cail. 3. Burchardus quoque caussam Gratiano dedit, cur Eutychiano tribueret canonem 3.ς cau. io. qu. a. , quum & ille Eutychiano adscripserit in lib. 8. cap. 3'. , ubi in-
μ' tegrum fragmentum legitur hoc modo : Nihilominus etiam in quibusdam locis inolitum invenimus usum stultitiae plenum , ω Eecloasticae ausioritati contrarium, eo quod videliore nonnullae Abbat' , ω aliquar ex sanctimonialibus viduis , ω puellis virginitar contra fas velam imponere praesumant. Et ideo nonnullae i Iste velatae tutant se Iih riss suis carnalibus des ieriis pisse inseruire, ta suas motu uetates explere. Muapropter tuimus , si s Abbatilla, aut qualibet sanctimonialis post hanc degnitionem is tamam --daciam proruperit, ut aut viduam, aut puellam virginem velare praesumserit Iudicio ea. nonico inque ad satisfactionem subnis . Vel ex una Abbatissarum mentione facile conitat, haec nullo modo ad Eutychianum pertinere posse , cum Abbatissarum inititutio longe sit Eutychiano recentior. Quid vero opus pluribus , ubi jam re- Pertum est monumentum, ex quo canon hujusmodi depromtus fuerat 7 Videlicet idem Omnino est cum canone 43. lib. a. Concilii 6. Paris ensis anni 829. sub L . do vico Pio, & Lothario celebrati, relatusque hinc et inter Capitularia Franco- . Tum , ut liquet ex cap. i6. additionis α. in editione Balus ana. Porro jam sub finem octavi saeculi invaluerat, ut nonnullae Abbatissae, ac sanctimoniales vel arci . Praesumerent more Episcopali, idest variis benedictionurn ritibus, virgines ad mona ieria , vitaeque monallicae Professionem contendentes ; quod anno I 29. in C pitulari Caroli Magni vetitum fuerat cap. 4. ibi: Auditum est aliquaι Abbatissas contra in rem Sancta Dei Ecclesae benedictiones cum manus impotione, ει Anaculo sanctae crucis super capita virorum dare, nee non ' velare virgines cum benedictio dare
dotali. Quod omnino a vobis Sanctissimi Patres in vestris Parachiis silis interdicendum esse sciit te. Quae eadem habentur in lib. 1. Capitular. cap. i. Hoc erat Caroli Imperatoris desiderium Episcopis, & Abbatibus expositum : Quid vero ita tutum . illico fuerit, ignoramus . Tantum constat de canone Parisiensi supra expresso post. Donnullos annos edito, ex quo liquet hujusmodi Abbatis Iarum actus fuisse omnino improbatos. Quod si quispiam sciscitaretur , quare nurchardus, nomine reticito Concilii Parisiensis, Eutychianum laudaverit, facile est respondere, Burchardum , quoad fieri poterat, a memorandis Francorum gestis abstinuisse, quod viveret apud
Germanos prancis Burchardi tempore infestos. . in Eadem ratione , contigit, ut Burchardus in lib. ra. cap. i4. Eutychiano tritae. . xx. rct, quod legerat apud Theodulphum in Capitulis Presbyteris Ecclesiae suae pro-S . in Ecclesia Aurelianensi. Porro hinc Gratianus errandi occasionem sumsit, qui eadem relaturus in Can. i . cm. 22. qu. r. non Theodulphi, sed Eutychiani nomine fragmentum inscripsit. Verba Theodulphi sunt in cap. 26. Capitulorum
ibi: i raedicantium es etiam, in pejuriam Meleι caveant, ab Osic summopere absti-
162쪽
neant, scientes boe grande stelas esse , EP in lege, EP prophetis , sue Gangelio probi,
tum . Audivimus enim quo dam parvipenitere hoc scelui , cu levem quodammodo refuris paenitentiae modum imponere. 2ui nosse debent, talem de prejurio, qualem V de asi terio, de fornicatione, de homicidio, , de ceteris criminalibus vitiis poenitentiam imponendam . Siquis vere perpetrato perjuris , aut quolibet criminali peccaco, timens poenitentiae Iongam a rvmam, ad censessonem venire nolaerit, ab Ecclesia repellendus es, sive a communione, est consortio Idelium , ut nullsa cum eo comedat, neque bibat, neque oret, neque in Dam e m domum recipiat, i . . , Nescio quo fato contigerit, Eutychiam etiam tribui canonem 33. Cau. 23. qu. 8. cm . a.
Primus lane, qui huic Pontifici fragmentum adscripsit, fuit Burchardus, quem de more suo secuti sunt Ivo, S Gratianus: Sed tempus est, auctorem germanum 'illius canonis exhibendi . Reserendus illa erit ad Concilium Ravennatense a 3 o. Episcoporum habitum sub Iohanne VIII. anno 37 . Porro ibidem can. 7. haec legimus e Siquis homicidium, membrorum truncationem , domorium incendia feceris , aut , feri iusserit, aut facienti consenserit, quos que de hii Iegaliter, vel amicabiliter coram Episcopo civitatis, aliisque civibus non emendaverit, ab Ecclesa privatum se esse agnosiat. Si ergo post secandam, ost tertiam comentionem, cuncta, in q&ibus arguitur, non emendaverit, tanquam hthnicus, edi Publicanus ab omni Chrisianorum collegis separetuν. Quicumque verba haee cum Graiiani fragmento contulerit, minime dubitabid mispuus , quin Gratiani canonem memorato Concilio adscribat, postquam Praesertim
etiam perpenderit . quae ibidem definita legimus . Eutychimi Ι apae temporibus
Ex decretis etiam Eutychiani Papae Burchardus in lib. s. cap.js'. & 6 o. relu Can. t. lit verba canonis a. & 3. cau. 28. qu. I. , unde Prosluxit erratum Gratiani. Per- 3-tinent potius ad Poenituntiatem librum Theodori Cantuariensis; quamobrem arbitror me opportunius de Hice fragmentis acturum, ubi de Theodoro Cantuariensi sermonem initituam . Demum Burchaidus est, qui in capite si . & sequentibus libri t. quampluri cis. νmi tribuit Eurythians', ab Eutychiam Iemporibus Prorsus aliena, & nono, aut cati. Is .d cimo Ecclesiae iaculo convenieruia. Inter illa legitur canon I. cm. 31. qu. c. apud-ο Gratianum. Canonis hujus auctorem ego demonitrabo Reginonem Prumiensi m .
Duos illa libros de disciplinis Ecclesiali uis ediderat. ad usum Ecclesiae Trevirensis di quan quam ut plurimum variorum canonum collectio appellari possint, tamen initio cujuscumque libri nonnulla proposuit Regino e penu sua: S quidem initio libri prioris plures triuidit regulas, quibus uterentur Clerici, S Episcopi; initio autem libri pollerioris, ubi de laicis agendum sibi praecipue Proposuerat, aliqua tradidit ad regimen Episcopale erga laicos; inter quae hac leguntur: hpiscopus in ... Θnodo residens post congruam allocutionem septem ex plebe iasius parr chiae, uri ου --
plius , aut minus, proue viderit expedire , maturiores , hone iore , atque veraciorea via σοι in medio debet evocare , θ' MIMis sanctorum pigneribus unumquemque illorum tali sacramento constringat. Et in capite sequenti: .dacramentam Js nodare . Amodo in amrea quicquid G si, vel audisti, aut Ninnodum inquisiturus es, quod contra Dei voluntatem, ressam christianitatem in ista parraria ia sabum es , aut in stituru' rit , si in
diebus tuis evenerit, tantum ut miluam cignitiouem quocumque modo perremur,s stuί
aut tibi indicatum fuerit, Synodalem causscini esse , eae ad miniserium Episcopi peri insexe, quod nec proPter omsium, nec propior ximorem, nec Irsipter pramis', nee 4' Uc ei
163쪽
parentelam , vllate M eelare flebeas Episcopo de Treberis, aut eius Misso, evi hoe inquirere jusserit, qsa documque te ex his interrogaverit. Sic te Deus adjuvet, ta istae sanctorum reliquiae. ReI0si ita jurent: Uul Deramerarum , quod se jur it de θηedali caussa, uod tu illud observabis in quantum sapis, auι audisti, aut ab hac die in antea ingui biturus es. Sie te Deus in juvet. Haec itaque formula erat a Reginone Proposita , qua Episcopi laicos interrogarent de illis, quae ad rectam Dioeceseos adminimrationem Pertinere videbantur. Ut autem pluribus ea formula placuit, atque ad varios Ecclesiarum codices transducta eli, placuit quoque Burchardo, qui, ut majorem eidem vim tribueret, nomine Eutychiani illam inscribere non dubitaviI.
C o lii tribuuntur canones apud Gratianum.
unica Can. r. dist. T .a C i temporibus alienus. Can. 1. cau. a. qu. 3. pertinet potius ad Ieges Theodestanas.
Can. 21. casis a. qu. 7. non convenit temporibus C i. Can. I. cau. 3. qu. I. consonat cum ceteris Mercatoris epistolis. Coo. F. cas. 3. qv. a. jungendIS cum can. I. cau. 3. qu. 1. Can. 1. cau. II. qu. I. referensis potius ad Iegra Theo Mnas.
Sm Diocletiano , & Μaximiano martyrium passus est Cajus, quem alli G
jum Vocant, anno a 96., cum jam ab anno 283. Pontifex inauguratus fuisset. Hujus nomine habemus epistolam ita inscriptam: Dilectissimo fratri felici Episcopo C us: & data fertur Kal. Μartii Diocletiano VI., & Constantio II. Consulibus, seu anno α 6. CGi postremo . Sed quis in eadem non agnosceret Mercatorem εUsurpatae recentiorum Patrum sententiae, repetita fragmenta , quae passim a Μe catore ipso in epistolis suis describuntur ad accusationes Episcoporum pertinentia, di ad judicia Ecclesiastica, Pseudo-Isidorum facile detegunt. Persequar esitolam ipsam , unaque Gratiani fragmenta expendam . .. s. Praefationis instar sunt prolixa verba Vigilii Papae in epist. a. ad Eutherium,eau. a. quocum gratulatur in extremis mundi partibus Christianam fidem nitescere, quem M. F. etiam docet, quae Romana tenet Ecclesita. Expectaret quispiam symbolum fidei. Sed non erat haec cura Μercatoris et Ait enim: Primo quiflem scias , Paganos, GHemicos non poste Chrisianos accusare, aut vocem eis infamationis inferre. Verba sunt haec a Gratiano relata, imo & Corrupta in can. 2 F. cau. a. qu. 7. atque his eisdem loquendi formulis saepissime usus est Pseudo-Isidorus. Num vero Ethnicos Paganorum nomine designare pomisset Carus, non satis apud viros eximios probatum est; asserunt enim viri docti pro Ethnico Paganum primo usurpatum fuisse ab Optato Milevitano in lib. 3. contra Parmenianum, & ab Augustino in lib. 2. retractationum cap. 43. Porro non primum Pasianorum nomen in usu esse coepit, quam ubi Imperatores Christianam fidem amplexi sunt, Ethnicaque su-
164쪽
. De C o. a syperstitione dejecta Ethnicos potius odisse coeperunt; quos ejecerunt ab urbibus ia
pagos , villas, propterea ab incolendis pagis paganos nominatos . Prosequitur Isidorus , di ait: Ueinde nemo u quam uiscopum apud Pudices saeculareι, aut alios Claricos accusare praesumat. Referuntur eadem in can. I. cau. O. qu. i. Quis sibi persuadeat Diocletiano Ecclesiam vexante eo progressum fuisse . Rominum Episcopum , ut universos Antii lites Ecclesiarum abs jurisdictione Magistratuum publicorum legibus latis eximeret Τ Franciscus F,orens in erudito comis mentario ad hanc Gratiani quae Ilionea, incredibile esse ait, tantum sibi vindicatIeCclum, se vix sub Christianis Imperatoribus eximi Episcopos ciepisse, quemadmodum constat ex lege 1 a. lib. 16. tit. a. codicis Theodosiani lata anno 3 ss. Mansuetu linis nostrae, Munt Imperatores, lege prohibemus in judiciis uiseopos accusari . ad quae Amanus : 3peciesueν prohibetur, nequis audeat apud Judicea 'blicos Episcopum a Ware, sed in Episcoporum audientiam praeberre non diseras eri.
Sequuntur hic tria Gratiani fragmenta, videlicet canon I. cau. R. qu. 3. , La Mou L. Cau. 3. qu. I., ω canon s. cau. 3. qu. a. ita jungendi. ει squis Epist
νερυι , Pre θων, aut Diacmus, vel quilibet Curici apud EpiIcopos quis Mibi non oportet a qualibet persona, quae rite recipienda est, suerser accusati, quicumque suerit, foe ille si sublimis vir honoris, sue ullius alterius dignitatis , qui hoc genus illaudabilis intentionis arripuerit, noverit probationis documenta se debere inserre. 1iquis ergo circa hujusmodi personas hic est canon l. cau. a. qu. 3. non probanda detulerio , auctoritate hujus sanctionis intelligat, se jacturam infamiae susinere, ut damno pudoris infimationis dispendio discat Mi, alienaeve verecundia' impune insiliari saltem de cetero non licere. Haec fere eadem depromta sunt ex lege 41. Iib. I 6. Iit. a. codice Theodosiano ibit Clericos nonis apud Episcopos accusari convenit. Igitur s Difcσω, vel Prrabter, Diaconus, Et quicumque interioris loci Chrisianae legis minister
opud Episcopum, squidem alibi vim oportes a qualibet persona fuerint accusati, M
ue sile sublimis . vir honoris, sis vilius alterius dignitatis, qui hoc genus laudabilis ingentionis arripiet, noverit docenda probationibus , maUranda docvmntio se det re infe re . diquis ergo circa hujusmodi personas inon probandΦ detulersi ,u auctoritate hujus sanctionis intelligat, se jacturae Dinae propriar subjacere, ut damno pudoris, eκi limationis dispendio discat Ibi alienae verecundiae impune in iuri saltem de cetero non licere. Ceterum haec nulla ratione Crio congruere poterant, cum auctoritare sua infames e clarare nequivisset eos, qui as Emnidos publiptri Magistratus caussas judiciarias deduxissent. Nam qualiteν ud Concilium veUia r pergit Ilercator, verbaque sunt canonis I. Cau. 3. qu. x. aut 'qualiter de suis redua. expoliati, via ejecti a sedibus prPpriis, aut qui accusatores snti σec sendi , quiete non fur aut qualiter ejectis, ta empoliatis sint omnia legibus redint granda, quae eis ablata sunt , ει quia priusquam hoc factum fuerit, nullum crimen eis' obsto poterite est quaIiter iliis indue hic nectendus est canon s. cau. 3. qu. a. pos integram instaurationem anniversariae,
vel sex mensum indulgendae snt: li qualiter sua omnia licente , θ' pacisce absque uἰ- Iius gravi impedimento disponere, M suarum amicorum, θ' Eecte sicorum Patrum eo inliis uti debeant, suscienter ab Ap stasis, eorumque sucrioribus , ac nos ris praedecessor hus saturum esse putamus . Quousque Mercator disciplinam, quam heic tradit, tri-huit praedecessoribus C i Pontificibus, facile percipio, quos indicare voluerit, eos scilicet, quibus plurimas epistolas adscripsit, quas jam recensuimus; verum si apostolica fio2uatur praecepta, quibus idipsum constitutum adpareat, de novo P I dem
165쪽
t 6o Pars secunda, caput XXVI. dendoque mendacio Μercatorem arguimus, cum nullibi constet de hae disciplina
Fingit ulterius Pseudo-Ilidorus, Cclum interrogatum suisse de verbo incarnationis,' est veritatis , cui interrogationi ut respondeat, Plurima tradit ex Leone Μagno cle- promta epistola olim si . , & demonstrat Filium Dei Christum ita in forma hominis verum hominem esse , quemadmodum Deus in forma Dei, & Patri prorsus aequalis: clarius autem exprimit unam in Christo esse personam, duplicemque naturam , quae sane nemini convenire possunt, nisi illi, qui post profligatas haereses non solum Arii, sed & Nestorii, atque Eutychetis vixerit, qualis erat Leo M ' gnus, ad quem verba hujus epistolae pertinent. Con. a. Tandem m fine epistolae ita concluditur: De Episcoporum vero, O' Presbterorum,do. 77. Diaeonorumque , ta sequentium Claricorum ordinationibus , sanctos Apostoloι , ω Su cessores eorum, V praecipue Anactetum, edi praeterea alios sincienteν satuse cognose mss'; ta iacino non est necesse nune replicari, nisi quod tui non sartieνum. Illud tamen nos statuentes vobis', edi omnibus servare mandamus , ut ad ordines hcclesiasticos . se ascendant in Eccles a , qui ordinari merentur: idest, squis Episcopus esse meretur, sit primo Oinarius , deinde Lestor, postes Exorcista, inde sacretvν Acobctus, densum vera Subdiaconus , Reinde Diaconus, postea Presbur, ta Ginde , si mereatur, I piscopus omdinetur . Ea verba canonis x. dist. 7 . quae heic de Episcoporum ordinationibus . . statuta dicuntur a praedecessoribus C i, praesertim ab Anacteto , pertinent ad epi- stolas Μercatoris, specialiter ad epistolam a. Anacleti, ex qua habemus apud Gratianum canonem a. dist. 64. can. I. dist. 67. can. a. dist. 66. de can. a. dist. 2 r.
Num vero ea graduum distinctio , quam Caius subjicit, jam temporibus C i in
Ecclesia existeret, an potius recenti oro o disciplinam demonstret, sollicita opus non habet discussione. Ego tantummodo dixerim, non Mihi de illa constare apud veteres , quam in Concilio Romano 3. , ex iis, quae falso tributa fuerunt Sylvestro Papae : uno verbo : nihil aliud ad hanc rem Produci vetullum Potest, quam minnumenta Mercatoris . Si germana ad hanc rem velimus adferre, progredi oportebit ad tempora Sirieli Papae , cujus verba habemus apud eumdem Gratianum iacan. 3. dist. 77.
166쪽
Epistolam a. Marcellini ad Orientales memorat Gratianus in sequentibus
Apocryphi tomnes . C Can. 3. cau. 2. ς . 7. idem est cum can. 3. cau. II μ. I. l Can. 3. cau. II. qu. I. emendandus ex integris sine exemplaribus. Cam T. cau. 11. qu. I. ex integris epistolae exemplaribus emendandus .i Can. M. cau. 23. qs. i. reserendus ad Concilium Nicanum, est Rom. VI.
ΡRaefuit Romanae Ecclesiae Μarcellinus ab anno 296. usque ad 3o4. quo mar tyrii honore claruit , & siquae aliquando fuit, maculam omnem eluit, quam contraxisse nonnulli asseruerunt , licet plures, & quidem eruditissimi, contrarium omnino senserint , inter quos Baronius ad annum 3 o a. num. 96. 8c seqv. Apud Collectores Pontifictarum epistolarum duae proferuntur Marcellini nomine epistolae . Prior ad Salomonem Episcopum scripta data fertur Diocletiano 6. , & Constantio a. Consulibus , seu anno a96. De hac non est cur sermonem instituamus, seclpotius de posteriore data Consulibus Diocletiano ., 8c Μaximiano 6. , sive an O299.; ex hac enim una fiagmenta aliquot habemus apud Gratianum. Illi haec inest inlcriptio : Dilectissimis fratritas unisersis spiscopis per Orientales Protinctas constitutis Marcellinus Episcopus . Non est admodum difficile hujus auctorem Mercatorem agnoscere , quum & hic adpareant vividi ejusdem characteres . In primis enim recentiorum Patrum fragmenta ibidem congeruntur , praesertim Hormisdae Pontificis epist. 6s., Concilii Nicaeni, di Romani 6. sub Symmacho; referuntur sacrarum literarum testimonia ex recentioribus interpretationibus , nihil aliud passim obtruditur , quam sententiae Mercatori familiares de accusationibus Episcoporum, & judiciis ecclesiasticis, & quales propemodum habemur in epist. r. Pseudo-Clemenus, in epiitola a. Pseudo-Anacleti, in epist. i. Pseudo-Alexandri , in .epist. a. Pseud Victoris, & alibi passim . Praeterea in epistola singitur, Urientalem Ecclesiam jamdiu ab Occidentali fuisse schimate concitato discissam , ac nuper alteram alteri reconciliatam , quod an verum sit, nemo asserere potest ἰ quaeve tum schismatis , tum reconciliationis occasio, vel causa esse potuerit , vel eruditissimos latet . Demum inordinata sententiarum congeries , & sarram nullum alium auctorem epistolae denotat , quam imperitum hominem , non Pontificem Maximum , publicasque leges in Ecclesia proponentem . Ut enim exemplum adferam , quid esse potest hisce verbis incomitus 7 Detractiones tamen, G accusationes , arque persecutiones inteν Chrisianos oppido vitandae suηt , quia licet pauci simus in comparatione aliorum , s tamen unanimes suerimus , faciliso adversariis robiimus:
Sanctus enim Protomartyr Stephanus lapidabatur , sed Jesus suscipulaι stogas ; ideos ricMique providodo es , ne aliquem injuste judicit , asit molas , ne Iesum ju-X , dicit.
167쪽
i sa Pars secunda . Caput xxVII.
dicet , aut puniat. . Et Dominus in Evangelio ait : Nolite iudieare , ut non judic mini eri.
Ad hanc epistolam pertinet in primis canon I. cau. xx. qu. I. , Ita enim in epi-Can. r. stola legimus: Iuaecumque ergo contentiones inter Christiaras ortae fuerint, ad Eccle- ω - sam deserantur, cae ab ecclesiasticis viris terminentur. Quae apud Gratianum sequun- tur, recentiore manu in collectionibus canonum adjecta fuerunt, quod jam Romani Correctores animadverterunt. Ego vero non video, quomodo haec Μercatoris sententia convenire possit cum alio hujus epitholae fragmento superius descripto, quo omne judiciorum genus in Ecclesia divinitus vetitum praedicatur. Arbitror tamen, Μercatorem hoc in loca imitari voluisse Patres Carthaginenses in Concilio vulgo 3. can.
f., quem expendi suo loco, ubi de Can. 43. cau. II. qu. I.
Post ea epit totae verba, haec alia subsequuntur: Major autem non potes a minore eis i jMicari. Nec Episcopi Ponti ci, a quo conjecrari probantur, praejudicium ullum inferre .u ii. pus ηι. Quod A praesumtum suisse cognoscitur, viribus carere non dubium est, nec possessu. .ci inter ecclesastica ullo modo flatur a censeri. Clericus vero cujuslibet ordinis absque fon-l' sui permissu nullum praesumat ad seculare judicium attrahere, nec laico quemlibet
j. clericum liceat accusare . Huc pertinet Canon 3. Cau. II. qu. 1., cujus postrem Verba eadem etiam referuntur in can. 3. cau. a. D. I. Sane Gratianus hujusmodi
verba turpiter admodum corrupit, atque ubi Μercator nihil aliud contendit, quam neminem a clericis accusari posse, atque in judicium conveniri, nisi clericis facultatem Episcopi secerint, Gratianus ita reddidit, ut nemo clericum versa vice comvenire possiet, nisi obtenta ab Episcopo facultater 8c quidem sententia illa , quae Marcellino tribuitur, vel ipsis Marcellini temporibus quodammodo congruere posse videtur : qua scilicet clerici Episcoporum auctoritate in ossicio continerentur, ne forte passim ad publicos, de Ethnicos Migii tratus confluerent, aliquando etiam ex vitilitigandi libidine, neve exinde Ethnicis Magiltratibus novae praeberentur occusiones clericos, de viros ecclesiasticos omnes insequendi. Revera hujusmodi consi, tutio edita est in Concilio Agathensi , cujus canonem etiam Gratianus corrupit ,
quemadmodum suo loco tradidimus ad canonem I . Cau. I r. qu. 3. Quod vero
subditari a laicis clericos accusari non posse, id pura, putaque eit Mercatoris Iraditio, de phrasis, quam repetit in Concilio Romano Sylvestri, in epist. 1. Pseudo- Clementis, εοῦ alibi. in a Verba canonis 8. cau. as. qu. r. leguntur prope finem epistolae, ibi : Omn Gu. ,Ξ. mim , quod irreprehen bile est, Catholiea d fendit Ecelsa haec eadem verba haben. P. a. tur in Concilio Nicaeno can. f., quemadmodum apud Gratianum legimus in can. 4. diit. 8 r. Non licet ergo Imperatori haec omittit Gratianus, sunt autem a Mercalore depromta ex Concilio Romano 6. sub Symmacho vel cuiquam pietatem custodienti aliquid contra mandata divina praesumere: nec quidquam , quod evangelicis, pr phericisque, apostolicis regulis oberat, agere: Djustum enim judicium rursum heic prosequitur Gratianus , , definitio injusta Regis meis, vel iussu ordinata non valeat: nec quicquam, quod contra evangelicae , vel propheticae , aut apostolicae doctrinae consitutionem, successorumse eorum, sue Sanctorsm Pamum actum fuerit, flabit, eae quod ab
insidelibus, aut haeretieis factum suerit, omnino cassabitur.
168쪽
Ex Epistola I. Ex Epistola 2. Adjicitur J Can. 6. cau. a. qu. β. C Simul jungendi, N eae integris epistola
Can. I s. cas. 24. qu. a. t exemplaribus emendanti. n. r. dist. i . emendandus ex integris Epistota exemplaribus. - Caσ. 16. dist. 36. consonat cum edicto Valentiniani, se Valentis. L Cau. F. ca . 3. qv. s. consenal cum estis Psevdo-Uidori fragmentis. Can. Io. cos. a . pri I. consonat cum germanis veterum Patrum L fragmentis. SUnt nonnulli etiam ex veteribus , qui Marcellum cum Marcellino omnino confuderunt , ac Μarcellino immediate Eusebium successisse scripserunt, fortasse ex nominum ii militudine errantes. Contra tamen nomina, & numerum Pontilicum recensuerunt Optatus Μilevitanus lib. a. contra Parmenianum, Augustinus epist. 16s., aliique, qui annos Marcelli numerant ab anno 3o4. usque ad annum 3 op. Μarcellum a Marcellino distinxit Isidorus Μercator, qui di Marcello duas epistolas tribuit.
Prior ex illis hoc titulo exprimitur : Dilactissimis Fratribus universis Episcopis peν Antiochenam Provinciam constitutis Marcellus, dataque fertur Glendis Aprilis Maxentio, es Maximo viris clarusimis Consulibus, idest anno 3o9., si fides martyrologio. rum auctoribus, Bedae, & Anastasio, duos, & amplius menses post mortem ejusdem Marcelli, qui martyr occubuisse fertur sub Maxentio anno 3oy. x7. Kal. Februarii . Sunt isti perspicui Mercatoris characteres, qui de temporibus recte designandis vix aliquando sollicitus suit. Non tamen his opus erat indiciis, ut deceptorem detegeremus : etenim si haec epistola cum ceteris Pseudo- Isidorianis conseratur, abunde liquebit eundem ubique stylum este, easdem passim sententias ubique describi. Imo & heic referuntur fragmenta recentiorum Scriptorum, videlicet Acacii Constantinopolitani ad Simplicium , & Hilari ad Ascanium , Innocentii epist. a. cap. 3. , Leonis epist. 84. di 8 ., Vigilii epist. a. , aliorumque, item nonnulla
sacrarum literarum testimonia recitantur ex recentioribus interpretationibus. Duo sunt apud Gratianum fragmenta ex hac epistola excerpta, videlicet canon Gn. s. 6. cau. qu. c., di canon I s. cau. 2A. m. i. , quae ita legenda erunt ex integris
169쪽
164 Pars secunia. Caput OVIII.
eari. ejusdem epistoIae exemplaribus. Rigamus ergo vos, fratres, ut non aliud doeeatis ,
' n que semiatis , quam quod a B. Petro Apostolo , ω a reliquis Apostolis , ω Patribus' 'i uerepistis ' ipse enis11-Cap t totius Ecclesi, cui ait Dominus hic est canon. is .cau. 24. qu. i. Tu ei Petius, ta super banc petram aediscabo Ecclesiam meam , ω resiqua. Εjui enim sedes primitus apud mos fuit, quae postea , jubente Domino , Romam translata est, cui, iaminiculante gratis divina , hodierna prodemus die . Nec ab ejus dispoisione vos deviare oportet, ad quam cuncta majora ecclesiastica negotia, divina disponente gratia , justa sunt referri, ut ab ea regulariter disponantur, a qua sumsere principia . Si vero vestra Antiauena , quae olim prima erat, Romanae cessit belli , nulla es , quae ejus non subjecta st ditioni, ad quam omnea , quas ad Capωt, juxta Apostolorum, eorumque Accessorum sanatones, Episcopi, qui voluerint , vel quibus necesse fuerit fu gere , eamque appellare debent, haec sunt, quae Gratianus paullo aliter descripsit in can.
6. cau. a. qu. 6. ut in se accipiaot tuitionem, ta liberationem , unde acceperunt insoν- malionem, atque consecrationem . Quod omnibus minime convenit denegare Episcopis, sed absque ulla custodia, aut excommunicatione, vel damnatione, vel expoliatione Iibere ire concedatur. Sic emendandi, exigendique erunt Gratiam canones, ubi plane dignoscimus sententias has parum convenire Marcello; cum enim & ipse in discrime adduceretur vitae ex Ethnicorum vexationibus, quibus angebatur , minime poterat Antiochenis, ceterisque Episcopis ad Romanum Episcopum confugientibus incolumitatem polliceri, ac tuitionem.
Obierat, ut diximus, Μarcellus sub Consulatu Maxentii, & Maximi r . Kalendas Februarii. Sed 16. Kalendas ejusdem mentis eisdem etiam Consulibus Maxentio,& Μaximo epistolam dedisse dicitur, quae apud Isidorum Μercatorem posterior est, atque ita inscribitur: Marcellus Episcopus Sanctae, ta Ap stolicae, ta Catholicae
urbis Romae Maxentio. Sunt haec rursus Mercatoris monumenta , qui mortuos Pontifices Maximos scribentes inducit, effingitque sub Imperatoribus, ta Magistratibus Ethnicis, paucis tantum Romae degentibus clam Chri ilianis, iisque vexatis, Romam Sanctam,ta Cathesicam furiani appellari. Sed quod magis temeritatem arguit Mercatoris, ad illius personam attinet, ad quem scripta fertur e Pistola, Alaxentium scilicet. Is sine idem est , qui tum insequebatur Christianos , cujusque madium Marcellus ipse perpessus fuit, quod vel ipsa epistolae verba demonstrant, ibi: Charitas s in te habitaret, temperares animum a malis , sevire de eres, Dei Ecclesam , ae Sanctos ejus persequi eti=bres, rannidi mosim imponeres, furorem cohiberes , humanitati invigilares, molestiam amplastereris, ta bonis potioribus frui satageres . Et infra r Tuereo , qui nos suades cultum dimittere divisIm, ta a recta Ide recedere, diisque immolare,
melius tibi foret, ut tu prius mutahilem te praeberes , .... Boni enim Principis, ac Regis es Ecclesas contritas , atque scissas restaurare , novas a discare, G Dei Sacerdotes honorare , atque tueri. Quis autem veros mile arbitretur, Marcellum ita ad hunc Maxentium scribere, ut eum edocere conetur disciplinam ecclesiasticam , quid scilicet
in judiciis ecclesiasticis peragendum sit, quid in Conciliis, quid de induciis concedendis ' Demum sese prodit Μercator in reserendis fragmentis recentiorum Patrum, Leonis, S Gregorii; item in recitaudis sacrarum literarum testimoniis ex Hier nymi interpretatione. Ex
170쪽
De Marcello. ac sEx hae epistola depromtus est canon 1. diit. 17. , in cuius verbis non tantum Gn. i. reprehendendus eth Isidorus, quam Gratianus ipse. Isidorus ita scripsit, ut faculta- dist. ιν. term concederet Maxentio Ethnico, & Fidelium insecutori celebrandi quorundam Episcoporum Concilia, ibi: Quamquam quosdam Episcopos mssitis congregare . Gratianus haec ita retulit, quasi nulla penes Episcopos esset jurisdictio in Synodorum celebratione . Imo , ue his fidem adderet, huic stagmento hanc inscriptionem appo. suerat: inde Marcellus Papa scribit Maxentis Episcopo , quasi Episcopis accommodandum Gratianus voluerit, quod ad hostem Fidei scripsisse Μarcellum Mercator
perhibuit. Romani Correctores mendum gravissim o agnoverunt, non tamen adeo perspicue , ut decebat, rem explicarunt. Contenti enim fuerunt, dum ita notarent: Maxentio : Antea legebatur Maxentio Episcopo : in tomis autem Conciliorum in episto
inseriptione est : ad Maxentium tyrannum. Sed in principio epistota es: Marcellus Mixentis , quae IeEio visa est retinenca. Ita hodierna lectio Maxentii exhibet nomen , quin tamen aperte dignostaetur , quisham sit ille Μaxentius , num Epistopus , num tyrannus Fidelium iniscutor . Iam vero quis ille fuerit, superius prodidi ex ipssemet hujus epistolae verbis nuper laudatis, ex quo magis magisque arguitur imperitia Mercatoris, etiam ubi dicitur Episcopos libellis appellationis uti a sententia Maxentii ad Sedem Apostolicam, quasi Maxentius Ethnicus Pateretur sententias suas per Ecclesiasticos Antistites dijudicari, aut reformari. In eadem epistola exhibetur Marcellus arguens Maxentium , quod Episcopos insequeretur, ejusque verba sunt in Can. 16. dist. 96. , ubi praeceptum Apostolicum 'quoddam memoratur, quod sane omnibus huc usque ignotum est, neque ex alia penu prodire potest , quam ex ingenio Μercatoris. Potius autem erit edictum quoddam Valentiniani, & Valentis , quod refertur in lib. 7. cap. 9. historiae tripa titae, quo cautum est, non debere seri persecutiones, nec inferri fluctuationes, nec in- . videre laborantibus in agro dominico, neque exprilere aeterni Regis diisensatores. Canon s. cau. 3. qu. s. eisdem verbis legitur in hac epistola, eademque continet, Gn. s. quae jam decreta cernuntur in aliis Μercatoris epistolis, videlicet epili. a. Pseudo. c . I. Felicis, epist. a. Pseudo-Stephani, di epist. a. Pseudo-Julii. 2
Canon Io. cau. 2o. D. I. nullo modo pertinere potest ad Marcellum Pontificem , cum mentio fiat monasteriorum , necnon .puerorum monasteriis oblatorum,
quod sano recentiorem exhibet disciplinam. Ego sane nonnihil simile inveni incan. , a. Concilii Toletani a. de puerulis, qui a teneris annis parentum voluntate divinis ministeriis inter clericos addicuntur, sive in can. I. diae 28. , non dubito tamen, quin haec eadem simili ratione produci ab aliquo potuerint ad monachos , atque ita Producta palam fieri sub ementito nomine , quale est nomen Marcelli Papae apud Gratianum , & Collectores Gratiano vetustiores . Possent etiam haec referri ad Concilium Aurelianense s. anni s f., in quo ita definitum scimus can. I9. 9uaecumqile etiam puellae seu propria voluntate monasterium expetunt, seu a parentibus pleruntur , nonum in ipsa, qua intraverint, veste permaneant; in his vero monaseriis , ubi non perpetuo tenentur inclusae, trixnnium in ea , qua intraverint, et se permaneant, LP pommodum secundum statuta monasterii ipsuι, in quo Hegerint permanere, vesimenta res