장음표시 사용
261쪽
us6 Pars secunda. Captit xxxVII.
Ordinationum, sive quinam pollent, deberentque ad gradus ecclesiasticos promoveri . Quid ab Innocentio postulaverit Felix, epit tota innocentii, quae est quarta etiam in antiquissimis collectionibus , qualis est Dionysii Exigui, satis andicat in principio his verbis: Mirari non possumus dilectionem tuam sequi instituta Majorum ,
omnia quaeque possunt aliquam recipere dubitationem ad nos, quas ad caput, atque ad apicem Episcopatus referre, ut. consulta videlicet Sedes Apostolica ex ipss rebus dubiis certum aliquid , facientsimque pronunciet, quod nos ει ιibenter accipimus, ta dilectionem
tuam memorem canonum comprolamus . Arbitror heic Innocentium referre se voluisse ad vetustos canones , quibus cavebatur, ne suffraganei Episcopi quidpiam ex gravioribus negotiis, irrequisito Μetropolitano, perficerent, qualis erat inter ceteros canon p. ex Antiochenis Scripsyli igitur, qMd fervore Oidei, quo pestes, Mamore sanctae plebis vel repara peris Ecclesias Dei, veι novas quasque construxeris , sed in his . clericos, quos construas , non habere , aliquo vero mutuos , aliquos deamos esse, ad quod stipuimus, prudentem virum de bis voluisse conjulere, quae omnibus sunt certa ratione comperta . Ergo non quas ignoranti dicimus, sed in aliis forsitan oecupatos i DIollitos esse mos dicimus. Itaque Innocentius non quidpiam novi juris in hac epistola sui Felici interroganti rescripsit, sed, quid vigeret ex antiquislima canonum disciplina, de sacrorum adna sui trorum ordinationibus indicavit.
. , Hinc in capite i. ita pergit : Qui igitur parιem cuiuslibet digiti sbi iis molans
abscidit, hunc, ad clarum canones non admittunt cυι vero cus3 aliquo contigit, dum aut
operi rustιcs curam ' impendit, aut aliquid facieηι se non sponte percussit , hos canones praeeipiunt ta clericos seri, si in elero suerunt reperti, non abstet . In illis enim
reluxtas est judicata, quae ibi auJa fuit ferrum injicere , quod scilicet V alii id sacer
dubitare non post, in isis vero casus veniam mersit. Hic est canon 6. dil . s s. apud Gratianum; & quidem videtur ex sententia canonis r. Nicaeni hunc habemus incan. 7. diit. ss. derivatus. Quamquam vero non eadem fuerit & Nicaeno Con. cilio, ω Innocentio ratio, ut eos a sacris ministeriis arcerent, qui membrum aliquod sibi sponte abscidissent, tamen optime noverat Innocentius, quanto ii essent
apud Imperatores odio , qui digitos sibi abscidis lent; fuerunt enim Imperatoriis legibus gravissimis amicti poenis, quod illi se se armis tractandis ineptos reddidissent: hine in l. s. Cod. Theodos. de Tironibus legimus e Si quia ad fugiem a saeramento
militiae fueνit insentus truncatione digitorum damnum corporis expesisse,'ipse 'ammis Mitricibus concremet r. ω dominus 6Is, qui non prohibet, gravi condemnatione seriatur
Ilurcos vulgo , S per jocum, huiusmodi desides homines appellabant, quasi muricidas, vel, ut alii explicant, quasi Murciae desidum Deae litantes. Id olim potissimum familiare Italis ad militiam vocatis fuisse teliatur Ammianus Marcellinus lib. x s. ita de Gallis loquens: Nec eorum aliquando quisquam , ut in Italia , munus marintium pertimescens pollicem sibi praecidit, quos jocaliter murcos appellant. Sive igitur desides homines non essent admittendi ad Clerum , sive rejiciendi essent a sacris officiis, quos jura civilia paenis gravissimis damnibant: jure Innocentius censuit, ii jusmodi mureos non emo in sacro ministerio recipiendos , eo vel magis, quia prope ejusdem Innocentii tempora, vel sub finem quarti saeculi sanxerint Imperatores , eos , qui militiae addicii digitos abscidiissent suos , aliis Curiae ossiciis mancipandos esse , ut sic Reipublicae quacumque ratione servire cogerentur, quemadmodum conitat ex l. 4. Cod. Theodos. de Tironibus; quae lex renovavit aliam Constantini
legem, qualis habetur in I. 1. Cod. Theodos, de filiis militarium , alias autem
262쪽
Innocentius nolebat inter clericos admittere eos, quos Respublica ad Curiae ossicia suo jure impellebat. Canonem a. Innocentianae ejusdem epistolae, qui ad digamos a sacris etiam mi- e,. nil teriis excludendos pertinet, omisit Gratianus, qui sequentem canonem, sive tertium descripsit in can. a. dist. si. , quem tamen ita ex integris epistolae exemplaribus supplere juvabit: De laicis vero religio tua consuIuit, quod legunt alii, quos canones ordinare prohibeant. Centim es quidem Ne regulas emesasticas continere , se non ita definitum est , ut de omnibus si laicis consitusiam . Neque enim clerici nasci, cunon feri possunt, Ies desgnata sunt genera, de quibus ad clericatum pervenire non posse
funi, ides squis Melis militauerit , squis Melis ealas egeris, hoc es postulaveris ,sqvis Metis adminifraverit. De curialibus autem manissa ratio est , quoniam es in v niantur hujusmodi viri, qui debeant clerici seri, tamen saepius ad Curiam repetuntur , cavendum ab his est propter tribulationem , quae sepe de bis EccIesae provenit. Quatuor igitur hominum genera ab ossiciis ecclos atticis amoveri declaravit Innocentius , inprimis milites, deinde caussarum patronos, tertio administratores, demum curiales . Haec res indiget singulari observatione, ne forte quispiam vulgaribus Glossiographis facile indulgeat, qui Innocentii sententiam tum de militibus, qui jam inter certamina constituti virtutis specimina praebuerunt, tum de patronis caussarum, non generaliter quidem , sed in caulsis tantummodo criminalibus, tum de administratinribus, ac curialibus caulsis fiscalibus operam dantibus, intellexerunt, innixi generali principio, quod suadet ad ecclesialticas dignitates aditum non patere iis , qui homini etiam juste occidendo quoquo modo caussam, aut consensum Praebuerunt. Uerum longe abest a mente Summi Pontificis , imo etiam ab adjunctis illius aetatis, haec , vel alia similis interpretatio . Ad aliud potius juris ecclesialtici principium res haec erit exigenda, illud praesertim , quod antiqui canones tradiderunt, quoniam hoc in loco Innocentius ex antiquorum canonum uisciplina se rescribere profitebatur. Tradunt autem vetultilsimi canones generalem disciplinam, qua ii omnes a muneribus ecclesiasticis removentur, qui publicis aliis ossiciis , aut negotiis detinentur , ne forte ab Ecclesia ad reddendam suscepti muneris rationem facile revocentur ; quemadmodum Ecclesia Africana statuerat in Concilio Carthaginensi vulgo . , ex quo depromtus est canon 3. dist. m. , & tellis est Cyprianus in epist. ad Clerum, & Plebem Furnitanorum. Ex hac autem generali regula nemo dubitar,
quin aut milites, aut caussarum patroni, aut administratores, aut curiales excluderentur ab officiis cleri eorum. De militibus primum cautum scimus, paullo ante Innocentii tempora non tantum ad militiam revocandos fuisse, quotquot ab illa re- Celsissent, verum etiam eos, qui amplius militare non poterant , aliis in ossiciis
Reipublicae famulari debuisse. Hinc Valentinianus, & Valens circa annum 364. statuerunt in I. s. Cod. Theodos. de re militari r 9uod s quosdam aut imbecillitas
valetzdinis, ast habitudo eorporis, aut mediorestas proceritatis ab armatae militiae condisione submoveris, eos jubemus in siciis ceteris militare. Patroni etiam caussarum , qui apud veteres postulare dicebantur, seu advocatorum munere fungi, Ium non facile ad Ecclesiarum ossicia recipiebantur, quia olim in unoquoque foro certum advocatorum corpus Constitutum erat, atque ii quemadmodum aliis officiis inviti detineri non poterant, ita nec volentibus alia ossicia patebant, quemadmodum docet lex Isa. Cod. Theodos de decurionibus, lata anno 396., ac propterea paullo ante memoratam epistolam Ianocentii. Administratorum nomen apud Ianocentium eos
263쪽
as 3 Pars secunda. Caput xXXoI. significabat, qui munus publicum gerebant; hinc in Theodosiano Codice titulus inscribitur in lib. 8. De iis , quae administrastibus, vet oscium publicum gerentibus , Ge. Hinc non tam administrationem gerere dicebantur, qui Iudicis, aut Magistratus , sed etiam qui tutoris, aut curatoris ossicio fungebantur, atque hos omnes dubium esse non poterat, quin non facile admitterentur ad Clerum, ne forte Respublica viris necessariis de illiuerctur, aut in Clerum adsumerentur, qui ratiociniis extraneorum detinebantur. Demum decurialibus cerium erat, eos, sicut & Iudices, adgregari certo ordini, ut in eum reducerentur , quotiescumque Pr Pria voluntate . declinarent, quemadmodum deduci facile potest ex l. i. Cod. ubi quis decuriali, quae lata est anno 3 9., ac propterea prope tempora Innocentii. Imo & id in recitato fragmento ipse Innocentius clarissime explicat, quemadmodum etiam in epistola ad Episcopos Toletanae Synodi, di in epistola ad victricium Rothomagensem
Can. 6. Tanquam appendix praecedentis capitis est caput subsequens , sive quartum his dis I verbis expressum: Laici vero, qui habentes uxores baptizati sunt, ast sc se instituerint, ut opinio earum in nullo vacillet, ut aut clericis junsti Int, aut monasteriis , ex quo bapti dati su t, haeserint, s non concubinam , non pellicem noverint, s in omnibus honis operibus vigilaverint, non prohibentur hujusmodi ad clericatus sortem adsumi. Eadem verba retulit Gratianus in can. 6. dist. 33. Distinguitur ibi pellex a concubina, in quibus nominibus nullum interesse discrimen multi allarunt, nisi vocabulorum sonum , aut sorte concubinam honestius appellari consuevisse , turpius pellicem, eandem tamen esse, quae sine justis nuptiis apud veteres duceretur, quemadmodum semiebat Mamurius apud Paulum in I. et 44. de verb. signis. Melius vero Grajus Flaccus ibidem relatus ebat, pellicem illam apud veteres dictam, qua utebatur, qui legitimae praeterea uxori conjunctas erat, per adulterium, cum concubina alia non esset, quam injusta uxor, sive coniux, deficiente legitima, sine solemnitatibus ducta. Aulus Gellius in lib. 4. noctium atticarum cap. 3. id manifeste probat , scribens: Pellicem autem appellatam, probrosamque babitam eam , quae juncta, consueta lxe esset cum eo, in cujss manu, mancipio. De alia matrimonii cassa foret, hae auiquissima lege ouenditur, quam Numae Regis fuisse accepimus , Pellex aram Janonis ne tangito et Aravet , Iunoni crinibus demses agnum feminam exilito. Lex haec Regis antiquissimi Numae ideo subobscura, quia ad modestiam composita , si recte intelligatur, pel- Iicem indicabit illam esse, quae legitimae uxori superveniat. Quae enim ara Iunonii a mulae non lavenda dicitur , nihil aliud est , quam thalamus conjugalis , quem pellex conscendere singulari lege prohibebatur , indicta severiore poena , quem thalamum Iunoni sacrum ideo veteres illi, ne facile despiceretur , volue-Tum. Igitur mens Innocentii in laudato canone ea erat, ut qui ante baptismum jam conjugem duxisset, deinde Polt baptismum soluto matrimonio suscepisset con- Lubia am , vel nondum soluto eonjugio Pellicem superinduxisset , is a sacris ordinibus removeretur , quasi digamus. Sic de clericis ordinandis loquutus est Inn Centius Felici restrihens; quam ad rem omittendam non arbitror auream planeta sententiam, quae in fine hujus epitholae legitur, ibi: Si nullam gratiam hominibus , sat beneficium p si e velimus, tales in vestre possumus, de quorum assumtione nec in-ς-rrere scandalum, nec erubescere videamur. De
264쪽
De Epistola s. ad Maximum, & Severum Episcopos per Brutios .
Quid ad Μaximum, & Severum Brutiorum Episcopos Apostolicae Sedi immediate subjectos rescripserit Innocentius, ex sequentibus facile constat, quibus integra illius, & brevis epistola continetur . Ait Summus Pontifex: Ecclesasticorum canon m norma nulli esse debet incognita Sacerdoti, quia nesciri haec a Pontifice satis es indec rum , maxime cum a lateis religiss viris sciatuν, ω eustodienda esse ducatur. Λu- ρον Maximilianus Ilius noster agens in rebus cujssmodi querelam detulerit ita exhibet Godex Dionysii Exigui apud Iustellum , aliter I.Abeana editio his verhis: Agens in rebus hujusmodi, qualem querelam detuleriι , libelli ejus series adnexa declarat. stilaeso fidei, ae disciplinae ductus non patitur Ecclesiam pollui ab indignis Presbyteris , quos in presbterio stlas aserit procrease, quod non licere exponerem , nis nossem vestram prudentiam legis totius habere notitiam . Et ideo, fratres charisimi, libelli, qui stibe-stus est, tenore perspecto eos, qui talia perpetrasse dicuntur, jubebitis in medio collocari, diseudisique objectionibus, quae tua Presbteris impinguntur, s convinci potuerint, a Sacerdotali removeantur officio ., quia qui jancti non sunt, sancta tractare non possunt, atque alieni essetantur a ministerio, quod vi ven Io iuisite polluerunt. Miramur autem hac eorum dissimulare Episcopos , ut aut connivere, aut nescire ese illicita judicemur. Sic ad im egros codices exactus extabit canon 6. dist. 8 i.
De Epistola 6. ad Agapitum , Μacedonium , 8c Marianum Apuliae Episcopos.
Illud laude dignum quammaxime in rescriptis Innocentii unicuique occurret, ut maximus ille Pontifex passim non tam nova jura , novasve regulas praestitueret , quam quid vetustissimis canonibus definitum jamdiu esset, postulantibus indicaret. Id, uti in epiliolis superius memoratis, ita etiam liquet in epistola ejusdem sexta ad Agapitum , Macedonium, di Marianum Apuliae Episcopos directa. Conqueritur enim in primig innocentius, quod in Apuliae Provincia nonnulla contra canones fieri accepisset , praesertim ab F piscopis, quibus potius canonum cura, & anxia sollicitudo commissa est; & quidem ea in parte, quae Miniitros ecclesiasticos eligendos spectat. Eum inter ceteros electum ad Episcopatum luget, qui erat multis
criminibus involutus , nomine Modestus, cum canones, uti subjicit, apud Nicaam constituti poenitentes etiam ab infimis osseus clericorum excludant. Hoc fragmentum retulit Gratianus in canonem 6 o. dist. so. , quem tamen minus accommode interpretatus est, scribens e Me non de quibuslibet paenitentibus intelligitur , sed de illis tantum , qui post actam paenitentiam secularis militiae cingulum accipiunt . Quod ut etiam demonstraret, adjecit aliud fragmentum ejusdem Papae in canone sequenti . Sane in tota epistola Innocentii ad Episcopos Apulos ne verbum quidem habetur de poenitentibus illis , qui post poenitentiam saecularis militiae cingulum accepissent: sed generalis sententia est, qua scribit, paenitentes omnes a sacris ordinibus etiam inferioribus arcendos esse . Imo cum innocentius idem sese referat ad Ni aenos
265쪽
canones, quIs ignorat in Nicaenis canonibus nihil pressius urgeri, quant eos, qui poenitentiae subdiu fuerunt quacumque de caussa, inter clericos recenseri nullo modo posse' Fateor quidem in canone in. ex Nicaenis , sive can. 4. de renit. dist. s. nonnulla tradi de recipientibus militiae cingulum post baptisma; sed id nihil commune habet cum paenitentibus ad clericatum admittendis. Ceterum in canone s. ex Nicaenis perspicue, & generaliter definitum video, discussis criminum reis, atque confessis manus imponi non posse; & in canone io. lapsos ab ordine Cleri deponendos esse . Quod si putavit Gratianus interpretationi suae lumen adferre, quod ex camae sequenti, seu 61. repetebat, video & hac in parte eum fuisse allucinatum; etenim in primis Innocentii fragmentum de lapsis, & poenitentibus post me. nitentiam intellexit, quando tamen Innocentius de Iapsis non post poenitentiam, sed poli baptismum loquitur, quod significant illa verba: Siquis post remissionem peccatorum , dummodo ad integram epit totam reserantur, & ad aetatis illius adjuncta , quemadmodum ad eundem eanonem differebam . Praeterea licet innocentius lapsos,& ad militiam reversos a clericatu removerit in epistola ad victricium , non tamen exinde deducitur, Innocentium ipsum admisisse later Clericos illos, qui aliorum criminum caussa paenitentiam peregissent. Demum frustra in epistola ad Episcopos Apuliae eos singulari jure removere ab ordinibus ecclesiasticis ituduisset Innocentius , qui ad saecularem militiam reversi fuissent, quippe quod non aliud erat saeculari militiae nomen dare tunc temporis, quemadmodum alibi observatum est, quam Christianam Fidem abdicare, ethnicaeque superi titioni subscribere . Nemo enim ex Episcopis tunc eo adductos fuisse praesumitur, ut Clericos, quos Prom Veret , ab Ethnicorum hominibus, militibusve seligeret.
De Epistola r. ad Rufum, Gerontium, Sophronium, Flavianum, Macedonium, Prosdotium, & Aristeam Episcopos in Macedonia.
- Ex iis fragmentis , quorum prava interpretatione usus est Gratianus caussa pro- i,' positionum suarum demonstrandarum , est canon . rau. 31. qu. 9 Referendus ille D. s. est ad integram epistolam Innocentii ad Rufum, Gerontium, Sophronium, Flavianum , Macedonium , Prosdotium , 8e Aristeam Macedoniae Epistopos , quae inter epistolas innocentii septima eit ita concepta e Mora Coepiscoporum nostrorum M κimiani , U Eumenii, ves potius importunitas temporum fecit, ut vos iteraretis de Buba Iis, s Tauriano querimonium , ω nos iterum in homines perditissimos insurgeremus , sed, ut postsm , paucioribus verbis malorum tantorum imitabor compendium , M strictim quae in volumine literarum vestrarsm conspexerim, retractabo . Grave non potuit Ita
habet editus Dionysii Exigui codex apud Iustellum, quamquam alii una cum Gratiano legant: Grave non oportuit videri piissimis mentibus vestris e Wcumque retractari judicium , quis veritas exagitata sapiux magis splendescit in late , ta pernicies Niseata in iudicium gravitus , ω sine paenitentia condemnatur, nam fructus dilinus est, justriam se pius recenseri, Fratres char 2 i. Verum illud video movisse animos bestres, quod in multis Iubalius sepe fallaciiι deprehosus objeceνit exemplaria Idyarum quas a
notis literarum, cum pro consuetudine umisiι nihil, quod proserret jam Me dignis reum,
266쪽
De Innocentio. 26 Ivideretuν. Se3 Aeatuν omne iam de tali negotio murmur, hy eonviai diaboli iis anhelitus comprimantur. Subjunximus autem his priores literas, quas per memoratos hyiscopos miseram , quibus ita pIenaria sententia nostrarum sensuum de gnara es , ut sim relegeritis , nihil ambiguum, nihil requirendum in haς caussa de cetera repetatis. Hane autem paginuIam nostram sollicitius credentibus Episcopis relegendam mittite , ut sciant plenissime, quid si de Bubalis, ta Tauriano, ceteri yue provinciarum , ut fervent, qui digni a monitione sunt, cavere a talibus , ne talia sortiantur. Ita sese habet integra Innocentii epistola, quae ad Rufum Thessalonicensem Episcopum scripta est , cui alii Μacedoniae Episcopi adhaerebant; nemo enim ignorat, jam tum Thessalonicensem Episcopum gessisse vices Sedis Apostolicae in gravissimis etiam caussis, ex quo Vicariatus Apostolicus Thessalonicensis memorabilis est apud Scriptores ecclesiasticae historiae; nemo etiam ignorat, inter ceteras Provincias Μacedoniam quoque Vicariatui Thessalonicensi fuisse subjectam , quemadmodum ostendi facile posset ex epistola Siricii ad Anysium Thessalonicensem, ex epistola Anysii ad Innocentium , ex epistola innocentii ad Rufum Thessalonicensem , & ex epistolis Bonifacii ad eundem Rufum, quae habentur in Actis Concilii Romani 3. sub Bonifacio anni s31. Revera postquam Illyricum in duas veluti partes sectum est, ut unum orientale, aliud occidentale Illyricum appellaretur, quod Viri erudiit circa finem quarti saeculi contigisse aiunt, Illyricum Occidentale Summo Pontifici Patriarchico et lauta jare subjectum est : cum vero Thessalonica Urbs multis nominibus praeclara Illyrici
orientalis caput haberetur, non dubitarunt Pontifices Μaximi novis honoribus ahessalonicensem Episcopum cumulare, ut eum scilicet velut suum vicarium constituerent, unde fieret, ut Episcopus Thessalonicensis non tam Metropoliticum S suo, quam Patriarchicum, & Pontificis Maximi nomine, jus explicaret. Porro quae ,
qualitae fuerit Bubalii, & Tauriani caussa, de qua scribit Innocentius in descripta epistola ad Rufum Thessalonicensem , & ad alios Illyrici Occidentalis Episcopos ,
non satis constat apud Scriptores ecclesiasticae historiae . neque ipse Innocentius satis aperire voluit; conjicere tamen licet, Bubalium, & Taurianum gravissimorum criminum reos fuisse , eosdemque primum ab unruersis Macedoniae Episcopis damnatos , quamquam ipsorum caussa apud Innocentium Papam retractata deinde fueriti confirmata tandem Episcoporum Μacedoniae sententia. Iamtum enim recepta erae Ecclesiarum disciplina, ubi vigebant Sardicenses canones, ut caussae in Provinciis pertractatae retractarentur apud Pontificem Aiaximum , sive renovato .apud Sedem Apostolicam judicio dirimerentur, can. 36. Cau. a. qu. 6., can. 7. cau. 6. quaest. q. Hinc facile constat, recte me monuisse principio , Gratianum parum apte memora tum Innocentii fragmentum retulisse ; cum enim legisset ab Innocentio Papa r tractatum fuisse ludicium Episcoporum Macedoniae, retractandi verbum non de
renovando judicio intellexit, quemadmodum latine sonat , sed potius de judicio emendando, cassandoque, quod integrae ipsius Innocentii epistolae non respondet . Quid enim aliud significant illa verba, quia meritas sepius exagitata magis 1 endescuta luee. & illi: Nam fructus divinus est justitiam sepius recenseri y Uno verbo: qui sententia Rufi Thessalonicensis , aliorumque Macedoniae Episcoporum damnati fuerunt Bubalius , & Taurianus, iidem ab Innocentio homines perditi mi, in Iallaciis iaprehens , quibus nemo sociari possit, declarati fuerunt, ut non tam retrabatum, quam confirmatum judicium videatur.
267쪽
Quinam fuerit Probus iste, ad quem directa fertur epistola Innocentii f., non
satis in aperto collocatur apud Collectores epitholarum riuide in Pontificis . Illud certum vix esse potest, Probum hunc nec Episcopum , nec clericali militiae asscriptum fuisse , cum Innocentius eum adloquens, dominum Ilium merito inlustrem adpellet, quae sine adpellatio ad Episcopos, Clericolae non facile refertur . Ego suspicor, eum fuisse Comitem sacrarum Iargitionum in Occidente; virum enim hujus nominis illustrem floruisse anno 4ia. & 414. sub Innocentio ea dignitate insignitum agnoscimus ex l. ii. Cod. Theodos. de Μetatis, S ex l. 24. Cod. The dos de Cohorialibus, & ex l. 8. Cod. Jultinian. quae res pignori; imo etiam scimus, illustrium titulo decoratos hujusmodi comites, uti Conltat ex l. un. Cod. The dos. qui a praebitione tyronum edita anno 4ia. ibi: Heι comites Derι , ae privati aerarii inlustres. iidem erant comites sacri, ac privati aerarii, ac comites sacrarum largitionum Item ex l. 3 a. anni 429. Cod. Theodos. de susceptoribus, ibit ut inlustres viros aerarii nostri comis es ; ex l. I. anni 416. Cod. Theodos. de exsecutor. ibi: Inlastris Comitivae se iis largitionsm οῦ ω aliis ex locis pluries . Quoniam
vero Gratianus in can. a. cau. 34. D. I. Innocentii epistolam aliquantisper corru- Pit , ,hic integram referam : Conturbatio procellae barbaricae facultati Iesum tutulit casum; nam bene constituto matrimonio inter hortunium , mrsam captivitatis incumfus fecerat naevum , ns sancta religionis statuta prociderent. Cum enim in captivitate . praedicta UUa mulier teneretur, aliud conjugium cum Restituta fortunius memoratus
iniisse cognoscitur. Sed fabore Domini reversa rursa nos adiit, nullo dustente uxo-νem se memorati esse perdocuit. 2uare Domine hiu, merito inlustris, statuimus, Fide catholica suffragante , ΓIuὸ esse conjugium, quod erat prιmitus gratia divina sandatum , conventumque secundiae mulieris, priore supersite, nec divortis ea , nullo pacto posseelse legitimum . Nemini plane mirum videatur, quod de hac re, sive de conjugiis non dissolvendis, scripserit Innocentius ad Probum , quem nuper Getam Comitem sacrarum largitionum; etenim sacrarum Iargitionum Comites in eonsistorio Principis erant, quemadmodum deducitur ex l. s. Cod. Theodos de fide testium, proptere
que apud imperatorem valere plurimum poterant,ut executionem sacrarum regularum juxta mentem Maximorum Pontificum impetrarent. Praeterquamquod nemo ignorat
ad sollicitudinem Comitis sacrarum largitionum pertinuisse, ut siquid a fisco vindicandum erat, jure impetrato illorum auxilio vindicaretur. Porro ubi de captivis redeunt, hus ageretur, jure postliminii, quae reliquerant, vindicaturi, eadem a fisco post labant, si forte tanquam vacantia a fisco ipso fuissent occupata . Erat, ut suspicor, in his rerum adjunctis constituta Ursa , de qua in memorata epistola sermonem habet Innocentius. Ipsa in captivitatem reducta circa annum 4o6., cum Scythae, M Gothi Romanum orbem , ac praesertim Illyricum Occidentale armorum visulaeque turbassent, quemadmodum dicitur in I. as. Cod. Theodos de petitionishus , reversa tandem fuit in patriam, ac forte bona sua a fisco occupata jure posta
liminii recuperatura ad Probum comitem sacrarum largitionum confugit, ut non tam amissorum bonorum compos fieret, quam marito suo, cui ante captivitatem.
4esitime nupserat, jungeretur. Et quidem apud Probum Plurimum potuit inno-
268쪽
De Innocentis. 263rentii Papae auctoritas, ut Ursae preces exaudirentur. Discultatem alicui forte ingerent polirema Innocentii verba, ibi: Nec divortio ejecta , quasi Summus Pontifex aliud refcripturus videatur suisse, quoties divortium ante captivitatem conjugis intercessisset. Verum Innocentius potius, quod ad factum pertinebat, retulit, quam
raLionem adjecit, qua redintegrandum conjugium optaret nec supervacanea erat haec fa 'ti observatio, cum ex divoriii caussis essent nonnullae, de quibus non adeo Conltans erat veterum sententia, utrum matrimonii vinculum non abrumperent.
De Epistola I a. ad Aurelium Carthaginensem.
Apud Dionysium Exiguum duae tantummodo reseruntur epistolae Innocentii ad Aurelium Carthaginensem, quarum prior Aurelii, di Auguli ini nomina exhibet,
estque salutatoria , poturior vero in Aurelio, cui scribitur , spectat universam 'Africanam Ecclesiam, docetque, qua ratione celebrandus sit Paschalis dies subs quentis anni, ut Atticana eadem Ecclesia a ceteris Ecclesiis minime dissonaret . Verum ex hisce duabus epistolis nullum omnino fragmentum excepit Gratianus , sed potius ex alia, quae apud recentiores Col lectores est numero duodecima. atque
incipit: Qua indignitate , quaeque apud Dionysium Exiguum desideratur. Ibidem exhibetur innocentius suminopere dolens, quod in Africana Ecclesia in Episcopos eligerentur indigni , atque inter ceteros ii, qui clericali militiae nusquam essent adscripti, quo pertinet canon Φ. diit. 6i uas describendus: usam enim miserum es, eum magistrum seri, qui nunquam discipulus fuit; eum summum seri Sacerdotem, qui nunquam in ullo gradu obsecutus fuerit Sacerdoti Τ Verum mihi hanc integram epillo. iam consideranti exhiberi facile nequit Innocentius; at potius dubitaverim, ne imperitum quempiam auctorem habuerit, qui exercitationis caussa, forte etiam sine fraude, sententias hasce, quasi nomine Innocentii ad Afros scribentis concinnaverit. Sane vel ipsum Dionysii Exigui silentium, qui decretales epistolas, illas saltem, quae ad disciplinam ecclesiasticam stabiliendam, aut confirmandam, restituendamve pertinebant, non omisit , Plurimum Probat adversus epistolam hanc, quae apud illum desideratur. Addamus huic conjecturae falsitatem consularis adjectae notae, ibi : Data s. nonas Iulii Julio 4., est Palladis Viris clariff. Cost. Nullus sane . Iulii consulatus fuit temporibus Innocentii , Palladius consulatum gessit anno 16. , sed cum Theodosio , quod universi Scriptores , & Historici agnoverunt ,
rati propterea in hanc consularem notam saltem mendum gravissimum irrepsisse. Ego vero amplius progredior, & de epistola in egra Plurimum vereor, ne inter apocrypha monumenta jure sit recensenda. Etenim praeter memoratas gravissimas conjecturas illud quoque observatione dignum arbitror, quod maxima videatur injuria inferri in Ecclesiam Africanam illius aetatis, quoties haec epistola tamquam geumana recipiatur, quasi tunc Africanae Ecclesiae Episcopi oneri ferendo aut im-Parep , aut indigni seligerentur ; quando tamen ipsemet Africanae illius Ecclesiae m numenta sub innocentio Papa eodem gesta Contrarium omnino demonstrant manis festissime. Unus sit pro omnibus Augultinus Hipponensis, qui Innocentio I. Pomtificatum maximum administrante insigne fuit & doctrinae , 8e morum integritatis exemplum. Quid memorem tot Episcopos fama clarissimos, inter ceteros Aur
lium ipsum Carthaginensem , sub quo quamplurima Concilia celebrata feruntur Episcin
269쪽
Episcoporum ad illa confluentium singulari doctrina apud universos commendatissima; ita ut Graeci ipsi Africanum illius temporis Codicem quodammodo suum
facere posteriore aetate non dubitaverint i Ipsa haereticorum Africanam Ecclesiam deturbantium pervicacia nonnisi optimos Episcopos habere debuit , ut contunde. retur , quemadmodum cum laude confecta eli, praesertim in eeleberrimo illo con. flicta , quem Collationem Cantaginensem vulgo appellant . Quae si quispiam sedulo perpenderit , uti decet, percipere sane non poterit, qua ratione Innocentius Africanorum Episcoporum imperitiam lugere potuisset. Tandem ipsemet epistolae itylus minime consonat cum ceteris Innocentii epistolis, imo inexercitati cujuspiam manum prorsus exhibet. En priora epistolae verba: Isa indignitate, qua molestia male tractetur Ecclasa, praecipueque Episcopus, relegam , vel audiam, ta tua fraternitas bene novit, ει ego idonea tanto doloνi verba invenire non possum, tac. Et paullo infra : Ecce facta est querela publica . quae semper fecit, ut communis omnibus trementast reverentia. Sic Clerici eccissasticorum dogmatsm nutriti, vel honorati intra altaria Christi respuuntur , se praetereunter promoventur, tae. Nihil adjicio ulterius, cum vel ex iis satis constare possit., Innocentium sane non esse memoratae epiliolae aucto-Tem; quanquam tamen non inficias iverim in eadem epistola nihil reperiri, quod rectae sacrorum canonum disciplinae advertetur.
De Epistola i8. ad Alexandrum Antiochenum .
. Quae apud Dionysium Exiguum est numero decimasexta, apud alios, & recentiores Collectores est epistola i S. Innocentii ad Alexandrum Antiochenum Episcopum, qui Episcopatum gessit ab anno 4o8. usque ad annum 4 II. , uti nonnullis videtur . Ad tria capita reducitur epistola . In primis monet Innocentius Antiochenum Episcopum, ut Nicaeni Concilii statuta cultodiat in ea parte, in qua Antiochenae Ecclesiae, ac Sedi sui praestitati sunt fines . Deinde regulam tradit , juxta quam Metropoles constitui, dii tribuique possent. Tertia, ac postrema epistolae pars adversus Arianorum ausum scripta est, atque ad eam jure referri debent tria epi stolae fragmenta, quae apud Gratianum legimus uno contextu describenda , quali 2
er ZI centius : Arianos praeterea, ceterasq; e ejusdem modi pestes, quia eorum Iaicos e0nverset
Dominum DF imagine paenitentiae , ac Sancti Spiritus sancti catione per manus imo positionem suscipimus, Oon videtur, Clericos eorum cum Sacerdotii, aut ministerii cujus Can. Io. piam suscipere dignitate , quoniam gaibus solum baptisma ratum esse permittimus , ραρις* AE inique in nomine Patris, Filii, G Spiritus Sanui perficitur; nec Sanctum Spiritυm
' eos habere M isso baptismare, illisque steriis arbitramur, quoniam cum a Catholica Fide eorum auctores Oscisierent, perfectionem spiritus , quam acceperanι, amiserunt, nec dare ejus plenitu Anem possunt, quae maxime in ordinationibus operatur, quam per impietatis suae persiliam potius, quam Idem dixerim , perdiderunt. Quomodo seri potest ,
ut eorum profanos Sacerdotes dignos Christi honoribus arbitremuν , quorum laicos imprefectos, ut dixi, ad Sancti Spiritus percipiendam gratiam cum paenitentiae imagine reo piamus ' Grauitas itaque tua baec ad notitiam Coepiscoporum, vel per Θnodum, si potest, vel per harum recitationem faciat pervenire, ut quα ipse tam necessario percunctatus es,
di nos elimate respondimu , communi omnium consensu , studioque sementur. Integrum
270쪽
De Innocentio. . 26sfere hoc caput legimus in dicto canone 73. cau. r. D. I. , Iicet ibidem Gratianus non eadem omnino verba descripserit; imo etiam nonnulla adjecerit in vers. si ut tegitur, & in vers. qui particeps, quae ad hanc e Piitolam minime pertinent, sed potius ad epitiolam vulgo aa. ad Rusum, S alios Μacedoniae Episcopos, de qua sermo erit inferius initituendus, ubi etiam Gratiani verba suis exemplaribus
accommodabo in expendendo canone 18. Cau. I. qu. I. Ad eandem memoratae epistolae ad Alexandrum partem referendus est canon 17. Cau. I. qu. r. a Prioribus
verbis, usque ad versiculum qui honorem, hic enim versiculus potius spe tit ad aliam epitholam Innocentii ad Rufum , & alios Macedoniae Episcopos, quam inserius expendam, praesertim in can. I 8. cau. I. qu. I. Iungendus demum erit cum dicto canone 73. canon laudatus 3 o. cau. 24. P. 1. , ut inteSTa, persectaque ejus interpretatio habeatur . Porro mens Innocentii ea erat, ut quicumque ah Arianis ad Ecclesiam converterentur, non rebaptizarentur quidem , licet manus im-Positione reconciliatoria indigerent; attamen procul ab Ecclesiasticis officiis arcerentur , licet apud haereticos sacris fuissent ordinibus initiati; cum multo persectiores debeant esse, qui divinis ministeriis addicti sunt, iis, qui per baptisma Ecclesiallicain communionem nanciscuntur .
De epistola a a. ad Rufum, de alios Macedoniae EpiscopOS.
Haec epistoIa, quae in recentioribus Collectionibus 22. numero est, ita inscribitur apud Dionysium Exiguum : Innocentius Ruso, Eusebio, ω ceteris Episcopis Macedonibus, ta Diaeonibus in Domino salutem. Apud alios autem Collectores ita legitur: Innocentius Rufo, Eusebio, Eustachio, Claudio, Maximiano , Eugenio , Gerontis, Johanni, Pobchronio, Sophronio, Hatitano , Hilario , Macedonio, Culicrati, Z.Zimo, Profuto, Nieetae, Hermogeni, Vimentio, Asolago, Terentiano, Herodiano . ω Martiano, G ceteris Episcopis Macedonibus, Ei Diaconibus in Domino salutem . Vulgo creditum est, datam epiliolam hanc fuisse ad Maccdoniae Synodum, quae celebrata est anno 414. , quod tamen certis argumentis non facile demonstratur . Quod enim nonnulli asserunt, Innocentium suas literas ad eandem Synodum memorare in epist. 36. ad Μaximianum, infirmum est illorum opinioni praesidium ;Siquidem epistolae Innocentii in ea epistola t6. memoratae ad aliam Omnino re spectare videntur, quam quae pertractata ab Innocentio fuerit in laudata epistola 22., Praeterea etiam apud Dionysium Exiguum vetustissimum Collectorem epistola ad Maximianum ordine prior est epistola eadem ad Rusum, ceterosque Macedoniae Episcopos , ut proinde , nisi quispiam apud Dionysium ipsum ordinem tem- Porum minime custoditum adserat, mentio litius in illa epithola fieri non potuerit. Quocumque vero modo res sese habeat, illud certum est, Rusum Thessalonicensem Episcopum, ad quem praecipue epistola scripta dicitur, Vicarium fuisse Apostolicae Sedis, atque ci singulari jure uti vicario Sedis Apostolicae subjectos fuisse Episcopos Macedoniae , quemadmodum superius ostendi ad epistolam γ. ad eundem Rufum scriptam in caussi Bubalii, & Tauriani. Apud eundem Rufum, ceteroseque Macedoniae Episcopos conqueritur Innocentius, quod non satis percepissent, aut non statim executioni denundassent dudum edita Sedis Apostolicae decreta; quam-