장음표시 사용
171쪽
166 Pars secunda. caput ITY II. rionis aecipiant, quae Is deinceps sacra relinquentes Ioea, propostum sansium seculi ambitione transcenderint, ves illae, quae in domibus pro1mis tam puellae, quam viduae, commutatis restitas eonvertiamur, cum his, quibus conjugio copuIantur, Eccissae communione priventvν. Possent praeterea referri ad canonem 18. S. Basilii ad Amphilochium ita seribentis: Professiones autem ab eo tempore judicamus , qtio aetas rationis complementum habuerit. Non enim pueriles voco omnino in his esse ratas existimare oportet, sed eam, uae supra sexdecim, MI septemdecim annos nata fuerit, ratiret que compos, Ei diu examinata , probataque perseveraverit, egi, ut admittatur, precibus contendat, tum oportet in saerarum Virginum catalogum rηferri, HUIue consessionem comprobare, ii illius νυ stionem inexorabiIiter punire . Multas enim parentes , ta fratres oferunt, θ' quidam eo. rum , qui eas cognatione attingunt, ante aetatem, non ex se ipsis ad GHibatum tacit eas, sed saeculare qsidpiam sbimet precurantes, quas non facile admittere oportet, donec aperte propriam suam sententiam perscrutati fuerimus. Atque haec jurisprudentia prohata generaliter fuit in legibus Longobardorum cap. 6. tit. r. lib. 3. , S in Capitulari Caroli Magni anni 8os. cap. I 4., quod modo legimus in cap. Ios. lib. I. Capitularium ibi: ut infantulae aetatis puellae non vesentur antequam illae eligere sciant, uid velint, θ' pulsentur, salva canonica auctoritate.
Eusebio Papae tribuuntur apud Gratianum sequentes canones. Apocryphi om
mul jungendi, ta Eusebii tempor
bus minime convenientes. n. 4. cas. 2. '. 2. n. 13. cas. a. qu. T.
gris episoLe exemplaribus, ac referendi ad Concilium Romanum s. sub Ssmmacho . Ex epist. 3. n. 9. cas. 3. F. s. consonat eum aliis Mercatoris frumentis, ta legibus Theodosianis . Can. xx. eau. 24. qu. a. est potius Hormidae Ponti eis. Can. 19. de cons dist. 3. non congruit Eusebii temporibus. - Caσ. 4. de cons dis. s. ad integram epistolae solentiam exigendus. Caπι
172쪽
Adjiciuntur. De Eusebio. x6 Can. 27. cas. 27. qu. a. spectat potius ad Capstularia Francorum , MI at Theodorum Cantuariensem. Can. 46. de cons. dist. a. pertines ad epilagum Roma ae Ssnodi sub S uestro. Can. x7. de consecri dist. s. pertinet potius ad Capitularia Fram
id uid auctor libri Pontificalis asserat, hodie eruditis viris persuasissimum est,
Eusebii Pontificatum non diutius perdurasse , quim a mense Februarii anni - 3oy. ad mensem Septembris anni sis. Mercator tres epit totas Eusebio tribuit, de quibus sigillatim sermo eit initituendus.
Ita inscribitur prior Eusebii epistola : Cbarissimis fratribus Domino Deo dilectis Episcopis omnibus per GaIlicanas provinc,m constι tutis Eusebius; & data fertur 6. kal. Auguiti Conltantino Cons, quamvis Coni tantinus nullum Consulatum Eusebii tempore gesserit. Porro quieumque hanc epiitolam cum aliis conterat, quas edidit Isidorus Μercator, omnes omnino invicem congruere deprehendet, sive ex unitate styli, sive ex similitudine sententiarum, ut nulla extitere dubitatio possit, quin universae eidem auctori Iribuantur. Quid enim aliud ibi decantatur , quam accusati nes Episcoporum improbandas esse, laicos non admittendos ad Clericorum accusationes, infames omnes abs judiciis arcendos, & alia his similia Mercatoris effata, quae palsim in epistolis omnibus ad nauseam usque pronunciantur ' Non desunt praeterea in hac epitiola sententiae aliquot depromiae ex recentioribus Patribus, Gregorio, Proclo, & Ibeone Magno, quibus addere possumus Aniani interpretationes: nec non interpretationem Hieronymi in reserendis sacrarum literarum testimoniis. Quotquot apud Gratianum habentur cauones ex hac epitiola depromti, ad ini- Cis. s. tium epistolae pertinent; etenim Post praefationem , in qua Gregorium Magnum v. I. lib. 2. epilL 36. indici. io. imitatus eli auctor, haec statim leguntur: De accusationibus mera L sericorum hic est canon I. Cau. 3. qu. F. super quibus mandastis , - 1.
scitote a tempore Apsolorum in hac Sancto 'urbe servatum ese, accusatores , accu- . . r. fationes, quas exterarum consuetudinum leges non adsciscunt, a Clericorum accusatione
submotas. Similiter Iaicos haec omittuntur in dicto canone s. , sed habentur in can. τ i os . cau. a. qu. 7. non accusasse Episopos hactenus observatum, ei constitutum est: quia Can. 4. ejusdem non sunt conversationis , ly op Io eis quidam insensi exsunt, quippe quum vita s
eorum G conversatio debet esse secreta, ta a Micorum actibus remota nec ab his impeti debeant, quorum castitatem, S gravitatem nolunt imitari, maxime cum nec hi eos in suis volunt recipere accusationibus . Et post nonnulla: idcirco ta nos sequentes I 'arrum vesigia crursum haec Gratianus refert in dicto canone s. cau. 3. qu. F., re Petitque in can. I9. cau. 6. qu. r. pro salvatione Servorum Dei, quascumque ad accusationem personas leges pubIitae non admittunt, his impugnandi alterum ta nos licentiam submovemus. Et nullae accusationes a iudicibus audiaη1υν Ecclesiasticis, quae ἐσμιus seculi prohibentur. 9uapropter illi, quibus' indita non es ad unguem solita persectio, talia silere obcat; ita ut neo mutilemur, clari e legendum τωtilentur nec pro
173쪽
168 ' Pars secunda. Caput XXIxponantur. Nec Gli, qui aut in sila catholica leguntur haec in can. q. cau. s. qu. s ast inimicula suspecti sunt, ad pussationem praedictorum admittamur, quia Teritatem professionis in delitas, is inimicitia impedire I olet. Nec illi credendi sunt, aut admittendi , qui aliorum sponte crimina confitemur. Et ideo replicanda sollicite eorum veritas, quam sponte prolata in illis vox babere non potest: hanc diverss cruciatibus , ου legunt alii e latebris suis rigorosus tortor exigere debet, ut dum poenis corpora subiciuntur , quae gesta sunt, Ideliter, ii veraciter exquirantur. Ita se habet integra Isidorianae epistolae sententia, in qua nonnulla facile reperiuntur Eusebio, ejusdemque temporibus incongrua; neque enim Eusebii aetate, aut Roma Sancta urbs appellari pote. Tat , quae Gentium superstitionibus adhuc erat obnoxia; nec Clerici dici a laicis seis juncti, quasi jam tum Clericalis vitae communio vigeret; nec laici fideles repudianse Clericos in judiciis tamquam teites suorum gestorum, eo ve minus Clericos ipsos odisse, cum apud laicos venerabilis tunc haberetur, di vita Clericorum, & persona, nec rejici infideles ab accusationibus: aut enim de Ecclesiasticis judiciis sermo fieret, aut de publicis Μagistratuum laicorum. Si de publicis judiciis intelligendus est Eusebius, frustra normam hanc sequendam Ethnicis Magistratibus Romanus dedisset Antilles . Si de Ecclesiasticis, fruitra id statutum proponitur, quum conventus Ecelesiastici tunc fierent clanculum , siqui celebrabamur.
Canonem 2 . cau. 6. qu. I. jam recte animadverterunt Romani Correctores habere Gratianum ipsum auctorem, & in aliquot exemplaribus junctum esse superioribus Gratiani verbis. Ceterum minime inficias iverim, ibidem contineri sententias Isidoro Mercatori familiares: sic in epillota a. Marcellini legimus: Major a tem non potest a minore judicari, quae etiam leguntur in epiliola I. Clementis, in
epistola x. Iulii, & alibi pallim.
Eusebius Romane, Apostolicae EccIesis Episcopus, dilectissimis in charitate Christi
unanimis charitatis glutino connexis fratribus per Alexandriam, ta n optum Domino militantibus, ta rectam Idem tenentibus in Domino salutem. Ita exhibetur inscriptio epitholae a. , quae data sertur p. kalendas Octobris sub Consulatu Constantini. Falso notatum a deceptore Consulatum hujusmodi jam ad priorem epistolam diximus. Sed & hie nonnulla argumenta habemus, ex quibus clarius demonstremus, hanc epistolam falso tributam Eusebio. Usurpat enim Eusebius verba Paulli in epistolia a. ad Corinthios cap. r. s. & 6., atque hac in re deridendum sese exhibet deceptor Isidorus, siquidem occasione hujus Paullianae epistolae ad Corinthios, videtur oblitus, se ad Alexandrinos, & AEgiptios scribere : nam subdit: Os nostrum paterat vos Corinthii, creditque se Corinthios alloqui. Praeterea non omittit decantatas toties sententias de accusationibus Episcoporum, de personis ad accusandum admittendis , rejiciendisve, in quibus manum Mercatoris agnoscimus; immo & subjicit haec ad judicia Ecclesiastica pertinentia non tam Ecclesiasticis, quam etiam Regum legibus fuisse firmata. Quinam vero sint hi Reges, qui pro Episcopis leges E
sebii tempore tulerant, unusquisque jure ignorat, cum vel Regium nomen tum non eo set apud Romanos acceptum. Domum in eadem epistola adparent identidem de-Pravatae sententia recentiorum Ecclesiae Patrum, Leonis, Prosperi, Symmachὶ ,
174쪽
De Eusebio. I 69 Isidori Hispalensis, quibus addenda interpretatio sacrarum literarum ex Hieronymo
Gratianei canones ad hanc epistolam pertinentes leguntur omnes prope finem. O' I epistolae, ubi de Ecclesiasticis judiciis agitur. Et quidem in primis legitur canon
33. Cau. a. qu. 7. his Verbis: ονυ ergo, qzar pastori suo commissae Νηι, eum nec reprehendere , nis a recta fide exorbitaverit, debent, nec ulla cenus accusare possunt, quia facta pastorum oris Halio serienda non sunt, quamquam recte reprehendenda videantur . Deo ista disimus, quia in seripturis Myris sequitur hic canon 4. cau. a. qu. a. re- Cia'. .perimus quo iam Epscopos vestris in partibus a propriis ovibus accusatos, aliquos mi. IDeet ex suspicione, est aliquos μ certa ratione, idcirco εuidam esse rebus suis expo- ιiator, quosdam vero a propria scite pias . Quos sciatis nec ad Ssnodum comprovinci Iem , nec αι generalem poste vocari, nee in aliquo judicari, aπtequam cuncta , quin eis sublata sunt, legibus potestati eorum redintegrentuν. Prius ergo oportet hic est canon Gn. 6. 6. cau. 3. qu. a. omnia tuis legibus redintegrari, P Ecclesas, quae eis Iullatae sunt, ς - - 3-
cum omni privilegio Mi restitui, edi postmodum non sub anguli temporis spatio , se a '
tantum temporis spatium eis indulgeatue , quantum expoliati , veι expus esse videntur, antequam ad Θno sim convocentur, eae ab omnibus quibusque De provinetis Episcopis audiantur. Nam nee convocari ad ea fam , nec dijudicari potes expoliatus , vel expulsus, quia non est privilegium, quo expoliari possit jam nudatus . NInde edi amriquitus decretum est, ut omnes possessones , ω omnia sbi sublata, atque fructus cunctos ante litem contestatam pereeptor, vel primas possessori restituat. Et alibi scriptum habetur: illa qui violentiam perisIit, universa in satu, quo fuerant, recipiat; eae quin pos-sdet, securus teneat. Et alibi in Θ nodalibus Patrum decretis, ta Regum edictis legi- etvν fruulum : Redintegranda sunt omnia expoliatis hic eth canon Φ. cau. 3. qu. r.
vel ejectis Episcopis praesentialiter ordinatione Ponti cum, eae in eorum, ut se abscesserunt, qu. r. loca funditus revocanda, quaeumque conditione Lemporis, aus dolo, aut captiuuate, aut virtute majorum, aut per quascumque injustas caussas res Ecclesα, ves proprias, aut substantias suas perdidisse noscuntur ante accusationem, aux regularem ad 59 nodum v cationem eorum, eae reliqua. V etiam in antiquis Ecclesae salutis decretum, ut qui aliena invadit, non exeat impunitus, sed cum multiplicatione omnia restituas. inde e
in Evangelio scriptum est, quod squid aIiquem defraudavi , reddo quadristum, in I
gibus saeculi cautum habetur hic est canon ro. cain a a. qu. a. qui rem surripit alie- Ce..16. nam, ilii, cujus res direpta est, in decuplam legit Gratianus undecuplum quae stib- -. in lata sunt, restituat; EP in lege diuina legitur: maledictos omnis, qui transfert terminos P proximi sui, ει dicet omnis popuIust amen. Talia ergo Mn nisumamur absque vitione, nec exerceantur absque sua damnatione. Quae apud Gratianum sequuntur in dicto canone xo. addita fuerunt a Burchardo; secuti deinde sunt lvo, & Graiianus, hem auctor Poenitentialis Romani editi ab Antonio Augustino in cap I. tit. 4. Interea vero descripsi integram Mercatoris sententiam, ut facile quispiam intelligeret, quae. nam opinari debeat studiosus sacrorum canonum in interpretatione memoratorum capitum apud Gratianum: in quibus sane nonnulla multo recentiora esle deprehenduntur, nonnulla ab Eusebii temporibus aliena. Alienum ab Eusebii temporibus est, quod dicitur de Generalibus, de Provincialibus Conciliis, de privilegiis Ecet fasticis , iis praesertim, quae dicuntur regia auctoritate concessa. Alienum item est, quod pro veteribus Ecclesiasticis decretis laudentur epistolae Mercatoris veteribus
Pontificibus adscripis; neque enim alibi reperire licec sentemias veterum , ad quar. Tom. II. X . Pseud
175쪽
Pseud Eusebii monumenta reserantur. Demum alienum est a remporibus Eusebii, quod fertur in saeculi legibus raptores in decuplum damnari; Leges enim Romanorum , quas unas laudare Eusebius poterat, ultra quadruplum poenam furi raptorive minime infligebant. Recentioris auctoris deprehenduntur Priora verba, ea potissimum, quae habentur indicio Can. 33. cau. a. qu. T. & Can. 4. cau. a. qu. 2., ete
nim similia legimus in Concilio Romano s. sub Symmacho, ibi: ines, quae pastori
suo commissae fuerint, eum nec reprehendere, nis a recta me exorbitaverir, praesumant, nec ullatenus pro quacumque re alia, nisi pro sua injustitia, accusare audeant; quoniam 'νum adius gladio oris non sunt feriendi, quamquam recte reprehendi astimentur, nee allos Episcopos suis rebus expoliatos, vel a sedibus vi, avo dolo, aut quocumque ingenio pulsos , scut V vos de nobis judicastis, aut ad Ss nodum tam provincialem, quam gener tem posse convocare, aut in aliquo judicare, antequam cunaa, quα eis sublata sunt, Iegibus potestati eorum pacisce per omnia redintegrentur, decra nimus. Prius ergo oportet omisnia istis legibus redintegrari, ta Eecissas, quae eis sublatae sunt, cum omni priviιegio
suo restitui: eae postmodum non sub angusti temporis spatio , sed tantum temporis spatium
eis indulgeatur, quantum ex Iisti, vel expuis este videntsr, antequam ad Synodum comouentur , EP ab omnibus quisque D.e provinciae Episcopis audiantur. Nam nec convio rimi caussam, nee dijudicari potes expoliatus, vel expulsM, quia non es privilegium, qua expoliari possit jam nudatus εις.
Rusdem Consulatus notam, quam Priores, praeseseri postrema haec epistola, ex quo falsitatis argumentum recte deducitur. Ita isthaec inscribitur: Dilisissimis ' tribus um vero Episcopis peν Campaniam, G Iusciam constitutis Eusebius. Loco prinfationis stant verba Hormista in epist. as. aliquantisper a Mercatore corrupta . Hinc plures sententiae referuntur ex illis, quas inrcator idem in epistolis suis so- Iet recitare, sic dicitur criminationes adversus doctorem suscipi non debere, quod habetur apud Sixtum Pithagoreum in sentent. aso. , nee peregrina judicia fieri , quod Iegimus in Iege io. lib. y. tit. i. codicis Theodosiani, nec quemquam alterius judia eis , quam sui, sentemia debere constringi, quae verba pertinent ad legem 4. tit. 48. lib. r. codicis justinianei. Et post nonnulla rursum ex epistola 21. Hormidae adjecta haec sequuntur. Sequentes itaque in omnibus A solicam reguIam, imitatur in his Μercator verba Iohannis Constantinopolitani in libello ad Hormisdam, qui adjectus est episti si . ejusdem Pontificis praedicantes ejud omnia constituto ob eust diam Episcoporum, qui columnx Ecclesis a Deo dicti sunt, ceterorum verarum M. cerdotum , Irmantes cana Patrum saluta; flatuimus iterum cum omnibus , qui nobiscum sunt. Episcopis, seut dudum decretum reperimus, ut homicida, malefici, fures, sacrilegi, raptores, adulteri, incesti, venefici, suspiat, criminos, domestici, perjuri, est qui raprum fecerunt, vel falsum testimonium dixerunt, seu qui ad sacrilegos, divinosque eoncurrerunt , smile que eorum, nusiatenus ad accusationem , veI tesimonium snt admittendi , quia infames sunt, ed juste repellandi, quia funesta est vox eorum. Vocem enim fune min omnibus interdici potius, quam audiri oportet. Verba haec retulit Gratianus in can. s. Cau. 3. qu. F., eademque PIOPemodum sunt, quae jam Μercator descripserat tu Pseudo epistola a. Eutychivi. Postrema autem vecta depromta videntur ea lege
176쪽
De rasello. II. lib. s. tit. 6. In codice Theodosiano, ubi legimus, vocem sunestam audiri non,
Rursum post haec utitur Pseudodsidorus verbis Hormista in regula fidei post epi- α
stolam s. ω epist. si . his verbis : Prima enim fatus es rectaeidei regulas custodire, egi aeonstitutis Patrum nullatenus deviare. Nec potest Domini nosri Jesu Chrisi praeteriniui civ. i. sententia dicentis: Tu es Petrus, ta super hanc petram aediscabo EecI sam meam. Et haec , qu e dicta sunt, rerum probantur effectibus, quia in Sede Apostolica extra maritiam semper est catholica servata religio. Sunt eadem haec propemodum Hormisdae verba,
atque ex his postrema relata sunt in Can. 12. Cau. 24. M. I. Hi ne congerit auctor epistolae nonnulla sacrarum literarum testimonia , quae ta- C .is.
men ex recentiori interpretatione describuntur, proptereaque Eusebio tribui nullo dicos modo possunt, & tandem prope finem epiliolae haec subjiciuntur, quae tamen eum i praecedentibus minime consonante Crucis ergo Domini matri Jesu Christi, quae nupeν nobis gubernacula S. Romane Ecclesα tenentibus quinto nmas Maji inventa est, in prae-risto Kalendarum die inventionis festum et obis solemniter celebrare mandamus . Verba etiam sunt canonis 19. de consecr. dist. 3. Antonius Augustinus in lib. 1. dialogo 6. de emendat. Grati Ini scribit, non recte convenire haec, ut quinto nonas Maji Crux inventa dicatur, & se itum inventionis kalendis celebrari mandetur. Sed illud praeceteris reprobandum est, quod dicitur, Crucem Christi sub Eusebio inventam esse: Etenim te itis eit Eusebius lib. 3. historiae eccles. cap. 46. , Helenam post Constantinum Religioni Chriltianae nomen dedisse: Conltat praeterea ex communi veterum Patrum, scriptorumque sententia , eandem Helenam jam absoluto Nicaeno Concilio, & octuagenariam in somnis druinitus admonitam de requirenda Christi Cruce cogitasse, ac dein eandem reperisse adjutorio antiquissimorum Iudaeorum ,& Chri itianorum. Ita Paullinus epist. I i. ad Severum, Hieronymus epistola ad Paullinum de initit. Monach. , Ambrosius orat. in funus Theodosii, Chrisostomus homil. 84. in lohannem , Cyrillus Hierosolymitanus epist. ad Constant. : Eusebius in Chronico, & lib. 3. de vita Constantini cap. 29. , Hieronymus in Chronico . Prosper in Chronico, Sulpitius lib. a. Sactae historiae, Rufinus lib. r. cap. 7. & 8.,
Theodoretus lib. 1. historiae cap. 18., Sozomenus lib. 2. P. I., Socrates lib. r. cap. II., Gregorius Turonensis lib. r. historiae Francorum cap. 26. , di demum Iustinianus in novella 28. Si igitur communi omnium veterum consensione Helenae
Augustia inventionem dominicae Crucis debemus, & quidem postquam ipsa Christi fidem amplexa est, frustra sub Eusebio Pontifice Dominicam Crucem inventam
narrat Pseudo-Isidorus. Ita demum concludit Mereator: Similiter ω haereticos omnes, quicumque Dei gratis cis eo retuntur, ει in Sanctae Trinitatis nomine credentes baptieati hunt, Romanae Eccle- ssae reguIam tenentes per manus impstionem reconciliarc praecipimus. Alanus quoque -- dis. s. potionis Sacramentum magna veneratione tenendum est, quod ab aliis perfici non potest,
ns a Summis Sacerdotibus. Nee tempore Apostolorum ab aliis, quam ab ius Apostolis Iegitur, aut scitur peractum esse: neque ab aliis , scut jam dictum est , quam ab illis, qui eorum locum tenent, unquam perfici potes , aut feri debet. Nam s aliter praesumtum fuerit, irritum habeatur, U Oacuum; nee inter Ecclesastica unquam reputabitur Sacramenta. Postrema haec verba illa sunt, quae reseruntur a Gratiano in can. 4. de cons dist. f., quorum integram omnino sententiam retuIi, ut constaret, Graiianum
ea descripsisse, quasi liquidum esset apud Eusebium ita sermonem fieri de Sacra.
177쪽
mento Confimationis, quos apud veteres Sacramentum impositionis manuum fuit avellatum. Verum non una perpetuo fuit ejusdem nominis significatio: aliquando enim pro paenitentium reconciliatione manuum impositio dicta est, uti apud Augultinum in Can. 74. cau. t. qu. i. Quis autem dixerit in memorato Eusebii fragmento nomine impositionis manuum intelligi potius debere confirmationis Sacramentum, quam reconciliationem illorum, qui ab het resi revertuntur' Sane, si priora verba de manuum impositione concepta ad reconciliationem reserantur, facilius de eadem reconciliatione & posteriora intelligentur.
De ceteris canonibus Eusebio adscriptis.
Eusebio Papae primus narchardus tribuit canonem 27. cau. 27. qu. a. Non esse tamen Eusebii, vel ipsa mentio Monasterii a puellulis eligendi aperte demonstrat; neque enim adhuc illius Pontificis temporibus instituta erant monasteria puellarum. Ego sane non miror Burchardi fidem, qui consuevit inscriptiones capitum immutare, quemadmodum saepe, ac saepius animadverti, praesertim ubi aliquid desumsisset ex Capitularibus Francorum, a quibus commemorandis sibi proposuerat abstinendum. Porro in libo 6. Capitularium eap. sa. editionis Balvetianae haec leguntur: Puellam desponsatam non Ileet parentibus dare viteri viro, tamen ad monasterium licet irris voluerit. Fortassis autem auctores Capitularium id desumserunt ex Poenitentiali Theodori Cantuariensis; nam & in eo, qualis editus est a Petito in Cap. 31., eadem omnino verba leguntur ibi: Puellam desponsatam non licet parentibus dare alis viro, nis cla omnino res at, tamen ad monasterium licet ira, s voIuerit. Primus quoque Burchardus Eusebio tribuit canonem 46. de cons dist. r. , qui
potius pertinet ad epilogum Concilii Romani, quod Sylvestro Papae tribuitur. Er. ratum ex eo proficisci potuit, quod Collector 8e Eusebii, & Sylvestri Pontificum acta in uno codice congesta prae oculis habuerit; ut enim hi Pontifices prodii mitemporibus erant, ita facile illorum gesta jungi poterant. Plane in epilogo Romanae Synodi, quae E. dicitur Sylvestri, haec leguntur: Hic inter cetera praedicta omnium consultu eonstituit in Θnodo, ut sacrificium altaris non in serico panno, aut tincta qui quam celebrare praesumeret, sed in puro Iineo ab Episcopo consecrato, terrens scilicet
Lino procreato, atque conterio, Aut Corpus Domini nostri Jesu Christi in Θndone munda sepultum fuit. Nihil heie adjicio, postquam de hoc ipso canone egerim in cap. 6.
prioris partis. κBurchardo demum debemus, quod canon et . de cons dist. s. Eusebio Papae tribuatur, cum tamen apud Eusebium non legatur. Legitur potius apud Reginonem
in prima appendice suae Collectionis cap. 1 . ibi: yejunia sane legitima, idest qua ta, sexta feria non sunt solvenda sne grandi necessitate; tui hanc inscriptionem adjecerat unde supra, fortasse, ut significaret statuta Concilii Gangrensis, quae supra
Iaudaverat in can. s. 6. 7. 8., & s. Verum Regino haec exceperat ex Capituluribus Francorum, ubi ita recensentur, ae si in Gangrensi essent Concilio constituta.
Laudo heic Capitulare Caroli Magni anni 78s., ubi haec leguntur cap. 47. Item in eodem idest in Concilio Gangrensi, quod supra memorabatur ut Ecelesastica a Sacerdotibus jejunia constituta sne necessitate rationabili non solvantur. Quod ipsum relatum est in librum a. cap. 4 . & in lib. s. cap. 8 i. Capitularium. Verba ca -
178쪽
m Eusebis. 173nis Concilii Gangrenfis, ad quae respiciebant Capitularium auctores, habentur in canone 3. dist. 3o. Itaque Burchardus, ut agnovit fragmentum hoc Capitularium acceptum quodammodo ferri Concilio Gangrensi, abstinere volens a Capitularibus memorandis, nomen adjecit Eusebii Papae, ex eo suspicor quod ipse putaverit , sub Eusebio Papa Concilium Gangrense celebratum suisse.
MeIchiadi Papae sequentes Canones a Gratiano tribuuntur.
Ex epistola ad Episcopos Hispaniae.
n. 13. cas. a. F. I. consonat cum integris epistolae exemplaritus.c M. 24. de cons dis. 3. eonsen- cum asinore libri Ponto calis.
Cau. a. de cons dist. s. es potius Eusebis Emissent. Can. s. de cons dis. s. consonat cum integris epistine exemplar M. Ex epist de Μu- C Can. a. dist. 88. es potiu/ Concilii Chiaces eos , ω Gregoriinificentia Con- κ Magni. stantini. Can. 13. cas. ra. N. r. a Meraiadis temporibus prorsus aIienus. Adjicitur. Can. 7. cos. 13. qu. a. forte referendωι ad Concilium Londoniense. ΜElchiades, alio nomine Miltiades appellatus, Pontificatum gessit ab anno Christi sit . usque ad annum 333. Duo hujus Pontificis nomine habemus monumenta apud Isidorum Μercatorem. Primum est epistola ad plures Hispaniarum Episcopos: alterum est oratio quaedam de primitiva Ecclesia, & munificentia Comstantini Μagni Imperatoris erga eandem, quodque modo epistola dicitur, modo
De epistola ad Episcopos Hispaniae. . .
misissimis fratribus Marino , Benedicto , Gemio, reseris Hispaniarum, ae in illis partibus Episcopis Melabiades. Haec est epistolae inscriptio, quae data fertur halendis Μartii Volusino, & Rufino Consulibus. Volusiani, & Rufini Consulatus annum designat 3 4., ac propterea illud tempus, quo jam Melchiades obierat. Quid claxius ad epistolam a Melchiade abjudicandam Τ Stylus illius sane Mercatoris est, utentis , sicut in ceteris, ita & in hac epistola Hieronymi versione in describendis Sacrarum Scripturarum sententiis, utentis praeterea fragmentis recentiorum Patrum, Coelestini, Leonis Μagni, Eusebii Emissent, & Sixti Pythagotici; demum nihil se me aliud prosequentis, quam Episcoporum accusationes, S Ecclesiastica judicia. Huc pertinet canon 13. Cau. a. qu. I., cujus verba ad initium ejusdem epistolae Can. 33. referenda sunt; postquam enim Mercator verba Coelestini, in epist. i. ad Gallos Se- anipelagianis
179쪽
mipelagianis faventes, praefationis instar retulit, primum & prae ceteris Episcopiseavendum ait, ne in judiciis a veritate, aut aequitate deflecterent. Post nonnulla de judiciis Ecclesiasticis de more discussa , aliam quaestionem dirimendam suscipit Μelchiades. Rus verba habentur in can. 3. de cons. dist. s. &paullo inserius ad eandem rem explicandam leguntur, quae Gratianus retulit in can. a. de consecr. dist. s.; depromtaque fuerunt ex Eusebio Emisseno, eadem recitante in homilia de Pentecoste ab initio. Absolutis Eusebii verbis sequuntur statim ea, quae legimus in can. x ε. de cons. dist. 3. Porro quod die Dominico jejunandum non sit, jam statutum legimus apud eum, qui constitutiones Clementis Composuit, eum ibidem in lib. s. cap. ult. ita scribatur: Reus peccati erit, qui dominico dio ieiunaverit, eum sit dies resurrectionis, aut qui Pentecasten, aut denique ullum Domini festum in morsitia egerit: setari enim his diebus oportet, non autem lugere. At de jejunio quintae seriae non arbitror alibi constitutum, quod a Melchiade fertur decretum; ita ut in eo Ecclesia Christi, ut ait Pseudo Melchiades, ab haereticis, atque infidelibus distinguatur. Neque enim ubi quinta feria ex receptillimo, ac diuturno Ecclesiae ritu jejunamus, cum Ethnicis , aut haereticis congruere aliquando visi sumus. Ceterum auctor libri Pontificalis hanc ipsam constitutionem Μelchiadi adscripsit, ita scribens in Μelchiade :Hte constituit, ne ulla ratione die dominica, aut quinta seria jejunium quis fidelium age- να , quia eos dira Pagani quos sacrum jejunium celebrant.
De epistola de Munificentia Constantini.
Est & alia apud Μercatorem Melchiadis nomine epistola, quae a nonnullis d eretum Μelchiadis appellatur, de primitiva Ecclesia, est munificentia Constamini Imperatoris . Apocryphum monumentum esse jamdiu omnes cognoverunt post Baronium ad annum' 3xa. S. 8o. Etenim ejus auctor multus, immo istus est in comemendanda Conltamini Imperatoris munificentia erga Romanam Ecclesiam, quum ramen Constantinus sub Melchiade nondum Christo nomen dedisset: immo & ibidem mentio fit Nicaeni Concilii post duodecim circiter annos a morte Μelchiadis celebrati, ulterius etiam refertur canon Concilii Chalcedonensis , quod nemo non videt, quantum ab aetate Melchiadis distet. Priora hujus epistolae verba legimus incan. I s. Cau. 12. qu. I., cujus auctor longe se post Constantini aetatem vixisse significat; qui enim aut Melchiadis, aut etiam Sylvestri tempore esse poterant Romani Principes , qui ibidem memorantur memoratur etiam illic constitutio Constantini Imperatoris , & Μelchiade multo recentior, quae habetur in I. I. cod. de Sacrosanctis Ecclesiis; memoratur templum B. Petri a Constantino erectum, & donatio urbis Romae a Constantino facta favore Romani Pontificis e memorantur verba Constantini in Concilio Nicaeno prolata, memorantur Basilicae, di monasteria im mera jam tum constructa; quae omnia aut a veritate prorius; aut sestem a Μebchiadis temporibus omnino aliena esse facile unusquisque pronunciabit. Ad exemplum Constantini subdit epistori auctor, Reges ceteros per universa terrarum regna munificos fuisse in Ecclesiam, quae sane enarratio aperte demonstrat,
epistolae auctorem jam diu post discimum Romanum imperium vixisse. Deinde vero tradit histe donariis locupletatam Ecelesiam ideo fuisse, ut hinc egeni Mere.
180쪽
De Melebiade. 37 tur, & singulorum necessitatibus consuleretur, noti vero, ut Clerici saecularibus se negotiis immiscerent. Et statim t quae autem sm negotia se laria sancti canones mini bellant huc referendus est canon 1. GL 88. S inbibent, dum perspicue docot .
quod quidam, qui is claro videntur electi, propter lucra turpia conductores alienarum pose
stimnso sau, est secularia negotia sub cura sua recipiant, Domini quidem ministerium
parui pendentes, per secularium vero domos discurrenter, EP propteν avaritiam patrim 'niorum sollicitudinem sumentes. Decrevit namque supradicta Sancta Smodus, nullum dei ceps Claricum, aut possessiones conducere, aut negotiis secularibus se miscere, nisi pνομteν curam pupularum, est Orpbammm, ac viduarum, aut forte Episcopus eisitatis hecisusticatam rerum sollicitudinem habere praecipiat. Ῥbs ι0sido patet, quia alia funenerosia saecularia, alia Ecessastica. NonM Moses in saeculo erat, eum crebro tabe naculum ivirarer, P exiret, qui intus contemplatione raptus, foris infirmantium mgotiis urgebatuν, intus Dei arcana considerans, Ioris onera carnesium portabat i Cujus typum saceνdotes in Eeeissa agere debent , ut, dum foras exeunt ad exercenda negotia pro neces statibus subditorum, intus ad se redeant per contemplarionem mandatorum, scut Paullus. qui caelestibus secretis ingerituν , ω tamen per condeserasonis viscera carnalium eubile ρον- serutatur. Sic ta Jacob ascendentes, ta descen Ontes Angelos vidit, quia videsicet Restores Eeessae non suum Deum contemplando superna appetunt , sed deorsum quoque ad membra illius inferendo eon sescendunt. Et Domini Sacerdotes horum facta imitantur , est se custodiunt, edi subditorum onero portam, es videntur tales esse, quales idem egregius Praedicator praecepit, ut qui utuntur hoc mundo, tanquam non utantur, est qui gaudent, tanquam non gaudentes , is qui emunt, tanquam nos possidentes . Quae prioribus hisce- verbis continentur, Pertinent faue ad canonem 3. Concilii Chalcedonensis , seu canonem a. 6. diit. 86., & can. I. cau. 2I. M. 3., qqod Concilium Pseudo-Isidorus pro Nicaeno laudavit, forte credens, Nicaenum Concilium magis Melchiadis aetati congruere. Quae vero a vers. nde Moses usque in finem descripta sunt, excerpta videntur ex Gregorio Magno tum in emit. 24. lib. 1., tum in Pastorali lib. 2. caP. F., ubi eadem propemodum leguntur. Quae cum ita sint , haud dubium erit, quin haec epitiola, sive decretum, in quo recentiora monumenta evidenter Mercator inseruiti jure optimo ab eruditis viris a Melchiata abjudicata fuerit, ab que inter cetera Mercatoris monumenta rejecta.
Nondum a salsis monumentis Melchiati tributis recedere nos sinit Gratianus ,
qui Melchiadi adscripsit canonem 3. cvi. 13. qu. a. contra quam materies, de
qua ibidem agitur, serα. Siquidem sepulturae, ut ibi traditur, in Ecclesia haberi non Potuerunt, nisi post invectam recentiorem disciplinam, quemadmodum alibi pedispicue demonstravi. Ipsa etiam Magni Conciali mentio indicat, id Μelchiadis ejusdem temporibus non convenire. Ex hoc autem ipso arbitror, hanc canonem ubhuendum esse ignoto cuipiam auctori saeculi duodecimi, & ipsa Gratiani propemoriam aetare scribenti, qui fusius Conciliorum suae aetatis canones describere adamaverit, inter cetera vero Ccmailii Londoniensis anni rio 2.; nam in cap. as. hujus Concilii ita legimus: Nemeorpora defunctorum extra parochiam suam se Iienda porte νον , - - mer Pamoiae periat, evia illi inde juste debetur. Porro non defuerunt. Scriptores