장음표시 사용
181쪽
xγε Pars secunda. Capue xxx scriptores, qui Conciliorum, aut sua provinciae, aut suae aetatis sententias modo brevia..tas, modo etiam fusiore oratione explicatas ediderunt, quorum plures apud Lab umagnoscimus. Fieri propterea potuit, ut quispiam laudatum Londoniensem canonem relaturus ita exprimeret, ut clarius exhiberet, eisdemque verbis, quae apud Gratianum leguntur in dicto can. r. Conjectura hujus rei etiam eth in prioribus verbis illis: I M. euit per omnia magno Concilio &c. Concilium enim Londoniense magnum appellari potuit merito, quod quamplurimi totius sere Angliae Episcopi interfuerint . Se Paschalis Pontificis Μaximi auctoritas Synodalibus actis accessierit. Interpretatione indigere videntur verba illa: ms est usus antiquorum paremum canonica insitstione subjacere perhibetur. Neque enim arbitror ita esse intelligenda, quemadmodum nonnullis placet, ut unusquisque in suorum parentum tumulo sepeliatur, neque aliam sibi misit sepulturam eligere, sed ne quispiam sibi eligat sepulturam extra illa loca, quae ab antiquis Patribus cmonicis legibus fuerint sepulturis destinata. Sunt autem loca illa, de quibus actum est: in Concilio Triburiensi can. a s. quem integrum re uti ad canonem 6. Cau. I 3. qu. a. , ex quo etiam illa exceptio eruta videtur ab auctore sequentis canonis, quae illis verbis concipitur : Nis in mitruuς-ssa praepeditus &c.
Canones Iulio adscripti apud Gratianum . Apocryphi
Can. 3. dist. ai. paulis varius in diverss exemplaribus. Can. s. csu. v. o. perperam Julio Papae, eoque misori jura Apostolis adscriptus. Can. 1. -υ. F. F. 4. ex integris epipolae exemplaribus supplendus. Can. 1 3. cas. 24. F. I. est potius Siricii Papae. O . 1 . cau. as. F. a. supplandus ex integris epistolae exemplaribus. Ex epist. a. Alieriatur. Can. 2 diu. x . ad integros epi θω codices exigendus. n. s. cau. a. qu. a. supplendus G integris epistota exemplaritariCan. 9. cas. a. ρο. 6. est potius Concilii 3. Carthaginen s.
Can. 1 . e . a. qu. 6. censenat cum ceteris Mercatorio fragmentis. Can. 17. eas. 2. ρυ. 6. idem est cum can. I . caia. a. qu. 6. Can. q. cas. a. qta. 7. m variis recentiorum fragmentis congestus. N. Io. cas. 3. N. s. ex variis recentiorum fragmentis congestM.
182쪽
n. T. cou. 33. F. x. non convenit Julii Papae emporibus. Can. 12. cav. 31. qu. a. ex variis veterum fragmentis compssitus. Con. 13. ωυ. 33. qv. a. est potius Theodori Cantuarrensis.
can. 7. de eos dis. a. es potius Concilii Isracarensis anni 67s.
OΜisso Sylvestro, & Μarco Pontificibus ad Iulium gradum facio. De Sylve-
itro enim jam satis, quod ad rem meam attinet, egi in Priore Parte cap. 6. De Μarco autem non est, cur sermonem instituam, quum Gratianus nullum caput ejusdem Pontificis nomine retulerit in codicem suum . Pontificatum Iulius gessit ab anno 336. usque ad annum 3 sa. Quamquam vero huic Pontifici congruantepiltolae duae, altera ad Orientales, altera ad Alexandrinos; non tamen illae eaedem sunt, quas Isidorus Μercator illius nomine edidit; reserunturque omnes in Collectionibus Conciliorum. Duas tantummodo, & quidem editas a Mercatore Gratianus laudavit, quas omnino persequi juvabit.
Prior Mercatoris epistola inscribitur : Venerabilibus fratribus, universs Orientaliabus Epi)copis Julius, dataque eli Raι. obris Pristiano, Maximiano Consulibus . Falsitas consularis notae deceptorem facile reprehendit ; etenim postremus Maximiani Consulatus notatur a veteribus anno 3 it. pluribus annis ante Iulii Pontificatum, de Felicianus consul quidem fuit anno 337., at non cum Maximiano, scd cum Titjano. Adparent praeterea iidem semper Pseudo-Isidori characteres; quis enim ipsum non agnosceret, dum aut sententias . 8c verba recemiorum Patrum indigesta methodo coacervat, Concilii scilicet Chalcedonensis, & Carthaginensis ., Si-ricii, Leonis, aliorumque Pontificum succesibrum, aut nomine Apostolicorum' decretorum epistolas suas designat, quas antiquioribus Pontificibus adscribere conata tur , aut dum nihil urget prellius, quam sudicia Episcoporum ad i*minuendan Metropolitanorum potestatem ' Initio epitiolae inducitur Iulius redarguens Orienta. les Episcopos, quod invicem semetipsos vexarent iniquis. accusationibus, eosdem- que concitans ad mutuam dilectionem. Atque ad eundem conciliandae inter Epistopog charitatis finem non solum dicitur multa.Sanctorum Patrum edita suisse . scripta, quorum sane nomine Pseudo-decretales suas intelligit i verum etiam m-lebrarum Nicaenum Concilium, ubi decretum resertur, eos, qui Episcopis uoevretentaverint, Avidem Curici fuerint, a proprio gradu decidere, qui rei Munachii ausIaici fueνint, anathemati*qri , .u c sine consututio. in Amonibus Nicaeni Concilii
minime legitur : neque erit, qui facile sibi pers adeat Iulium, qui Nicaeni Concilii temporibus vixerat, ad eos etiam scribentem, qui Nicaeno, milio interfuerant , tales laudasse. Nicaenos canones qui in Concilita ediIii nan aciparerent...Hodie vero clarius etiam liquet Mercatoris .mendacium, di in ipse usus adparet sarrit mulis Concilii Chalcedonensis, tum in innone a. , tum in simose 27. et i in i 'ean. a. , ubi prohibita: Simoniacae ordinationes fuerunt, subditur, Simoniacos, &
183쪽
aut monachi, arat insidiari; eadem que propemodum verba repetuntur adversus ra-Ptores mulierum in can. 27. , seu in can. r. Cau. 36. qu. a. Post haec utitur Isbdorus nonnullis verbis depromtis ex typo Constantis Imperatoris editi in gratiam Μonothelitarum, & subditi Atidire fam fagam in Nicaea civitate Θnodum , cui est c ego ipse conscientiae verba haec sunt Constainini Magni Imperatoris epistola Uu. .' ad Alexandrinos apud Socratem lib. i. histor. cap. 6., lib. 3. historiae tripartitae cap. sta. cultum decenter exhibui, nihil aliud volens, quam eoncordiam omnibus fabricare , di prae cunctis arguere, fae removere hane in diantium auercationem, quia1 praevidenter Sancti Patres insidias, silicitas altercationes unanimiteν in praedicta Nicaena flatuerunt Θηoio, ut nullus Episeopus, nis in legitima Synodo, est suo tempore Apostesica auctor tate convocata, supeν quibusdam eriminationibus pulsatus audiatur, idest judicetur, vel damnetur. Sin aliter praesumtum a quibusdam fuerit, in vanum deducatur, quod egerint, nec inter Gelsastica ullo modo reputabitur. Ita uberius describendus erat apud Gratianum canon x. cau. s. qu. 4., etsi enim scopus Μercatoris ibidem totus adpareat, omittitur tamen mentio Nicaeni Concilii, qua omissa non adeo facile mendacium detegimus. Porro statim atque hujusmodi constitutiones Nicaeno Concilio tribuuntur, quas in Nicaeno Concilio editas non fuisse ignorare non poterat Iulius, aut ii
ad quos Iulius seribebat, quis dixerit inter Iulii epiliolas haec esse merito referenda' Eadem propemodum repetuntur inferius post nonnulla, habenturque in can. 9.cau. 3. qu. 6. , ubi etiam traditur ipsos Apostolos constituis , non debere in pro-ε. vinciis Concilia ceIebrari praeter sententiam Romani Pontificis, quatenus, uti subditur , non ita proterve, Eae pro labitu e uspiam suo proprio arbitrio quibusque Muropolitanis , scut agere solebam, liceat ineonsulio Romano fontime aut majorra Ecclesin caussas deturbare, atque Episcopos damnare. Quem non puderet Apostolis hasce leges etdscribere, sive quod ita sanciendi nulla Apostolis occasio fuisset oblata; sive quod Apostolicis temporibus frustra quis assereret Metropolitanos auctoritate, iurisdictioneque sua abusos laisse, cum nulli tum adhuc instituti in provinciis ement, aut dis
Phara ad eandem rem eongerit Μereator, monetque Episcopos omnes , ne ε .is. alios Coepiscopos suos aecusare audeant, & damnare, amputato scilicet totius Uuν-
s, pruionis excessu, quia nullus debet praesumere, qua Ibi non videntur esse concesta . usam culpam prosequitur auctor epistolae nsIIo modo potuisetis incidere, s unde consecrationem honoris aeeipitis, inde legem totius observantiae sumeretis, M B. Apolli Petri Seira, μα vobis Derelo talis mateν es dignitatis, esset Ereissastieae magistra rationis NInde sciu multum nos ea , quae a vobis pie, resteque sunt acta, Iaetificant, ita nimium ea, να sunt perperam gesta, contristant, quoniam necesse post multarum taIium ex per ιmema eaussarum, haec in posterum sollicitius prospici, ω diligentius praeeaveri, qu renui ea , qu sunt ab Apossis , eorumque successoribus flaruis nulla destia negligam
uν, mua dissen ne violemuν, Gua emeertatione turbentur. Haec omnia , quae ex V
riis Leonis Magni fragmentis in epist. olim s. di 84. congesta sum, Paucis rei
, sit Gratianus in eis. II. Cau. 23. qud 2.
- . Canonem 3. dist. x r. a Gratiano olim corruptum emendaverunt, atque ad fidem l. intemrum codicum exegerunt Romani Coritebores. Unum adhuc observandum
s in in illis verbis instituta Apostolamm, est Apostolicorum virorum &c. Etsi enim ita in nonnullis epistolae exemplaribus editis habeatur, tamen in aliis ita legitur e, Et insitsta Apostolicorum visorum LM. Parvi tamen ego interesia video in conspectu illorum
184쪽
De 7ulio . . t pillorum, quae superius In epistola ipsa leguntur; etenim si ab Apostofis mestitu.
tum asseritur, Episcopos sine auctoritate Romani Pontificis non posse Concilia celebrare, item intropolitanos non debere adeo suffraganeis imminere, ut eosdem aliquatenus vexent, potuerunt etiam prope finem epistolat ficta hac Apostolorum
Postrema epiliolae verba ea sunt, quae Gratianus refert id can. s3. cau. 24, qu. cis ita. , potiori autem jure tribuerentur Siricio Papae, qui eadem omnino habet ilia Gu. apistola x.
Omnes Isidori Mercatoris epistolas una exhibet epistola a. Iullo tributa, atque ira inscripta: Juli ui Sanctae Romanae, ly Apostolicae Ecclesiae Episcopus Theognio , Theodoro , M tbo , N eeteris orientalibus uisopii; & quidem sub eorundem consulatu , qui & in praecedente epistola notatur. Praeter falsitatem consularis notae, de qua superius animadvertimus, sunt in hac epistola omnes Isidori chara clares, imo repetitae sententiae propemodum universae. Prodamus integrum deceptoris prinpositum . Fingebat ille, orientales Episcopos epistolam ad Iulium scripsisse in . caussa Athanasii, S aliorum, quos iidem a sua communione de ecerant ; conquerentes eosdem abs Ialio receptos, cum potius rejici debuissent . Crimina , quapAthanasio, aliisque opponebant, erant homicidia mille, sacrorum templorum eversiones , stupra, sacrorum codicum inc dia , in sacris vasis, ceterisque misisteriis admissa fraus, in officiis negligentia, adversus imperatores perfidia, proditio in patriam , inter Sacerdotes ipsos excitata discordia, usus demum in doctrina fidei vocabuli bomousion, seu consubsantialitatis, ut stribit Mercator; atque his verbis concludebant et Deinceps ad vestras hinc venientes aures uos tam facile admittatis, neque a nobis excommunicatos ultra velitis excipeνe, ne canonum transgressores inveniamini ,
sed magis salua fraterna charitate erratum hoc in posterum minime patiamini. Non dubitant viri eruditissimi hanc epistolam deceptori tribuere vel ex eo , quod tota consarcinata est ex variis fragmentis, Concilii Africani ad Caelestinum ripam, Felicis III. ad Aeacium Constantinopolitanum, Ze Μartini I. in Concilio Lateranensi . Qui vero ita ad Iussum scripsisse dicuntur, sunt Eusebius, Theognius, Theodorus . & Berinthus, aliique in Antiochia congregati. Episcopi autem cum Ath, nasio damnati dicuntur Paullus Constantinopolitanus, Mareellus Ancyra, Asclepius Gazae, & Lucianus Adrianopolites. Haec non consonant historicae veritati. In primis enim Ariani nunquam Athanaso opposuerunt, quod vocem homousim, seu consubstantialitatis in formula fidei adjecisset, quoties praesertim de Athanasio conquerebantur apud vindices Nicaenae fidei, qualis erat Iulius Papa. Volebant pintius Ariani Episcopi Athanasio infens audire cat bolici , atque apparere non aliasse Athanasio adversaturos, nisi enormibus criminibus se se christiana communione eeddidisset indignum. Praeterea nomina illa Theodorus, ta Berinthus non alia ratione heic videmus adposita, quam ex imperitia deceptoris . Legerat die fortassis Theo. rum Perinthium, sive, quod idem est, HeracIeensem, unum fuisse ex acerrismis Athanasi hostibus; ac propterea volens inter ceteros Athanasii advaersarios Theo
rum Perinthium nominare, errore nominis captus Rripsit duo pomitia, TheodorkZ a videlices
185쪽
vi selicet, Se Berinthi . item ubi Paullus Constantinopolitanus inter damnatos cum Athinasio miscopo memoratur, minime convenit hii toricae veritati. Etenim Paul-luq ad Coni tantinopolitanim sedem ascendit anno demum 34o. , at responsio Iulii ad hanc Orientalium epistolam eum data dicatur sub consulatu Feliciani, qui incidit in innum 33 ., supponit epistolam hanc aliquot annis ante Petulli electionem suisse missam. Nihil adjicio ulterius ad hanc rem ; sed ad restriptum Iulii progredior. Fingitur Iulius lauditis Episcopis rescripsisse , acribus verbis eosdem objurgans, quod ea ratione non tam de consacerdotibus accusatis, quam de ipso Romano Antistue conquercrentur. immo eosdem Romam vocat caussam dicturos , eosdemque vocando utitur verbis Conitamini Imperatoris in epithola ad Concilium Tyrium, quam suis historiis inseruerunt Socrates lib. i. cap. 33., SIZomenus lib. a. tap. 'a ., Athanasius apologia a. , & auctor historiae tripartitae lib. 3. cap. 7. Interea vero illos objurgat gravissime, quod Synodum fecerint non obtenta a Romano Pontifice lacultate, contra quam in Concilio Nicaeno statutum dudum sueris . Bone Deust Quomodo vehi re poterat in mentem Iulii conititutiones illas Ni eaeni Concilii laudate, quae in Nicaeno Concilio editae non adparebam y Iulii, inquam , qui Nicaenos canones ignorare non poterat, & ad eos scribentis, qui in . Nicaeno Concilio praesentes adsuerant, immo G subscripserant 7 Porro nihil tale
in canonibus vere Nicaenis legi unquam potest. Immo eo etiam temeritatis devenit deceptor, ut in person a Julii laudaret ingentem Nicaenorum canonum numerum, recenset enim non tantum canonem I 8. & 19. ex Nicaenis, sed etiam aer ., 23. 26. a T. 28. 33. 4 I. s 1. 32. 13. F4. 1 F. 1 T. F9. 6o. 6ε. 63., ει 66. Quis hinc non agnoscar, hanc epistolam tunc temporis fuisse compositam, cum numerus Nicaenorum canonum ultra Viginti germanos canones excrevit ex imperitia collectorum recentiorum, qui Nicaenis canonibus priore loco descriptis alios hinc illine excerptos canones inordinate assuebam' Clarius etiam idipsum liquet, quod in hac ipsa epiliola nonnulli legantur canones , qui Nicaeni dicuntur, revera tamen sunt exi editis in Sardicensi Concilio anno demum 34 ., qui etiamsi editi fingerentur , dum Iulius ista scripsisset, nonnisi ex dolo potuissent opponi Orientalibus, qui decreta Sardicensi a rejecerunt. Quid adjici potest post tot argumenta gravissima ad demonstrandam hujus cpistolae falsitatem y quando tamen vel illud unum suffceret , quod initio adnotaveram, scilicet in ea nihil aliud contineri, quam Mercatoris sententias in aliis epistolis ab eodem confictis effusas. In editis epistolae hujus exemplaribus tribuitur illa in sapita 36., in quorum vi. 4 I. , gesimonono legitur Canon et . dist. 17. , cujus verba ita reserenda erunt ex integri eodicibus: De receptione vero Sedis, ta Sacerdotii, atque honoris, quie dixistis Athanosum absque Concipii decreto suscipera , non ita invenimus, scut calumniati sis , fia uorundam Episcoporum consilio, atque decreto recepit suum, quod injuste perdideras, Sacerdotium, ae resedis in Sede . Quod mim scressis, non eum posse a pauciore numera Episeoporum reintri, quam depestus fuerat, non ita es: nec haec regula orthodoxorum Sanctae EccI sae est Episcoporum, sed Arianorum , sociorum videlicet vestrorum haec in- mentis α perditionem Orthodoxorum uis oporum contexta est, nam, ut nobis a veracibus es tsi has relatum, uando Antioohis pro damnatione fidei de consubstantialitate molata suillis congregati, odio praedisti Athanosi Mηc regulam proruisis, quae nullas hahet τμees , nee habere poterit, quoniam nec ab Orthodoxis Episcopis hoe Concilium actum es ;set Romanae Ecclesa legatist intersuit, canoni M praecipientibus Me 6M'auctoritate
186쪽
De 7esis. I8ε Concilia feri non Mere: neo utrum ratum es, aut erit unquam concilium, quod eos fultum fuerit ejus austoritate. Plura in hisce verbis, & quidem aperta mendacia proquuntur. Scilicet Athanasius damnatus fuit non in Antiocheno Concilio, quod demum anno 341. celebratum est, sed potius in Tyrio anni 33 s. siquidem Concilium Antiochenum ex vo . , aut etiam pluribus Episcopis conitabat, Athanasius veradarrinatus tantum fuerat ab Episcopis sex supra triginta, quemadmodum scribit Iulius in sua germana epistola, quae extat apud Athanasium apologia a. Neque fingat quispiam alias Antiochenas Synodos, quas tribuat Arianis, etenim ea fingenda Synodus eli, cui integra conveniat nuper relata epistolae sementia , & in qua ea regula tradita fuerit, ut qui semel fuerit ab honore dejectus Clericus, is nonnisi a majori judicum numero restituatur. Ego autem hanc regulam ipsam ostendo in
Concilio Antiocheno anni 34 t. can. t a. seu can. a. cau. a . qu. s. Deinde ad quosnam canones Alercator reserenda putat illa verba: Canonibus principientibus Zec.' Si Iet hic deceptor, quod tamen clarius exprestit initio hujus epistolae his vel his: VeIIem enim vos magis adjam distam canonicam comenire vocationem, ut coram universali
Concilio redderetis rationem, cur Synodum ad statum Ecclesarum, E, Iratrem in Ps Eorbis subvertendum , ta Nicaeni magni Conestis destructionem fecistis, adit cur nobis incomsultis Episcopos in eam convocastis, ad quam nec Maximus Hierasostmitan&s Senit, neo stra inter sit legatio, canonibus quippe in Nicaena Θnodo visentibus, non debere praeter sententiam Romani Pontificis ullo modo Guilia celebrari , nec Ερθύσω damnari . Itaque Mercator nomine canonum Nicanos intelligit, licet frustra: etenim nihil talei ut diximus , in Nicaenis canonibus continetur. Quid vero eli, quod Iulius conque Titur, & legationem Romanae Sedis non interfuisse, simul & non intersuisse Μaximum Hierosolymitanum Τ Non sane quod Episcopi illi potestate de illi uerentur Synodi celebrandae r quid enim auctoritatis . adcellisset ex Maximo Hierosolymitano' sed quod destructionem Nit aeni Concilii, ut heic dicitur, meditarentur; pravitatis autem suspicionem non abitulissent facile, nisi viros probos, & integrae fidei sui Concilii consocios effecissent.
Iam animaduerierunt Romani Correctores canonem s. cau. a. qu. a. decerptum C m. s.fuisse tum ex cap. 8., tum ex cap. 3 s. hujus epistolae mutatis quidem verbis . sed γ - retenta sententia i . in cap. 8. ita legitur: Nemo Pontocum deinceps alii trem uiscopam. 'suis expoliatum rebus, aut a Sede pulsum eri immunicare , aut judicare praDmat, quia nos es privilegium , quo possit spoliari jam nudatus. Haec porro eadem Omnino sunt cum iis, quae jam Mercator asserebat in epist. 2. Sixti I., in epist. 2. Sixti II., in .epist 3. Eusebii, & in epist. t. Iohannis . In capite 3 s. ita habetur e Nec his contenti in vestra estis praevaricatione , sed stiam quod prius expulsos, res, id suis esMiatos rebus qua s vocastis, atque damnastis, eum nullus regulariter aut vocari, aut D Acari pessit, antequam si regulariter restitutus, θ' sua omuis ei legibus snt integerrime resormara . Est namque in saepe iam dista Sancta bsnodo ab omnibus unanimiter decrettim, G Apostolica auctoritate roboratum, ut i quis EpiDoperum suis fuerit. μιαι expoliatusta in accusatione pulsatus, ordinatione Pontificum oportet, ta decet Iandum propostum imima fronte cedere, ut omnia, quae super suggestiones inimicorum suorum amiserat, legaliter primo potestati ejus ab honorabili Concilio redintegramur, o Praesul reaviariter.
priui flatui pristino reddatur, est ipse dispostis, ordiηatisque suis, soc ad ινσαι veniaς ad caUam , 9 s ira. juste videtur , ac santiuis propostionibus respondeat. Quam te- .mere capitis hujus auctores e gantur Nicaeni Concilii Patres, nemo imo rht, qui .
187쪽
Nicaenos canones legerit, cum nihil tale ibidem statutum deprehendatur. Porius Iaudandum a deceptore fuisset Concilium 3. Romanum sub Symmacho, ubi eadem propemodum legimus, aut is se referre dumtaxat debuitIet ad epistolas, quas vetusti ribus Ponti scibus tribuit, atque ita ad epistolam a. Zephirini, a. Fabiani, a. Stephani, a. Felicis I., a. Caji, a. Marcelli, a. Eusebii, a. Felicis II., aliasque similes. Verba ean is 9. . Cau. 2. qu. 6. leguntur in cap. 22. epistolae Iulii, quae tamen Isidorus Mercator eadem jam descripserat in epistola unica Lucii Papae, revera autem pertinent ad Concilium Carthaginense vulgo 3. cap. Io. relato apud Gratiamnum in can. 37. cau. a. qu. 6.
Caput 3 o. ejusdem epistolae Iulii relatus apud Gratianum in canone 1 o. cau. a. qu. 6. pro parte etiam fuit adjectus ab auctore palearum in eadem cauta, & quae-ltione num. I . Nescio cane, cur adeo ostentanda erant in collectionibus canonum haec apocrypha monumenta, ut adeo facile repeterentur, & sine caussa; nihil enim aliud ibidem continetur, quam quod Μercator superius in epistola fusius, di in aliis stis monumentis saepius scripserat. In capite ultimo epistolae habetur canon o. cau. a. qu. I. , ubi rursus Μercator sententiarum suarum Nicanos Patres de monitrat auctores non sine maxima tem ritare. Quis enim illa in Nicaenis canonibus exhibere poterit Τ Sunt Potius in epist. r. Pseudo- Eusebii, epith. i. Pseudo-Stephani, epist. a. Pseudo-Fabiani, & aliis I immo si velimus loca prodere, quibus Mercator abutebatur, referenda illa erunc aut aucanonem 6. Concilii Conltantinopolitani, aut ad canonem x. Concilii Carthaginems s vulgo 7. , aut ad Gelasium de vinculo anathematis, aut ad Losimum epist. tia uap. r. , aut demum ad Siricium epist. r. , quorum omnium fragmenta deceptor Isidorus hoc in loco inordinate de more suo congessit.
M.to. Canon L . cau. 3. qu. s. rursum , quasi Nicaenam Constitutio em contineat, ex-co. 3..hibetur tum apud Gratianum, tum apud Pseud Iulium in cap. 3 s. ejusdem epi- D stolae , cum tamen non Nicaenus sit canon, sed potius Isidorianus, qualis saepe ac sapius in Μercatoris epistolis deprehensitur; forte autem compositus ex variis nonnullorum recentiorum conciliorum fragmentis, videlicet Concilii 2. Carthaginensis cap. 6., Concilii Constantinopolitani can. 6., Concilii Chalcedonensis cam a sis Concilii 4. Carthaginensis cap. 18., Concilii Carthaginensis . cap. a. a. Sc. c., i. Nemini de se consesso credi potes super crimen alienum, quoniam ejus omni qua rei eou. 1 f. mselso periculosa es, θ' mimitti non debet. Ita jam in epitiola x. Dionysii scrip- P. 3. strat Isidorus Μercator, ita etiam repetere non dubitavit in epistola a. Iulii capisas. vix aliquibus immutatis ibi: Nemini de se κοα stos credi potest supra crimen oli num , quoniam eju/, atque omnis rei hinsesso poriculosa est, ta admitti arie sua quemlibet non debet. Gratianus verba eadem retulit in can. s. cau. x s. qu. 3. , addidis tamen hanc exceptionem: P terquam de erimine iase majestatis. Tutius erit tam χGratiano, quam a ΜercaLore recedere , remque potius referre ad eodices. illos quibus deceptor utebatur in epistola hac elucubranda. Abusus ille videtur Iemar 2. tit. I. lib. s. in codice Theodosiano, ubi haec laguntur: Neganda es accusatis licemia eνiminandi, priusquam se crimine , quo premiamuν , exuerint. Nam fanaronum a .eterum conditores sumendam licentiam. omnibus censuerunt in acessatores suos invidi Iam scendi vicem. Nullam itaque obtineat in judiciis auctoritatem periclitantium furor, si s latius evagetur, ne ipse quidem cognitor rutvs . erit, aut qu/estionem 'cumG agi
abit, qui e equo a juris severitatem, no potes tuorum, quos parit, odium evis σε .. De
188쪽
De ceteris capitibus Iulio adscriptis.
Non est valde operosum investigare caussas , ex quibus Canon s. Cau. 14. M. Can. s. 4. Iulio Papae tributus fuerit , cum potius pertineat ad Capitularia Caroli Ma- ωv. ri. Primum ex Capitularibus laudaverat Regino hac inscriptione: Ibidem eap. ias. τ ' 'acidit in Collecticinem Reginonis Burchartas, qui eadem verba relaturus in suam, Tetento numero capitis Eas., pro voce ibidem adscripsit nomen Iulii Papae hoc modo: Ex decretis Pulii Papae usurariis misis cap. 12s. Conserantur cap. 287. lib. I. apud Reginonem, & caput idi . lib. a. apud Barchardum. Porro, vel id ex eo Profectum fuerit, quod Burchardus pro voce itidem ex oscitantia nomen Iulii ΙωSerit , vel ex eo quod a memorandis Francorum Capitularibus abstinere decrevisisti, unde errandi occasionem Gratiano frequens dedit, illud pro certo habendum erit dictum canonem s. ad Caroli Magni Capitularia reserendum esse , cum legatur in Capitulari Noviomasensi anni 8o6. cap. 18., cum enim ibidem in capitis bus praecedentibus nonnulla de usuris , & diuore constituta saluberrime titissent . subditur: Quicumque enim tempore messis, uri vitaemiae non nece Me, sed propter c
piditatem comparat annonam , aut vinum, verbi gratia de duobus denariis comparas mο-dium unum , ly servat, inque dum iterum venum ari pusit contra denarier quatuor , aut seM, seu a Iius, hac turpe Iserum dicimus . Si autem propere necessitatem comparat,
in sti habeaι, ω aliis tribuat, negotium dicimus. Haec eadem translata sunt in librum I. Capitularium cap. a 23. in editione Bal lana; ex quibus etiam juvabit non tam inscriptionem Gratianei canonis emendate, quam verba ejusdem capitis omissa supplere. Umou 4r. cm. 24. D. r. apud alios Eutychiano tribuitur, in vulgatis autem Gratiani editionibus Iulio Papae, in aliis etiam Theodoro Cantuariens. Sed frag- ωu. . mentum illud Burinardi potius pst, qui dum elaboraret Poenitentiale ad usum Ec- g δ clesiae suae, inter cetera illud inseruit, ad marginem Eutychiani nomen adjiciens, ut forte innueret, quae ipse sanciebat, eo sonare eum epistolis duabus olim Eutychiano tributis, ubi societates, & exempla haereticorum a fidelibus vitanda omnino dicuntur. Hoc EuWchiani nomen etiam apud Ivonem Carnotensem habetur. Quomodo vero in nonnullis Gratiani exemplaribus pro Eutychiano adscriptus suerit Iulius, prorsus ignoro , nisi dixerim hoc ex crassa amanuensium oscitantia profectum fuisse. De nomine Theodori Cantuariensis dixero, forte illud huic isagmento adjectum fuisse, quia caput ro4. apud Bur ardum lib. I9. Iaudatur nomine Poenitentialis Theodori; at isagmentum illud, quod Burchardus refert adscri- . Plo nomine Eutychiani Papae, est caput sequens, idest ros . ejusdem libri: neque novum est in Collectionibus canonum inscriptiones praecedentium ad sequentia capi a reduci, praesertim cum contingeret in nonnullis codicibus omissam ex errore fuisse aliquam ex marginalibus notis. Integrum hoc Ioco referam Burchardi fragmentum . Ita ipse: Siquis dederit, aut exceperit communisnem de mam haeretici, est nescit, quod Catholica Ecelesa contradisit, postea intestigens, annum integrum poeniteat . Si μα- scit, ly neglexerie, ω postea paenitentiam egerit, decem annos poeniteat, alii, dicam septem , 9 humanius quinque ansos paeniteat. Siquis premiserit haereticum misesam suam selebrare in Melasa Catholiea , e, nescit, quadraginta dies paeniteat. Si r Iia 6M, anniam im grum posteat. Si pro damnatisre Ecclesin Catuliω,
189쪽
184 Pars secunda . Caput XXXI.
ω consuetudine RomanorIm . proscimur ab Eccles . scut haeretuus, nisi habeat paenitemriam: Si habuerit, decem annos forniteat. Si recesserit ab Ecclesa Catholica im congregationem hae reticorum, ta alios persuaserit, postea poenitentiam egerit, duodecim annos poeniteat, quatuor annos extra Ecclesiam, ta sex inter auditores, P dust adhuc exetra communionem . De his in canoe dicitur, ut decimo anno communionem sine oblatione reci piant . Si Episcopus, aut aequas jubet monacho suo pro haereticis mortuis Missas cant re , non licet , ω non expedit obedire eis . Si Presbytero contigerit, ubi Misam camtaverit , M alius recitaverit nomina mortuorum , cst smul nominaverit mreticos cum .
Catholicis , s pos Musam intellexerit, hebdomadam poeniteat . di frequenter fecerit,
annum integrum so niteat. Si quis autem pro morte hae retici missam oνdinamerit, edi pro religione sua ejus reliquias Di tenuerit, edi nescit differentiam Catholicae fidei, edi ρ seu intestexeris , poenitentiamque egerit, reliquias ibi debet igne concremare, edi annum paeniteat. Si autem scit, , neglexerit, paenstentia commotus decem annos paeniteat. Siquis a s de Catholica discerserit ine ulla necessitate, id postea eκ toto animo poenitemtiam acceperit, treo anno extra Ecessam, ides inter audientes juxta diuinnum Comcitium , Ieptem annos in Ecclesis inter poenitentes , duos annos adhuc extra comm ηionem poeniteat. Sic se habet integer Burchardi canon, cujus prudentiam imitati sunt Patres Concilii Beneventani anni io 87., in quo inter cetera tertur conitit tum , ut communio a nemine, nis a catholico, suscipiatur . . .ean. 2. . Canon a 2. Cau. 26. qu. 6. Iulio Papae tribuitur non soIum apud ipsum mei Gratianum, sed etiam apud Magistrum sententiarum, luonem, ac Burchardum. Cei' terum Iulio falso adicriptus est; potius autem adscribendus fuisset Concilio Μο-guntino anni 84 ., in eo enim ira legimus constitutum can. a . Si omnibus de pα- eatis suis puram confulsionem agentibIs, , digne paenitenribus communio in fine secundum canonum justium dan ia est, cur non eis , qvi pro peccatis suis poenam extremam perso munt' Scriptum est enim : non vindicabit Deus bis in idinum; Nam ipse Dominus ait: In quocumque die conversus suerit peccasor, peccata ejus non reputabuntur ei, fidi iterum: Nolo mortem peccatoris, sed ut convertatur , ta uiuat - Salutem ergo homini adimit, quis uis mortis tempore poenitentiam denegat, id desperat de clementia Dei, qui eam ad j veniendum morienti Ruscere, τel in momento posse non credit. Perdidisset Latro in eruce praemium at Chrim dexteram pendens, si illum unius horae poenitentia non iuvisset: Cum esset in poma, pπmiuit, , per unius sermonis professionem habitaculum Para- is, Deo promittente, promersit: Vera ergo ad Deum converso in ultimis poterum mente potius aestima Ia , quam tempore, Propheta hoc taliter agerente e Cum conversus ingemueris, tunc salvus eris. Verosimile uit, haec Burchardum referre voluisse Iulii Papae nomine, qui alias recentiorum Conciliorum canones Iaudaturus , non tam mutatis verbis sententias retulit, quam inscriptiones ipsas canonum variavit . ABurchardo autem deceptus Ivo occasionem Gratiano dedit errandi, sicut in pluribus aliis, ita etiam in hac Parte . a , . . t
. ,s. Falso praeterea inscriptum fuit nomen Iulii Papae canoni x s. cau. 27. qu. a. u. a . Quod Romani Correctores recte arbitrantur prosectum ex falsa quadam inscriptio- ' ne, quae agnoscitur apud Polycarpum his verbis: Ex concilio Tritariens a Julio Papa coormato. Sane haec minime consonant invicem , cum a temporibus Iulii Papae ad tempora Concilii Triburiensis plura saecuIa interfluxerint; sed interea occasio quali1cumque exinde offerri potuit Collectoribus canonum, ut sententias
Tributiensis Syaedi Iulio Poruisici adscriberent. Imo Collectores ipsi amplius ausi
190쪽
De Diio. et pssunt; videlicet non dubitarunt adscribere Iulio breviatas ipsas Concilii sententias,
sive argumenta capitibus adjecta . Hujusmodi esse censeo memoratum canonem I f., quasi argumentum adpositum canoni 4 i. Concilii Triburiensis, qui his verbis exprimitur : Siquis legitimam duxerit uxorem, , impediente quacumque domesica infirmitate uxorium opus non valens implere cum illa, frater vero ejus suadente diabolo αυ- matus ab ipsa clanculum eam tamiliaierit, ta violatam reddiderit, omnimodo separemtur, ω a neutro ulterius eadem mulier contingatur. Igitur conjugium , quod erat legitimum, fraterna commaeulatione es palissum , , quod erat licitum , inlicitum es futium,ta ut Hiersumus ait: Mulier fluorum fratrum non ascendat thorum; Si autem ascendit, a ulterium perpetrabit. 2uia tero humana fragilitas proclivis es ad labendam, aliquomoto muniatur ad flandum . Idcirco Episcopus consserata mentis eorum imbecillitare per me vitentiam sua institutione peractam , s se continere non pusint, Iegitimo conso letur matrimonio, ne, dum sperantur ad alta Deserari, corruant in caenum . An vero haec consonent cum argumento, quale a nonnullis adscribi potuit, di quale apud Gratianum relatum eli ad memoratum canonem 1 f., facile quispiam Potest judi
Jungere Oportet. Canones t. 8ζ 3. cau. 29. qu. a. quemadmodum habentur tum apud luonem, tum apud Burchardum . Burchardum potius sequor, velut antiquio rem , qui . in lib. 9. cap. xου. nomine Iulii Papae ex cap. 4. decretorum haec scribit: Siquis ancilIam suam consonant haec cum dicto can. 3. libertate donaverit. ω in matrimonio sibi Iociaverit, dubitabatur apud quosdam , utrum hujusmodi nuptior legitimae esse videantur, an non . Nos itaque vetustam ambiguitatem decidentes , talia
connubia legitima esse censuimus. Si enim ex affectu funt omnes nuptiae, ta nihil impium , ω legibus contrarium in tali copulatione feri potest , quare praedictas ηsptias inhibendas existimaterimus ' omnitus τobis unus es pater in caelis consonant haec cum
dicto can. a. , ει unWquisque dives , ω pauper, Iiber, ει servus aequaliter pro se,
ω pro animabus eorum rationem daturi sunt. Quapropter omnibIs, cujuscumque eon δε-tionis Inr, unam legem , quantum ad Duum , habere non dubitamus. Monumentum hoc ita integrum ex vetustioribus Collectoribus descriptum facile in primis ostendit, quantum a proposito Gratiani distent memorata duo isagmenta in dictis canonibus i. & 3. Siquidem Gratianus ex eo ostendere conabatur, semorum conjugia
legitima dici posse ρ quum tamen ibidem non de servorum conjugiis agatur , sed de conjugio Domini, S libertae, quam scilicet Dominus a servitute ideo liberaverat, ut sibi justo legitimoque connubio sociaret; irtio & ex hoc sorte in contrariam opinionem quis posset abduci; ubi enim dubitatio subesse poterat de vi conjugii, quoties ancilla manumissa proponeretur, supponere oportebat ancillae necdum rhanumissae conjugia non subsistere. 'Quid tamen diutius in expendendis Gratiani sententiis immoror, cum integrum fragmentum hujusmodi non solum Iulii Papae esse non possit, sed nec alterius recentioris Pontificis Μaximi, aut alicujust, cujus auctoritas quidpiam valere possitῖImo facile demonstrari potest, hujus capitis conditorem vix juris Romani principia, aut disciplinae Romann praxim calluisse. Asserit ille, dubitatum fuisse apud quosdam , utrum legitimae esse viderentur nuptiae inter Dominum, & ancillam libertate donatam celebratae' Quid dubitationis esse poterat , aut apud Iulium , aut apud ceteros Pontifices Μaximos sive recentiores , sue antiquiores Iulio, quandoram a tempore Iegis Papiae, sive ab aetate Augusti Imperatoris, ac propterea ab