장음표시 사용
191쪽
t 86 Pars seeunti. Caput XXXI. Ipssmet Ecclesiae nostrae exordiis nuptiae hujusmodi legitimae habitae suerant 7 Τω1tum habeo Iureconsultum in Ieg. 33. de ritu nuptiarum scribentem, exceptis Senatoribus ejusdemque liberis , omnibus ingenuis ex lege Papia licuisse libertinas uxores ducere. Imo ex tempore Iustiniani Imperatoris nuptiae inter Dominum, &libertam contractae tali privilegio dignae habitae sunt, ut ex iis etiam legitimi justique filii dicerentur , qui ia concubinatu olim ante manu mulionem ex matre ancilla progeniti fuissent, Novella i8. cap. ult. , & NOU. 78. cap. 3. ac 4. Porro, ubi jus Civile Romanorum etiam antiquissimum hasce nuptias probavit , quaenam esse poterat ratio dubitandi apud quospiam , aut apud Iulium Papam de vi earundem nuptiarum Τ aut quomodo Iulius Papa, aut quivis alius profiteri potuisset, se censendo haec legitima esse connubia vetusam ambiguitatem iacidere t Itaque monumenti hujus nulla habenda erit ratio, utpote quod nemini ex Pontificibus tribui pol sit; quamquam tamen non iverim inficias eum, qui ejusdem capitis auctor extitit, abusum fuisse authenticis monumeniis, qualia habemur in Concilio Cabilonensi a. , & Capitularibus Francorum, quae aliis in locis commodius exhibentur , idest ad canonem a. 4. & s. cau. 29. qu. a.
Perperam Iulio Papae tributum legimus canonem 7. cau. 31. qu. a. , vel quia temporibus Iulii Papae non convenit, quibus longe pauciores erant constituti gradus, quibus vetita conjugia haberemuT , vel quia Collectores Gratiano antiquiores,
Burchardus in lib. I. cap. 14., Ιvo in lib. s. cap. 49. eadem verba retulerunt ninmine Concilii Aurelianensis cap. io. ibi: Nullum in utroque sexu permittimus ex propinquitate sui sanguinis, veι uxoris usque in septimi generis gradum uxorem ducere, vel inest macula polluere . Porro heic laudari videtur sentcntia Concilii Aureli,nensis 3. , quae ita concepta est can. Io. De incestis conjunctionibus ita, quae sunt tuta, serventur , ut his, qui aut modo ad Baptismum veniunt, aut quibus 1 'atrum s
ista SacerdotaIi praedicatione in noritiam avtea non venerunt, ita pro novitate conversonis ae fidei suae credidimus consulendum , ut contracta hue usque i inmodi conjugia non Dipantur, sed in futurum, quod de incestis conjunctionibus in anterioribus canonibus interdictum est, observetur : id es ut ne quis Mi sub conjugii nomine sociare praesumat relictam
patris , filiam uxoris, relictam fratris, sororem uxoris , consobrinam , aut mrinam . relictam avunculi, vel patrui Go. Prolixam Concilii hujus sententiam mutatis nonnullis referre voluerunt Ivo, & Burchardus, numerantes etiam septimum con guinitatis, di adfinitatis gradum , quo nuptias prohibitas docerent juxta recentiorem suorum temporum traditionem.
Quod ut cIarius observemus, juvabit animadvertere, olim non alios gradus in2 conjugiis consanguineorum observatos, quam primum , secundum , & tertium aliquando etiam quartum in chrio genere personarum juxta s. 3. instit. de nuptiis & quidem juxta civilem computationem, quae duos fratres secundo, fratrum autem filios quarto grado dissitos collocat, quemadmodum docet Iustinianus nuper memoratus in S. 4. eod. tit. Quando vero hunc Imperatorem- laudo, eum laudatum velim, qui saltem velut testis disciplinae sexti saeculi habeatur. Quum tamen peneraliter, silve civilibus, sive Ecclesiasticis legibus matrimonia consanguineorumam probarentur, septimus gradus visus postea est, in quo demum conjugia celebrarentur , cum septimo gradu consanguineorum nomina finirentur , quod & Isidoro
192쪽
De Iulio . . 187que ad Qtimum gradum subtraκerit, ed propinquitas esse deserit, eam rursus lax m
trimonii vinciuo repetit, quodammodo revocat fugientem . Ideo autem usque ad sextum generis gradum consanguinitas constituta es, ut scut sex aetatibus mundi generutio, tu hominis satus finitur, ita propi uitas generis tot gradibus terminaretur. Haec Isidori, aut cujusvis alterius verba llidoro tributa occasionem nonnullis dederant ut conjugia infra septimum gradum contracta reprobarent, praesertim etiam, quod successiones haereditatum legitimae apud nonnullas gentes ad septimum usque consanguinitatis gradum extenderentur. Sic in lege Baiuvariorum, seu Capitulari 3. Da-goberti Francorum Regis anni 63o. tit. 14. s. s. vers. Φ. cavetur, tum demum Regio fisco cedere relicta defunctorum bona, quoties ultra sextum gradum nemo superest ex cognatis, & Gregorius III. in epiit. ad Bonifacium Episcopum cap. s. ait: Progeniem vero suam unumquemque usque ad septimam generationem obstreare decrevimus . Et clarius in Francorum Capitularibus lib. 7. cap. 432., ω additione 3.
cap. 123. : Nuuus Idelium usque ad finitatis lineam, ides usque in septimam progeniem
consanguineam suam ducat uxorem , fel eam quoquomodo incesti macula polluat. Idipsum fere legitur in additione 4. cap. a. ex legibus Wisigothorum depromtum, in quibus lib. 3. rit. s. cap. r. sextus gradus postremus definitur ex iis, in quibus matrimonia prohibentur. Huc quoque pertinet canon 1. Concilii Meldensis anni 8 f., Conititutio Synodi DuZiacensis anni 874., Concilii Londoniensis anni x ias. cap. 16. , & apud Burchardum caput II. I 2. 13. & sequentia lib. 7. & cap. 46. cum sequentibus parte s. apud Ivonem . Et quidem septimus iste gradus juxta Civilis juris rationem computabatur, qua tot gradus numerari solebant, quot generationes ex utraque linea collaterali; at vero cum posterioribus saeculis invetuae fuerit alia methodus computandi consanguinitatis gradus, qualis eruitur ex can. a. Cau. 3 s. M. f., non Potuit diutius constitere usque eo producta disciplina Ecclesiastica, sed opus fuit ad quartum gradum conjug. rum prohibitionem coarctare , quemadmodum factium eth in Concilio Lateranensi cap. 8. de consanguin. & adfinit. Sic sese habet novae hujus Iurisprudentiae origo, quam quemadmodum nonnulli circa saeculum undecimum conturbare conati sunt, uti colligitur ex dicto canone a. cau. 3 s. qu. F., ita non dubito, quin potuerint nonnulli audaciores monumenta quaedam etfingere ad suam opinionem magis magisque firmandam, quae vetustissimis tribuerent Pontificibus, & inter ceteros Iulio Papae, cui quoque tributos legimus canones I 1. & x3. cau. 3 s. qu. a. ad eandem rem Omnino Pertinenles . Et quidem can. 12. cau. 33. qu. a. Plurimum Consonat cum relato canone Io.
Concilii Aurelianensis 3. anni 138. ibi: De incestis eo unctionibus ita quae sunt fla- tuta serventur, ut his, qui avs modo ad baptismum veniunt, aut quibus Patrum fa-
tuta sacerdotali praedicatione in notitiam antea non venerunt , ita pro novitate come
sonis , ae fidei suae credidimus consulendum , ut contracta hucusque hujusmodi refugia non foreantur, sed in suturum, quod de incestis conjunctionibus in anterioribus canonibusioterdictum est, observetur; ides ut nequis sἷi sub refugii nomine sociare praesumor relictam patris, filiam uxoris, re/itiam fratris, Drorem uxoris, consebrium , aut sebrinam, resistam avunculi, vel patrui . suod s qui in hoc inest adulterio potius, quam conju- aio fuerint sociati, quamdiu se non seque iraeterint, a communione ecclesastica repellantur. IIIud etiam adjiciendunt esse eredidimus, ut in Epistopi disiusione cor Nat de his, qui in civitate sua, aut terrisorio consistunt, ta tali sunt ordine sociari, utrum ignoranter ad illicita conjugia venerim, an per contumaciam, quae suns inter ista praejamjerint,
193쪽
188 Pars secunda. Caput XXXI. quia scut his, qui per ignorantiam ιassi sunt, subvenitur, ita illis quibus prius P
trum flatura in notitiam venerunt , quique etiam contra Sacerdotum interdicta in tali permixtione versantur, priorum canonum in omnibus statuta serventur, ut non prius ad
communionem recipiantur, quam incesti adulterium , scut scriptum V , separatione sanaverint, quia in lege Domini manifeste Iegitur: MaisIugus qui dormit cum uxore paIris sui, cum privi a , vel uxoris suae sorore , , reliqua his sinitis. Iuo fit, ut quos Deus maledixit, nos nis emendatos benedicere non possimus . Nonnihil praeterea simile habetur in canone 61. Concilii Agathensis, quem retulit Gratianus in can. 8. eadem caussa, & quaestione. Addere postum Concilium Epaonense anni si . can. 3 . , ibi: Incestis conjunctionibus nihil prorsus veniae reservamus , ns cum aDIterium separ tione sanaverint. Desos vero, nec ullo conjugii nomine praevelandos , praeter illos, quos vel nominare funesum est, hos esse censemus . Siquis religam fratris , quae pene prius soror extiterat, carnali conjunctione violaverit s squis fratre germanam uxoris suae accipiat , s uis novercam daxerit, squis consobrinae , sobrinaeve se societ, quod, ut a praesenti tempore prohibemus, ita ea, quae sunt anterius, instituta non DIvimus . Siquis relictae avunculi misceatur, aut patrui, veι privignae concubitu poliuatur. Sane quibus conjunctio iustita interdicitur, habebunt ineundi melioris conjugii libertatem. His tamen Conciliorum Gallicanorum fragmentis nondum integram, absolutamque habeo Gratiani sentetitiam . Conjungenda ei idem erunt verba Theodori Cantuariensis in Poenitentiali a Petito edito cap. it., ibi: In tertia propinquitate carnis licet nubere fecundum Graecos, Aut in lege scriptum es r in quinta secundum Romanos,
tamen in tertia non solvunt, si pos factum fuerit legunt alii: postquam fodum fueris .
Ergo in quinta generatione conjungantur. In quarta s inventi suerint, non separentur. In tertia tamen propinquitate non licet uxorem alserius accipere post obitum ejus. AEqualiter vir conjungitur in matrimonio his, qui Ibi eo anguinei sunt, P uxoris suae consanguineis post mortem uxoris . Quis non agnoscit in hoc Theodori fragmento po-1tremam partem dicti canonis xa. , imo & integrum Canonem I 3. cau. 3 s. qu. 2., quos Iulio Papae tributos videmus a Gratiano' Huc etiam referri possent , quae habet Regino in lib. a. de coeles. discipi. nomine Concilii Vermeriensis sub Pippino Rege his verbis : In tertio geniculo separentur . In quarta autem conjugatione sinuenti fuerint, non eos separamus , sed paenitentiam eis indicimus . Et tamen s factum non fuerit, nullam facultatem c jungendi in quarta generatione damus . Pertinent autem ista ad Concilium Vermeriense anni 7sa. can. i., Si ad Concilium Compendiense anni 7s . can. x. Consonat praeterea cum memoratis Gratiani canonibus ca- non et . , & canon 3 o. Concilii Moguntini, ut vocant, Primi anni 84 . Canon .
di . his verbis exprimitur e Si quis viduam uxorem duxerit, , postea cum Iliastνa sua fornicatus fuerit, seu duabus sororibus nupseris, aut squa duobus fratribus nunerit, seu eum patre, ω filio ; item fletuis reIistam fratris , quae pene prius soror extiterat, carnalieonysisione visamerit, iquis neptem in conjugium acceperit, squis novercam, acit nurum suam duxeris, squis consobrinae suae impudice se sociaverit, vel reliciae , sis sitae, muneuli , aut patris Iliae, vel privignae Din concubitu poliutus, vel hujuscemodi conjun-stionis attactu masalatus fuerit, eos disjungi , ω ulterius nunquam conjugio copulaνi , sed sub magna disrictione feri volumui. Et canon 3 o. Contradicimus quoque, Mi in quarta geneνωione nullus amplius conjugio copuletur: ubi autem' pos interdictum factuis inmentum fuerit, separetur . Sane eadem , qGae in viri, haec nimirum in uxoris parentesa de lege nuptiarum rasa custodie'da es. Muta ero consaι eos duos esse io earne una,
194쪽
comminis illis utrinque parentela esse credenda es, scut scriptum est: Erant duo tria
Nemo sane non videt Gratianeos canones memoratos ex omnibus hisce fragmentis fuisse compositos, perperamque Iulio Pontifici adscrip os. Imo ex his eo luculentius constat de collectoris, aut alterius cujuslibet industria, quo nonnulla adjecta veterum sententiis fuerint a veterum eorundem disciplina prorsus aliena, & quae juvabit hoc in loco susius expendere ad obtinendam rerum antiquarum notitiam , quoad .fieri potest , maxime conducentia . Prioribus sex Ecclesiae saeculis quemadmodum in consanguinitatis, ita & in adfinitatis observatione sacri canones civilem jurisprudentiam sequebantur. Porro ubi de consanguineis matrimonio jungendis ageretur, permittebantur demum conjugia, ubi consanguinei quarto invicem gradu distarent, aut etiam nec quarto in cerio genere Personarum juxta ea, quae tradit Iustinianus in S. SI 4. instit. de nuptiis. Asfinitatis vero cum nulli essent gradus l. 4. S. s. de gradibus, & adfinibus, ipsi per singularia nomina designabantur, praeter quae ia findas nulla intercedere dicebatur .
Erant autem haec nomina : Socer , socrus, Seuer , nurus , noverca, vitricus , Pri Vi8nus, Privigna, dicta l. 4. g. 4., ω l. i . in fine cod. de nuptiis. Hinci. adfinistatis caussa prohibebantur nuptiae inter socerum, & nurum, inter generum, & ω- crum, inter vitricum, & privignam , demum inter Privignum , & novῆrcam . Extra hujus generiet personas nullibi adparet, matrimonia fuisse interdicia caussa adfinitatis , nisi fortassis de illis ageretur , qui soceri, nurus, generi, is crus , Privigni, Privignae, vitrici, aut novercae loco haberentur, uti a8noscimus ex I. I 4. S. 4. de ritu nuptiarum. Et quidem illam prohibitionem quaedam unius erga aliam personam reverentia, aut naturalis pudor induxerat; siquidem nurus socerum, socrum gener, Privigna vitricum, Privignus novercam loco parentum habebant; visum autem saerat incongruum, ut quis illam duceret uxorem, aut quae illi marito nuberet , quam, quemve loco parentis habuit aliquando, eadem serme ratione, qua adoptiva filia adoptanti l jungi non poterat etiam soluta per emancipationem adoptione. Postquam vero in consanguineis observari coeperunt ulteriores gradus, probatum fuit, ne matrimonia infra septimum gradum consanguinitatis culcbrarentur, quemadmodum superius demonstraham ad canonem 7. Cau. 3 s. qu. a. , Visum quoque fuit latius extendere adfinium nomina, imo etiam & varios adfinitatis gradus, &Varia adfinitatis genera comminisci. Non eadem tamen aeque apud Graecos, atque apud Latinos inducta est disciplina. Apud Graecos, ut ab ipsis exordiar, eo deventum est, non tantum, ut adfinitatis gradus numerarentur, sed etiam, ut ii velut adfines censerentur impediendi conjugii caussa, inter quos nomina per conjugium coniunderentur. Adsero ad hanc rem verba ipsa Conliantini Harmenopuli in promtuario juris .civilis lib. 4. tit. 6. Porro adfinitate junctis matrimonium contrahere perinmittitur , si me infra sextum gradum sint, neque cognationis nomina confundant . Iulenim haec confundunt, etiam ad septimum usque gradum matrimonio copulari prohibentur . Confundunt autem in sexto quidem gra/u, ut cum duo fratres patrueles duas ducunt sorores , aut contra duo fratres duas sorores patrueles . Sic enim contingit, ut
pro fratribus , aut patruelibus fant , quas congeneros dicas , ides duarum sororum mariti . Aut eum patreus, fratris, sororisve filius , stas ris sorori e sitam, Est amitam ducos , patruus guttim fratris, sororisve sitam , fratris vero,
195쪽
Pars secunda. Caput xXXI. aut sororis filius amitam . Fiunt enim hine, patruus quidem fratris , aut forarisyllus , fratris autem , aut soraris Ilius patruus , quae utique confuso est . Quod I p
truus patruam, consobrinus consobrinam duxerit, nulla orietur confuso. Ac ideo nec inteν eos connubium prohibetur. Ita enim patrui, P consobrini locum inter se, cog stionem retinent. Et in reliquis eadem ratione . I heptimo autem grads confundunt, ut cum avus , ω pronepos duas patrueles ducunt, aut pater , tu Mius duas patrueles secundas et ita ta σή γ α β censebuntur. At avus , ω nepos amitam magnam , consobrinam. sicere non prohibentur ' namque inde nulla resultat confuso . Siquidem N amitam magnam, S patruum magnum avum, ed aviam nominant . Et haec ea est, quae in hac maxime cognatione tantas vires habet confusonis fuga, α οχ- Graeci vocant. Quam est veteres illi solam in hac requirebunt, nullo autem tacto gradum. Ceterum eos, qui ex ter
eis prosapia sese contingunt, necesse interdum es matrimonio iungi, eos nimirum , qui sarto a se mutuo grata distans , aut etiam ultra, eis lex duos dumtaxat aperte prohibuit , nequis scilicet cum ea matrimmium contrahat, quie quondam privigni sui υκον fuit; nec noverea cum eo, qui quondam privignae suae fuerit maritus , ceteris stentio pransmum . Poterit ergo quis uxorem ducere sororem uxoris fratris suae uxoris. Quartosquirim gradu hi se iniicem contingunt, cum in bis tertiam spectare liceat progeniem . Ubscura sane nonnullis videbitur loquendi ratio, cui quispiam lucem adferre poterit ex Matthaeo Monacho, seu Blastare in syntagmate alphabetico litera B. cap. 8., volui
autem verba ipsa Harmenopuli referro , ne crastioribus tenchris res obscuras obvolverem . Paucis dixerim, apud Graecos non unam semper fuisse sententiam in prohibendis conjugiis inter adfines. Siquidem poli tempora Iustiniani non tantum inter eos adfines contrahi matrimonium prohibebant, qui erant legibus designati , videlicet inter socerum , & nurum , generum, & socrum , vitricum, & privignam,
privignum, & novercam; verum etiam inter eos, qui si matrimonia contraxissent, ipsa familiarum nomina confudissent. Sic Patruus, , nepos uxorem ducere non poterant amitam, & neptem , videlicet Patruus neptem , nepos amitam , ne forteam ira diceretur, quae neptis erat; neptis e converso vocaretur, quae erat amita . Nulli autem eo usque adfinitatis gradus numerabantur. Atque eo Pertinent verba
illa Harmenopuli nuper memorata: Quam edi veteres illi confusionis fugam s
Iam in hac respiciebant, nullo autem pasto gradum. Posteriore aetate coeperunt sicut in consanguinitate, ita & in adfinitate gradus recenseri, qua tamen in re distinguenda voluerunt adfinitatum genera a gradibus adfinitatum , quemadmodum eadem aperte distinguunt memoratis in locis illa stares, fle Harmenopulus. Gradus computari solebant , quoties duae consanguineae ab eodem stipite descendentes sceminae duobus ex eodem itipite descendentibus masculis jungebantur , ut primum computarentur gradus consanguinitatis inter foeminas ipsas, nec non gradus inter masculos , uir, que deinde jungerentur , ex quorum conjunctione gradus adfinitatis designabatur ;hinc si patruus, & fratris, sororisve filius amitam , & fratris, sororisque filiam ducebant, sextus gradus adfinitatiq dicebatur, quatenus tres gradus exiliunt inter patruum , & fratris, sororisve filium , totidem etiam inter amitam, & fratris, sin
rorisve filiam , qui gradus simul juncti sex gradus efficiebant . Atque non semper sextus hic adfinitatis gradus conjugia impediebat, sed pro adjunctorum qualitate , quemadmodum fusius ostendit Blatta res loco superius memorato . Alia servabatur regula in diversis adfinitatis generibus, in quibus tertia prosapia servari solebat , quamquam aliquando in tertia prosapia matrimonia fierent . Atque huc pertinent
196쪽
De Julla. 191 illa Harmonopuli verba iam praelaudata . Ceterum eos, qui eA tertia prosapia sese c--
tingunt, necesse interdum es matrimonio jungi; item verba Blattaris loco memorata: Matrimoria ex tribus diverss generibus pertinent ta ipsa quoque ad rationes at nitatis. sed tertii seneris interventu facilius libera sunt. Quod ut clarius fiat, ego arbitror ex familiarum diversitate diversitatem generis fuisse repetitam. Hinc quae soror erat uxoris fratris uxoris Titii, Titio eidem eme dicebasur in triplici adfinitatis genere. computata primum familia Titii, secundo familia fratris uxoris Titii, tertio demum familia uxoris fratris uxoris Tuti ,' quae eadem erat cum familia somris uxoris fratris uxoris Titii. Obscura sane computatio est, sed quae luculentior fiet consideranti non tam verba Harmenopuli superius allata , quam verba Blastaris loco memorato, qui rem hanc universam variis adductis exemplis illustrat.
Paullo aliter viguit Latinorum disciplina post tempora Iuttiniani. Postquam enim Sancti Patres vulgo reduxerunt conjugiorum jura ad illud, quod de conjugibus di.
citur in Evangelio: Erunt duo in carne una, emerserunt primum ad instar 8raduum consanguinitatis gradus adfinitatis. Sane cita mediae aetatis Patres ecclesiastici ratiocinabantur si vir, & uxor pro eadem quodammodo persona haberi debent, illud
statim ex eo proficiscitur, ut qui consanguineus uxori est, viro etiam videatur pro-Hnquus . N qui e converso conlanguineus est viro , videatur Propinquus uxori . Hanc autem propiaquitatem, quam inter virum, & consanguineos uxoris , aut inter uxorem, & consanguineos viri adgnoverunt, adfinitatem adpellavere . Et caperspicue constitutos adfinitatis gradus exemplo graduum consanguinitatis , ut quo gradu vir alicui consanguineus, eo illi uxor adfinis haberetur , & e converso e Erunt duo in carne una cita Auctor canonis x. cau. 33. qu. so. Si una caro sunt, quomodo potest aliquis eorum propinquus p.rtinere uni , ns pertineat alteri y Hoc in nime poste serι credendum est. Hinc generatim prohiberi conjugia coeperunt non tam consanguineorum, & consanguinearum , quam illorum , qui consanguineis j urunt fuerunt leg. m. lib. 2. Legum Longobardarum tit. 8., Concilio Moguntino anni 84 . can. 3. jam superius relato, M aliis passim in locis etiam praelaudatis, ex quibus eo tandem res devenit, ut, quemadmodum aliquando usque ad septimum consanguinitatis gradum conjugia prohibebantur, ita quoque prohibita fuerint usque ad septimum gradum adfinitatis I & demum, quemadmodum in Concilio Lateranensi
consanguineorum gradus quartum gradum excedere non potuerunt, ita nec quartum gradum excessere gradus adfinitatis, cap. 8. de consanguin. & adfinit.
Non tamen hic conititit hujusmodi jurisprudentia; statim ac enim vir, & uxor pro eadem persona ex Divini Evangelii interpretatione qualiscumque haec tandem fuerit omni modo haberi coeperunt, Cultores canonum octavo, aut nono saeculo recentiores plura invexerunt genera adfinitatis. Consideraverunt isti, binubam uxorem non tam ipsam adfinem esse consanguineis primi mariti, quam occasionem praebere secundo marito, ut & ipse assinis consanguineis primi mariti habeatur . Et quidem ratio gravissima videbatur. Etenim quemadmodum unitas personae in viro, de uxore caussam adfinitatis praebet inter uxorem, & consanguineos mariti: ita unitas personae in uxore binuba Be secundo marito caussam praebebat adfinitatis
quam dicebant secundi generis inter secundum maritum , & consanguineos primi mariti, sive inter eos, qui jam erant uxori binubae adfines. Imo etiam si secundus maritus uxoris binubae, uxore eadem hi nuba desuncta aliam superinduxisset uxorem, ex eadem ratione novae uxori occasionem praebebat, ut adfinis esset cou
197쪽
rsa Pars secunda. Caput XXXI. sanguineis primi mariti, quam adfinitatem tertii generis adpellabant; & quidem taeteriti generis adfinitas usque ad praelaudatum Lateranense Concilium perduravit , uti deducitur ex cap. 8. de consanguinitate, di adfinitate, quo gradus quidem adfinitatis ad quatuor redacti sunt, sed genus tantum primum adfinitatis superfuit. Canonem 7. de consecr. diit. a. perspicuum est eme potius referendum ad Con- .. . t cilium Bracarense anni 67s., quod aliquibus tertium, nonnullis quartum dicitur ,
dist. a. si quidem in eo cau. a. haec leguntur: Cum omne crimen, atque peccatum oblatis Des
sacrisciis deleatur, quis de cetero pro delindrum expiatione Domino dabitur, quando in ipsa oblatione sacri cit erratur 7 Audivimus enim quoslam schisematica ambitione detentoseontra divinos dines, ta apostolicas institutiones lac pro mino in divinis sacri iis dediscare : alios quoque intinctam Eucbari am populis pro com emento communionio porrigere: quosdam etiam non expressum legit Gratianus etiam expressum vinum in Sacramento Dominici Calicis serre ' sed oblatis suis populos e municare . Nonnulla hoe in loco Gratianus adjecit de panno lineo reservato, quem musto fuisse intinctum dicit Quod quam sit evangelicae , atque apsolicae doctrinae contrarium, ta consuetudinieeelesasticae adversum, non didicite ab ipso fonte veritatis probabitur, a quo ordinata ipsa Sacramentorum miseria processerunt. Cum enim magister veritatis verum salutis nostrae Deri cium suis commendaret Discipulis, non illis Iae, sed panem tantum, , calicem sub hoc Sacramento benedixisse cognoscimus . Μouet Labbeana editio , alibi legi: Sub hoc Sacramento cognoscimus commendata . Ait enim Gangesica veritas : Accepit Iesus
panem, calicem , benedicens dedit Discipulis suis . Cessat ergo lae in sacri cando offerri Monet rursus Labbeana editio, alibi legi: in sacri eis oferri ), quia manifestum est, ta Gidens exemplum evangelicae veritatis illuxit, quod praeter panem , Uminum aliud offerri non Mit. legit Gratianus e non licet . Illud vero, quod pro complemento communionis intinctam tradunt hucharisiam populis, nec hoc Trolatum ex Evangelio testimstnium recipit, at Apostolis Corpus suum , ω Sanguinem suum commemisvit' seorsum enim panis , ω seorsum caricis commendatio memoratuν . Nam intinctum panem aliis Corisum praebuisse non legimus, excepto illi tantum discipulo , quem intincta buccella magistri proditorem ostenderet, non quae Sacramenti huius insitutionem Agnaret .
Nam quod de inexpressis legit Gratianus: de expresso botra, idest de uvae granis po-psius communicatur, valde est omnino confusum e calis enim Dominicus , juxta quod qυidum Doctor edisserit, referenda haec sane sunt ad sententias Cypriani in can. a. &dist. a. de consecr. viso, , aqua permixtus debet oferri, quia ridictus in aqua populum intelligi, in vino vero ostendi Sanguinem Christi. Nonnulla heic addidit Gratianus de botris exprimendis, ac cum aqua miscendis, quoties necessitas exigat , quae tamen in ejusdem Concilii codicibus non habentur. Et revera saec non satis conveniunt sacrorum canonum disciplinae , aut ecclesiasticae traditioni, quum i rus in calice expressus vinum adhuc appellari nequeat, ex quo rite Eucharistia conficiatur . Ergo quando in calice vino aqua miscetuν, Christo populus adunatur, credemtium plebs ei, in quem credit, copulatur, ta jungitur. 2uae copulatio, ω Iunctio aquae,
ω vini se miscetur in calice Domini, ut commistio illa non possit separari. Nam s vonum tantum quis elerat, Sanguis Christi incipit esse Ine nobis, s mero aqua st Dia , plebs incipit esse Ine Christo. Ergo quando botrum suum offertur, in quo vini tantum Uieientia demonstratur, salutis nesse Sacramentum negligitur, quod per aquam Ani catur; non enim potes calix Domini esse aqua sua, aut τι num soIum, nis utrumquesumisceatur. Et ideo qaia jam ex hoc Iurima, cae muli Io majorum emanavit sententia, qaseram
198쪽
De Tullo. quorum pietas in Deum religiosa horum nepamentorum M scientias eoisse disseruit ,
ta institutiones verissime declaravit, omnis talis error, atqse praesumtio cessare jam cetero debet, ne perversorum ordinata compago senatum legunt alii: flatum veritatis ene et . Et ideo nulli deinceps licitum erit aliud in sacrificiis divinis offerre, nis juxta antiquorum sententias Conciliorum panem tantum, ta calicem vino, ω aqua permixtum: de cetero aliter, auam praeceptum est, faciens, tamdiu a sacri cando cessabit, quamdiu Iegitima poenitentiae fatisfactione correctus ad gradus sui oscium redeat , quem amist .c legunt alii: quod amist . Concilii hujus Bracarensis sanctionem paucis perstrinxisse videntur Patres Concilii Hormaciensis anni 868. can. 4. ita decernentes: Cum igitur magister veritatis verum salutis nostrae sacri cium suis commendares Discipulis , panem tantum , ω calicem sub hoc Sacramento praebuisse cognoscimM . Ideoqse praeter panem , ω vinum eum aqua miκtum, aliud offerri non debet. Calix enim Dominicus vino, ω aqua permixtus debet merri, quia videmus in aqua populam intelligi , in vino vero ostendi sanguinem Christi. Ergo quando in eaIlce vinum aqua miscetur, Christo popuIus asinatur, ει credentium plebs et , in quem credidit, copulatur , ω jungitur . 2uae copulatio , ω conjunctio aquae, ω vini se miscetur is calice Domini, ut commixtio illi
non posit separari. Nam s vinum tantum quis oferat, Sanguis Christi inripit se sne nobis I s mero aqua si sola, plebs incipit esse sne Chrso. Non enim potest calix D mini esse aqua sua , aut vinum solum, nis utramque Ibi m*ceatur . Nihil heie adjicio,
cum satis superque constet , memoratum Gratiani canonem perperam Iulio fuisse . tributum, atque non tam laudato Bracarensi Concilio restituendum, quam Gratiani exemplar ex integro Concilii exemplari esse emendandum.
Liberii Pontificis nomine laudantur sequentes Canones.
Uterque apocryphus. Ex Epist. ad C Can. 46. cas. 7. qu. i. ex variis fragmentis Martini L eo momnes Episc. 1 postus .
Ex EPist. ad Can. 3 2. eas. 24. qu. t. pertinet potius ad Upum Constantis Impe Athanasium. ratoris . icumque perpenderit, Liberium anno primum 3sa. Sedem Pontificiam comscendisse, eam cernet aetatem, qua Sanctus Athanasius impiissimis tergiver-- santium Arianorum calumniis premebatur . Nihil propterea altius insedit eidem Pontifici Μaximo , quam Athanam causam tueri, utpote quam eandem Pro Pemodum esse cum Nicaenae fidei caussa facile dignoscebat. Quamobrem & ipso plurima Perpeti debuit ex odio Arianorum, inter cetera exilio pulsus in Heraeam Thraciae urbem, ubi per duos circiter annos moratus est, sustecto in ejus locum
199쪽
194. Pars secunda. Caput xxxII. io Romano Episcopatu Felice Archidiacono , donec visus est mutata sententia Ath, riasium damnavisse, & Arianis quoquo modo indulsisse; vix enim ac Ariani sibi persuaserunt, Liberii animum se flexisse , eundem, rejecto Felice, in Episcopatum
Romanum receperunt anno 3 18. , seu ut honorificentissime reciperetur, vehementer
conati sunt prospero eventu. Obiit autem Liberius 8. kalendas Octobris anno 166. Nonnulla etiam hodie supersunt, & quidem genuina , hujus Pontificis monumenta. Sed Gratianus, qui nullum delectum habuit in seligendis antiquitatis sacrae capitibus, duo tantum recensuit ex collectione Isidori Μercatoris depromta, ac proinde etiam
Prior est epistola incerti anni, nullius nimirum consulatu notata , cui haec habetur inscriptior Dominis fanaisi is , ta Deo amanti mis universi Episcopis Liberius uisiopus in Domino salutem. Nemo est ex eruditis, qui hanc epit totam tanquam
apocrypham non agnoscat. Refero verba inane en in brevi Commentario ad a. partem Gratiani ad canonem 46. cau. 7. qu. i. Mentis: Citor Gratianus hane in rem inter otia canone 46. fragmentum epistulae Liberii PapAE om tum Episcopis: sed Istet durum Gratiani verum sit, parum ramen ponderis accipit ex hac epissa, utpote quae plura praefert suppositionis argumenta, ut propterea romo a. Conciliorum generalium
sol. 76 o. reseratur cum hac nota marginali: Commentitiam esse nemo non videt. Hanc
ipsam marginalem notam habemus in eoilectione Labbeana Venetiis impressa tom. a. Pag. 813. . Qui hanc epistolam studiose legerunt, observavere, eam compositam esse ex variis recentiorum Patrum laciniis, praesertim Siricii, Leonis Magni, &Martini I. Pontificum Maximorum, item Flaviani Episcopi Conitintinopolitani . Non opus est hoc in loco , ut singula persequar. Me tantummodo redigo ad Gratianeum Canonem 46. Cau. 7. qu. t. , cujus verba ex Isidori Μercatoris epistola integra referam , imo aliquibum etiam adjectis , eademque conseram cum duobus Μartini Papae I. monumentis, quorum primum repetendum erit ex epitiola ejusdem ad Amandum Episcopum Trajectensem , alterum ex synodica ejus m epistola, quae habetur adjecta Concilio Lateranensi sub eodem Pontifice celebrato. Verba epistolae Loerii, ad quae refertur Verba Alartini I. in epistola ad Amandum
cavon ψ6. caci. 7. UI. I. Trajectensem Episcopum.
Suggestum namque nobis est, quod pro praeteriris laboribus, & infestationibus nonnulli vestrum assignatas sibimet, &a Deo commissas relinquunt plebes, &in futuro plures relinquere velint eas , quas tueri debent. Ecclesias , & pro ovibus sibi commissis laborare negligant, &monasteriorum se quieti contradere festinent, Sc vacationem ab Episcopatus ID horibus eligere, & silentio, atque otio vitam degere magis appetant, quam in his, quae sibi commissa sunt, permanere, dicente Domino: Beatus , qui Perseveraverit usque i a finem. Unde namqu est . Suggesum es namque nobis , eo quod presebieri , seu diaeoni , alii e sacerdotalis ossicii pos sus ordinationes in ιapsu coimqsinantur, propterea nimio maerore st
ternitatem ruam a fring , velisque pastorale obsequium pro eorum inobedientia deponere , ta vacationem ab Episcopatas laboribus eligere, cst in Mentis , atque otio τι
tam de ere, quam in his, quae sbi commissa sunt, permanere , dicente Domino e Beatus , qui perseveraverit usque in snem. inde nam se beata pe severantia, nis de virtute patientiae y quia secundum apostolicam pradicationem omnes, qui voluerint in
200쪽
De Liberio. est beata perseverantia, visi de virtute Christo pie vivere patientiae r Quoniam secundum apostolicam praedicationem omnes , qui voluerint in Chri ito pie vivere, perseCutionem Patiuntur. Ideoque , Fratres charissimi, non vos amictionum amaritudo a pio mentis veitrae Proposito coarctet recedere . Considerate namque, quanta Pro absolutione nostri, & liberatione Creator, Dominusque, re Redemptor noster pertulerit , quibusve se contumeliis assiciendum tradiderit, ut nos a vinculis pote statis diabolicae liberaret.
Attendite itaque vobis , & omni gregi , in quo vos Spiritus Sanctus constituit Episcopos regere Ecclesiam Dei, quam adquisivit proprio sanguine, ut non sit, qui vos decipiat, aut seducat in subtilitate sermonis, ut plebes vobis commisens relinquatis , & alicui propter malo- Tum opprobrium hominum quieti vos tradatis , S ut vos solummodo salvetis, &filios orphanos relinquatis . Apertillime enim Spiritus Sanctus per Apostolum dicit , quia in novissimis temporibus recedent quidam a fide, & charitate, attendentes spiritibus seductoribus, & doctri. nis daemoniorum, & in hypocrisii mendacii eloquiorum , cauteriatam habentes suam conscientiam, propter quod vigi-IME , Sc orate , ut non intretis in tentationem . Quae vero mentis transgressio
operatur in his, qui non crediderint ser- Isis perseeutiones patienturi Ideoque , Frater charissime , non το -
Eionum amaritudo a pio mentis vestrae proposito coarctet recedere , constilarans, qsiua
pro absolutione nostri, ta liberatione Creator , Dominusque noster pertulerit, quibusque se contumeliis assciendum tradiderit, ut mos a vinculis diabolicae potestatis liberaret.
Verba Martini I. in Synodica Epistola
Concilio Lateranensi adjecta. Attendite itaque vobis , omni gregi , in quo vos Spiritus Sanctus consiluit Episcopos regere Ecclesiam Dei, quam adqui vir proprio sanguine, ut non Ist, qui vos decipiat , aut seducat in subtiIitate sermonis peν philosophiam , cd inanem fallaciam . Apertis me enim Spiritus Sanctus per Ap solum dicit r quia in lini mis temporibus recedent quidam a fide, attendentes θωubus seductoribus, ta doctrinis daemoniorum,
in hypocris mendaciloquorum , cauteriatam
habentium suam eonscientiam ς propter quod
vigilate, orate, ut non intretis in tentationem, quae mentis transgressio operatu
in his, qui non crediderunt veritati , sed consenserunt iniquitati, tac.
Ex his liquido constat Isidorum Mercatorem illius epistolae auctorem abusum fuisse sententiis Martini Papae, easdemque per egregiam impudentiam ad aliam rem aliquantisper inflexas Liberio Pontifici adscripsisse . Non minor fuit impudentia Mercatoris in aliis AEngendis duabus epistoris, qua- CD. x rum alia ab Athanasio, & universis Episcopis in Alexandrino Concilio congrega- ωγ- tis ad Liberium Papam directa fuerit, alia responsonis instar obtineret a Liberio 'ad Athanasium , & Episcopos Alexandrinae Synodi rescripta . Ad marginem harum epistolatum ita legitur in Labbeana Veneta editione tom. a. pag. 817. Hanc epi stolam eum sequenti scissatis adnumerandam censent non eruditi me io, sed etiam prolet rii quique Scriptores. Revera nemo percipere facile poterit , quomodo Athanasius Episcoporum Concilium .celebraverit in Alexandrina Civitate, in qua potissimum
ab adversariis suis maxime terrebatur, quod se ipse Athanasius in eadem MercvB b a toris