장음표시 사용
241쪽
M adjecta fuerunt: .aηnum nostrum componat. Phrasis haec non tantum Concilii Gangrensis , sed etiam Anastasii Papae temporibus minime congruit ; congruit potius Longobardorum legibus, aut Francorum Capitularibus, ex quarum, quorumve libris derivari potuit.
. Sane quod attinet ad canonem s6. cau. 16. D. r. nulla esse dubitatio potest, quin non sit Francorum Capitularibus tribuendus, etenim eisdem omnino verbis legitur in cap. 11. Concilii Ticinensis tit. 3., quod Concilium celebratum est a no 8ss. Scripserant ad Ludovicum II. Imperatorem, cujus auctoritas convocando
Concilio accesserat, de pluribus Ecclesiasticae disciplinae capitibus Episcopi eodem
convenientes; inter cetera vero laudato capite xa. haec leguntur: In sacris canonibus praesaeum est, ut decimae juxta Episcopi dispositionem distribuantur, quidam autem ιαici, qui uri in propriis, ves in beneficiis suas habent Basluas , contemta EpiscopιMPostione , non ad Ecclesas , ubi baptismum , ω prae dicationem , manus imp sitionem , ω aIta Christi sacramenta percipiunt, decimas suas dam , sed vel propriis Bolicis , vel suis Clericis pro suo lubitu tribuunt. Quod omnimodis divinae legi , M sacris ean
nibus constat esse contrarium. Nunde vestram potestatem, ut eos corrigatis, expetimus. Hae preces erant Episcoporum, quas illi Imperatori porrexerant, uti Ludovicus ipse Ecclesiarum indemnitati consuleret. Quid vero ad Ecclesiarum indemnitatem reseponderit, aut constituerit Imperator, non satis constat ex vetustis & illius aetatis Ecclesiasticis monumentis, nisi dicere quispiam malit, quod respondit Imperator, contineri in verbis dicti canonis s s. cau. 16. M. r. , quo verosimiliter videtur Ludovicus Episcoporum precibus annuisse juxta. veteres sacrorum canonum regu-Ias , petitas, uti praenotavimus, ex canonibus Concilii Gangrensis r & quidem huius rei conjectura gravis est, sive ex eo, quod alibi idem canon s s. non reperiatur, sive ex eo, quod idem canon temporibus Ludovici maxime conveniat, praeserta attenta illorum verborum formula, Bannum nostrum componat, sive tandem ex eo. quod Gratianus, & canonem Ff., & canonem s6. ex eodem auctore laudaverit, ae propterea si canon s6. ad Concilii Ticinensis Patres, seu eorundem preces pertinet, facile canon s s. ad responsionem Principis Concilio redditam pertinebit. Superesset adhuc canon 8. Cau. 23. qu. 3. , qui non tam Mastasii, quam Da-i' masi nomine recensetur. Sane ipsius verba leguntur in epistola ad Stephanum Damasci tributa, quemadmodum superius in cap. 34. ostendebam ; potuerunt autem
Anastasii nomine etiam proponi, quod apud Collectorem epistolae Damasi, NAnastasii in uno codice haberentur, ut propterea fragmenta ex eodem codice derivata Damaso aeque tribuerentur, atque Anastasio. Ceterum eadem propemodum victa nomine Eleutherii Papae etiam leguntur in canone s s. Cau. a. M. T. , &nomine Innocentii Papae in canone 3. dist. 83., ut, quocumque respiciamus, ubi que manum Mercatoris agnostere oporteat.
242쪽
Pluta apud Gratianum sunt Innotentii Papae fragmenta , quae juxta epistolarum ordinem heic sunt subjicienda.
Ex Epist. 1. ad Decentium Eugubinum. Can. xx. dist. Q. ex integris episolae exemplaribus supplandus.l Cas. 3. dist. 9 s. ex integris exemplaribus supplensis, atque emendandus. Can. 73.de cons dis. r. ex integris eposae exemplaribus supplendus. J Can. y. de cons dis. a. ad meliora exemplaria, S temporis caussasi exigodo . : a . lon. ε 3. de cons dist. 3. ex integris epistolae exemplaribus supplendus. Can. 17. de cons dist. 3. consonat cum vulgatis epipolae exemplaribus. Cam ii 9.de cos dis.4.ex istegra episesa,aliisve monumentii supplantal. Ee Epist. a.
Can. 4. dist. 3r. ex integris epipolae exemplaribus suppIendus. n. s. dist. 3 r. iungendυJ cum canone praecedente. Can. x3. dist. 34. ex integris epistolae exemplaribtis supplandus. n. 6x. dist. so. conferendus cum ca . La. cos. 33. qv. a. can. 4. de men. dis. s. itan. 3. dist. si . consonat cum integνis epistolae exemplaribus. Can. s. dicl. 64. conserendus cum can. I. diu. 64. Can. a. dist. II. reserendus ad decreta Concilii Nicaeni.ὸ C Simul jungendi, conferendique cum cs 7 H autas 3 6. cas. a. qG. 6. . q. , ta 7 3-L cas. Q. F. 3. Can. 3. eas. 26. ρη. I. ex integris exempI-ibus supplandus . Gn. s. cas. 27. ρυ. r. recentioribus etiam canonibus probatus. n. Io. cas. 27. F. 1. ex aliis ecclesiasticis monumentis est
n. 6. Ap. 3 r. refeνendus ad can. a. 'dis. 82. Can. a. dis. 81. eonfirmatus in Concilio Agathens anni so6. Con. 4 . cas. 23. F. 4. recte a Romanis Correctoribus emendatus. Can. Φ6. cas. 23. F. q. recte a Romanis Correctoribus emendatus fCan. 3. cos. 3 o. qs. 4. fesso adscriptus Innocentio. Can. 23. cas. 32. F. s. eae integriι epimis Memplarisus supplendus.
Ex Epist. 4. C Can. 6. dis. 33. jungendυ cum eo. x. dist. I I. ad Felicem I C . a. di si. ex integris epistota exemplaribu/ supplantat. Fucerianum. l Can. 6. dist. s s. ex integris epis in exemplarissa supplem M. Ex Epist. s. V . 8ad Maximum, 4 Cas. 6. dist. 8 i. ad integros codicet exum M. Ac Severum. 'Ea Ex Epist. 3.
243쪽
Pars secunda. Caput OxVII. 23sEx Epist. 6. C
Ei Epist. y ad Probum Ex Epist. εχ. Cad Aurelium qCarthaginem L
ad Alexandrum ' Antiochenum. ICM. 2. ωG. 3 G. I. ex lattara epistola ementandus.
cis. 4. dis. 6 r. falso tributus Innocentio.
Ex Epist. 22. ad Rufum a. alios Episcopos
Macedoniae, . Cim. II. eas. I. ρο. r. referendus ad cas. 7 A cau. I. qu. I. Cas. 73. cas. 1. qu. x. ex integra epistola emendandus, atque jangendus cum can. 18. cas. 1. qu. I. CM. 3O. ωα. 24. qu. I. referenduS ad can. 73. cas. 1. qu. I.
Gn. 3. dist. 26. et mat cum integris epistota exemplaribus. Can. 18. cav. I. qu. x. as integra epulatae exemplaria exigendus. Ca . 4 I. cas. f. qu. I. reserendias ad can. 7. cos. 1. ρυ. 7. Can. 3. cas. I. qu. I. ex integris episoω exemploribus supplendus. Gn. m. cos. v. qu. I. ex integra epistola emendandus. .iCan. 'T. cas. I. gu. 7. ex integris epi stolae codicibus supplandus. n. 14. eau. I. qu. I. cum superioribM jungendus. Cam. I. cau. 28. qu. a. referendus est ad can. 3. dist. 26. Can. s. cas. 3F. qu. s. ex imaris epistiae exemplatatas supplendus.
Alleluatur. CGn. I R. cau. 24. F. a. ex integris exemplaribus supplendus.
244쪽
SErvavi in recensendis Innocenti. I. epistolis, quae in Gratiani codice memor an
tur, recentiorum collectionum ordinem. Ceterum apud Dionysium Exiguum paullo aliter eaedem epiliolae dispositae sunt. Apud eos, qui S Pontificatum, di epistolis Innocentii singulari studio Prosecuti fuisse videntur, quaedam in incerto liaerent. Ita primis enim sunt, qui adserunt , Innocentium Pontificem Sedem comscendisse anno 4oa. ineunte, eandemque tenuisse usque ad annum 4r7. , alii vero ab anno Oor. sub finem uRue ad finem anni 3i6. eius Pontificatum notant. Sed haec leviora sunt, quam quae in disputationem veniant. Illud potius me movet , quod videam, non contemnendos Scriptores de epistolarum Innocentii fide dubitare. Non memoro hic famigeratam illam epistolam numero trigesimam, quae ad A cadium Imperatorem directa fertur: Haec enim perpaucos habet defensores , sed potius ab omnibus sere eruditis viris apocrypha recensetur. Haec tum aliquot aliis a vetustis epistolarum codicibus abest . Ad eas me potissimum refero , quae in codice canonum Dionysii Exigui leguntur. Harum porro ut antiquillimus, & prope contemporaneus collector est, ita integra videtur esse fides, quam tamen elevare nituntur, Pt in ipsis vir styli barbariem agnoscunt Innocentio parum dignam, aut ineptam inveniunt sacrarum literarum interpretationem, aut tales ecclesiasticos ritus ibidem memoratos intuentur, quos tempore Innocentii necdum fuisse institutos arbitramur. Quid de unaquaque re sentiendum sit, saltem ex iis, quae apud Gratianum laudantur, ac potissimum ex iis , quae inserius habentur, constabit . Ceterum generatim illud praefabor, adversus has epistolas acerrime pugnasse Magde- burgenses, & poli illos quotquot eorundem placitis adhaesere, quorum tamen limilium hac in re, ac sollicitudo ea fuisse videtur, ut fidem earum epistolarum tot terent , ex quibus Romanae Ecclesia doctrina tamquam germana, & ceteris ante. Dienda demonstratur . vehat illius, quae Apostolorum Principum traditiones excepit, ita dixerim, auribus, & perpetuo custodivit, nec non auctor extitit cereris , ut servarent, uti vel unum primae epitholae exordium perspicue docet . Sane ubi
in examinanda veterum monumentorum auctoritate non tantum non seponuntur
praejudicia sectae, sed potius praeconcepto animorum aestui indulgetur , quid erit in tota sacra antiquitate, quod non argumentis conjecturarum instar artificiose paratis conisi quoquo modo possit y ά .
De Epistola i. ad Decentium Eugubinum Episcopum.
In collectionibus decretalium, etiam apud Dionysium Exiguum, primum locum tenet inter epiliolas Innocentii, quae ita inscribitur : Innocentius Decentio Epis opora bina DIutem I non quod haec epistola ceteri x prior tempore sit, dummodo verast data temporis sub finem adjecta, ibi e Data 14. Kal. Aprilis Ilisolbso Augusto ., ta Palladio viris clarise. Cog., quae incidit in annum 416., qui est Innocendi postrem sed quod Dionysius Exiguuς dignissimam eam habuerit , ' quae, primo loco recenseretur, ex eo forte, quod Romanae Ecclesiae judicia prae ceteris hon rabilia
Ma sum Innoceatis rapae , quorum potius sententia in Concilis Latem
245쪽
24 o Pars secunda. caput XXXVII. rabilia ibidem dicantur; Dionysius . autem ipse, juxta ea, quae in praefatione huius
operis attigi, ad Romanae Ecclesiae judicia una cum consortibus suis provocaverat. Non est, meo judicio, cur haec epistola ab aliquibus in dubitationem adducatur ;neque enim aut stylus ab Innocentio abhorret, aut ineptae sunt sacrarum literarum interpretationes , aut disciplinae Innocentio recentioris traditio, uti visum est Magdeburgensibus, sed pro illius potius fide, atque auctoritate stant Collectores quicumque vetustissimi, imo & disciplina, quae ibidem traditur , Innocentii aetati apprime conveniens . Instituit Innocentius Decentium Eumbinum , cujus Episcopatus in Umbria olim, modo in Ducatu Urbinate constitutus adparet , semper tamen Romano Pontifici immediate subjectus. In octo capita distribuitur epistola, cujus caput primum refertur in parte in can. xx. dist. Q.; illud tamen plurimum juvabit, commodae interpretationis gratia, integrum subjicere ex eodice Dionysii, ibi: Si instituta eccIesalica, ut sunt a Beatis Apostolis tradita , integra vellent servare . Domini Sacerdotes , nulla diversias, nulla varietas in ius ordinibus, ae consecration
hus haberetur. Sed dum unus si que, non quos traditum est, sed quod M i insum fuerit, hae
simat esse tenendum , inde diversa in diversis Deis, via Ecclesia aut teneri, aut celebrari videntur, ac si scandalum popuIis, qui, dum nesciunt traditiones aηtiquas humana praesumtione corruptas, putant Mi, aut Ecclesiis non convenire, aut ab Apostolis, vesapsolicis Visis contrarietatem industam . uuis enim nesciat, aut non advertat , id , quod a Principe Apsuorum Petro Romanae Ecclesiae rearitum es , ae nunc usque custoditur, ab omnibus debere servari, nec supersici, aut Fntroduci aliquid, quod ast auctoritatem non habeat, aut alis de accipere videatur exemplam ' Praesertim eum si re
nifestum , in omnem Italiam, GaIlias, Hispanias, Africam, atque Siciliam, Insuisseque interjacentes nullum instituisse Ecclesas, nis eos, quos venerabilis Ammius Pserrui , aut ejus Acoessores constituerint Sacerdotes ; aut legant, I in iis Provinciis alius sesorum invenitur, ast Iegitur docuisse. Quis non legunt, quians quam inveniunt, oportet eos hoc sequi, quod Ecclesa Romana custodit, a qua eos principium accepisse non
dubium est, ne, dum peregrinis assertionibus studeant, caput institutionum videantur omittere. Saepe dilegionem tuam ad ictem venisse, ac nobiscum in Messa commisse neu dubium est, edi quem morem veI in consecrandis mdisteriis, vel in ceteris agendis areanis teneat, cognΜνsse, que i suescere arbitrarer ad informationem Eccisae tuae, vel reso mationem , s Praedecessores tui minus aliquid, aut aliter tenuerint, satis certum hab rem , ns de aliquibus confuIendos nos esse duxisses. Quibus ioci eo respondemus, non quod te aliquo ignorare credamus, sed ut majori auctoritate vel tuos instituas , vel squi e Romanae Ecclesae institutionibus errant, ut commoneas, aut indicare non disseras , ut scire valeamus , qui snt, qui aut novitates inducunt, aut alterius Ecessae , quam Romanae, eκsimant consuetudinem esse servandam . Sic ad integram epistolam exactus est Gratianeus canon, cujus interpretatio ex iis, quae descripta sunt, commoda redditur . Nebat Innocentius Occidentalis Ecclesiae, imo & Provinciae Roma ae Episcopum erudiens, in rebus ecclesiasticis administrandis, sacrisque ossiciis peragendis potissimum attendendam esse & Divinam, & Apostolicam traditionem . Dbvina autem, aut Apostolica traditio non aliunde melius in occidentali Ecelesia de-xivari poterat, quam a Romana Civitate, quam unicam doctrinis suis illustrarunt Petrus, & Paullus Apostoli: quum aliae Occidentales Ecclesiae neminem ex Ap stolis institutorem habuerint, aut auctorem , imo & ipsae ab iis , qui a Petro, MPaullo missi fuerunt, institutae adpareant, ut proinde Romana Ecclesia ceterarum
246쪽
De Innocentio. a4rlans, & origo jure optimo videatur. Hinc autem recta apud InnocentIum consequebatur, ut si quid ab Uccidentalibus Ecclesiis decernendum, aut moribus recipiendum laret, illud praeprimis elaborandum esset, quo Romanae Ecclesiae morbbus , atque institutis congrua omnia fierent ea enim ratione quaecumque recipiebantur , facile in apostolicam auctoritatem, traditionemque conferri poterant. Haec etiam ratio fuit, cur apud veteres frequentissime ad Romanam Ecclesiam referrentur tam caussae Fidei, quam caussae ad disciplinam sacrorum pertinentes, quemadmodum liquet passim ex epistolis ejusdem innocentii l. , seu a . ad Aurelium Carthaginensem, seu ad eundem Aurelium , & Augustinum Hipponensem epistola, quae eit 96. inter epistolas Augultini, seu in responsione ad Concilium Mileuit, num, quae eit epistola si . inter epistolas Augustini, seu in respontione ad Synodum Carthaginensem, quae est y2. inter ejusdem Augustini epistolas, seu demum, ut alias omittam , in epistola ad Himerium Tarraconensem . Video quidem, id recentioribus haereticis displicere, quod occasionem ipsis dedit nonnullarum hujusmodi epistolarum fidem elevandi; verum, ut superius Mebam, quoties alia non Producuntur in contrarium argumenta, id solum ipsis non Orodest, ideo epistolas
Tejicientibus, quia novis illorum opinamentis nedum non satis conveniant , sed Potius adversentur. At vero siquis potissimum caussam inquirat, qua adductus Inno Centius fuerit, ut Decentium ad Romanas praesertim inititutiones arripiendas exci- Laret , ceterarum vero Provinciarum mores parum spectaret, ea ex adjunctis illius aetatis erit repetenda . Nemo ignorat, tunc temporis Donatistarum errores in Africa
Primum natos , 'n Italiam fuisse etiam transvectos ; imo & in Romana Provincia apud nonnullos obrepsisse, cum clandestina comitia Donatistae iidem in montibus. aut agris celebrarent, ex quo ipsi Montenses modo, modo Campitae appellati fuerunt , teste Hieronymo in Dialogo adversus Luciferianos. Una tum Romana Civitas videbatur a pravis haereticorum huiusmodi moribus incorrupta . Quae cum ita es lent, nova suberat Innocentio ratio, cur Decentium Episcopum a peregrinis doctrinis averteret, & illum potius ad Romanarum disciplinarum, institutionumque
Nequitur in capite a. ejusdem epistolis canon s. de consecr. inst. a. , cujus verba rita emendare juvabit ex codice Dionysii Exigui: Pacem igitur asseris ante consecta di t. a. seria quoslam populis imperare, vel Mi inter Sacerdotes tradere, cum pos stmnia , quin aperiνe non debee, pax si necessario indicenda . Per quam constet, popuIum a Iomnia , quae in rusteriis aguntur , atque in Ecclesa celebrantcir, praebuisse consensum, as ita e e pacis concludentis Anaculo clamonstrentur. Haec sane conlii tutio renovata eshin Conciliis posterioris aetatis. Auct3r collectionis Capitularium Francorum lib. I. cap. so. scribit: In decretalibus Inn/centii Papae , ut pax detur ab omnibus, confectis
Christi Saeramentis; quod depromst ex Capitulari Aquisgrane usi sub CaroIo Magno anni 783. cap. sa. , & Capitulari Francosordiensi anni 794. cap. 48. Porro capitis hujus sententia non adeo est in aperto, ut prorsus dubitatione careat inter-terpretationis. Illud quidem certissimum est, inter sacrarum oblationum solemnia
Pacem vel a primis Ecclesiae saeculis consuevisse populo indici, aut populum invicem se pacifice, sive per osculum in Ecclesia salutasse . Constat id luculentissim ex Iohanne Chrisostomo homil- 3. in epist. ad Colossenses, Cyrillo in Iohannis
Evangelium lib. 12. , & Concilio Laodiceno can. I9., ut alia Omittam sexcenta .
Hujus vero pacis indicendae, ves invicem tribuendae non in a erat formula . Eta
247쪽
enim unica esset pacis ratio , qua significaretur communis Fidelium omnium in res sacras consensio; ut enim ajant Moguntini Patres in Concilio aunt 813. can. 4
oblationem quoque, ta padem in Ecclesia facere iugiter admoneatur populus Chri anus, quia ipsa oblatio mi, ta suis magnum remedium est animarum , ta in ipsa pace veri unanimitas , ta concordia demonstratur; non tamen semel in ipsis Millarum solemniis indicebatur, sed primum ab ipso sacrificii exordio , deinde dum Evangelium ad-
nunciandum erat per concionem , itidem antequam sacrificium eonsummaretur ,
osculo dato , demum sacrificio omnino completo. Id innuit loco laudato Iohannes Chri tostomus his verbis r Quum ingressus su rit Ecessae Antipes, statim dicit , pax omnibus; quando verba facit, pax omnibus; quando benedicit, pax omnibus; quando i het osculari, pax omnibus; perasto faerifcio, pax omnibus; ω rursus in medio, gratia vobis, pax . De pace sacrorum initio danda meminit Cyrillus Alexandrinus lib. in . in Iohannem , ibi: Salutat discipulas ustata illa forma, paκ vobis, legem veluti quandam inde consituens Ecelesue filiis , quo si, ut in sanctis potissimum conventibus, Non ibus circa ipsa insterii initia, hoe invicem dieamus. Idipsum de pace indicenda ab Episcopo vel initio sacrificii, vel initio evangelicae praedicationis tellatur Athanasius in epistola ad Eultathium, ibi: P aemium sacrificii, aut doctrinae ipsorum est blandum illud , pax milis, Evangelium circumserunt, M. Videsis Ferrarium in lib.
a. de ritu concionandi. Alia erat pax, quam Episcopus a Deo Opt. Μax. preca-hatur ante contestationem , quae hodie Praefatis Misae appellatur . Hinc in anti,
quis Sacramentariis, & Ritualibus conteitationi praeponitur oratio . quae inscribituras pacem. Videsiis Sacramentarium editum a Mabillonio in fine tomi 1. Μuset Itulici. Major vero , & clarior significatio pacis erat , quae per osculum fiebat, atque etiam hodie fieri in Ecclesiis solet inter clericos , aut per osculum sacrae Imaginis inter laicos ante sumtionem Eucharistiae fracto jam pane , de Christi sanguini ad
indicandam populi cum Christo conjunctionem admixto. Huc pertinet canon I9. ex Laodicenis, ubi mentione praehabita orationum , quae a Sacerdote ante communi in
nem fiunt, dicitur: Et ita demum pacem sibi invicem dabunt. Et postquam dederit se scopus Pre byteris osculum pacis, rium latet Ibi tribuent, , ita sancta eriserabitur oblatio . Demum dum dimittendus erat populus, pacem Episcopus publice indicebat , quo pertinere videtur, quod ait Basilius in Psalmum 28. in fine et illima autem henedictionum pax esse videtur. Quum igitur multiplices olim fuerint concedendae paeis formulae , illud investigare juvabit, de qua potissimum formula fragmentum Innocentii sit intelligendum. Res haec meo judicio adhuc in obscuro latet, & non satis commode illustrari potest , nisi forte conjecturis demus locum, atque ex temporis illius adjunctis quid veros milius sentiendum sit, indicemus. Temporibus innocentii Manichaeorum haeresis longe, lateque diffusa Italiam quoque ipsam infecerat, atque etiam , qui ex Alanichaeis suborti fuerant, Priscillianistae falsa complura dogmata in vulgus praetextu pietatis, ac religionis spargebant. Haec porro occasionem dare Innocentio potu runt istatuendi, ne in publicis Ecclesiarum conventibus pax ante confecta mysteria indiceretur. Etenim Μanichaei, ut de ipsis primum dicam, cum duo rerum Primcipia , sive Deos essingerent, malorum unum , alterum bonorum omnium auctorem, a Deo malo vinum conditum fuisse credebant, proptereaque ad Eucharistiam a cedentes sanctum quidem panem suscipiebant, a sacro autem vino temperabant. Τ
Ris hujus rei est Gelasius Papa in can. ia. de cons. dist. a , di Leo Magnus in
248쪽
De Innocentio. 243 Sermone . 4 t. de Quadragesima 4. cap. s. ita de Manichaeis scribens e Cumque ad te η tum iu delitatem suam nostris audeant interesse insteriis, ita in Sacramentorum communione se temperant, ut interdum , ne penitus latere non possint, ore in igno Christi Corpus accipiant, Sanguinem autem redemtionis nostrae haurire omnino declinent. Quod vestrae notum Iacimus Sanctitati, ut vobis αhujuscemedi homines-his manifestentur indiciis , ta quorum deprehensa fuerit sacrilega smulatio, a Sanctorum societate sacerdotali
ausi tale pellantur. Itaque duplex erat Μanichaeorum conatus: primo curabant , ut pro Chri itianis haberentur, nec verebantur ad sacrae Eucharistiae communionem sacrilegi eam ob caussam accedere ; deinde, ne Deum malum, ut ipsi ajebant, venerarentur, a calice, & vino abstinebant. Quoου prosecto optimam occasionem tribuere Innocentio potuit, ut decerneret, nemini concedendam esse ecclesiasticam pacem, nisi post confecta mylteria , ne fortasse inter Christianos pacem acciperent Manichaei, quorum voluntas erat ab integris eisdem mysteriis aliena . At statim in mysteria confecta essent, constitissetque ex utriusque speciei communione, quis Catholicus esset, quisve Μanetis erroribus sociaretur, tum demum pax recte concessi videbatur , iis scilicet solis impertita, qui recte sacris mysteriis communicassent. Atque his cohaeret subjecta Innocentii ratio, ibi: Per quam constet , populum ad omnia , quae in mysteriis aguntur, atque in Ecclesa celebrantur , praebuisse consensum, aὐ Inita e se pacis conoludentis Anacsto den strentur . Hinc etiam commode percipiuntur illa verba Innocentii: cum post omnia, quae aperire non debeo, pax si necessario indicenda; quibus significauar, pacem indicendam esse post sumtionem calicis quod non omnino perspicue aperiendum erat, ne forte, si ad Manichaeorum notitiam pervenisset, novis eorum fraudibus locus fieret, & tribueretur occasio. Haec si vera sunt, singularem agnoscere juvabit, temporibusque tantum illis accommodam constitutionem; cum praesertim sciamus, generalem suisse Occidentalis Ecelesiae disciplinam, quemadmodum de hodie viget, ut pax mutua indicatur ante eucharillicam communionem post fractionem sacri Panis; nisi forte quispiam dicerer. mentem Ianocentii eo tendere, ut pax dari nequeat ante consecta mysteria, ides hante fractionem sacri Panis, aut ante consecrationem Corporis, & Sanguinis Christi, qua in specie adhuc singularis esse potuisset ratio Innocentio Papae , ut Manichaeorum caussa idipsum definiret. Etenim mos erat in vetere Ecclesia , ut antequam ad communionem eucharisticam deveniretur, benediceremur Ductus, spicae praesertim, & uva, oblati , populo deinde in signum communionis christianae distribuendi, uti animadvertit Cardinalis Bona lib. a. Rer. liturg. cap. 14. Ex eo vero facile dignosci poterat, quinam Manichaeorum haeresibus adhaererent, qui scilicet rufructibus offerendis abstinuissent, quos a malo Deo conditos aut humabant. Praeterea, ut riebam. ex Manichaeorum grege eruperunt Priscillianistae , qui Pa Ten um suorum haereses provexerunt temporibus Innocentii Papae . Et quidem Prisci Ilianistae suos ipfi Episcopos habebant, exterius ostentantes Christianam Fidem, ac Pacificos mores . ut ea ratione facilius allicerent populos, ac deciperent. Apud Episcopos Priscillianistas illud invaluerat, ut eandem semper salutandi populi formulam, & inferioribus Sacerdotibus non communem usurparent . Nam , ubi apud Catholicos Episcopi, aeque , ac Presbyteri inferiores populam consueta illa formula salutabant, Dominus vehiseum, Priscillianillae potius singularem suis Episcopis sal lationem praestituerunt. ut semper proclamarent : Pax vobis . Ita colligimus ex
Concilio Bracarensi ami s63. caa. 3, ibi: Item p acuit, sp ορο aisto Episcopi,
249쪽
aliter presbieri populum , sed uno modo salutent dicentes: Dominus vobiscum , Aut is libro Ruth Iegitur. Et ut respontiatiιν a popula : Et eum spiritu tuo: scut hi ab ius solis traditum omnis retinet oriens , edi nou sest Prisciuiana pravitas permutavit. Si quis igitur Innocentii decretum ad Priscilliantitarum mores corrigendos pertinuisse diceret, non videretur ab Innocentii mente prorsus aliena hujusmodi interpretatio, quasi improbet eximius Pontifex subdolos Priscillianillarum Episcoporum mores , qui specie pacis sua sacrificia exordiebantur, moneatque Decentium , ne a recepta Ecclesiarum disciplina divertat , juxta quam pax nonnisi post confecta mysterra , idest poli sacri Panis fractionem, in ipso propemodum eucharisticae perceptionis acta indici consueverat. Unum addo ad interpretationem verborum illorum e Cum pos omnia, quae aperire non debest, G. Nimirum his verbis significabat Innocentius, pacem esse dandam post celebratum sacrosanctum Eucharistiae mysterium, seu post consecrationem panis, & vini , panis sacri fractionem , ejusdemque panis immissionem in calicem , quae omnia ideo aperte aperire non debere se profitebatur Innocentius , ne sacra illa mylteria palam Ethnicis tunc adhuc existentibus plurimis fierent , ac ludibrio exposita aliquando adparerent. C I, cap. ejusdem epistolae legitur canon 3. de cons dist. r. , cujus verba ita Ast. . . erunt ex integra epistola describenda: De nominibus vero recitandis, antequam preces' Sacerdos faciat, atque eorum oblationes , quorum nomina recitanda sunt, sua oratione commen et, quam superfluum si, ω ipse pro tua prudentia recognoscis, ut cujus hosiam nec Ism Deo meras , ejus ante nomen insnses , quamvis tui incognitum ribu se . Prius ergo oblationes sunt commendandae, ac tunc eorum nomina, quorum sunt, edicenda , ut nter sacra m steria nominentur , non inter alia , quae arite praemittimus, ut ipsi rusteriis viam futuris precibus aperiamus. Progreditur Innocentius in cap. 3. , & aite De con grandis veνο infantibus man
festum est, non , quam ab Episcopis, feri licere . Nam Presbyteri, licet Int Smeerdotes , Pontiscatus tamen apicem non habent. Hoc autem Pontiscibus suis deberi, ut vel eonMnent, vel Paractetum Spiritum tradant, non solum consuetudo ecclesastica δε-
monstrat, verum ει illa lectio Actuum Apostolarum, quae asserit Petrum , Oi Johannem esse directos, qui jam hutieatis tra int Spiritum Sanctum. Nam Presbteris seu extra Episcopum, seu praesente Episeopo, cum baptitant , chrismate baptitatos ungere licet , ses quod ab Episcopo fuerit consecratum, non tamen frontem ex eodem oleo Anare, quod solis debetur Episcopis, eum tradunt Spiritum Paracletum. En antiquissimam Romanae Ecclesiae disciplinam, juxta quam licebat quidem Presbyteris Sacramentum Bapti Gmatis conferre, non vero Sacramentum Confirmationis. Hinc Gregorius Μagnus in can. a. dist. 9 s. cum generaliter id observandum in Occidentali Ecclesia princepisset, ameruiti Et nos quidem secundum usum veterem Ecclesae nosrae fecimus . Porro memorata Innocentii Papae verba referuntur apud Gratianum, non tamen integra, in Can. 129. de Cons. dis h. 4. , quam eandem sententiam laudavit Isidorus Hispulensis in lib. a. de ossic. Eccles cap. 26. ibit Spiritum autem Sanctum accipere possumus, dare autem non possumus, sed, ut detur, Deum invocamus. Hoc autem a quo
potissmum sat, quemadmodum Papa Sanctus Innocentius scribit, sisjictam e Dicit enim non ab alio , quam M Episcopis, feri ιicere; nam Presbteri, licet Ani Sacerdotes, Pomti catus eamen apicem non habent. Hoc autem solis Pontificibus deberi , ut ves conmgnent , veI Paracletum Spiritum Sanctum tradant, non solum eccloasica consuetudo δε--Urat, verum ω ilis ussio Apostiorum, quae asserit Petrum, ly Iohannem esse δε-
250쪽
De Innocentis. 24 spinos, qui iam baptizatis traderent Spiritum Sanctum . Nam Preabieris Ite extra Episcopum , sive praesente Episcopo baptieant chrismate baptizatos ungere licet , Iesquod ab Discopo fuerit consecratum, non tamen frontem ex eodem oleo Ignare, quod Iolis debetur Epigeopis , cum tradunt Spiritum Paracletum. Quoniam vero Isidorum Hispalensem laudavi ad rem hanc , non inutile erit huc referre, quod sub Isidoro eodem deeretum fuit in Synodo Hispalensi a. anni 619. can. 7. , ubi postquam constitutum est , ne Presbyteri altaria erigerent, aut Basilicas consecrarent, ne ex Episcopi quidem sui delegatione , ita subditur: Νam quamvis cum Episcopis pIurima situ idest Presbyteris ministeriorum communis It dispensatio, quaedam novellis , est
ecclesasticis regulis sbi probibita noverint e scut Presbterorum , ω Diaconorum , ac virginum consecratis , Aut constitutio altaris, benedictio, edi unitio; squidem nee licere eis Ecclesam , vel Altarium consecrare, nec per impotionem manus fidelibus baptiet tis , vel controverss ex haeres Paracletum Spiritum tradere, nec chrisema conficere, nec chrismate baptizatorum frontem Anare, sed nec publice quidem in missa quemquam poenitentium reconciliare, nec sormatas cuilibet epistolas mittere , tac. His decretis occasionem dederat Agapius quidam Episcopus Cordubensiis, qui Presbyteris mandabar, ut Altaria erigerent, ac Bassilicas consecrarent. Qua tamen in re erunt sane observanda verba illa canonis: Quaedam novellis, ta ecclesasticis regulis; non enim quae in Ecclesia Hispalensit , Isidoro auctore , decernebantur, omnia ex divino jure Tepetita videbantur , sed Potius ex iure recentiore ecclesiastico, quae observatio commodam praebet interpretationem dicti canonis xx9. apud Gratianum; praesertim vero, quod sciamus aliquando ab eodem Innocentio I. permillum, ut manus
impositio post Baptismum a minoribus Sacerdotibus fieret , quemadmodum legimus in cap. 6. ejusdem epistolae apud Dionysium Exiguum, ibi: De his vero bap- sietatis , qui postea Daemonio , aut visio aliquo, aut peccato interveniente, arripiuntur, ςuaesiuit vilestio tua , s a Presbiero , vel Diacono possint, aut debeant con gnarι, quod Aoe . nis Epistopus princeperit, non Licet; nam ei manus imponenda omnino non es, ni Episcopus auaoritatem dederit id sciendi. Ut autem sat, Episcopi es imperare, ut manus ei vel a Predytero, vel a ceteris claricis imponatur. Nam quomodo id feri sne magno labore poterit, ut Iove constitutus Mergumenus ad Episcopum de tueatur 7 L timi talis casus ei in itinere acciderit , nec perferri ad Episcopum, nec referri ad sua
Iuvabit praeterea ex integris exemplaribus supplere, atque emendare canonem x3. C .et . de cons. dist. 3., cujus verba ita legenda sunt ex cap. 4. ejusdem epistolae apud se m Dionysium Exiguum . Sabbato vero jejunandum esse ratio evidentissma demonstrat. Nam γ's diem dominicum ob venerabilem resurrectionem Domini Nostri Jesu Christi non solum in Pascha celebramus, verum etiam peν sngulas circulos hebdomadarum it ι diei im
ginem frequentamus, ac I seria stria propter passonem Domini jejunamus , sabbatum
praetermittere non debemus, quod intre tristitiam , aut laetitiam temporis illiut videtur in
cissum . Nam utique constat Apostolas biduo isto in tristitia, ed in moerore fuisse , Npropter metum Iudaeorum se occiauisse. 9uod utique non dubium est in tantum eos jej nasse biduo memoνato , ut traditio Ecclesin habeat, iso biduo Sacramenta penitus non coιebrari. Quae forma utique per gulas tenenda es hebdomadas, propter id, quod comm moratio diei illius sempeν est celebranda . Iuods putant semei, atque uno salbato jej nandum , ergo est dominicum, P sexta seria semeι in Pascha erit utique celebranda. Si
autem domisici diei, ac sexta seriae per sustar hebdomadaι reparanda imago est, de