장음표시 사용
231쪽
Quotquot Canones Siricii nomine reseruntur apud Gratianum , Omnes depromti sunt ex ejus epistola ad Himerium Tarraconensem Episcopum . Sunt autem sequentes . Can. 16. dist. so. ex integro epistolae capite supplendas. n. - . dist. so. falso tributus Concilio s. Carthaginens. Can. 3. di . 77. supplenus ex integra epistola.
Can. 3r. dist. 8 r. referendus ad canonem 16. dist. 3 a.
n. 3. dist. 8a. s smus jungendi , atque ex integra epistola . Can. q. dis. 82. L supplendi.
Can. s. dist. 84. consonat cum integris epistolae exemplaribus.
n. 29. cas. 16. qu. 1. iungendus cum can. 3. dis. 77. Can. so. cas. 27. P. a. paullo varius in diversis exemplaribus . Can. I a. cata. 33. qu. 2. emendandus ex integris epistolae exemplaribus.
Can. II. de cons. dist. 4. ex integro epistolae capite supplanus. DEvenimus tandem ad ea capita, quae revera Pontificibus Maximis tribui pose
sunt. Neque enim apud antiquissimos collectores decretales epiliolae vetuitio-xes reperiuntur Siricii epistolis, a quibus Dionysius Exiguus , qui ceteroquin in ipsa Romana Urbe codicem condidit, posteriorem codicis partem auspicatus est. Retulit ipse Stricii nomine epistolam unicam , quae ad Himerium Tarraconensem Episcopum directa fertur . Sunt, fateor , qui huic decretali epistolae alias adjecerunt , easque Stricii nomine, quarum aliquot sine dubitatione Stricio adscribuntur, non tamen omnes, quemadmodum Viri eruditi ostendunt. De his mea parum interesse Videtur, cum Gratianus fragmenta exceperit tantummodo ex epistola ad Himerium, quae Communi omnium consensione vere Siricii est. Porro tenuit Siricius Pontifi- . catum Maximum ab anno 38 s. usque ad annum 398. Consuluerat Himerius Episcopus Tarraconensis Damasum Pontificem Μaximum, propositis nonnullis ecclesiaiticae disciplinae capitibus; sed ad Damasum nuperrime Vita functum epistola non pervenerat, proptereaque e re esse putavit Siricius Damasi successor, ut ipse postulanti rescriberet. In quindecim capita responsio distribuitur apud Dionysium Exiguum , in sexdecim vero in codice , quem Romanae Ve- ted Ecclesiae Paschasius Quesnellius adseripsit. Porro in capite x s. legimus verba CO s6. canonis s6. dist. so. , ubi traditur poenitentem digamum, aut viduae maritum posse ηψ' ἔφ' quidem in suscepto ordine ministrare, non vero ad majora ossicia PromoVeri . Verum haec non generaliter sunt accipienda; quod enim constituitur, poenitentes , digamos, aut viduarum maritos ministrare in susceptis ordinibus poste , non ex canonicis regulis proficiscitur, sed ex benignitate, qua nonnihil ignoscendum esse
latetur Siricius illis, qui ex ignorantia sacrarum resularum in ea conditione Ordis
232쪽
nati fuerant. Integra eapitis verba id perspicue demonstrant, ibit Et quia his omnibus, quae in reprehensonem veniunt, sita excusatio ignorationis obtenditur, cui nos interim solius pietatis intuitu necesse est elementer ignoscere, quicumque paenitens , quicumque digamus, quicumqlle viduae maritus ad sacram militiam indebite, ei incompetenter irrepsi, hac Ibi conditione a nobis veniam intestigat relaxatam, ut in magno debeat computare benescis, s ademta mi omni spe promotionis , in hoc, quo invenietur, ordine, perpetua sabilitate permaneat: Scituri post hae proinciarum omnium Summs Antistites, quod s ultra a ι sacros ordines quemquam de talibus crediderint adsumendum, ει ιlu suo, ta de eorum flatu, quos contra eanones , ω interdicta nosra provexerint, congruam ab Apostolica Siae promendam esse sententiam. Iam in priore parte cap. 1 ubi de Conciliis Carthaginensibus agebam, demonstravi ad hanc eandem epiliolam referendum esse canonem 66. diit. sci. , ut ut laudetur nomine Concilii s. Carthaginensis . Legitur autem eisdem verbis in capite 14. , dummodo in postrema canonis parte pro verbo: suerum, legamus: suerint. Canon 3. dist. 77. continet duo Stricianae epistolae capita, p. & Io. , quae ita apud Dionysiium Exiguum leguntur: In can. 9. 2uicumque itaque se Ecclesae vovit obsoquiis, a sua infantia ante pubertatis annos baptirari, ta leaorum debet miniserio fi Gari , qui ab accessu adolescentiae, usque ad trigesmum aetatis annum , I probabiliter τμxerit una tantum , ω ea, quam virginem communi per Sacerdotem benedictione perceperit, u ore contentus, Acobthus, ta Subdiaconus esse debebit, pos quae ad Diaconii gradum , s se ipse, primitus continentia praeeunte, dignum probarit, accedas . Ubi s ultra quinque annos laudabiliter ministralerit, congrue presbterium consequetur, ta eximie possdecennium Episcopalem cathedram poterit adipisci, s tamen peν haec tempora integritastitae, ac Idei ejus fuerit adprobata . Et in capite io. Qui vero jam aetate grandaevus melioris proposti conversatione provocatus ex Iaico ad sacram militiam pervenire festinat, des ierit fu fructum non aliter obtinebit, nis eo, quo baptieatur, tempore statim Lectorum , aut Exorcistarum numero sotietur: s tamen eum unam habuisse , vel habere, taharc virginem accepisse constet uxorem . Qui dum initiatus fuerit, expIeto biennio, per quinquennium aliud Acobibus, ta Subiliai onus sal, ω sic a i Diaconatum , s per haec tempora dignus judicatus fuerit, provehatvν . Exinde jam accessu temporum Presbterium, uri Episcopatum, s eum Cleri , ae plebis evocarit electio, non immerito sortiet&r. Plurimum haec etiam consonant cum epistola Zosimi ad Hesychium Salonitanum cap. 3. Telato in can. a. dist. 77., ex quibus facile demonstratur, in primis veteres Patres valde fuisse sollicitos , ut Sacramentum baptismatis ab impuberibus suscipere- Iur; Etenim erant nonnulli, qui animo quidem christiani erant, idest ea ferebantur voluntate, ut tandem aliquando nomen Christo darent per baptisma, idem tamen Sacramentum in provectam aetatem, ac propemodum in senectutem differebant, ut sic libere vitiis indulgerent, sibi blandientes, futurum, ut uno baptismate non tam crimina abluerentur, quam auferretur occasio publicis poenitentiis satisfaciendi. Displicebat voluntas hujusmodi vetustissimis Ecclesiae Patribus, ideoque diversam induxere disciplinam in promovendis ad Clericatum iis, qui serius, & iis, qui a Prima ineunte aetate sacramentum baptismatis petiissent. Illud praeterea de- monitratur jam a temporibuς Sirieti in Eccles a Romana obtinuisis, ut Diaconi,
Presbyteri, se Episcopi quidquid de Subdiaeonis, aliisque inferioribus Clericis
tunc vigeret lege continentiae tenerentur . Sunt non ignoro . , ex recentioribus
haereticis clericalis continentiae osores, qui asseruerunt, Stricium indicasse quidem
233쪽
Diaconos, Presbyteros, & Episcopos continentiae observandae praecepto teneri: at vero aliter eundem Pontificem loquutum suisse in epistola tractatoria ad Episcopos A fri-eanos relata in codicem Romanum Paschasii Quesnellii sub finem; in hac enim cap. s. legitur e Praeterea quod dignum , c, pudicum est , ω honestum suademus, ut Sacerdotes , di Levitae cum vnribus suis non coeant. Et infra: uuapropter hortor, moneo, rogo, tollatuν hoc opprobrium cura. Ex his crediderunt, Stricium expetiisse quidem, ut Sace dotes , ac Diaconi continentiam custodirent, suasisse, hortatum fuisse , monuisse , rogavisse , non vero praecepto sanxisse . Sed hanc epistolam jamdiu viri eruditi tanquanta apocryphum monumentum a Siricio abjudicarunt , quemadmodum probat Quesne DIius in dissertat. I s. cap. q. & s. in adjectis ad Sanctum Leonem Magnum. e Canon 31. diit. 8 s. eisdem Omnino verbis legitur in cap. 12. epitholae Stricii ιθ .ai. juxta editionem Dionysiit Exigui . Paullo aliter resertur apud Reginonem cap. si . lib. 1. de Eccles. discipi. ibi: Feminas vero non alias esse patimur in domibus Cler eorum, nis eas tantum, quas proprie sola necesitudinis causta habitare cum iisdem Ss- nodus Nicaena permisit. Quoniam vero Stricii constitutio ad Synodi Nicaenae canones reserri videtur, non incommodum erit accurato interpreti ad ea mentem intendere, quae habentur in canone 3. ex Nicaenis, seu in can. 16. dist. 32. m. inod occurrit in Vetustis manuscriptis Gratiani codicibus, quemadmodum Ro-
, mani Correctores tellantur, ut videlicet canones 3. & 4. dist. 8a. simul conjun-ὐ t. 8a. m essent , commodum potius videtur accurato interpreti, qui alterum ex altero aut supplere poterit, aut expendere . Porro uterque canon repetendus est ex eodem
capite . epistolae Stricii. Iuvabit integra hic verba describere, tum ut nonnulla, quae apud Gratianum legimus, emendentur, tum etiam ut, quod utrique deest, facile suppleatur. Ita Dionysiius Exiguus. Plurimos enim Sacerdotes Christ, atque iati bitas post lava consecrationis suae tempora, tum de conjugibus propriis, quam etiam de turpi coitu sobolem didicimus procreasse, ta crιmen suum hac praescriptione defendere , qua in veteri testament' Sacerdotibus, ac ministris gener di facultas legitur adtributa . Dicat mihi nunc , quisquis ille es sectator libidinum, praeceptorque vitiorum , saesimat, quia in lege MIM pQ m sacris ordinibus a Domino nosis uota sunt fraena
uxuriae , cur eos, quibus committebanIur Sancta Santrorum praemonet dicens , Sancti estote: quia EP ego Sanctus sum, Dominus Deus vester ' Cuν etiam procuI a suis domibus anno vicis suae in templo habitare jus sunt Sacerdotes ' Hac videlices ratione , ne vescum uxoribus possent carnale exercere commercium , ut coηscientiae integritate fulgentes acceptabile Deo munus offerrent. 2uibus expleto deservitionis suae tempore uxorius usus
solius Decessonis caussa fuerat relaxatus, quia non ex alta, nis ex tribu Levi, quisquam ad Dei ministerium fuerat praeceptus admitti . inde eae Dominus Jesus, cum nos suo inlustrasset adventu, in Evangelio protestatur, quia Iegem venerit implere , non solvore. Et ideo Ecclesam , cujus sponsus es speciosus forma, castitatis voluit splendore radiare , ut in die judicii cum rursus advenerit, Ine macula, est ruga eam posit, scutreν ApostoIum suum instituit, reperire . Quarum sanctionum omnes Sacerdotes , atque L .itae insoIubili lege constringimur, ut a die ordinationis nostrae sobrietati, ac pudicitiaeta corda nostra mancipemus, ta corpora, dummodo per omnia Deo nostro in his , quae quotidie erimus, sacri ciis placeamus. Qui autem in carne sunt, dic te eIectionis vase, Des
placere non possunt : vos autem jam nos estis in carne, sed in spisitu ; s tamen spiritus Dei habitat in vobis, ta tibi poterit, nis in corporibus, scut legimus , sanctis Dei spi- 4risui habιtare r Et quia aliqaaηti, de quibal largimur, ut tua sanctitas retulit, ignom
234쪽
De Aristo. st stratione lapsos esse se deflent, his hae conditione miseνicordiam disimus non negandam, ut sine ullo honoris augmento in hoc , quo derisi sunt, quamdiu vixerint , icto perseverent, s tamen post haec continentes se studuerint exhibere . Hi vero , qui inliciti pν vilegii excusatione nituntur, G Ibi asserunt veteri hoc lege concessum , noverint se ab omni Eccles asyleo honore, quo indigne us punt, Apostolicae Se iis auctoritate dejectos, nec unquam po se veneranda attrectari osteris , a quibus se iis , dum obscaenis cupiditatibus
inhiant, privaverunt. Et quia exempla praesentia cavere nos praemonent in futurum ,
quilibet Episcopus, Presbyter, atque Diaconus, quod non optamus, s deinceps fuerit talis inventus , jam nune Ibi omnem per nos indulgentiae aditum intelligat oberatum, g is ferro necesse es excidantur vulnera , quae somentorum non senserint medicinam. Cum his juvabit etiam conjungere ea, quae diximus ad canonem 3. dist. 77. De canone s. dist. 84. nihil est, quod singulari dignum sit observatione . Ha- Can. s. betur ille eisdem verbis in cap. O. hujus epit totae. ἀs
Ad caput 13. referendus est canon et . cau. x6. qu. I., cujus verba hoc in loco integra recensebo, cum in nonnullis Gratiani codicibus non Omnino conveniant ias
optimis epistolae exemplaribus. Ita descripsit Dionysius Exiguus: Monachos quoque, qu quos tamen morum gravitas , ω vitae , ac silet institutio sancta commendat, Clericorumst iis aggregari edi optamus, fidi volumus , ita ut qui intra tricesmum ortatis annum suor, in minoribus per gradus sngulos crescente tempore promoveantur ordinibus, ta scad Diaconatus, vel Presbterii insegnia maturae aetatis consecratione perveniant, nec flarim fastu ad Episcopatus culmen adscendant, sis in his eadem, quin svulis dignitaribus superius praesximus, tempora fuerint custodita. Porro haec tempora, quae singu- Iis dignitatibus se superius praefixisse adserit Siricius, sunt, quae memora Iur in can. . diit. 77. In describendo capite quarto eiusdem epistolae non eandem rationem servarunt C ' so epistolarum Collectores. Referam verba Dionysii Exigui, ex quibus emendare quis '' Piam possit Gratiani canonem so. cau. a . qu. a. ibi: De conjugalium autem PD- latime legit QuesneIlius in codice, quem vocat Romanae Ecclesiae: De conjugati autem velatione, at Regino in lib. a. de Ecclesiast. discipi. cap. xs4. De coniugalia tem violatione ) requis , s despoUatam alii puellam alter in matrimonium posit ac cipere Τ Hoc ne sat, modis omnibus inhibemus, quia tua benedictio, quam nupturae Sacerdos imponit, apud frates cujusdam sacrilegii instar es, s uIta transgresone violetur . Paullo aliter posteriora verba descripsit Regino laudato nuper capite ibi: Si illa transgresone etiolerur . Ad interpretationem canonis, si plurimum facerent compendiariae expositiones, quae a Collectoribus adjici capitibus solent, concludendum sane videretur, caput Siricii pertinere ad sponsam , ut ajunt, de suturo . Nam in codice Dionysii legitur : 2uod non liceat alterius sponsam ad matrimonii Dra sortiri . Et in codice Reginonis loco laudator rut nullus alterius sponsam accipiat. Demum G ratianus, ut omittam ceteros, habet: Puellam alii desponsatam alter accipere nen valet. Me tamen non movent Collectorum breviaria, quoties a capitibus ditanant, quemadmodum nec authenticae Irnerianae perperam ex Novellis Iustinianeis deductae aliquando viros legum Civilium studiosos moverunt. Etenim agnosco Stricii ca-Put tantum de ea, quae per verba de praesenti conjugium contraxit, nondum tamen secuta copula, intelligendum fore . In primis, ut priora verba capitis exhiben agitur ibi de violatione conjugali, seu conjugalium , quae de solis sponsalibus minime intelligi queunt, praesertim vero, si attendamus editionem Quesaellii, ubi de
235쪽
velatione conjugali sermo fit; velationis autem, seu veli conjugalis usus tantum in nuptiis erat, non in sponsalibus. Praeterea fit ibidem sermo de benedictione sacerdotali, quae a nemine violari uspiam possit. At benedictio Sacerdotalis non in sponsalibus, sed in nuptiis interveniebat, quemadmodum testantur Patres Concilii Carthaginensis vulgo 4. anni 398. can. 13. , seu in can. 33. diit. 23- , & can. cau. 3 o. qu. F.
Demum , quod concludit Siricius, sacrilegii instar esse, si ulla transgressione illa henedictio violetur, indicat profecto benedictionem sacramentalem, quae non in . sponsalibus, sed in vero conjugio per verba de praesenti celebrato, tantummodo intelligitur. Ad caput s. eiusdem epistolae pertinet canon ra. cau. 33. qu. a. , in quo tamen, eum nonnulla habeantur a Dionysia Exigui codice aliquantulum dii Iona, ita juvabit emendare. De his vero non inc me dilectio tua Apostolicam de em credidit consulendam, qui acta poenitentia, tanquam canes, ac sues ad vomitus prasinos, vs labra redeuntes, ta militiae cingulum, V Iudicras voluptates , ω nova conjugis , Minbibitos denuo appetivere concubisus, quorum professam incontinentium generati post a
solutionem filii prodiderunt. De quibus, quia jam suffugium non habent paenitendi , id
duximus decernendum, ut sesa intra Ecclesiam fidelibus oratione jungantur, sacrae Ῥ-
seriorum celaritati, quamvis non mereantur, intersnt; a Dominicar autem mense comvivio segregentur, ut bae saltem destructione clegunt alii disrictione correpti, edi iis
in se sua errata casigent, aliis exemplum tribuant, quatenus ab olscaenis cupidit tibus retrabantur. 9uibus tamen, quoniam carnali fragilitate ceciderunt, viatico m mere , cum ad Dominum caeperint proficisci, per communionis gratiam volumus subveniri.
9uam formam eae circa mulieres, quae se p8s paenitentiam talibus pollutionibus demimκerunt, servantiam esse censemus. Ex hoc capite deducitur, poenitentiam solemnem apud veteres semel tantum fuisse concessam ; post eam enim siquis ad pristina crimina regressus fuisset, communio denegabatur, nisi forte quis in extremo vitae discrimine constitutus esset, quo demum tempore absolutionis munere, quas viserico, donabatur . Perspicua haec sunt, & sine dubitatione vetustorum Conciliorum monumentis consonant. Turbat interpretes, quod hoc in canone dicitur de militia, quasi militare cingulum erimini verteretur, aut quasi Post susceptam paenitem iam ad militiam semel susceptam aditus praecluderetur. Ex Glossographis alii dixerunt, hunc canonem in ea parte consilium continere, non praeceptum ς alii putarunt eam disciplinam obtinere, ubi poenitenti a Sacerdote injunctum fuerit, ne ad militiam revertatur; alii interpretati sunt canonem in ea specie , in qua delictum militiae tempore fuisset admissum. Verum ex hisce interpretationibus meo judicio una pejor est altera, cum nulla solidae innitatur rationi. Arbitror ego, Stricium nihil novi ibidem constituisse, sed tantummodo indicasse disciplinam, quae suo saeculo constituta fuerat, nimirum in Concilio Nicaeno can. Ia. , ubi statutum etiam legimus, neminem deposito semel secularis militiae cingulo, rursus in numeros Teferri posse. Resertur is canon in can. 4. de paen. dist. s. , & quidem hoc sa-Iubriter cautum adparet, non odio militiae , sed ob sngularia temporis illius adiuncta, videlicet. ob edictum Licinii Imperatoris, qui decreverat, ne Christianus ad militiae cingulum admitteretur , quamobrem nemo aut militiam tum suscipie-hat, vel recipiebat, nisi abdicata Christi fide, & Ecclesiarum communione. Nihil addo in praesentia, cum hanc ipsam rem satis persecutus fuerim in priore hu-ias veris Parte cap. 7. ad cin. 4. de Pina. dia. 1. Tamum dixero, Stricium PDPam
236쪽
De Sisicio. 23spam renovasse statuta Nicaeni Concilii, ut proinde eandem interpretationem Sirbcio, quam Nicaeno Concilio assingere debeamus, ea etiam ratione , quia post Concilium Nicaenum Iulianus apostata decreverat, ne ad ullas dignitates, aut ossicia civilia Christiani admitterentur medio saeculo Ecclesiae 4., Ac se prope Siricii tem-Pora, unde profluebat, idem esse tunc temporis redire ad militiam, ac Christo renunciare. Quod igitur Nicaenum Concilium sanxerat in conspectu edicti Licinii, idipsum renovavit Siricius in conspectu edicti Iuliani ita, ut propterea utrum quo decretum tam Nicaeni Concilii , quam Siricii Papae intelligamus de ea militia, ad quam quis accedere non poterat, nisi primum susceptam Christi fidem abdicasset. Porro ut ex hac ipsa Siricii epistola conjecturam gravissimam capiam , adducam caput 3. , ubi proponitur, tunc nonnullos ex Christianis in Tarraconensi Provincia ad idololatriam fuisse reversos, ibit Adjectum es enim, quo Jam Christianos ad apostasam , quod dici nefas est, transeuntes, ta idolarum cultu, ta sacri clarum con- eaminatione profanatos , qMs a Chrisi Corpore, id Sanguine, quo si um re semii fuerant, renascendo, jubemus abscindi, edi s respiseentes forte aliquando fuerint ad lamenta eou- vers , bis, qsam is vivunt, agenda paenitentia est, ta in ultimo Me sua reconciliationis
gratia tribuenda Ne. Haec omnino consonant Cum memorato cap. s. ejusdem epistolae; quum vero utrobique adpareat eadem disciplina paenitentiae , quae imminet aeque & apostatis , & militiae cingulum repetentibu , facile liquebit militiae cingulum in proposita specie cum apostasia fuisse conjunctum. Unum adhuc superest ad plenam , persectamque canonis interpretationem observandum in ea parte, qua decernitur . Pinnitentes Conjugia celebrare non posse . Et quidem in hoc habemus veteris disciplinae argumentum, quae ita summo jure obtinebat, quamquam tamen aliquando ejusdem disciplinae asperitas remitteretur, re hac univcrsa in Episcopi prudens arbitrium collata, quemadmodum docet S. Leo Μagnus in can. 13. ω
Demum canon it. de consecr. dist. 4. spectat ad caput et . ejusdem epistolae, ex quo ita supplendus erit: Sequitur de diverss baptitandorum temporibus, prout Meseuique libitum fuerit improbabilis, ta emenIanda confuso, quae a nostris confacerdoti-bra quod commoti dicimus non ratione auctoritatis alicujus, sed sola temeritate praesumus , ut pasm , ac libere natalitiis Christi, seu apparitionis , nec non Apostolorum, seu Martyrum festivitatibus innumerae, si asseris, plebes Baptismi mysterium consequantur, eum hae sbi privilegium EP apud nos, ta aput omnes Ecclesas Dominicum specialiter eum Pentecoste sua Pascha defensat, quibus solis per an in diebus alfiem confisentibus generalia baptismatis tradi convenit sacramenta . Constat hinc vetustissima disciplina, juxta quam duohus dumtaxat annuis diebus, nimirum Paschatis, & Pentecostes, Sacramentum baptismatis solemniter administrabatur. Dixi solemniter, etenim ex ejusdem Stricii sententia non dedignabantur Episcopi , hoc Sacramentum etiam aliis temporibus administrare, si aut maxime congruum , aut necessarium videretur, subdit enim Siricius: Infantitas, qui nee sum loqui poterunt propter aetatem , vel his , quibus in qualibet necessitate opus fuerit fieri unda baptismatis , omni volumus celaritate Decurri , ne ad nostrarum perniciem ten tat animarum , snegato demerantibus sonte salutari exiens unu qui que de saeculo ta regnum perdat, tavitam . Quicumque etiam discrimen naufragii, hostilitatis incursum, si illanis ambigvum, vel cuiuslibet ereparatis aegritudinis desperationem inciderint, edi Ihi unico credulitatis auxilio poposcerint subveniri, eo iam, suo poscust, momento remporis expetitae rege ηerarioris praemia consequastur. C
237쪽
Fragmenta Anastasii nomine apud Gratianum haec sunt. Can. a. dist. 98. consonat cum libro Ponti eali. Can. 68. de cons dis. i. consonare videtur cum Cositutionibus Sancto Clementi adscriptis. Can. 27. eas. a. es potius Gregorii Magni in epist. ad Aregium Can. F s.cas. 16. qu. r. pertinet ad Concilium Gangrense. Can. s6. cau. 16. qu. I. pertinet potius ad Coneilium Ticinense. I. . 8. cas. 23. qG. 3. depromtus ex officina Mercatoris.
A Nastasio inaugurato Pontifici Maximo anno 398., quo Stricius obierat, plures quidem, eaeque genuinae epistolae tribuuntur, quarum aliquas S. Hieronymus memorat in epist. 78. ad Pammachium , & Μarcellam ibi: Quamquam ce- ebri sermone vulgatum si, beatum quoque Papam Anastosum eodem fervore , quia eodem spiritu es, latitantes in suis foveis haereticos persecutum , ejusque literae doceant damnarum in occidente, quod in oriente damnatum est. Sanctus Paulinus Nolanus in epist. xo. ad Delphinum recenset plures Anastasii ejusdem epistolas, alteram ad ipsummet Paulinum directam, alteram ad Episcopos Campaniae , aliasque nonnullas . Celebris inter ceteras est epit tota scripta ad Iohannem Hierosolymitanum, quae apud Sanctum Hieronymum habetur . At non ista erant monumenta, ex quibus Gratianus studeret, ut Collectionem suam ornaret. Potius Collector hic animum intendit ad merces Isidorianas, inter quas duas sane reperit Anastasii nomine epistolas, quarum prior ad Germaniae, & Burgundiae Episcopos scripta sertur, altera ad Nerianum, de quibus ita ait Petrus Constant ordinis Sanlii Benedicti tria sua decretalium Collectione: Neque Papae huius nomine perpercit I dorvs Mercator, sed duas ei epistolas supposuit, unam omnibus Germaniae, Burgundiae Episcopis , ,- seram Neriano inscriptam. Utriusque fastas a Baronio detega, cerrisque argumeatu comprobata es.
238쪽
De epistola ad Episcopos Germaniae, & Burgundiae.
Vel ipsa epistolae inscriptio, Anastasius Episcopus cunctis Germaniae, est Burgundis Cis. a. regionis Episcopis in Domino solarem, epistolam ipsam omnino apocrypham esse de- MI, 93. monstrat ; etenim Anastasii tempore Burgundiones nondum erant ad Christi fi- cladem conversi, sed demum circa annum 4a s. Christianam religionem Professi sunt δὲ eoisssub Valentiniano III., uti docet Socrates lib. 7. cap. 3o., de ex Socrate Baronius es. a. ad annum 4x 3. S., Porro Anastasius decessit anno 4oa. Praeterea epistolae ejusdem consularis nota tempori Anastasii minime congruit: Fertur data nonis hris Anaso, Bautone viris clarig. Coss. Incidit Arcadii, & Bautonis consula. tus in annum 38s., quo adhuc Romanam Sedem tenebat Siricius, Anastasius a tem anno demum, ut diximus, 398. Siricio successit. His perspicula ceteroqui argumentis additur, hanc ipsam epistolam inordinate compositam esse ex variis fragmentis recentiorum Patrum, Innocentii Papae, Flaviani Constantinopolitani. potissimum vero Leonis Μagni, cujus epistolae a. ad Episeopos Italiae lacinia non medioeris in hanc Pseudo-Αnastasii epistolam translata est. Ad hanc epistolam pertinent canon a. dist. 98., & canon 68. de cons dist. I., qui cum in epistola ipsa juncti Iegantur, juvabit eadem ratione integros hoc in loco describere. Signiris sis enim hue pertinet duius canon 68. quosdam Sacerdotes in Melasa, quam
do leguntuν Evangelia, sedere, M Domini Sessatoris verba non sanies, sed sedentes audire , ω hoe ex majorum traditione se accepisse narrant; quod ut nullatenus deinceps feri sinatis, Apostolica auctoritate mandamus . Sed dum n. Evangelia in Messa recitantur, Sacerdotes, ta ceteri omnes praesentes, non sedentes, sed venerabiliter eum c adnotant Romani Correctores vocem hanc eumi nec apud Ivonem legi, neque apud Burchardum in conspectu Sancti Evangelii stantes Dominica verba intente auadiant, edi fideliteν adorent. Similiter c huc pertinet dictus canon a. P transmarinos homines, de quibus nos eonsuluistis, in elericatus honore nolite suscipere, ni quinque , aut eo amplius Episcoporum chirographis su dognati, quia musta per subreptionem solant evenire. Ideo haec summopere sunt cavenda. Quod hic in principio legitur de Sancto Evangelio non a sedentibus, sed a stantibus audiendo depromtum videtur ex lib. a. Constitutionum Apostolicarum, quae S. Clementi tribuuntur, cap. fix. ibir cum Evangelium Iegitur, omnes Presbyteri, maeoni, ει Iairi assuetant cum magno flantior Scriptum es enim, taee, EP audi Israel. Et rursum: Tu vero his D, P audies. Verum interesse parum videtur, an haec sententia reserenda sit ad Medicatorem Anastasii epistolae auctorem, an potius ad eum, qui Apostolicas constit tiones sub Clementis nomine elucubravit. Utrumque monumentum pari vitio Iahorat . Non desinam tamen observare, inrcatorem hac in parie imitatum fuisseia auctorem libri Pontificalis, qui de Anastasio haec ait. His constituit, ut quotiescumque Sancta Evangelia recitarenιών, Saeerdotes non sederor, sed curvi flarent; Quae verba expendens Severinus Binius asserit, occasionem hujus decreti ex eo prosectam fuisse, quod tempore Anastasii Romae inter Presbyteros, & Diaconos gravis arderet controversia, cujus caussa Presbyteri adeo Diaconorum ossicia tamquam suis Ionge inseriora aspernabantur, ut etiam cum stantes Diaconi Evangelium publice legerent, Presbyteri a suis sedibus non exurgerem, quod N Baronius com
239쪽
probat Augustini, & Hieronymi testimoniis ad annum 4o2. num. 4s. Ex eo. - dem Pontificali libro petita videtur altera epistolae pars, ad quam pertinet dictus canon a. dist. 98. Ita enim prosequitur auctor Pontificalis in Ansistasio i Ethoe constituit, nulla ratione transmarinum hominem in Clericaruι honorem suscipi, nisquisque Episcoporum designaret chiruraphos, quia edi eodem tempore Manis ι ivventi sunt in urbe Roma. Si fides scriptori Pontificalis adhibenda est hac in parte, jam in his caussam habemus, quare Anastasius Romae constituerit, ne peregrini facile
admitterentur ad clericatum, nisi plurium Episcoporum literis commendarentur, Cum maxima tunc temporis esset Μanichaeorum hominum copia, cavendumque erat, ne forte Manichaeus quispiam reciperetur in Clerum.
Idem, quod de superiore, de hae etiam ad Nerianum epistola Judicium serunt
viri eruditi, qui eandem ab Anastasio prorsus abjudicant. Et quidem sola Consularis adjecta nota id apertissime demonstraret, si in omnibus codicibus habet tur . Data epistola' dicitur 7. Idus Junii Theodem A gusto ., ω Palladio viris es risi Og. Hic autem consulatus incidit in annum 416. , ac Propterea mulio post Anastalii obitum . Verum, cum veteres codices in hac temporis designatione non latis invicem constent, abstinebo quidem ab hoc probationis genere; suppetunt tamen alia argumenta gravissima, quibus idipsum facile demonstretur. Brevis est haec epistola, qua fingitur Anastasius consolari Nerianum nobilissimum, ac religiosum virum
Parentum suorum obitum lugentem: Ea vero, quae ita epillata describuntur, praeter paucula depromta . ex epistola Innocentii Papae, do ex epistola Leonis Μagni, integra. sere furatus est Mercatorsex Gregorio Μagno lib. 7. epiti. ii a. Integra subjiciam verba Pseudo-Anastasii, ad quae reserendus erit Canon aγ. cau. 13. qu. 1.a unaque verba Gregorii Magni, ut ex utriusque epistola collatione Μercatoris im-
Pudentia clarius Perspiciatur. cVerba epistolae Anastasii ad Nerianum.. Fraternitatis ergo vestrae affictio , quam de amissione Parentum vestrorum vos habuisse audivimus, ,.tantam nobis caussam maeroris injecit, ut quia nos de duobus charitas unum lacit, cor nostrum in vestris specialiter uri tribulationibus sentiremus. Sed in hoc dolore multum me consolata est sanctitatis ituae ad animum res deducta , quia Sc patienter ferre tristitiam decet, & de morte plebis tuae ulterius longam non habere moesti'tiam. Ne tamen aliqua adhuc tribulatio
Verba epistolae Gregorii Μagni ita Aregium Episcopum
V vincenismaia Fraternitatis vestrae assidiis, quam de amissione vestrorum vos hominum habiada
cegumimur, tantam nobis caustam marraris
injecit, ut quia nos de duobus charitas unum fecit, cor nostrum in vestris specialiter ὐνι tribulationibus sentiremus. Sed Fn hoc dol re multum me consolata es Dinfitiatis tuae ad animum reducta discresio, quam G t lieneer ferre trilitiam, E, dura de meruspe vitae auerius longami non habere moesseriam. Ne tamen adiqua adhue tribulatio is vestra mente remaneat, hortor, quieste do. Iere
240쪽
in vestra mente resideat, hortor quiesce- iere, desne tνistis isse, dolore , quia indecens eii , te illis
taedio affectionis addici, quos credendum est ad veram moriendo vitam pervenire.
Habent forsitan illi hinc exorditur Gratianus justam longi doloris excusati
nem, qui vitam alteram nesciunt, quido hoc saeculo ad melius esse transitum non confidunt. Nos autem, qui novimus, qui credimus, di docemus, con
tristari nimium de obeuntibus non debemus, ne quod apud alios pietatis tenet speciem, hoc nobis magis in culpa st. Nam diffidentiae quodammodo genus est, contra quod quisque praedicator queritur, iustitiam amans, dicente Apostolor nolumus autem vos ignorare de dormientibus , ut non contristemini, sicut S ceteri , qui spem non habent. Hac itaque, Dater charissime, ratione perspecta it dendum nobis est, ne , scut diximus , de mortuis affigamur, sed affectum vi ventibus impendamus, quibus & pietas
ad utilitatem, di sit ad uinum dilectio.
nam indecens es de illis eaedio Uictionis a dici, quos credendum est ad Oeram vitam moriendo perinmense. Hahent forstan illi jusam longii doloris excusationem, qui vitam alterum
nescisint, qui de hoc saecula ad melius esse
transnam non confidunt. μι autem , qui novimus , qui hoc credimus , ω docemul, comtristari nimium de obeuntibus non debemus,
ne quod apud alios pietatis tenet speciem , hoc magιs nobis in culpast. Nam di densriae quodammodo genus es , conιra hoc, quod quisque praedicat, torqueri mastitia , dicente ostio : Nolumus autem vos ignorare, fratres de dormientibus, ut non contristem . ni , Aut sty etieri, qui spem nω habent. Hac itaque , fratre cbari me , ratione . perspecta, sudendum nobis est, ut, scut dirimus , de mortuis non affligamur, sed a se festum Oiventibus impendamus, quibus es pietas ad utilitatem, G sit ad fructum disiectis.
Quis sane posthac dubitare poterit, Isidorum Mercatorem suffuratum suisse Gregorii epistolam , nisi forte crediderit, prioribus Ecclesiae taeulis suisse in Secretario Romanae Sedis consolatoriarum epistolarum exemplar, quo indiscriminatim Pro
data occasione Omnes Pontifices uterenturi . ..
De ceteris canonibus Anastasio tributis .
Quod Mastasii Pontificis nomine resertur in can. 3 1. cau. x6. U. 1., est ρο- Gη-sstius Concilii Gangrensis saeculo 4. celebrati, in quo haec leguntur can. 7. J quis T. qalationes Eccisae extra Eecies sm accipere, vel dare voIserit ma ter Episcopi conscie tiam, vel ejus, cui hujuscemodi sunt osseis c missa, nec eum ejus veIuerit agere cons iis, anathema st. Eadem habentur in Capitulis Caroli Calvi tit. 34. cap. *., COmcilio Tullensi apud Tusiacum cap. t. ,& in lib. 7. Capitularium Francorum cap. 7. In editionibus Gratiani adjectum fuit in principio e vel decimas, ut idem jus, quod in oblationibus . etiam in decimis obtineret . Accommoda quidem canonis extemso: etenim tempore Concilii Gangrensis potissima non decimarum, quarum sortassis institutio adhuc ignota erat, sed oblationum. ratio habebatur I quum vero in locum oblationum certa decimarum praestatio successit , nihil aptius reici poterat, quam ut simile jus in decimis observaretur. Item prope finem canonis haec ver-