장음표시 사용
201쪽
1ρ6 Pars secunda. Caput xxxII.
tori; epistola fatetur, ibi: Quotidie ab his persequimur, ει damnationi tradimur, a que morti destinamur. Praeterea Athanasius ita fingitur ad Liberium scribere , quasi ex eo accusatus ab Arianis fuerit, quod perperam de fide sentiret, Nicaenamque Synodum oppugnaret, quando tamen nihil tale Athanasio ab ejusdem insecutoriis hus oppositum scimus, sed opposita potius atrocissima, nefandaque flagitia. Comsularis nota Liberii epitholae adjecta falsiitatem etiam arguit, ibi: Data 8. Kal. y nii Asclepio, ω Deodato Viris clarist. Cog. Quis inveniet haec nomina in consularibus fasti sy Vix in litis legitur nomen cujusdam Phclepiodoti, qui consulatum gessit cum Mariniano. Cum vero litorum consulatus inciderit in annum 413. , frustra Liberium diceremus epistolam suam Asesepiodoti consulatu signasse . Non memoroxecentiorum Scriptorum Dagmenta, ex quibus methodo inordinata congestis coinposuit Mercator epistolam utramque. Me refero tantum ad verba canonis 3 a. cau.
24. D. r. , quae pertinent ad finem epistolae posterioris, sive illius, in qua Ι iberii Papae respontio continetur. Recitabo inte8ram Pseudo-Liberii sententiam , quam Gratianus more suo corrupit. Postquam im Pensius Praecepit epistolae auctor , ut unusquisque veram divinitus datam doctrinam sequeretur,ait: Qui haec praesumserim praevaricari, primum quidem subjaceant judicio terribili omnipotentis Dei, deinde autem quesemcumque Regatim indignationem mvereamωr , per quam , s quidem Episcopi , aut clerici sunt , a fui Sacerdotii , si ve a Cleri sui ordine modix omnibus excidant, s autem monacti sunt, segregentur , ω alieni sint de suis locis. Si autem dignitatem , aut cingulam, aut militiam habeant, nudentur eis. Si autem Dm privati, si quidem nobiles existunt, suarum sub antiarum proscriptionem patiantur si autem ignobiles , non solam in compore verberemur, sed exilio perpetuo castigent ν , υι omnes timore Dei compress , ω comminata eis digna supplicia reverentes, immobilem, ta sine turbatione pacem Sanctarim Dei Ecclesiarum custodiant. Haec ita descripta non tantum indicant, Gratianun plurimum discrepare ab integris epistola exemplaribus, verum etiam integram hanc sententiam Liberii temporibus minime convenire, quibus Imperatoris Romani indignationem nondum appellare consueverant R Solem, quippe Regum, aut Regale nomen non satis apud Romanos vereres receptum erat; quibus additur frustra Li- herium minitatum fuisse tot, tantasque Poenas adversus eos, qui Athanasio adversarentur: cum vel ipsam exilii, dc verberum pinnam ipse perpeti debuerit, quod Athanasio faveret. Uideo sane , undenam hujusmodi portenta Isidorus Mercator ediderit. Usus ille est in hac re Τypo quodam haeretico Constantis Imperatoris , qui habetur inter acta Lateranensis Concilii sub Martino I. Pontifice celebrati anno 649. secretario 4. Persuasione Paulli Constantinopolitani Antistitis proposuerat Constans Imperator edictum , quod vulgo I spus adpellatur, in quo vetuit, ne quispiam amplius contentiones concitaret de una', vel duplici Christi Domini voluntate , sed potius quaecumque antea suborta dimidia quiescerent, sepositis partium studiis, de eo usque gestis silentio, imo de oblivione deletis. Quod ut securius ipse firmaret, haec addidit in edicti fine: Qui autem ea praesumserint praevaricari, primum quidem subjacent judicio terribili omnipotentis Dei; deinde autem ει non qualemcumque Re- salem indignationem retereantur, per quam squidem sescopi , aut elerici sunt, sui δε- cerdotii, sise sui cieri modis omnibus excidant; sin autem Monachi, segregentur , Malieni Ini de suis locis; M ainem dignitatem , aut cingulum , ast militiam habeam , nudentur de eis . Si autem sui privati, squidem nobile/ cta sunt, suarum substantiarum proscri Poem patiaπιών ; M a rem ignobile1 cm sunt, non solum in coipore verberen
202쪽
De Liberio. 19 Ttur, sed in exilio perpetuo eastigentuν, ut omnes timore Dei compres, ει comminata eis dicoa supplicia redierentes, immobilem , ω sne turba pacem Sanctariam Dei tacI sarum cum iliant. Sic sese habet imperatoria Conititutio , qualemcumque tandem exitum sortita fuerit, quam Liberio Papae in Parae adscribere voluit Mercator ,& ex Μercatore Gratianus: neque enim quicumque fragmentum utrumque conferent, inficias iverint isdorum Μercatorem, aut alium quemcumque Gratianei fragmenti auctorem, Constantis verbis, ac sanctione abuti voluisse, cum eadem omnino verba de Imperatoris typo in illam epistolam trauslata ausu improbo fuerint.
Canones, qui nomine Felicis II. recitantur a Gratiano, pertinent omnes ad epistolam illi tributam ad Athanasium , & omnes Orientales Episcopos in Alexandrina Synodo congregatos.
Can. I 6. cav. a. qu. 6. sngulari dignus observatione . Can. T. cas. 3. qa. a. consonat cum Concilio Romano V. sub Sim
Can. I. cau. 3. qu. 3. jungendus cum can. T. cos. 3. quo. a. . Can. a. cau. 3. qu. 3. ex integris epistolae exemplaribus supplendus. Can. II. cas. 3. qso. s. consonat cum vetustis Canonibus Ecclasne Africa . Can. q. cas. s. quas. a. consonat cum nonnuliis aliis veterum in
Can. 12. cas. 6. qu. I. depromtus ea hisoria eccle sica Cosmiari. ΡArum, aut nihil attinet ad rem meam cum Viris eruditis vulgarem instituere quantionem, jurene, an injuria in locum Liberii viventis, atque a Romana Sede dejecti suffectus fuerit Felix II., quem S recepta Martyrologia, & vetustio sima monumenta, tanquam sanetissimum , & inclytum Christi Μartyrem praedDeant-. Illius nomine nulla apud Gratianum capita recensentur, nisi sorte quispiam illi tribuenda adfirmaret, quae superius descripsi depromta ex epit tota ad Athanasum, &alios Orientales Episcopos scripta . Apage vero Isidori Mercatoris figmenta , tria quibus vix tempus frustra tererem, nisi mei propositi ratio id postularet . Non salis fuerat Mercatori fingere epistolam Athanasii ad Liberium , & Liberii ad Athanasium, uti suo loco ostendebam . Novas confinxit epistolas , quarum unam Athanasio tribuit, & Episcopis in Alexandrina Synodo congregatis ad Felicem directam, alteram dein Felici adscripsit, quasi rescriptum ad Athanasium , Sc ceteros Episc Pos in Alexandrina Synodo congregatos. Iampridem cum eruditis Viris agnovit Ba-xomus ad annum 337. s. 66. nullum Plane locum , vel tempus coSendae Synodi esse
203쪽
198 Para secunda. Caput axxIII. esse potuisse Athanasio fuga lapso, & in eremo latitanti , aliis etiam Epistopis pariter suis e sedibus deturbatis. Praeterea verosimile neutiquam videri potest, Athanasium ad Felicem confugere volui sis, quem sciebat ideo Liberio sustechim , quod Liberius Athanasii ipsitus caussam defendendam suscepisset. Quae Felici tribuitur epistola , hac nota consulari signatur: Data idibus Februarii Agaris, ta Juliano miris claros. Coss. Iuliani quidem consulatus incidit in annum 336.; at Agarii nomen prorsus in consularibus fastis omittitur. Non opus pluribus ad agnoscendam Meriscatoris manum. Paucis dixero, epiitolam hanc ex nonnullis recentiorum Patrum,
Scriptorumque fragmentis esse inordinate congestam , &, quod magis est , nihil aliud continere , quam sententias illas , quas Passim in epistolis Issidori ejusdem universis agnoscimus . Nimirum ibidem eadem ompitis legimus, quae habentur in epistolis Pseudo-Iulii, Pseudo-Anacleti, Pseudo-Eutychiani, Pseudo Eusebii, Pseudo. Stephani, Pseudo-Fabiani, Pseudo-Pelagii, & similibus. can. ix. Iuvabit epistolam ipsam percurrere, ac simul Gratiani fragmenta ad ejusdem cau. 6. integritatem exigere . Initio profitetur Felix, se epistolam ab Athanasio , aliisque Alexandrini Concilii Episcopis recepisse, eandemque recitari jussisse in Synodo Romana ; quam ob caussam ait, se maximo confectum maerore fuisse , quod intelligeret viros optimos, atque integerrimae fidei Antistites diu premi, ac vexari. Hanc ad rem ita scribit: Quiestite, inquit Sancta Magna Nicaena b dus, ta nolite se sequi eos, qui Deo perfecte ministrant, G sincera voluntate Dei superni mandata cum itant , ω nostris legibus sutiugantur, quia non decet, nec ordo patitυν, ut iniqui , ω carnales spirituales persequanis r. Retulit haec eadem Gratianus in Can. ia. cau. 6. qu. quasi illa Nicano Concilio tribui possent, quum tamen Nicaeni Concilii tempore res Ecclesiae, & Episcoporum Pacatae Prorsus erant, nec erat, qui sacros Antistites insequeretur. Sed & auctor ejusdem epistolae eadem propemodum verba recitat in fine capitis ao. non amplius expresso Nicaeni Concilii nomine , sed nomine Antecessorum Felicis, & reliquorum Sanctorum Patrum, ibi : uuiescite , inquiunt, ta nolite persequi eos , qui perseae Deo ministrant , quorum orationibus taeterrena bella sedantur, ta recedentium a Deo Angelorum pelluntur incursus, quique omnes Daemones , qui corrupti sunt , precum assiduitate confundunt. Video tamen, quihus ex fontibus fragmentur hoc Pseudo-Isidorus exhauserit, nimirum ex Cassiodoro, qui in lib. r. historiae ecclesiasticae tripartitae cap. s. refert Edictum Imperatorum Ualentiniani, valentis, & Gratiani datum Episcopis Asiae , Phrygiae, Car phrygiae, & Pacatianae, ubi inter cetera haec leguntur: uuid ergo dicitis τυ h .scopi, ta Praesulas Τ Si ita se habet vestra probatio , diligentes alterutros, imperiali afuti dignitate quiescite, ta nolite persequi eos , qui Deo perfecte ministrant, quorum orationibus ει terrena bella sedantur, ta recedentium a Deo .Angelarum repelluntur incursus r utque omnes Daemones corruptores pracsm assiduitate confundunt, tributa secundum leges
inferre non respuunt, potestatique Regix non res,lunt, sed sincera voluntate Es superat mandata Dei custodiunt, ta nostris legibus subjugantur .c h. 4. Pertinent haec ad epistolae praelationem, in cujus fine asserit Felix, se nonnulla
v. s. capitula subdere velle; seu in Nicaeno Concilio, seu in Romana Sede constituta, omnia autem utilia, quibus Episcopi commodius adversantium insidias , & vexationes evadant. Et quidem in capite t. & a. subjectis refert sententias Concilii Constantinopolitani can. 6., Romani 3. sub Sylvestro cap. 3. , Μi levitani cap. I9. , liorumque recentiorum, item sentenuas Pseudo-Stephani in epist. a. , aliorumque Ponti
204쪽
De FHice II. I99 Pontificum vetustissimorum, quorum personas idem Isidorus Ilercator induerat . At in cap. 3. ita progreditur: Si quis Episcopus pos haec elegerit accusare, Summis Primatibus Episeoporum suam indicet eaustam, ly non secularibus , qsi magis ad pacem, quam ad judicium eos revocent, tit charitas in omnibus , edi ab omnibus custodia-tών. Si Primates accusatores Episcoporum eum eis paciscare familiariter minime potuerint i tunc tempore legitimo eos ad SFradum canonice convocatam non infra angula tempora canonice convocent, ta non prius, quam eis per scriptum Ani cem, quid eis opponitur , ut as responsonem praeparati adinveniant. Gm s aut vi , axi timore ejecti, e suis rebus expoliati fuerint, nec canonice evocari ad θηodum possunt, nee respondere aemulis debent, antequam canonice restituantur , ta sua eis omnia legaliter reuantur . Ex his supplendus erit Gratianus in Can. 4. cau. s. qu. a. , in quibus nonnulla videtur Mercator excerpsisse ex Concilio Carthaginensi 4. can. 26. ibi: Statuendum
es Episcopis, ut dissidentes fratres, Me clericos , sue laicos as pacem magis, quam asis icium cohortentur; nonnulla etiam excerpsisse ex Concilio Romano s. sub Symmacho , ut omittam alias Isidorianas epistolas, quarum fragmenta his plurimum consona recensentur in can. I. 2., S sequemibus Cau. 3. P. I.
Complura per haec subjiciuntur de accusatis Episcopis, quae congruunt omnino Gη. 7. cum epiliola a. Iulio tributa, & cum epistola a. , quae nomine Eutychiani reser- tur, donec in cap. 8. epistolae haec leguntur e Ille vero, qui vi, aut timore sed . dari. 1. pussus, aut suis rebus expoliatus fuerit, non prius vocetur ad 3bnodum , quam ei omnia eati. I. Legibus redintegrentur. Et tamdiu in sede propria pacisce, est potestative cuncta diJponens q*- 3 restiat, quamdiu expulsus, vel expoliatus earere visus es rebus . Cum autem ad judiaeium venerit , s voluerit, edi necesse fuerit, iusiciae ei petenti a Patribus constitutae absque impedimento concedantur, si judices a se electi tribsantur. Haec , quae in parte
referuntur apud Gratianum in can. 7. cau. 3. qu. a. , in parte etiam in can. I. cau.
3. qu. 3. minime consonant cum Felicis temporibus; etenim in illis Felix ipse . I l. adversus semetipsum videretur tulisse sententiam , qui invicem Liberii vi dejecti suffectus fuerat in Episcopatu Romano. Non dubito autem, quin hujusmodi sententiam, sicut SI alias similes, excerpserit Μercator ex Concilio s. Romano sub Symmacho, in quo inter cetera haec legimus: Prius ergo oportet omnia illis legibus
redintegrari, ta Ecclesas , quae sublatae Mi sunt, cum omni privilegio suo resisui, palmodum non sub angusto temporis spatio , sed tantum temporis spatium eis indulgeatur,
quantum expoliati, vel expus esse videntur , antequam ad Θnodum comvocentur , ta ab omnibus quibusque Provinciae suae Episcopis audiantur. Sequuntur hinc nonnulla capita ex confictis veterum Pontificum decretalibus d Promta, donec in cap. 14. leguntur eadem verba, quae habemus in can. O. cavi' '3. qu. s. apud Gratianum, cujus sanctionis rationem ita subjicit Pseudo. Isidorus :2πoniam accusatores, ta accusationes, quas leges seculi non recipiunt, qua ratione S cerdotalis eas recipere debet ordo , invenire nequeo, cum haec ly in Nicaena S odo prohibita sunt, Ge. ideo integram sententiam exinde supplendam arbitratus sum, ut eo luculentius adpareat Mercatoris ausus, qui ex Nicaeno Concilio se exhausisse promtetur , quod sane in Nicaeno Concilio conititutum minime fuerat; neque enim in eo aut de servis , aut de libertis , aut de infamibus removendis ab accusation quidpiam legimus. Potius laudandus fuisset ad eam rem a Μercatore aut canon 6. Concilii Carthaginensis a. ibi: Si eriminosus es, non admittatur, ut accsset, aut ca
non s8. Coacilii Carthaginensis 4. ibi: Eum, qui frequenter litigat, ta ad caussandum
205쪽
αoo Pars seeunda. Caput xxxIII. legunt alii aI Messandu facilis est, testimonium nemo absque granii examine recipiat, aut demum canon a. Concilii Carili ginensis 7. ibi: Item placuit, ut omnes servi, vel proprii liberti ad accusationem non admittantsr, vel omnes, quos ad accusam da publica crimina leges publicae non admittunt. Omnes etiam infamiae maculis adspers,
ido histri es, ac turpitudinibus subjectae personin, haeretici etiam , sue Pagani , sua . Judae: i: sed tamen omnibus, quibus aec sario denegatur, in caussis propriis accusandi licentia non es deneganda. In capite is . ejusdem epistolae nihil est, quod peculiariter observemus. Progredior ad caput 16., quod plurimum facere potest ad interpretationem capitis 1 . .
ex quo descriptus est canon i6. cau. a. qu. 6. apud Gratianum. Nec ita in Eces
salicis agendum es negotiis, sunt verba dicti capitis 16. in epistola Felicis , scutis saecularibus . Nam in saecviaribus, postquam legibua vocatus venerit, P in soro dice lare coeperit aliquis , non licet ante peraliam causam recedere ' in Ecclesasticis mera dictarauga rededere licet, s necesse fuerit, aut s se prax gravari viderit. Foli quam vero nonnulla de Episcoporum accusationibus comtuuta ieruntur in cap. x . & I8., haec sequuntur in cap. 19. , ex quo diximus suintum esse canonem I 6. Cau. a. qu. 6.9ubtias Episcopi se a suis comprovincialibus, vel a Metropolitano putaverint praegratari, aut eos suspectos habaerint, mox Romanam appellens aedem, ad quam eos aisque ulla detentione, aut suarum rerum ablatione libere ire liceat. Et dum praedictam Ramauam matrem appellaverint Ecclesiam, ast ab ea se audiri exposcerint, nullus eos aut
communicare, aut eorum sedeJ Jurripere, a t eorum res auferre, aut aliquam eis mimi erre praesumat, antequam eorum cavsta Romani fomi is auctoritate sniatur . 2 uolsi aliter a quoquam praesumtum fuerit , nihiι erit, sed viribus carebit. Nam nec hocs meram praesumimus, sed , ipsum in Nicaena Θnodo constitutum, est Antecessores nos os egisse bene Athanas nosti ; quoniam quando tu, ta 1 aullus Constantinopolitanus , Aselepius Galae, edi Lucianus Adrianopolites ab Urientalibus Episcopis ineo ulto sanctae memorie Julio Praedecess)re nostro damnati estis, eae ad eum, quas ad totius orbis caput ut semper huic Sedi sanctae licitum fuit confugistis, cognita eorum nequitia, ej v stra justitia vos in communionem suscepit, eae omnium vestrum curam gerens , propter se dis propriae dignitatem , suas sngulis reddens Ecclesas , Orientalibus scripsit, culpans eos, quod non recte tracta gens viros inculpabiles de suis Ecclesia expellentes, ta consitata Meaeni Concilii minime conservanIes. Plura in hisce verbis continentur. Et primo quidem si conseramus laudata verba capitis 16., apparebit Μercatorem voluisse certum discrimen agnoscere inter
saeculam, atque Ecclesiastica negotia, sive judicia, ut in saecularibus quidem judiciis ubi quis coram competente judice sistere se coeperit, non prius ad superiore confugere valeat , quam finem contentio habuerit, seu sententia dicta fuerit, at vero in Ecclesiasticis judiciis liceat litigantibus caussam deferre in auditorium superioris etiam ante sententiam ab inferiore pronunciatam . Secundo exinde Μercator deducit, licere Episcopis, quoties se noverint a Μetropolitanis praegravari, aut Aletropolitanos eosdem suspectos habuerint, mox ad Romanam Sedem adpellare,
ita ut nihil deinceps fieri a Μetropolitanis queat, sed unius Romani Pontificis sit expectanda sententia . Tertio subiicit auctor epistolae , se non perperam id praesum re, sed id ipsum in Nicaena Synodo constitutum fuisse. Demum concludit idem auctor epiliolae, id factum esse per Athanasium ipsum, item per Paullum Constantinopolitanam, per Asclepium Gazae, taec non per Lucianum Lucium alii vocant Adrianopolitem. Non
206쪽
De Ferire u sto TNon Rnt tae singula silentio praetereunda, ne sorie decipiantur, qui facile re
tipiunt merces Isidorianas. Neque enim in primis germanae aut rationi, aut prudentiae consonum videri potest, ut ea differentia intercedat inter civilia, Ecc Iesi stimque judicia, qua in Ecclesiisticis liceat litigatori tribunal deserere,. quotiescumisque de litis eventu timet, etiam ante dictam sententiam. Ubinam aut conititutam Iegimus hujusmodi disciplinam, aut introductam Ecclesiasticorum judiciorum consuetudinem , quae sacrorum Antistitum, ipsbrum etiam Conciliorum auctoritatem penitus fruitiaretur ' Scimus quidem certo personarum generi privilegio quodamia fuisse concessum, ut omisso ordinario judice ad superiorem in prima, ut Pragmatici vocant, itastantia confugiant I. un. cod. quando Imperator inter pupillum ; sed nuspiam legimus concessum fuisse, ut forum, in quo quis semel consistere coeperit , deseri possit arg. l. 4. cod. de jurisdictione. Secus ecquis non videat, exinde .
foveri vitilitigandi libidinem, quae non melius dignosci potest, quam in iis, qui
sententia non expectata statim ad superiorem adpellant. futurum instranteu, ut duplici judicio adversarium jam prope in primo victorem defatigent y Asserit Amrcator, haec obtinere quidem in saeculari judicio, non autem in Ecclesiastico. Sed ostendere oportebit discriminis rationem, ubi vetustissima deest consuetudo, ubi Iex etiam deficit, immo ubi adversatur evidentissima ratio, quae, si non patitur in iudiciis laicis tergiversationes, & praevaricationes litigantium ad perpetuandas .contentiones, multo minus in Ecclesiasticis judiciis feret. Arbitror ego Mercatorem voluisse imitari sententiam Leonis Μagni in epistola ad Μarcianum 78. in editione Quesnelliana ita scribentis . Alia tamen ratio est rerum saecularium, alia divinarum. Verum si in haec verba respexit Isidorus Mercator, non dubium est abusum fuisse eundem memorata sententia. Ajebat Leo Μagnus, translata Imperiali Sede in urbem Constratinopolitanam, translatum inde non intelligi in eandem urbem Pontificatum Maximum, quia non eadem est ratio rerum saecularium, quae divinarum. At nihil hoc commune habet cum optimis prudentiae regulis ad judicia pertinentibus, quae in utroque foro admittendae sunt, ubi honestate praecipiente semel inducuntur, at que utilitate publica sine discrimine confirmantur. Novit sane ipsemet Isidorus se tenui innixum esse fundamento, ubi haec tradidit civilis, & Ecclesiastici fori discrimina, dubitavitque, ne forte a legentibus respuerentur, nisi eadem confirmaret, subdit propterea: Nam nec hoc perperam praesumimus, ses id ipsum in Nisaedia Θηodo eon litutum &c. Miremur heic tantam Mesecatoris impudentiam, qui Nicaenae Synodo has sententias adtribuat, de quibus tamen ne verbum quidem in ipso met Nicaeno Concilio adparet. inae observatio cogravior redditur, quo proximior aetati Concilii Nicaeni epistola fingitur, qua de agimus; Etenim illi adtribuitur, qui Nicaeni Concilii temporibus vivebat, & ad il- Ium scripta est Athanasium, qui in Nicaeno Concilio praesens adfuerat. Iam verosi Isidorus Μercator errore facti deceptus fuit, & Nicaenum laudavit Concilium Pro Sardicensi, in promtu erunt canones Sardi censes s. 6. 7. , di quidem ipso dirarum vexationum adversus Athanasium ipmpore conditi, in quibus Proposuit Osius,
tum demum ad Romanam Sedem referendam esse caussam Episcoporum accusatorum, quum fuisset in provincia judicatum. Ibi enim dicitur, renovandum esse judi, eium , item supponitur appellatio fieri ab illo, qui videtur esse depositus, & omnes is dicasse congregator Episcopos regionis ipsius, ta de gradu suo eum dejecisse, quemadmodum interpretatur graecum textum ipse Mercator.
Inquirendum trudem erit, num ad rem quidpiam valere possint proposita exem- Lam. II. C c pla
207쪽
sto a Pars sec D. Caput XXXIII. pla Athanasii, Paulli Conltantinopolitani, inlepit Gazaei, & Luciani Adrianopo.
litis, quos omnes Μercator ad demonstrationem suae sententiae veluti testes acciverat . Porro certissimum est, Athanasium non primum aut apud Imperatorem fuisse conquestum, aut Romani Pontificis sententiam expostulasse, quam esset in Comcilio ejus provinciae negotium gelium, ac terminatum, seu non ante, quam Episcopatu suo dejectus fuisset. Abstineo heic ab illa celebri disputatione, utrum vere Athanasiius post damnationem Synodi Tyriae Romanam adpellaverit Sedem, utrum etiam Pontilax Maximust jure summo caussam ipse susceperit, an potius quasi ele Ous Arbiter, & quae itionibus similibus, quae quemadmodum ad rem meam parum faeere videntur, ita apud eruditos viros fusius discussae perpendi poterunt, inter ceteros apud Natalem Alexandrum in dissertatione a a. saeculi 4. Quod ad rem meam attinet, dixero, Athanasium jamdudum fuisse damnatum Synodali definitione, cum alibi caussam suam retractari exoptavit. Et id quidem certo etiam constat de aliis
Episeopiet suppriuet commemoratis, qui parem cum Athanasio caussam habuerunt. Relaram huc veterum testimonia. Nicephorus Callinus lib. s. histor. eccles. cap. 8 ait: Athanasus autem Romae agebat Constante Constamini minimo natu fila toti O cidemi imperante . Venit eo Constantinopolitanus quoque Paullus, ta Marcellus Ancyranus propter eam, quam diximus, caveam; Asclapas etiam Gadaeorum Episcopus , quod
ipse sonuer Arianis remeret, accusationem, judiciumques, quas sacri cit aram everrisset , Iustinuit, ει ob id usscopatum deponere coactuι suit, quem Episcopaltim 9uinotianus est consecutus . Lucius praeterea Adrianopolites eodem crimine delatus, edi dignis rate itidem spoliatus Romam confugit. Cassiodorus lib. 4. historiae Ecclesiasticae tri. partitae cap. et s. haec scribit: Igitur Athanasus relinquens Alexandriani Ecgnam profestus est; contigis autem eodem tempore etiam I aullum Constantinopolitanum Pontiscem illuc una concurrere, ly Ma6ellum Ancyrae, Asclepamque Gadae, post quae subdit, hosce
Episcopos jamdiu a suis sedibus dejectos communionem Papae suscepisse, ejusque tandem judicio suisse restitutos in Sedem; immo refert, eam ob caussam conque stos gravissime fuisse Orientales Episcopos lugentes jurisdictionem suam parvipendi , quum tamen Romanorum Pontificum judicia alias venerati fuissem, exemplo addubo Novati, quem nuspiam in communionem se suscepisse profitebantur, ex eo quod fuisset a Romana Ecclesia damnatus; Idcirco concludebant neque suscipi debuisse a Romana Ecclesia Episcopos illos, quos damnatos fuisse & ejectos ab Urientali Ecclesia constabat. Haec porro omnia perspicue indicant, Episcopos illos a Mercatore memoratos Romani Pontificis ope adjutos fuisse tum demum, poli quam inprovinciali Concilio damnati fuerant. Quod si etiam ulterius progredi velimus , scimus qu4dem Romanum Antistitem protulisse in Synodo ad eam caussam convo-eata sententiam: utrum vero ipsa sententia suum statim sortita fuerit effectum, non adeo perspicuum esse potest. Praeterquamquos enim Cassiodorus loco memorato relari, sententiam Papae Orientalibus Episcopis plurimum displicuisse, iidem Episcopi Orientales nova crimina, in Athanasium praesertim, ejusque consortes, intule Tunt ad nova judicia provocantes, quousque ad Concilium Sardicense reducta fuit hujusmodi caussa. Quum vero in Sardicensi Concilio communi Episcoporum sue occidentalium, sive Orientalium consensione definiri res minime potuisset ob recens concitatum ab Orientalibus schisma, operae pretium fuit, ut Imperiali auctoritate sententia Concilii Sardicensis executioni demandaretur , ut scilicet cohibito impetu perditissimorum hominum, ac repulso, jure restituerentur Sedes dejectis ,
quorum optima adparuit cauta. Rursum idipsum refert Calliodorus in lib. 4. hist.
208쪽
De Felice II. - 'tripari. cap. 3 o. ibi: Imperator Paulla, V Athanaso, eae Marcello, 9 ADIepae Ga-κae , ta Lucio Adrianopoleos secundum ea , qgae in Comitio Sanalicens placuerant, pra-prias restituerat Sedes . Haec itaque quum multo aliter se se habeant, quam ab Isidoro Mercatore in Felicis epistola referantur, liquido constat, nonnisi cum maxima temeritate tributa esse Felici, cum ad Athanasium scriberet; quandoquidem& Felix, & Athanasius de rebus suis, suorumque recentillimis nec ita scribere , nec ita libenter excipere potuissent. In capite ao. ejusdem epistolae legimus verba canonis a. cau. 3. qu. 3. , quae Can. ita ex integris exemplaribus supplere juvabit. De induciis vero Episcoporum , super cau, quibus consuluistis, diversas a Ilatribus regulas invenimus institutas. Muidam enim ad i irepellenda impetitorum machinamevia, ta suas praeparastas responsones, ta reses coormandos , fu consua Episcoporum, atque amicorum quaerenda, annum aut sex mandaverunt menses concedi, quidam autem annum, in quo pIurimi concordant. Minus vere, quam
sex menses nos reperi, quia ta Iastis haec insilia sunt; quanto magis domini Saceia tibus Τ Nam a nostris Antecessoribu , haec omisit Gratianus atque reliquis Sanctis Patribus multotiea inhibitum est, nequis domini Sacerdotibus detractiones irroget; quanto magis accusagiones ex ratice coaritatis prelatas Τ Ωuiescite, inquiunt, ta nolite persequι eos, Sunt haec , quae superius etiam retuli ad canonem 12. cau. 6. M. r. qui perfecte Deo ministrant, quorum orotionibus, terrena bella sedantur, recedentium a Deo Ausorum pelluntur incursus, quique omnes daemones, qui corrupti sunt, precum siduitate confundunt. Induciae namque rursus heic progreditur Gratianus nor
sub avusto tempore , sed sub Ionga spatis concedendae sunt, ut a viti se praeporare, Muniversos communicatior; in provinciis postos convenire, restes praeparare, atque contratoidiatores se pleniter armare valeant. Haec induciarum concedendarum disciplina
frequenter adltruitur ab Isidoro Μercatore, qui & de eadem nonnulla tradidit iaepiliolis Eleutherii, Crii, Marcelli, & Damasi. Imo etiam ubi traditur, inhibitum esse ab Antecessὐνibus Romanis Pontificibus, ta reliquis Sanctis Patribur, nequis δε- mini Sacerdotibus detractiones irroget, quid aliud indicatur, quam epistolae illae a Mercatore confictae, in quibus nihil frequentius repetitur, quam Epistopos venerabiles adeo esse debere omnibus, ut a nemine accusari aliquando possint 7 Quod vero dicitur, inducias aliquando ad annum cum sex mensibus concedi, aliquando ad annum tantummodo, nunquam vero brevius sex mensibus spatium adsgnari, &quidem, ut id etiam in laicis viseat, ac potiori jure in clericis visere debeat, non video, quomodo consistere possit. In primis enim ipsemet Isidorus Mercator no probat in judiciis Ecclasiasticis eadem servari posse , quae servantur in judiciis laic rum; hinc in cap. 1 3. hujus epistolae ait: Me ita in EccIoasticis agendum es neg tiis, scut in secularibur, quemadmodum superius Gebam ad canonem Io, cau. I. 6. Deinde salsum om*im ς tali etiam Felicis tempors non concessas fuisse inacias minores sex mensibus; etenim jampridem Diocletianus, & Μaximianus certis in casibus caverant, ne induciae trimestre tempus excederent, & vix aliquando semestres indulgerentur. Imperatorum constitutio hodie legitur in codice Iustinianeo l. I. cod. de dilationibus. Isidorus autem Mercator ignoravit prosecto canonem 7 Concilii Carthaginensis vulgo 3. anni sy ., in quo spatium mensis dumtaxat come ditur . Verba hujus canonis habentur in can. unico Cau. 4. qu. s. Cetera ad epi
i stolam Felicis pertinentia omitto, vel quod ad Gratiani fragmenta non spectent. Vel quod exinde satis superque colligatur, epistolam ipsam inter apocrypha Messia ruris monumenta esse rejiciendam. Cea Ca-
209쪽
Damasi Papae nomen praeseserunt sequentes canones.
Ex epist. 4.apud alios 3. ad Stephanum M alios Episcopos Africa-
Can. 3. dist. x . ex integris epistolae exemplaribus supplendus .
Can. 2. cas. z. qu. 3. referenduS ad canonem a. cau. q. qu. 4. n. 3'. cas. a. qu. 7. ex integris epistolae exemplaribus supplendus. Can. 1 I. cas. a. qu. T. idem est cum can. 3'. cas. a. qu. T. Can. 4. cas. 3. qu. 3. jungendus cum can. 6. Cau. 3. qu. F. Can. 6. cas. 3. s. 6. dissonat a vetustissima disciplina. Can. 6. cau. 3. qu. 9. jungendus cum can. q. ωυ. 3. qu. 3. Can. 7. cav. 3. qu. 9. fungenii I cum can. 6. cas. 3. qu. s. n. a. cas. q. qu. q. consonae cum generalibus civilis prudentiae regulis. n. 1. cas. F. P. z. ex integris epistota exemplaribus supplandus.
CGn. 8. cau. 23. q*. 3. ex integris epistolae exemplaribus supplandus. C Can. s. dist. 68. eae integris epistoiae exemplaribus supplendus. 3 Can. 2 s. cas. 1. qs. 7. non consonat pro 'o Gratiani.
i Can. 3. cas. 9. qu. I. suem est cum can. 2 s. cau. I. . T. Co. II. cas. a F. t. reserendus potius ad Leonem Magnum.
smul fungendi, ει ex variis rerenti rum auctorum fragmentis compos
Ex epist. s. De Chorepi Dcopis, sive ad Episcopos Α-
Ex epist. 7. ad Episcopos Italiae. Ex epist. ad Aurelium. Ex epist. ad ηPaulinum An- Can. 43. cas. 7. qu. r. incertae est auctoritatis. 'tiochenum. ... . C Can. x. dis. 16. pertinet potius 'M PontificaIe Romanum . i - - 1 Can. 1 eas. 1 o. qu. i. consonat cum sententis Concilii Romani sub Damaso.
SI eo tempore, quo Ecclesia diris vexationibus premebatur, non desuit ambitus clericorum in Summi Pontificatus dignitate petenda, unde etiam schismata suborta sunt, quemadmodum liquet in ordinatione Cornelii, cui Novatianus praeferri totis viribus conabatur, nemini sane mirum erit, quod pacatis Ecclesiae rebus, quum Romani Pontificis dignitas videri splendidior ecepit, contentiones aliquando excitatae, de quidem acerrimae fuerint, ubi de novoaeligendo Pontifice ageretur. Anno 367. ele-
210쪽
De Damasio. ao sctus in Pontificem fuerat, & quidem legitimis suffragiis, Damasus genere Hispanus : At non statim munus obire suum potuit, contra urgente Ursicino, qui tacto schismate, nonnullisque sui ausus consortibus accitis, vel admissis Damasum a se-t de dejicere , seque in vicem dejecti Episcopum haberi postulabat. Μaximus fuit hujusmodi conatus, quo intestinum quodammodo bellum Romae fieri visum est,
ita, ut una die, si fides est Ammiano , centum triginta septem reperta suerim cadavera peremtorum. Rem his verbis describit Rufinus lib. 2. cap. xo. Ianta seditio, imo vero tanta bella coorta sunt, alteνutrum defendentibus populis, ut repleremtur humano sanguine orationum loca . In tanta animorum contentione ad comprimendum schismaticorum ausum totus incubuit pacis studiosum Imperator Valentinianus, qui exilio pulso cum sociis Ursicino Damasi sedem a molestorum hominum impetu liberam eidem Damaso reddidit circa annum 36s., quamobrem Damasus ipse tuto Ecclesiae suae, imo & universalis negotia feliciter obire Potuit, quemadmodum revera feliciter O it usque ad annum 384., quo vita functus fuisse scribitur. Damasi nomine duas synodicas epistolas genuinas habemus , item confessionem Catholicae Fidei ad Paulinum Antiochenum, quemadmodum tradit Theodoretus
lib. 2. histor. ecclesi cap. 22., & lib. s. cap. io. & a I., praeter nonnulla carmina
Poesi enim delectatum fuisse Damasum Hieronymus scribit in lib. de scriptori-1us Ecclesiasticis . Sed his germanis Damasi monumentis recentiora quaedam accesserunt opera Isidori Mercatoris. Quod vero dolendum est, ad Gratianum pertinet, qui omissis germanis Damas capitibus nihil aliud in suam Collectionem Propemodum retulit, quam quod recentiore manu eidem Damaso tributum est, uti ex sequentibus abunde Patebit.
De epistola 4. apud alios a. ad Stephanum, dc alios Africanos Episcopos.
Erinxerat Isidorus Μereator, Stephanum quem Archiepiscopum Concilii Mauri- Mia: vocat una cum universis Episcopis de tribus Conciliis Africanae Provinciae epistolam misisse ad Damasum, qua significaret, Episcopos nonnullos sine auctoritate Romanae Sedis damnari, atque de hac disciplina vehementer couquereretur. Unusquisque in hac epistola jamdiu agnovit Mercatoris manum, sive ex eo, quod Episcopi Africani nusquam in Conciliis usurpaverint Archiepiscopi nomen, ain. Canonis 26. Concilii Carthaginensis 3. , seu canonis 3. dist. 99., siVe ex eo, quod Metropolitani nuspiam appellati fuerint a Concilio, sed potius ab urbe, cui praefidebant; sive quod nihil aIiud hoc in monumento reperiatur, quam quod consonat ceteris Μercatoris epistolis, aliquibus fragmentis exceptis, quae perspicue ad- .Parent ex recentioribus Ecclesiae Patribus depromta, nimirum Μartino i. Pontifice in Lateranensi Concilio, & Sergio Cypri Episcopo in epistola ad Theodorum Papam. Sed ulterius progressus Mercator rescriptum etiam. confecit, quod Damasus idem ad Stephanum memoratum, & Socios direxisse fingeretur . Rescriptum hocce hac designatur inscriptione: Damasus serius semorum Dei, atque per gratiam ejus Episcopus Sanctae Catholicae Ecelsae ictis Romae Stephano Archiepiscopo comi lii Mauritaniae , es universis Episcopis Africanae Priminciae . Occurrit hic rursus Archiepiscopi nomen nemini ex Asticanis Αatistitibus accommodatum, qui non Archi