장음표시 사용
251쪽
. 46 Pars secunda. Caput OxVII. mentis es , bidui agere consuetuitnem, sabbato praetermisso, cum nou.disparem habeat caustam , a sexta videliceι stris , in qua Dominus passus est, quando G ad inferos fuit,
ut tertia die resurgens redderet Iasitiam post biduanam tristitiam praecedentem. Non ergo nos
negamus sexta feria jejunandum, sed dicimus ta sabbato hoc agendum, quia ambo dies tripitiam Apostolis, vel his , qui Chrisum secuti sunt , induxerunt , qui die dominico hilarati non solum ipsum festivi fimum ese voluerunt, verum etiam per omnes hebdomadas
frequentandum esse dixerant . Patet ex hisce verbis vetustissima Romanae Ecclesiae consuetudo, juxta quam obtinebat, ut jejunium sabbato quocumque celebraretur. Qui vult hac in re penitius edoceri, unaque dissicultates omnes evadere, quae hanc materiem turbare quoquo modo videntur, consulat dissertationem 6. de jejunio sa, hali in Ecclesia Romana a Paschasio Quesnellio editam ad calcem operum Leonis Magni. Μihi illud unum observare lassiciet, non unam, eandemque apud veteres
fuisse disciplinam hac in parte; nam nonnullis in locis, apud Graecos Praesertim, incongruuin videbatur jejunare sabbato, quod Romanae Ecclesiae tanquam probrum objecerunt, quemadmodum testatur Nicolaus Papa in epit L o. ad Hinc marum; alibi vero sabbati jejunium visum est maxime observandum, uti de Romana Urbe Sanctus Augustinus testatur epili. xi 8. ad Ianuarium, & epissi 86. ad Casulanum. Varias hujusmodi consuetudines dispar ratio induxerat . Qui sabbato jejunabant , totis viribus nitebIntur, ne cum Iudaeis laeti, festivique sabbato viderentur; postquam enim veteris sabbati celebritas a Christianis in diem solis, quem dominicum appellaverunt, translata cit, dies ipsa sabbati cum maerore potius transigi coepit, vel ut ab judaicis ritibus recederetur , vel etiam ut maeror recoleretur Apostolorum, qui post Christi mortem per integrum sabbati diem doluerunt; ac demum sequente luce ob Christi Domini resurrectionem laetitiae singularis argumenta exhibuerunt. Qui contra ab jejunio recedendum esse sabbato asserebant, Manichaeorumnaeresim magis magisque detestari se fatebantur. Quum enim Manichaei dicerent
vetus testamentum a Deo malo conditum, sanctificationem sabbati, tanquam a Deo malo ita eodem vetere testamento praeceptam maxime oderant , nihilque antiquius eam ob caussam habebant, quam ut celebrato jejunio maerore confecti eodem die publice apparerent. Itaque sabbati jejunium cum maerore conjunctum nonnallis ubdebatur Manichaeorum haeresis indicium; aliis e converso sabbati celebritas sine jejunio videbatur judaicae cujusdam superItitionis turpe vestigium. Quid vero hac in re sequendum erat i Augustinus in epistolis memoratis obtemperandum ajebat re- ceptae hac ia re in unaquaque provincia disciplinae: Dummodo enim N abs Iu daeorum , de a Manichaeorum superstitionibus deflecteretur , quis aut in jejunio, aut in festiva celebritate sabbati deliquisset, secutus alias suae provinciae morem l Porro Innocentius Romanae Ecclesiae consuetudinem sequendam Decentio proposuit, qua nimirum obtinebat, ut singulis sabbatis jejunium celebraretur. mr . In canone x . de cons. dist. 3. nihil est, quod ingulari indigeat observatione . Consonat ille cum capite 7. ejusdem epistolae . Caput octavum ejusdem epistolae non satis integrum relatum est a Gratiano tria r. i. can. 3. dist. 9 . , quem Propterea ira ex Dionysio Exiguo supplere juvabit: Sane, quoniam de hoc, scut de ceteris coUulere veruis diiectio tua, aleeit etiam Lius meus
Coelestinus Diaconus in epistola sua esse a tuo dilegione positum illud , quod in B. Apo- soli yacobi epistola conscriptum est: Si infirmus aequis is vobis est, inducat presbieros,la orem super eum, ungeηtu esm stlao is nomiω Domini, des oratio Mei sal fit io
252쪽
smum, hy suseitabis illum Domisus, ta s in peccatis fuerit , remittentsr ei. 2uod
non est dωbium de Fidelibus ingrotantibus accipi, vel intelligi debere , qui sando oleo Chri)matis perungi podunt, quod ab Episcopo confessum non solum Sacerdotibus, sed omnibus uti Chrisianis ιicet, in sua, aut in suorum necessitate tingendum. Ceterum illud superfluum videmus adjectum, ut de Episcopo ambigatur , quod Prrabieris licere non dubium est. Nam idcirco Presbyteris dictum est, quia Ddcopi occupationibus aliis impediti as omnes languidos ire non possunt. Ceterum s Episcopus aut potes, aut dignum ducit aliquem a se vistandum , ω benedicere , ta tangere Chrismate Ine ctinctatione potes, cujus es trium C risma conscere. Νam poenitentibus sud insundi non potes .
quia genus est Sacramenti. Nam quibus reliqum Sacramenta negantur, quomodo unum genus putatar poste concedi 3 His igitur, frater chari me, omnibus, quae tua dilectis voluit a nobis exponi, prout potuimus, respondere curavimus, ut Fcessa tua Romanam eonsuetudinem , a qua originem ducit, Iemare valeat, atque custodire , dic. I'ergit hinc . Innocentius ad epitiolae suae finem , ubi ad initia propemodum revertitur, ut robisque enim nihil magis urget, quam ut Decentius Romanae Ecclesiae mores sequatur, & servet. Unum hete observandum supere it, eadem propemodum verba capitis 8. laudati reeenseri in Concilio Hormatiensi anni 868. can. 7 a. Probanda porro erit emendatio Correctorum Romanorum , qui negativam particulam ex inpungendam a Gratiani exemplaribus rati sunt, cum illa nec in integra Innocentii epi tota apud Dionysium Exiguum collectorem antiquis limum, neque in Horm Diletali canone reperiatur.
Do Epistola a. ad Victricium Rothomagensem Episcopum.
Qua ratione Innocentius ad Decentium Eumbinum scripserat, eadem propemodum usus est, dum Uictricio Rotho magensi in Gallia Episcopo postulanti responderet in variis disciplinae ecclesiasticae caullis, illum principio laudans, quod discipliciam Romanae Ecclesiae sequi vellet, utpote quae ab Apostolis Petro, S: Paullo
mores suos derivaverit. In capite r. epistolae hujus haec leguntur: Primum, ut extra ε m. s. eo rientiam Metropolitani usscopi nullus audeat ordinare, integrum enim judicium es, si st quod plurimorum so nitis confirmatur , nec unus Episcopus ordinare praesumat, ne fumtivum beneflatum praestitum videatur. Hoc enim a Synodo Nicaena constitutum est, atque definitum. Hic est canon s. dist. 64. , qui, quoniam refertur ad canones Nicaeni Concilii, jure optimo conferendus erit cum canone et . dist. 64. , ubi laudatur Nicaena illa conititutio, quam Innocentius sequendam esse scribebat. Prosequitur Innocentius, & ait: Item s quis post remissionem peccatorum eingulum Cis ci militiae saecularis habuerit, mi eIericatum omnino admitti non debet. Hic est canon fix. dist. D. dist. so. Quare vero irregularis haberetur temporibus Innocentii, quicumque militiae cingulo ornaretur, colligi satis potest ex iis, quae observanda volui ad canonem 12. Cau. 33. D. 2., nec non ad canonem 4. de poenit. dist. , quorum prior
est Siricii Papae , alter Concilii Nicaeni, ad quae sane monumenta sese procul dubio, reserebat Innocentius . Μilites tunc temporis non alii designabantur, quam qui Christianae Religioni renunciassent , ut memoratis in locis ostendi; quamobrenia nil mirum erat, si milites hujusmodi ab ecclesiasticis officiis, ac dignitalibus removerentur . Hinc autem liquido c stat, toto coelo aberrare a germana hujusce
253쪽
a 48 Pars secunda. Caput xxxVII.
canonis interpretatione Scriptores illos, qui exinde arripuerunt occasionem dubitandi , num milites possent ad gradus Clericorum promoveri, nonnulli vero ex ipsis distinctionibus disputationem hanc absolvere se facile crediderunt , ut patet apud Glos graphos, qui canonem intellexerunt de officiali milite, qui saeva admodum
Praecepta dederit, vel executioni mandaverit. Supervacanea Prosecto Interpretum hujusmodi industria, qui veteres canones veterum temporum addunctis accommodare nesciverunt. Iungendi simul sunt, unoque spiritu legendi can. 26. cau. 11. qu. 1., & canon14. cau. 3. qu. c., pertinent enim ambo ad idem caput 3. epistolae Innocentii. Ita
Iego apud Dionysium Exiguum, ex quo Gratiani editio cit emendanda. Siquae autem ea se, hic est laudatus canon a 6. vel contentiones inter clericos tam Iuperioris ordinis, quam etiam inferioris fuerint exortae, ut secundum Θnodum Nicaenam, congregatis ejusdem provinciae Episcopis, iurgium terminetur. Nec alicui liceat,sne praejudicis tamen Romanae Ecclesiae hic est laudatus canon x4. , relictis his Sacerdotibus, qui in eadem provincia Dei EccIesam nutu divino gubernant, ad alias convolare provincias.
Quod squis sorte praesumserit, ta ab osscio Clari submotus, ta injuriarum retii ab omisnibus judicetur . Si autem majores causae in medio fuerint devolutae , ad Sedem Amm-ιisam, sicut Synodus flatuit, pos judicium episcopale referantor . Monent ad hunc canonem Romani Correctores in epistola Μarcelli , & Innocentii legi : Sine praejudicio tamen Romanae Ecclesiae , cui in omnibus caussis debet reverentia custodiri. Verum, licet nonnulla exemplaria recentiora epiliolae Innocentii hac etiam exhibeant, non
habet tamen codex Dionysii Exigui antiquissimus , qualis est editus abs Iustello . Deinde epistola Marcelli parum apposite recenseri ad hanc rem potest I ut enim cetera praeteream, agitur de epistola Isidori Μercatoris, cujus fidem jam superius
improbam agnovimus. Imo non dubitaverim, clausulam illam ex epistola eadem Μarcelli apocrypha in germanam epistolam Innocentii a nonnullis recentioribus codicum Scriptoribus fuisse translatam . Quod ibidem Innocentius tradit de Clericorum caussis, videtur depromtum ex eanone s. Concilii Nicaeni, quem ex Dionysio Exiguo integrum retuli ad canonem 73. cau. II. qu. 3. , item depromIum videtur ex canone 3. Concilii Sardiceres, quem ego integrum retuli ad canonem 36. Cau. a. qu. 6., ω ex canone i . ejusdem Concilii Sardicensis , quem refert Gratianus in can. 4. Cau. xx. qu. 3. Quoniam igitur ad Nicaehum, vel Sardicense Concilium totus se retulit Innocentius in canonibus memoratis, nulla alia melior affingi Innocentio interpretatio poterit, quam quae &Nicaenis, & Sardicensibus canonibus accommodatior esse videatur. Postquam vero in sequenti capite tradiderit Innocentius, neminem ex Clericis uxorem posse viduam ducere juxta illud Levitici cap. ai. vers. x3. Sacerdos uxorem virginem accipiaς, non viduam, non ejectam , ita subsequitur : Ut is, qui viduam, licet laicus, duxit uxorem, sue ante baptismum , sue pos baptismum , non admittatur ad Clerum, quia eodem vitio videtur oesusus. In baptismo enim crimina dimittuntur, non acceptae uxoris effortium relaxatur . Ne is, qui secundam duxerit uxorem, clericus Isar, quia scriptum es e inius uxoris virum, est iterum, Sacerdotes mei semel nubant , Malibi, Sacerdotes mei non nubant amplius. Et I ab aliquibus exim matur , ante baptismum s forte quis accepit uxorem , θ' ea de seculo recedente alteram duxerit, in horrismo esse dimitium, satis errat a regula, quia in baptismo peccata remittuntur , ner . occeptaram saepram n mersi abolesur , cIm sth e uxor ex legis pracepto ducatur , istaGIsm,
254쪽
De Innecentio. 249 intantum , ut S in Paradibo, cum parentes humani generis ceniungerentur, ab ipso snt Domino benedicti, ta balomon dicat : a Deo praeparabitur viro uxor , quam formam etiam Sacerdotes omnes seroare, usus ipse demonstrat Mesesiae . Satis enim absurdum es aliquem credere, uxorem ante baptismum acceptam post baptismum nen computari, cum benedictio , quae per Sacerdotem super nsbentes imponitur, non materiam delinquendi dodisse, sed formam tenuisse legis a Deo antiquitus institutae doceatur. Quod I non putestur uxor esse computanda, quae ante bapti)mtim ducta es: ergo nec fili, qui ante baptismum geniti μηt, pro sitis habentur. ita suppicndus erit, emendandusque canona 3. diit. 34. Porro tria in hoc capite tradidit Innocentius. Primum I non licere alicui ex clericis, aut etiam laicis ad Clerum promovendis duplices inire nuptiari quod argumento gravissimo est, etiam antiquissimam Ecclesiam a sacris ordinibus bigamos arcuisse. Deinde ulterius urget Summus Pontifex, S ait mentem Ecclesiae extendi etiam ad eum casum, quando quis cum vidua nuptias contrahit
quemadmodum enim maritus unam quodammodo cum uxore personam gerere videtur , pro bigamo consideratur, qui bi nubam ducit, aut saltem hi gamiae notam contrahit, eo ipso, quo lacio suo aliam binutam facit. Tertio demum eandem disciplinam recipiendam suadet, ubi quis ante baptismum unam, post baptismum alteram duxerit uxorem is enim ex Innocentii sententia adhuc pro bigamo recensetur , ut ab ordinibus Ecclesiasticis excludatur . Fuit sub initium quinti Ecclesiae saeculi, aut sub finerq quarti acerrima disputatio in hac parie gravissimorum Ec-xlesiae Patrum, quorum alii alias in sententias distrahebantur, quemadmodum liquet ex Hieronymo, Augustino, Ambrosio , & eodem Innocentio in epiit. atlplures Μacedoniae Episcopos, quorum fragmenta referuntur apud Gratianum inunt. 26. Qui matrimonium ante baptismum initum minime eomputandum esse . asserebant, liis rationum momentis innitebantur . Siqua macula esse potest in nuptiis ante haptismum contractis, ex qua deinde quis ad ministerium Ecclesiasticum non admittatur, deletur illa in baptismatis sacramento, cujus vis maxima est ex clivina inititutione: Qui e contrario pro Ecclesiasticae disciplinae severitate pus natiant, Gebant quidem in baptismate dimitti crimina, non vero nuptias, quarum vinculuna venerabile semper fuit. Postqvim vero innocentius in postremam hanc sententiam ivit, eandemque servandana pluribus Episcopis proposuit, atque inter Ceteros memorato Victricio Rotho magens , Rufo , Eusebio, aliisque Macedonia Episcopis, nulla dubitatio fuit, quin paullatim potierior haec sententia in Ecclesia reciperetur prae alia , vimque Ecclesiallicae consuetudinis , ac disciplinae obtineret. Nihil hic singulariter adjiciendum arbitror, etenim de hac re alibi sermo re urinret, praesertim ubi agendum erit de canonibus dii tinctionis Gratianeae 26. In cap. 7. epistolae Innocentii legimus canoneni 2. dist. i. ibi: it de aliena si Eccisa clericum ordinare nullus usurpet, nis ejus Episcopus precibus exoratus concede- 'νe voluerit. Hoc etiam S Mus flatuit Meaena, ut abjectum ab altero clericum altera Ecclesa non recipiat. Duplex hoc in loco constitutio palam fit, & prima quidem de clericis alienis non ordinandis, altera de clericis ejectis non recipiendis edita;& quamquam Gratianus priorem tantummodo memoraverit , posteriorem ideo addendam volui, ut eκ integro Innocentii capite facile adpareret, utramque P positam esse , tanquam Concilii Nicaeni disciplinam , quod denotant verba illa :Hoe etiam 5 e sis Maena saluit , quae non tam polteriora , quam praecedentia
respiciunt. Nicaenae autem Synodi sanctio, quam lunocentius laudat, habetur tria Tom. II. I i capi-
255쪽
2so Para secunda . Come XXXVII.
capite s. , Se 16., quae referantur apud Gratianum in can. 73. cau. o. qu. 3., incan. 3. dist. II. & in can. 23. Cau. 7. quaest. 1.
Can. 4. Omisit Gratianus caput 8. , ubi actum est de haereticis ad fidem reverientibus G s. recipiendis; retulit autem caput s. in can. 4. dis h. 3t., cui auctor Palearum iis I aliqua ex epistola ipsa adjecit, quae habemus hodie velut canonem quintum, nescio qua de caussa ita divisum etiam ab iis , qui recentiores Gratiani codices ediderunt. Verba Innocentii haec sunt: Praeterea quod dignum, ta pudicum, edi h ne sum est, tenere Ecclesia omni modo debet, ut Sacerdotes , ta Levitae cum uxoribus fuit nm coeant, quia ministerii quotidiani necessitatibus oceupantur. Scriptum est enim: Sanai sole, quoniam ει ego sanctus sum Dominus Deus vesteν . Nam s priscis temporibus de templo Dei neerdotes anno vicis suae non discedebant, sicut de Zaccharia I gimus, nec domum suam omnino tangebant, quibus utique propter sobriis succusionem uae rius usus fuerat relaxatus, quia ex alia tribu , M praeterquam ex semine Aaron ad sacerdotium nullus fuerat praeceptus accedere; quanto magis hi Sacerdotes, vel Levitae pudicitiam ex die ordinationis suae servare debeant, quibus vel sacerdotium, vel minist
rium sine Decesione est, nec praeterit dies, qua vel a sacrisciis divinis , vel a baptismatis Uela vacent 7 Nam I Paullas ad Corinthios scribit, dicens: abstinere vos ad
rempra, ut vacetis orationi, ει hoc utique Iaicis praecepit, multo magis Sacerdotes,
quibus ει orandi, ta facti candi juge scium es, sempeν debebunt ab hujusmodi confoditio abstinere, quo s contaminati fuerint carnali concupiscentis, quo pudore vel sacrif- care sorstan usurpabum' tae. Eisdem Dre verbis idem Innocentius scripsit ad Exu
perium Tolosanum in epist. 3., cujus fragmentum refertur in can. 6. dist. 3x. c., . i. Quod Paucis retulit Gratianus in can. 3. cau. I 6. qu. I., ita ex integris epica1ι. t 6. stolae exemplaribus erit supplendum. Legitur canon in capite xo. De monachis, qui P . diu morantes in monasteriis postea ad clericatus ordinem pervenerint, non debere eos a
priore pro sto deviare. Aut enim scis in monasterio fuit, ει quia dis servavit, in
meliori gradu postus amittere non debet. Aut s corruptus, postea baptieatus in monasterio sedens, ta ad claricatus ordinem accedere voluerit, uxorem omnino habere non poterit , quia nec benedici cum sponsa potest iam ante corruptus. Psae foma servatur in
clericis maxime, cum vetus regula hoc babeat, ut quihise ανruptus baptieatus clericus
esse voluisset, sponderer se uxorem omnino non ducere. Hinc colligitur Innocentii sententia. Erant nonnulli, qui e monalteriis, in quibus continentiam professi fuerant , ad Clericorum inferiorum gradus promoti, existimarunt sibi licere conjugia, quae generatim ministris inferioribus concedebantur, quasi lex continentiae extra monasterii claustra eos amplius non assiceret. Statuit Summus Pontifex eandem continentiae legem esse ab illis in clericatu etiam custodiendam, cum clericalis conditio tanquam monachali persectior tantae virtuti promovendae apta sit, nullatenus impediendae. m. 3. De canone 3. dist. si . nihil singulare occurrit, quod observemus. Consonat ille dis 1 - cum capite xi. ejusdem epistolae. Porro curiales, aliosve similes publicis ossiciis deservientes, aut rationibus detentos non posse ad clericalia munera promoveri pluries vetustissirnis canonibus statutum scimus. Ad caput ii . epistolae pertinet canoni. 1 o. cau. 27. qu. A., verbis legendus ex Dionysio Exiguo : Item quae Christo spirituauiter nupserunt, M a Sacerdote velantur, I postea vel publice nupserant, vel se clanculo corruperint, non eas admittendas esse ad agendam poenitentiam , nis is, cui se junxerant, de mundo recesserit. Si enim de hominibus haec ratio custoditur, ut quaecumq ue
256쪽
De Innoeentio. que vivente viro alteri nupserit, haleatur adultera, nec ei agendae paenitentiae licentia concedatur, nis unus ex his suerit defunctus, quanto magis de illa tenenda es, quae ante immortali se sponso conjunxerat, G postea ad humanas nuptiin transmigravit r Quoties verba haec, prout jacent, abstiis considerentur, videbuntur Profecto arctiorem disciplinam exhibere, quam quae ex Innocentii mente sit exhaurienda, quasi nullo unquam tempore concedenda poenitentia sit adulteris, aut iis, qui Chriito datam continentiae fidem violarunt, quousque vivat ejusdem criminis conscius, ita, ut qui praemoriatur, is sine Ecclesiae communione decedat necessario. Verum notia ita canonem hune Innocentii interpretati suerunt Gallicanae Ecclesiae Patres; quando autem laudo Gallicanae Ecclesiae Patres, eos laudatos intelligo, ad quos innocentius rescriptum suum direxerat, quique propterea idem Innocentii rescriptum exequuti sunt ; etenim voluerunt quidem eo pertinere Innocentii mentem , ut dissicile poenitentia adulteris, corruptisque virginibus Deo dicatis concederetur, praesertim ubi peccandi periculum continuo immineret, non vero ut aliquando Miam petentibus poenitentia denegaretur. Ita hunc ipsum Innocentii canonem reserunt Patres Concilii Turonensis a. anni 16 . cap. 2o. ibi: Et quia in sententia lapae Innocentia ad Victricism Episcopum Roth agensem lata legitur scriptum de τietis: eis, quae Christo spiritualiter nupserunt, ta velari a Sacerdote meruerunt, s postea nupse
rint, quod vix etiam ad agendam paenitentiam mereantur accedere, quia se dicit: dienim de omnibus haec ratio custoditur, ut quaecumque livente viro alteri nupjerit , habeatur adultera, qs to magis est illa damnanita est , quae ante immortali 1 so se conjunxerat ' e. Et paullo inserius laudant Turonenses Patres canonem 32. Concilii a. Arelatensiis his verbis et Ue puellis, quae se voverunt Deo ... I ad terrenas nuptias sponte ira runt, id eustodiendum ebe decrevimus, ut cum hιs, quibus se alligaverunt, communione priventur, ita ut eis postulantibus poenitentia non negetur, cujus po nitentiae communio multo tempore differatur. Μeminit ejusdem definitionis Innocentii Papae Zacharias fontifex Maximus in epistola ad Pippinum Μηoremdomus cap. 2o. , ubi eisdem omnino verbis refertur, quid ipsemet innocentius Victricio Rotho ma- genti rescripserit; sed in cap. 26. subdit Zaccharias, virgines lapsas Post paenitentiam ex humanitate communionis gratiam obtinere posse. Μeminit etiam ejusdem canonis Concilium Duetiacense a. anni ου 4. canone 6. , ubi agitur de quadam sanctimoniali nomine Duga, quae lapsa fuerat, concluditurque ex ipsam et innocentii sanctione, delictum illud poenitentia deliquentis esse purgandum, ut viaticum delinquenti e saeculo transeunti, si tamen poenituerit, non negetur. Post haec amplius non memoro canonem s s. Concilii Toletani 4. anni 633. , aut canonem 6. Comcilii Toletani 6. anni 63η. , aut alios a diversis variarum Provinciarum Conciliis editos , quibus constat aut adulteris, aut sanctimonialibus lapsis communionem saltem in vitae extremo non fuisse denegatam , ubi poenitentiam egissem; ut inde adpareat, qualis innocentii constitutioni adfingenda st interpretatio. Illud unum adjiciam, non defuisse apud veteres, qui gravioribus hujusmodi criminibus talem poenam imposuerunt, ut essent propemodum sine expiatione: Verum, ut ex dictis facile liquet, nusquam is suit germanus universae Fcclesiae sensus : Potuit id nonnullis auiterioribus Ecclesiae Antistitibus aliquando probari, quorum sententia recepta mini me fuit. Ad rem seri hit S. Cyprianu; in epit tota ad Antonianum his verbiq IEt quidem apud antecessores nostros quidam de Episcopis istic in Promineta stra dandam pacem mutabis non putaverunt, ta in totum poenitentiae Iocum contra adusteria clauserunt, Ita nou
257쪽
nun tamen a Coep*coporum suorum collegio recesserant, aut eatholicae Ecclesae unitatem, Ces duritie, vel censurae Isae obstinatione ruperunt' ut, quia apud alios ad iseria pax d batur , qui non dabat, de Ecclesa separaretur . Forte juxta nonnullorum, quam Cyprianus heic refert, sententiam innocentius in capite. memorato loqui potuit, & quod veterum nonnulli de adulteris senserunt, juxta auiteriorem disciplinam potiore jure recipiendum suisse asseruit de virginibus, quae post solemnem elicitam professionem lapsae Proponerentur. Et quidem austeriorem illam disciplinam sequutus esse videtur idem Innocentius in epistola ad Exuperium Tolosanum cap. 4. ibi: mcilieribustro ita earum crimine, communio denegatur, can. 23. Cau. 32. qu. F. Ceterum, quo
ties communio denegabatur, adhuc poenitentiae Iocus crat, quemadmodum Se i eadem epistola ad Exuperium ait Innocentius cap. a. ibi: Consuetudo prior tenuit, sui concederetur eis par nitentia, sed communio negaretur. Si verum esset, quod conjicit Sirmondus, libellum illum , qui inscribitur L anones Romanorum ad Gallos h piscopos , I habetur editus in editione recentiore I abbeana Veneta post epiliolas innocentii vere Innocentio Papae tribui posse, clarius exinde liqueret mens Innocenistit; etenim ibidem traditur canone 1., virgines lapsas, ctiam poli emissum solemne continentiae votum, per paenitentiam expiare suum flagitium posse . i. s. Tandem in postremo ejusdem epiliolae capite legimus canonem P. ea u. 27. qu. I., 'I' his tamen verbis apud Dionysium Exiguum. Hae vero ἰ qzae necdum sacro velamine testae , tamen in proposto virginali semper se smulaverunt permanere, licet velatae non fuerint, s sorte nupserint, bis agenti aliquanto tempore parnitentia est , quia sponso earum a Domino tenebatur. Si enim inter homines solet honae fiet contractus nutia ratione disseret, quanto magis sa pollicitatio, quam eum Deo pepigerunt, solvi sne vis-d Aa non poterit ' Nam I Apostrius PaulIus, quae a proposto viduitatis discesserant ,
dixit eas habere damnationem, quia primam IIem irritam secerunt, quanto potius vir- glaei , quae prioris pi missionis flem frangere sunt conatae r Haec propemodum eadem recensuerunt ex Innocentio Turonensis II. Concilii Patres in canone a o. , post quae ita subdiderunt. Quis Sacerdotum eontra decreta talia, quae a beJe Apsolica processerunt, agere praesumat i Ex quo sane liquet, non tantummodo canonem hunc nu-Perrime memoratum, verum etiam integram Innocentii epitholam in Gallicana
Ecclesia receptam fuisse. Ita enim directa erat ad Victricium Rotho magensem in Gallia Episcopum, ut non tam ipse, quam ceteri Coepiscopi eadem u: erentur in Ecclesialtica disciplina instituenda. Ita ajebat initio hujus epistolae Innocentius: Digestas vitae, ta morum probabilium disciplinas araeos literis meis mi , per quas advertunt Ecelsarum regionis vestrae populi, quibus rebus, ta regulis Christianorum vitai Sa cujuscumque professione debeat contineri, qualis ue seν vetur in urbis Romae Eccles a disciplina. Erit dilectionis tuae per plebes initimas, ta Consacerdotera nosros, qui in illis regionibus propriis Ecclesia prodent, regularum hunc librum, quos diu colis Cum, atque monitorem sedula isnuare tata De
258쪽
De epistola a. ad Exuperium Episcopum Tolosanum.
Non tantur Vinricius Rotho magensis , sed etiam alii in Gallia Episcopi Innocentium Pontificem Μaximum consuluerunt, ut germanam EccIeta disciplinam susciperent. Iurbabat tunc pravis dogmatibus Gallicanam Ecclesiam 'Vigilantius clericalem, ac monasticum caelibatum omnino contemnens, damnansque quamplurimos illius aetatis Ecclesiastico et ritus , qui praesertim ad honorem Martyrum , reliquiarum , aut ad nocturnas psallentium fidelium vigilias pertinebant. Et quidem homo iste in schismata facile pronus aliarum Ecclesiarum, praesertim orientalium, quas perlustraverat, disciplinas laudabat, eo animo, ut fidentius occidentalis Ecclesiae despiceret consuetudines . Quamobrem Gallicani Episcopi nihil antiquius habuerunt , quam ut Romanae Ecclesiae Antistites interrogarent, quorum sententias non tam ipsi exequerentur, quam ceteris exequendas Proponerent . inter hos fuit Exuperius Tolosanus Episcopus , vir egregiae famae, tum ob singularem vitae aCmorum integritatem , tum ob insignem rerum sacrarum doctrinam , quem propterea pluribus nominibus clarum Sanctus Hieronymus multoties commendavit. Ipse ab Inno. centio Pontifice postulavit, quid custodiendum in aliquot sacrae disciplinae capitibus laret, cui propterea rescripsi Innocentius quid se radum vel docilis ratio pe suaderet , ves auctoritas lectionis obtenderet, vel custodita series temporum demonstraret. Et quidem in priore epistolae capite respondit Innocentius, neminem sacris altaribus deservire posse, nisi continentiam professus fuisset. Habetur id in can. a. dist. Gn. s.
8a. , ad quem referendus erit canon 6. dist. 31., cujus sententia ex laudato cano. ne a. integra dignoscetur. Gratianeus canon non omnino cum epistola consonat,
ideoque juvabit caput ipsum juxta exemplar Dionysii Exigui hoc in loco describere . Proposuisti, quid de his obervari debeat, quos in Diaconii ministerio , i aut in os sisto Preabierit potos incontinentes esse, aut suisse generati filii prodiderunt. De his di divinarum legum manifesta es disciplina , ta beatae recordationis viri Siricii uiso
pi monita evidentia commearunt. Siricii locus legitur apud Gratianum in can. 3.& 4. dist. 8a. , ut incontinentes in o iis talibus posti omni honore Ecclesasico pri- . rentur , nee admittantur ad tale ministerium , quod sola continentia oportet impleri. Est enim vetus admodum sacrae legis auctoritas , jam inde ab initio custodita , quod 31 remplo anno vicis suae bahitare praecepti sunt Sacerdotes , ut servientes sacris oblation bus , puros, ta ab omni labe purgatos Ibi vindicent rivina rasteria , neque eos ad san: eriscia fas si admitti, qui Mercent vel eum uxore carnale consortium , nemo non ividet, quam diversa sit hujusmodi sententia Innocentii ab ea, quam)Innocent;o , mutatis verbis tribuit Gratianus in dicto canone 6. dist. 3 i. quia scriptum est rfuncti estote , quia ta ego sanctus sum Dominus Deus vester. Quibus utique proptersitastis successonem propterea uxorius usus erat relaxatus , quia ex alia tribu ad Sacer- idosium nullus fuerat praeceptus accedere e quanto magis hi Sacerdotes, vel Levitae pum
dicitiam ex die ordinationis Dis servare debent, quibus vel sacerdotium , veι ministerium is e successone est : nee praeterit dies, qua vel a lacrisciis divini , veI a banismatis Iscio vacent. Nam s Paullus aJ Corinthios scribit, dicens et Ah,inete vos ad tempus
in vacetis orationi, hoc utique Iaicis praecepit; multo magis Sacerdotes, quibuι tali
orandi, ει sacri candi juge oscium est, semper debebunt ab hujusmodi consertio a sine- .
259쪽
ri: qui I contaminatus fuerit carnati concupiscentia, quo pudore, vel sacri care Uur. pabit ' Aut qua conscientia, quove merito exaudiri se credit, cum dictum si, Omma munda mundis, coinquinatis autem , ω infidelibus nihil mundum ' Sed fortaste hoe Iicere credit, quia scriptum es; unius uxoris virum, non permanentem in concupiscentia generandi hoc dixit, sed propter continentiam futuram . Neque enim inter corpore Mna mist, qui ait: velum autem omnes se ebe , scut G ego, ω apertius declarat dicens: Ωui autem in carae sunt, Deo placere non possum, vos autem jam non sis in carne,
sed in spiritu . Et habentem Aios, non generantem dixit. Sed ea plane diapor , div sa sententia es, nam I ad aliquos forma illa Ecclesastieae vitae pariter, est disciplinae,
quae ab Episcopo Sisicio ad provincias commeavit, non probabituν periense, his ignor tionis venia remittetur, ita ut de cetero pemtus incipiant abstinere, ει ua gradus suos, in quibus inventi fuerim, sc retentent, ut eis non liceat ad potiora conscendere, quibus in benescio esse debet, quod hunc ipsum locum, quem retinent, non amittant. Siqui autem scisse formam vivendi missam a Siricio deteguntur, neque statim eupiditates libidinis abjecisse, ilii sunt modis omnibus submovendi, qui pos admonitionem cognitam proponendam arbitrati sunt voluptatem. Nemo sane non videt hanc Innocentii conititutionem adversus Vigilantii opinamenta proditam fuisse, allerentis aeque continentibus , ac conjugatis morem gerendum esse in Ecclesia. Porro hanc iurisprudentiam Galli. cano Episcopo traditam Gallicana recepit Ecclesia, uti liquet ex Concilio Agathensi anni so6. can. s. ibi: Placuit etiam, ut s Diacones, aut Presbyteri conjugati ad torum uxorum suarum redire voluerint, Papae Innocentii ordinatio, Sirmi h piscopi auctoritas , quae est his canonibus inserta , conservetur. Epistola S. Innocentii Papaer Dilectissimo Fratri Exuperio Innocentius. Conjulentι tibi, frater charis me, est post alia . Proluisti quid de bis observari debeat Ge. Illud unum Mic adjiciam, Innocentium Papam eadem propemodum scripsisse ad victricium Rothomagensem Episcopum, ut liquere potest ex iis, quae superius tradebam ad canonem 4. & s. dili. 3 a. Omisso capite a. ejusdem epistolae transit Gratianus ad caput 3., in quo legitur camu 4s. cau. 23. qu. 4. , & quidem eisdem verbis post Correctionem Ro
In canone a 3. cau. 32. qu. s. habemus caput 4. epistolae Innocentii, cujus int gra verba haec sunt: Et illud des ieratum est sciri, eur communicantes viri cum adunteris uxoribus non conveniant; cum contra uxores in consoriis adulterorum virorum ma
nere videantuν 7 Super hoc Christiana Religio adulterium in utroque sexu parι ratione condemnat, sed viros suos mulieres non facile de adulterio acta ant, fis non habent Imrentia precata vindictam; viri autem liberius uxores adulteras apud Sacerdotes deferre consueverunt, di ideo mulieribus, proiito earum crimine, communio denegarur; virorum
autevi, latente commisso, non facile quisquam ex suspicionibus abstinetur, qui utique submovebitur, s ejus flagitium detegam r. Cum ergo par caussa st, inter sim probatione cessante vindidrae ratio conquiescit. Docet ibidem Innocentius pari paenitentia amigem
dos esse sive maritos, sive uxores, quoties admiserint adulterium; imo & rati nem reddit, cur aliquando maritis eadem non imminere poena, quae uxoribus, ubdeatur : scilicet quia maritorum crimen non adeo facile ab uxoribus probari pol rat; alias autem Ecclesia , nisi de admisso crimine e staret, a nemine poenas exigere solebat. Hinc S. Augustinus in homilia a. sit Plerique autem boni Chrisiani pro terea tacent, est sus erunt alia peccata, quae noverunt, qsia documentis saepe deseruntur,
ω ea. suae es sciunt, judicibu/ east stris probare non postus . Ωuamvis enim vera
260쪽
De Innocentio. asssne quaedam , non tamen iudici facile credenda sunt, nis certis indieiis demonstrenta . Fos vero a communione prohibere quemquam non postumur, nis aut sponte consessum, aurin aliquo, sise saeculari , sue eccloastico judicio nominatum, atque convictum. De canone 46. Cau. 23. qu. 4., qui consonat omnino cum capite s. epistolae Innocentii post Romanam correctionem, nihil est, quod singularem obsereationem exigere videatur. Gradum potius facio ad canonem 3. cau. 3 o. qu. 4., cuius verba in hac Innocentii epistola, quidquid in Gratiani codicibus habeatur, omnino desiderantur. Peditinet ille potius ad quendam obscuri nominiis au torem veteris collectionis, quam edidit Jacobus Petitus una cum Poenitentiali Theodori Cantuariensis Parisus anno 1677. Pag. 9 ., & sequentibus tomo a. & quidem idem Petitus eam collectionem ex codice Herovalliano depromtam, antiquissimam fuisse probat , vel quod nullis Pseudo Isidori Dagmentis isdata sit, vel quod vetustissimas Graecorum canonum interpretationes exhibeat, ut cetera omittam argumenta gravissima, ex quibus concludit, codicem illum esse aetate Caroli Μagni antiquiorem. Porro sub capite sq. Pag. 233. ita legitur memoratum Gratiani stagmentum: Si unus ex conjugio s- Iium , ast Iliam alterius de Dero fonte susceperit , aut ad Chrisma tenuerit , ves ad Christianitatis mysterium, ambo M uxor, vir compatres existunt parentibus infamis, quia vis, mulio care una effecti sunt. Imo ex hoc ipso codice clare liquet, quare fragmentum istud Innocentio Papae tribuatur, quali depromtum ex ejus epistola ad Exuperium Tolosanum: etenim fragmentum istud nulli ibidem auctori tribui rur , proinde facile tribui potuit auctori capitis praecedentis . At vero in capit praecedenti relatum erat nomine Innocentii Papae ad Exuperium scribentis germa. num ejusdem Pontificis Dagmentum , quod legimus in capite 6. Iaudatae epistolae ad Exuperium. Igitur canon 3. Cau. 3 o. qu. 4. non Innocentio, sed illius collectionis obseuro auctori tribuendus erit; imo & si sententiam in canone expressam interpretari juvabit, liquebit praeterea, eam non fuisse Conciliorum auctoritate reisceptam , sed potius lato suffragio, scriptisque canonibus reprobatam. Dcclaravit auctor canonis, cognationem spiritualem non tantum intercedere inter suscipientem,& parentes suscepti caussa baptismatis, verum etiam inter uxorem suscipientis, taparentes suscepit, ex adjecta ratione, quod vir, & uxor quasi unica persona habeantur , neque possit cum viro cognatio contrahi, quin & cum uxore contrahatur . At vero aliter omnino prodiit sententia Triburiens s Con filii anni 8s s. can. 4 . ibi: Qui spiritualem habet compatrem, cujus filium de lavacro sacri sontis accepit, ω ejus uxor commater non est, liceat ei defunino compatre suo , ejus viduam ducere in uxorem, s nullam habet consanguinitatis propinquitatem . Quid enim Τ Numquid non possunt conjungi, quos nulla proximitas carnalis , vel in id generatis legunt alii: tes
nulla in id generatis secernit spiritalii 'De Epistola 4. ad Felicem Episcopum Nucerianum.
Parum juvaret investigare, utrum Felix, ad quem Innocentius scripsit, primus fuerit Nuceriae in Umbria Episcopus , quemadmodum aliqui Scriptores tradiderunt. Tantum dixero, eum Pontifici Maximo immediate , ceu Metropolitano, suisse su jectum, ea etiam propterea de caussa Innocentium interrogasse de jure sacrarum ordi-