장음표시 사용
271쪽
h6s Pars seeunda . Caput xxxVII.
obrem neces arium ducit, eadem renovam , iterumque proponere observanda. Prolixior est prae ceteris haec Innocentii epistola, cujus sententias maxima in parte retulit Gratianus. Vix caput primum apud Gratianum omittitur, quod pertinet ad excludendos eos ab Ecclesiasticis ossiciis, qui viduas duxerint uxores, ex universali disciplina Ecclesiae tam orientalis, quam occidentalis. 2 Poth haec ita prosequitur Innocentius in cap. a. Deinde ponitur. Non dici oporte-
re digamum eum, qui cathecumemur habuerit, atque amiserit υκorem esse. Habetur hoc Can. i. caput integrum in can. 3. dist. 26. , & in parte rcpetitur in Can. I. Cau. 28. qu. R I. , ex quo adparet Innocentium dirimere voluisse controversiam, quae tunc tem- ' poris erat gravissima , utrum digamus censeretur, proindeque a sacris arceretur Ordinibus, qui unam ante baptismum , alteram dein post haptismum si hi junxisset uxorem . Ipsimet vetustissimi Patres in varias opiniones distrahebantur, quemadmodum aperte liquet ex can. a. a. & 4. dilt. 26. , & quamquam innocentius ipse jam alias rescrip isset nihil referre, an ante baptismum quis viduam duxerit, vel post baptismum, idque in epistola ad Victricium Rothomagensem, ex qua d Promtus est canon a 3. dist. 34. , tamen adhuc dubitabant de ea re Episcopi Macedoniae ob nonnullorum Patrum auctoritatem, praesertim cum memoratum Innincentii rescriptum singulare esset, 'ae directum ad Rothomagensem Episcopum, nec Propterea ad Ecclesiam Μacedoniae pertineret. Porro Innocentius, quod alias Rotho magensi, inde etiam Thessalonicensi, aliisque Macedoniae Episcopis rescripsit ;videlicet eos admittendos non esse ad ministeria Ecclesiastica, qui viduam uxorem duxissent ante baptisma; aut duas duxissent conjuges, priorem ante, Posteriorem post baptisma: Post quod innocentii decretum, ea Iuris prudentia, ac disciplina tandem moribus obtinuit in Ecclesia occidentali.
Caa. 13. In tertio epistolae capite legimus verba canonis I 8. Cau. I. qu. 1., quae cum
cou. t. aliquantisper diversa videantur apud Gratianum, ita ex Dionysii Exigui codice P ' exhibebo : Ventum es ad tertiam quaestionem , quae pro sui dusti ultate longiorem exigit disputationem, eum nos dicamus ab haereticli ordinatos vulneratum per illam manus -- postionem habere caput. ibi vulaus infixum est, medietua es adhibenda, ut post recipere sanitatem : qmae sanitas post vulnus secuta sne cicatrice esse non poterit, at ille tibi poenitentiae remedium necessarium es , tuis ordinationis honorem Iocum habere non posse . Nam I, ut legitur, quod tetigerit immundus, immundum erit, quomodo id ei tribuetur, quod munditia, M puritas consuevit acciperet Sed contra adseritur, eum, qui honorem amist, honorem dare non posse; nec illum aliquid aecepisse, quia nihil in damte erat, quod ille posset accipere : adquiescimus , ω verum est certe , quia quod non habuit, dare non potuit. Damnationem utique, quam habuit peν pravam manus imposcio nem, dedit, qui particeps factus es damnato, qsomoti debeat honorem accipere, invenire non possum. Sed Mitis vera, ac jusa legitimi Sacerdotis benedictio a erre omne vitium, quod a vitioso fuerat injectum . Et in capite 4. Ergo , s ita est , applicen tur ad ordinationem sacrilegi, adulteri, atque omnium criminum rei, quia per bened monem ordinotionis erimina , vel vitia putantur auferri. Nullas si paenitentiae ioc- , quia id potest praesare ordinatio, quos longa satisfactio praesare consuevit. Nos e vero Lex est Eccle haec eadem verba rursus exhibet Gratianus post canonem 9. Cau. 1. F. 4. venientibus ab haereticis, qui tamen illic baptimati sunt, per majus impos-tionem laicam tantum tribuere communionem, nec ex his aliquem in clericatus honorem,
via exiguum subrogare. Et quidem posteriora hac verba nihil inserviunt proposito
272쪽
De Inmeratio. 26 Gratiani in caussa r. D. 4.i disputantis, utrum Parentum peccata filiis nocere pollint; cum Innocentius agat generaliter de iis, qui non tam ex nativitate, quam proprio facto haereticis adhaeserint, postquam baptisma apud haereticos suscepissent.
Melius conveniunt caussae i. qu. r. , ubi in canone 17. & Ιου. Gratianus ottensurus erat, eadem accommodari posse iis, qui a simoniacis ordinantur, quae ab I nocentio decreta fuerunt de illis, qui ordinamur ab . haereticis . Sane Innocenistius vult eos qui ordinati apud haereticos extiterunt , non sse apud CD tholicos admitti.in susceptis ordinibus, cujus disciplinae etiam rationem reddit, quod ordinati ab haereticis, cum redeunt ad communionem, recipi nullatenus queunt, nisi primum per varias poenitentium stationes meriti reconciliatoriam manuum
impositionem fuerint; at vero qui semel publicae paenitentiae addicti probarentur, ab Ecclesiasticis minitteriis arcebantur. Non hic constitit Innocentius, sed ita pergit in capite 4. At vera, qui a Ca- sica ad haere transierunt, quos non aliter oportet, nis per poenitentiam suscipi, o. ν.
apud vos non solum paenitentiam non agunt, verum etiam honore cumuJantur, sed Av- ε,
si fratris quondam nostri fuerat innysius Thessalonicensis Episcopus Rufi decessor, λη ' & Sedis Apostolicae vicarius constitutus , aliorumque Consacerdotum summa deliber 'rio haec fuit, ut quos Bonosus ordinaverat, ne cum eodem remanerent, ac feret non mein 'diocre scandaeum , s oesinati reeiperentur vicimus , ut epinor, ambigva. Jam ergo, quod pro remedio referuntur haec in can. . cau. r. qu. 7. necesitate temporis salutum est, constat primitus non fuisse, ac fuisse regulas veteres, quas ab Apostolis, aut Apostolicis viris traditas Ecclesa Romana custodit, custodiendasque mandat his, ρυι eam audire consueverunt, sed necessitas temporum id seri magnopere postulabat. Ergo quod necessitas haec etiam leguntur in can. 4 i. cau. t. qu. 2. pro remedio reperit, cessante necesstate debet utique cessare pariter, quod urgebat, quia alius est ordo legitimus, alia usurpatio, quom ad praesens feri tempus impellit. Ut Gratiani canonibus, quales hinc descripti sunt, commoda affingatur interpretatio, praenotare juVabit, fuisse in Macedonia Bonosum quendam Episcopum, a quo Bonosiani haeretici nomen accepere , de quiboea ita scribit Isidorus Hispalensis in lib. 8. originum cap. s. Bono ni a Bonoso quodam Episcopo exorti produntur, qui Chrsum Ilium Dei adopti- m, non proprium asserunt. Sunt, qui adjiciunt, Bonosum eundem de Uirginitate B. Μariae non recte sensisse . QualiscumqRe tamen ejus haeresis fuerit, fertur B nosus condemnatus ab Anysio Thessalonicenfi, cui & Pontifex Alaximus, & Pr vinciae Synodus caussa cognitionem mandaverat; ii vero, qui Bonoso adhaeserant, Episcopi ex humanitate quadam ita recepti sunt in Ecclesiam, postquam resipuisesent, ut pristinum gradum , dignitatemque retinerent. Erat haec singularis oecon mia , ut facilius Bonosus Episcopis haereseos suae consortibus destitueretur, nec facile in exemplum trahenda: imo nec adeo Bonosianis favens, ut quocumque tem pore Bonosiani revers fuissent ad fidei unitatem , perpetuo in muneribus, S gra du suo Ecclesiastico reciperentur. Non satis id intellexerant Episcopi Macedoniae
sub Rufo, qui exemplo Honosianorum Episcoporum, qui ab Anyso Rufi decebsore recepti erant in gradu suo, eadem ratione se recipere reverIentes quoscum que haereticos Episcopos posse arbitrabantur, imo N ipsos novis honoribus cumin abant. Innocentius vero, postquam reversi ad fidem fuerint, ab Ecclesiasticis gradibus arcendos esse, docuit Rufum, aliosque Macedoniae F piscopos, ne sorte
Anysii prudentiam sequerentur ' quod enim Anysius singulari de caussa in Bonosia-L , a nis
273쪽
nis admittendis egerat, in exemplum trahi minime poterat, cessante caussa publicae Ecclesiarum utilitatis, quae Anysii tempore suadebat, nonnihil a severiore diis sciplina canonum recedendum esse. Qui igitur Bonosiani Episcopi recepti fuerunt in gradu suo tempore Anysi decessoris, recipi eodem modo non potuerunt tempore Rufi successisais, cum sub Anysio necessitas urgeret gravit ima , quae sub Rufo cellavit, ut ipse innocentius scribit. Revera hanc Innocentii doctrinam probaverunt Patres Concilii Arelatensis a. anni 4sa. in can. 17. ibi: Bonsacos autem . . . eum chrismate , manus impotione in Ecclina recipi suscit. Suffcit, inquam , quia non poterant ad Ecclesiastica ossicia peragenda promoveri. λ' 13' Itaque mens Innocentii eo tota fertur , ut tradat singularem in Bonosianorumhu. caussa Prolatam ab Anysio sententiam & tempori Anysii accommodandam fuisse, nec de aliis haereticis, quam de B osianis, intelligendam . Quod ut clarius demo
stret, profert canonem R. ex Nicaenis, ubi ex humanitate de Catharis ea dicta . sententia est, ut quoties reverterentur ad unitatem, reciperentur in clerum , quin eadem in aliis servari debeat Iurisprudentia. Proseri praeterea canonem I9. ex Nicaenis,
quo statutum est, Paulliantitas ad Ecelesiam venientes rebaptizari debere, qui tamen deduci possit, ut quod de Paullianistis dicitur, de aliis' de quibuscumquα , haereticis intelligatur. Huc pertinent verba illa Innocentii, quae sequuntur in eodem capite s. Ita ta de Novatianis tantum jussum este lucida manise tione perlegitur, sod idcirco distinctum esse iasis duabus haeresbus ratio manifesta declarat, quia Paullianistae in nomine Patris, edi filii, est Spiritus Sancti minime baptizant. Et Novatiani iisdem nominibus tremensis , venerandisque baptitant, nec apud istos de unitate potestatis divinae, hoc est Patris, ta Filii, edi Spiritus bancti quaestio aliquando commota est , ω ideo de omnibus segregatis haec sola electa es , cui istud crederent concedendum, quin nihil in Patνis, Filii, ω Spiritus Sancti sacramento peccarent. ς. Exempla haec erant, quibus utebatur innocentius, ut demonstraret singularem . .. i. Iuris Prudentiam de certo haereticorum genere itabilitam non facile ad aliud genus, nec rursus unius temporis definitiones ad aliud tempus protrahendas esse. Hinc ad rem propositam accedens, ait: Si quis vero de Catholica ad haerom transens, aut fidelis ad apostasam reteriens respiscens redire voluerit, numqvi. eadem ratione poterit ad Clerum admitti t Quorum commissum nonnis longa paenitentia poterit aboleri, nee post paenitentiam Clerisum feri ipsi eanones sua auctoritate permittunt. inde constat, qui de Catholica ad Bonosum transerunt damnatum, atque se passi sunt, uri cupierunt ab eodem ordinari, noo oportuisse ordinationis Ecclesasticae suscipere dignitatem . qui commune omnium Ecelesarum iudicium deserentes suam peculiariteν in Bonose vanitatem soquendam esse duxerunt, sed muItos constat vim pastos hic est canon 1 gr. cau. 1. qu.1., ubi tamen Gratianuς nonnulla immutavit ex his sane emendanda ) atque indiseros adtractos, repugnantesque ab eodem ordinatos . Dicat mihi volo, quisquis hoc credit,s non post ordinationem Isonos interfuit , eum conficeret facramenta, s communioni ejus Iarticipatus non est, s statim discedretibus de ejus pessino conciliabulo ad Eccloam rediit, , se talis potest habere calorem aliquem excusationis . Ceterum alii, qui vel ps annum , alli mensem ad Eecloam redierunt, set Iligitur eos, qui in Catholica noverunt , se propter vitia sua non posse suscipere ordinationem, idcirco ad illum perrexisse, qui passim, P s e ulla discussione ordinationes inlicitas faciebat. Credentes se poste per
sam institutionem locum in Geloa Catholica reperire, de quo antea deveraverant.
Huoc illud, quod superes , interrogo, qui pos mensem, aut amplia1 rediit, cum se pres
274쪽
3serum a Bonoso eo fideret ordinatum, s non sacramenta conserit, s non populis dis, Abuit, s non missas fecundum consuetudinem complevit, quid de his censeatis, quaeso promatis apertius ' Ad summam certe , qui nihiι a Bonoso acceperunt . rei sunt usurpatae dignitatis : qui consciendorum sacramentorum sbi vendicaverunt, ast non vendicaverunt auctor tatem , atque id se putaverant esse , quod his nuIIa fuerat regulari ratione concessum. Hanc tandem rem in capite 6. concludit Innocentius 3 quo reserendus erit canon I . Cau. t. qu. 7. Pervideat ergo dilectio vestra hactenus talia traosse, G ad.
vertite, quod, ut dicitis, necessias imperavit, in pace jam Ecclesas consituras non tulepraesumere; sed, ut saepe accidit, quoties a populis , aut a turba peccatur, quia in omnes propter multitudinem non potest vindieari, inultum soleat traora e priora ergo dimittenda dico Iuricio Dei: de reliquo maxima sollicitudine praecavendum. In postremo epiliolae capite singulares quaedam Photini, & Eustathii caussae dirimuntur. Erat Photinus ille Episcopus a Sede Apostolica damnatus, ejusque ah- solutionem petebant Episcopi Macedoniae, adserentes, illum per suorum adversariorum insidias, ac subreptiones caussa cecidisse. non est hic sane Photinus haereticus in pluribus Conciliis damnatus medio saeculo 4., cujus Sectatores Innocentius ipse expellendos voluit in epili. 2 o. ad Laurentium Episcopum Seniensem Porro Innocentius benigne Episcopis petentibus indulsit, ac Photinum absolvit, eodem tamen tempore ab eisdem Macedoniae Episcopis postulavit, ut absolverent Eustathiunta quendam Diaconum , quem in Concilio illi damnaverant, quemque gravioris alicujus criminis reum Pontifex Maximus non agnoverat. Reseram integra Innocen-llii verba ad emendationem canonis s. cau. 3 s. qu. 9. Veniam nunc ad maximum
quas quoddam thema Photinum , edi quod mihi anxium es ac GFesilimum majorum meorum revolvam sententias. Fuerat de illo quoquo pacto , ut etiam ias commeministis, aliquid utique grauius constitutum ; verum quoniam id per rumorem falsum , ut adseritis, subreptum huic sedi, elicitum per infidias demonstraris, quia res ad salutem rediit,
veniam nos hanc in tantum vobis adnitentibus post condemnationem more apostolico subrogamus , tanti que vestris adsertionibus, vobisque tam bonis , tam charis non dare consensum , omnibus duris rebus durius arbitramur. Pro vestra ergo arbitratione, fratres ch
m imi, sententia, ac postulatione Episcopum Photinum habetote licitum ita cynstituere , ut d precamini, ω nostram in melius conversam sententiam labore, vel testimonio vestra compotes voti suscipite . AEque Eustathium a me saepissime comprobatum nolite expectare, ut diaconii gratia expolietur: Sollicitos enim vos pro falute libenter audio , contra caput etiam , s faciendum est , non libenter admitto; cui manum porrigitis, τobiscum porrigo, cui porrigo , mecum porrigite. Haec enim ad Corinthios apostolica es declarata benignitas , ut in uno spiritu ductam, ae reductam sententiam boni semper indisserenter sequam tur. Nam fateor, haec me primum res bene habet erga Eustathium diaconum , quod nee contra Idem unquam quidquam locutus si, nec loquentem v miserit, nec ad mortem crimen aliquod commvisse, uri 1actatum unquam, vel Istum de eo recognoverim . Et qui in his salvus est , s quo pacto conversationes amabiles non habet, habendus es . ut minus pro tempore dilectus, non ut inimicus asimarus, diabolo in perpetuum mancipandus. Cognosco illum inter illas smultates, ac turbines contra multorum studia, nim dico qualia, diversa sensi, ta eum hinc res, calamitatesque ipse emendata snt, adhuc Dinomani, P CFriaci Subdiaconorum non potuisse apud vos emendationem reviviscere. Compescite, sajo, ob illo, pra diast Ise, quorumcumque videtis animos, ac non tulas aemulatiunes,
ut irae opul Ita inteSeν apud vos cum suis reparatas mereatur pacem, non fssam pervidens
275쪽
st o Pars seeunda. caput oxyTI.
Uras eharitatem . Omvssus igitur vobis, ae suillatim occurrat eharitas, s vinculis, qui nullis modis a Christo soluuntur , vobiscum pariur in perpetuum connexa laetetur in Domino.
De epistola 23. ad Episcopos Toletani Concilii .
Gn. r. Apud vetustos Pontificiarum epistolarum Collectores, inter ceteros apud Dio. I s , nysium Exiguum, haec epistola desideratur . In recentioribus , autem Collectionibus ita exhibetur, ut incertum propemodum sit, ad quos Episcopos directa fuerit; alii enim codices habent: Innocentius universis Episcopis in Ioletana Ssnodo constitutistae. alii: Innocentius universis uiscopis in Iolosans os do constitutis tae. Plane ad Tolosanam Synodum missam fuisse non facile demonstrari potest, quum non ap. pareat ulla illius temporis Synodus ejus nominis, ad quam directa fingi possit epib1hola. Praeterea cum Innocentius ad Exuperium Tolosanum epistolam etiam seripserit, aut in epistola ad Exuperium, si potierior esset, mentio fieret epit olae ad Synodum I aut epistola eadem ad Exuperium, si prior esset, memoraretur in epi, stola ad Synodum: quod tamen nulli bi factum esse dignoscitur. Vulgo creditum eth apud cultiores viros, non ad Tolosanam, sed potius ad Toletanam Synodum hanc , de qua agimus, epistolam fuisse scriptam. Ego vero admodum dubitaverim; etenim duae laudari possent Toletanae Synodi, ad quarum alterutram Innocentius
scripsi me diceretur: altera celebrata est anno 4oo., Se vocari solet Toletana prima I altera celebrata sertur circa annum 4o6. De pollerioribus Conciliis Toletanis trultra mentionem facerem , etenim quod secundum vulgo dicitur Concilium Mimianum nonnisi post plures annos ab Innocentii obitu, seu anno s3x. convocatum est. Plane si memoretur Synodus celebrata circa annum 4o6., postulabo ego, quis auctor hujus Synodi esse poterit, quis ejus acta , aut tempora, aut caussas demonstraverit; etenim ignota prorsus est in Ecclesiasticis monumentis, atque ideo a nomnullis confictum arbitror illius nomen, quia cum crederent hanc, de qua agimus, Innocentii epistolam germanam esse , necessarium existimaverunt quandam Toleta-Bam Synodum effingere, licet notitiae facti prorsus expertes. Neque vero adeo facile in medium erunt promendae Synodi antiquitati prorsus incognitae, sine teste, fine monumentiq, praesertim ubi vulgatus Conciliorum Toletanorum catalogus contrarium demonstrat, juxta quem Concilium Toletanum primum resertur ad amnum 4oo. , Concilium Toletanum secundum ad annum 131. Quod si quisepiam innocentii epistolam referendam arbitretur ad Concilium Toletanum primum anni 4oo. , non facile id unusquisque percipiet , non ignorans Innocentium anno demum 4o a. sedem Pontificiam adscendisse, imo & in eadem epistola, quae ad Synodum Toletanam missa dicitur, pro sessum fuisse, saepe se, ae nimium teneri sol Iicitum super dis sionis schismate Melesarum , tandem vero necessarium emers se tempus , quo non posset emendatio tanta differri Sc. Quae verba significant hanc epistolam ab Innocentio non scribi potuisse clatim, ac ad Summum Pontificatum evectus ese set . Fateor equidem plura hujus epistolae capita quam maxime congruere cum in nonibus ejusdem Toletani Concilii r. anni 4oo. Id vero minime sufficit ad os emdendam Innocentiam epistolae firmitatem. Potuit enim illa opus esse cujusdam,
qui nee enim defuerunt huius generis homines exercitationis caussa Concilii Toletani disciplinam alia sub forma cillesserit, videlicet per epistolam, suumquo
276쪽
. De Innocentis. 271 opusculum per Imperitiam temporum Innocentio tribuerit huius nominis primo. quem Toletana* Synodo fere contemporaneum aMOUerat. Post hasce observationes , dabo quidem lubens epistolam hanc numero a 3. plurimum convenire cum sententiis Concilii Toletani a. , imo etiam cum sententiis Iu- nocentii, quales passim in ejusdem Papae epistolis leguntur; at vero eandem genuinum prorsus esse, & authenticum Innocentii ipsius monumentum non ausim adfirmare. Quod quidem etsi adfirmaverim, adhuc tamen me anxium teneret exemplarium diversitas; non enim in omnibus codicibus eadem epistola iisdem Omnino constat verbis, atque sententiis, sed alicubi fusior, alicubi contracta magis exaratur. In editione Conciliorum Veneta anni 1728. duplex habetur ejusdem exemplar pag. 37. & 39. IOm. 3. Supervacaneum esset integram epiitolam persequi, dum Gratianus unum Iantummodo fragmentum retulerit in canone I. dist.
si ., qui legitur in capite x. N a. ejus epistolae juxta Primum exemplar, & in crp. 4. juxta exemplar posterius. Utrumque subjicere non piget. Caput i. in Me, ta caput a. juxta Caput 4. juxta secundum exemplar.
De ordinationibus, quas pravae consue- De ordinationibus, σuas pravae confis tudinis vitio Hispanienses Episcopos cele- rudinis vitio Hispanienses Episcopos eri brare cognoscimus, fuerat aliquid secun- brare cognoscimus , fuerat aliquid secvndum majorum traditionem itatuendum, dum majorum traditionem satuendum, ni nisi perpenderemus, ne perturbationes s serpenderemus , ne perturbationes quam quam plurimas Ecclesiis moveremus. Quo- plurimis Ecclesis moveremus . Quorum. rum factum ita reprehendimus, ut prop- factum ita reprehendimus, ut prΥter nG-
ter numerum corri8endorum ea, quae quo- merum corrigendorum ea, quae quoquomodo
quomodo facta sunt, non in dubium vo- facta sunt, in dubium non vocemus, sed cemus , sed Dei potius dimittamus judi- Dei potius judicio dimittamus . Iuantos Cio. Quanros enim ex eis , qui Post ac- enim ex his, qui post acceptam baptisαι ceptam baptismi gratiam in forensi exer- gratiam in forens exercitatione versati sunt, citatione versati sunt, & obtinendi perti- ω obtinendi pertinaciam susceperunt, ad senaciam susceperunt, accitos ad sacerdo- ros ad sacerdotium esse compei imus , e quρ-tium esse comperimus , e quorum nume- rum numero Ronus, Gregorius perhi-ro Rufinus, & Gregorius perhibentur Τ bensur 7 2uantos ex aliqua militia, qti Quantos ex militia, qui cum potestatibus cum potestatibus obedirent, severa necessaris obedierunt, severa necessario praecepta , praecepta sunt executi Τ Quantos ex curiaIA sunt executit usantos ex curialibus, qui bus, qui dum parent potesatibus, quae s- dum parent potestatibus , quae sibi sunt hi sum imperata fecerunt Τ Quantos, qui imperata fecerunt 3 Quantos, qui volup- voluptates, ta editiones popula celebrarunt, tales, & editiones populo celebrarunt, ad ad honorem Summi Sacerdotii pervenisse, honorem Summi Sacerdotii pervenisse , quorum omnium neminem ne ad societatem quorum omnium neminem ne ad socie- quidem ordinis claricorum oportuerat pertatem quidem ordinis clericorum oportue- venire 7 2sae s sngula discutienda m-rat pervenisse Τ Quae si singula discutienda demus, non modicos motus, aut scandala mandemus, non modicos motus, aut scam Hispaniensbus Provinciis, quibus mederi
data Hispaniensibus Provinciis, quibus me- cupim ἔ, de stadio emendationis inducem s. deri Id.
277쪽
272 Pars secunda. Capue XXXVII. deri cupimus, de studio emendationis inducemus. Idcirco remittenda potius haec putamus. Sed ne deinceps similia committantur , dilectionis veltrae maturitas Providere debebit, ut tantae usurpationi, saltem nunc, fiuis necessarius imponatur , eo videlicet constituto , ut quicumque tales ordinati fuerint, cum ordinationibus suis legendum potius arbitror: cum ordinatoribus suis deponamur.
Duo potissimum hoc in capite, qualiscumque tandem editio attendatur, erunt observanda. Primum ad facta pertinet : alterum in jure consistit. Ad facta pertinet , quod ibidem enarratur de Rufino, ac de Gregorio . Rufinus quisnam suerit, non satis in eadem epistola constat; Iuvat autem, si vera sunt, quae in epistola enarrantur, supponere eundem fuisse Episcopum in Hispaniis constitutum, de quo ita scriptum invenio in cap. a. posterioris editionis e Non enim latere potuit , quod Rufinus , atque Minicius Episcopi in alienis Ecclesiis contra Λ uam can nes Episcopos usurpaverunt ordinare; Et paullo inserius narratur, Rufinum contra Eccles asticam pacem omni oppugnatione fuisse Cersatum , Ei dudum in Concilio I Metaηο erroris sui veniam postulasse. Haec sane minime conveniunt actis editis Toletani Concilii primi, in quo Rufini nomen nec inter subscribentes, nec inter praesentes Episcopos memoratur; nec legitur quidquam, quod ad hanc Rufini Caussam pertine. at nec demum ullus legitur canon, quo supposito Rufini crimini suam Duxcesim excedenti in posterum occurreretur quod quidem praeconceptam suspicionem magis magisque auget, ut epistolam hanc Innocentio falso tributam existimem. Qui se nam vero Gregorius fuerit superius memoratus, non satis est in comperto. Nonis nulli enim arbitrati sunt , eundem esse cum Gregorio olim Praefecto Praetorio Galliarum . Non arbitror recedendum ab hac eadem epistola, ubi haec de ipso Gregorio leguntur in cap. s. posterioris editionis. Gregorii etiam Emeritersis Epificopi , qui in locum Patruini venerabilis recordationis est ordinatus querela , sqvo es, audiatur . Gregorius igitur fuit Emeritensis Episcopus , di quidem Patruini successor. Quod si verum esset, qua ratione fieri posset, ut haec epistola ad Toletanam Synodum a. scripta diceretur, cum absoluta synodo Patruinus ipse canonibus subscripserit; Gregorii autem nomen in Episcoporum subscriptionibus desideretur tAd jus pertinet, quod in ipsa epistola statutum legitur, ne ad sacerdotalem fradum Promoveantur, qui in sorensi exercitatione versati sunt, & pertinaces in ipsa consistunt, aut qui militiae nomen dederunt, aut qui curiae addicti aliquando fuerunt, aut demum qui voluptates, S editiones populo celebrarunt, sive spectaculis publicis operam dederunt. Haec in parte consonare videntur tum Concilio Toletano x ., tum aliis Innocentii I. monumentis. Referri huc posset canon 4. dist. 11., canon 6 I. dist. so. , canon 2. & 3. dist. si . , aliique smiles, de quibus. suo jam loco sermonem institui , ubi ageretur de militibus, curialibusque, aliiseque munera publica exercentibus ad clarum nou admittendis.
Idcirco remittenda potius hare putamus. Sed ne deinceps smilia committantur , dilectιonis v srae maturitas providere debebit , ut tantae usurpationi saltem nune Inis necessarius imponatur , eo videlicet
constituto , ut squi pos haec adversus D
mas canonum , vel ad Ecclesa icum ordianem , vel ad ipsum sacerdotium venire tentaverint, una cum creatoribus suis ipso,
in quo inventi fuerint, ordine, is honore
278쪽
De epistola et s. ad Episcopos Concilii Mileuitani.
Nemo ignorat, initio quinti saeculi turbatam fuisse Ecclesiam occidentalem propemodum universam a duobus haereticis Pelagio, ac Coelestio, qui tradiderunt, peccatum originis putum esse figmentum, proptereaque baptismum non caussa ejusdem abluendi criminis fuisse initituturn ; Divinam item gratiam homini necessa. riam minime fore, quasi per solas naturae vires sibimet satis conflare possit. Afri. cani Episcopi, ne Dissim in illis Provinciis cum animarum periculo , ac scandalo' haec haeresis disseminaretur, e re esse putarunt , convocatis Conciliis illam omnino conficere, haereticosque damnare. Quod factum eli primum in Concilio Carthaginensi anni 4i6., deinde in alio Concilio Mileuitano ejusdem anni. Et quidem Concilii Carthaginensis Patres, ubi Caelestium ac Pelagium damnaverunt velut haereticos, conscium illius sententiae secerunt Innocentium in epistoIa Synodica, Men-res : Hoc itaqse gestum, Domine Frater, sanctae charitati tuae intimandum duximus , ut statutis nostrae mediocritatis etiam Apostolicae Sedis adhibeatur auctoritas pro tuenda salute multorum , est quorundam etiam perverstate corrigenda. Ut enim illa haeresis longe, lateque diffundebatur etiam ultra Africam, opportunum visum fuit Carthaginensibus Episcopis, ut decretis suis Apostolicae Sedis sententia accederet, qua sicut eo firmius in Africa ipsa fidei dogma stabiliretur, ita eo facilius in aliis Ecclesiis reciperetur. Hoc Carthaginensium Episcoporum exemplo moti Μi levitani. Patres, postquam in laudata Synodo plura adversus Coelestium, ne Pelagium constituissent, ad Innocentium Romanum Pontificem de ea re scribere non dubitarunt , ut Ecclesiasticis rebus consultius providerent, utque Apostolica auctoritat haeresis non latius serperet, multosque contaminaret, vel potius interimeret. Accedebat alia ratio, quia scilicet & Pelagius, & Coelestius alias jam turbaverant Ecclesias, suaeque haereseos virus diffundere late coeperant, in Asia praesertim, ut ex eadem epistola deducitur, ac potissimum in urbe Hierosolymitana. Imo nonnulli ex ei Dclem Episcopis Mileuitani Concilii seorsim familiarem aliam epit totam ad Innocentium miserunt, videlicet Aurelius, Alypius, Evodius, Possidius, & celebratistimus Augustinus, in qua fusus senteni iam suam Pontifici Μaximo adversus memoratos haereticos exposuerunt. Huc igitur pertinet laudata Innocentii epistola, sive rescriptum ad Episcopos Μilevitani Concilii: ubi Summus idem Pontifex Μilevitanorum Episcoporum sollicitudinem laudavit, in eo praesertim, quod ad Romanam Ecclesiam sese convertissent, & ab ejusdem auctoritate caussam pei ficiendam Postulassent. Verba Innocentii haec sunt, ad quae exigendus erit Gratianeus canon12. Cau. 24. D. I. Dulgenter ergo, ta congrue Apostolici consulitis honoris arcana; honoris, inquam, illius, quem praeter illa, quae sunt extrinsecus, sollicitudo manet omnium Ecclesiarum , super anxi s rebus, quae si tenenda sententio, antiquae scilices Q Ix formam secuti, quam toto sempeν octe mecum nostis esse feriatam. Verum haee misso facio. Νeque enim hoc vestram credo latere prudentiam, qui id etiam natonesrmastis, scientes, quod per omnes Provincias de Apsesico fonte petentibus responsa semper emanent . Praesertim quoties fidei ratio ventilatur , arbitror omnes fratres , ω Coepiscopos nostros , nonnis ad Petrum , idest sui nominis , est honoris auctorem, referre debere , ve-
ιυι n no retulit vestra dilestio, quod per totum mundum pusit Ecclesis omnibus in c-- Tom. II. Μ m mune
279쪽
mune proflesse. Cetera , quae in hoc rescripto subjiciuntur, spectant ad refutationem doctrinae Caelestii, ac Pelagii.
De ceteris canonibus Innocentii nomine editis.
c... i. Quod Innocentii nomine refertur in can. 3. dist. Io. jure optimo observaruntd .io. Romani Correctores Innocentio II. haudquaquam tribui poste, quod perspicue demonstrant ex eo, quod illud ipsum fragmentum habeatur apud Ιvonem, & Bu chardum Innocentio II. vetustiores . Aut igitur Innocentii I. est, aut falso Innocentii nomine descriptus . Antequam vero in auctorem canonis inquiramus , emem dandam in primis arbitror Gratiani scripturam, aut forte etiam in pristinum restituendam . Siquidem Romani Correctores hac in parte a Gratianeo codice recesserunt, ut Gregorio Polycarpo adhaererent, simul autem & Ivonis , & Burcha di lectionem, licet antiquiorem Polycarpi codice, neglexerunt. Varii sunt hujusmodi codices inter se ; atque ego, ubi codex qui si am ceteris non praestat fide, im tegritate , auctoritate, potiuη reor a mi quillimum omnium sequendum fore , tamquam eum , a quo Posteriores codices excepti potius praesumuntur, juxta quae Burchardi codex erit ceteris praeferendus. Quod si quispiam in ea adhuc esset opinione, ut potiorem habendam putaret recentiorum codicum rationem, non video, cur Gratianeus codex non fuisset Polycarpi codici anteferendus; neque ulla caussa esse potest, ut spretis antiquioribus, recentioribusque codicibus, mediis potius adhae. reamus. Itaque Gratiani codex ante Romanam Correctionem ita habebat: D in Innocentius Papa: De quibus causis nulla solventi, ligandi se auctoritas in libris mereris , N novi testamenti, ta quatuor Evangeliorum, cum totis scriptis Apostolorum adpareat, ad divina νecurrite scripta graeca. bi nec in illis : Ad Catholicae Ecclesae his orias catholicas a Doctopibus cat,oIicis scriptas manum mittite . Si nee in illis e Sanctorum exempla perspicaciter recordamini. Quo is omnibus bis inspectis hujus quaestionis qualitas MnIucide inuestigatur, seniores provinciae congregate, I intereogate ; facilius namgse invenitur, quod a pluribus senioribus quaeritur. Verus etiam repromisyr Dominus ait: Si duo ex vobis , vel tres conveniunt super terram in nomine meo, de omni re, quamcumque petierint, set illii a Patre meo. Apud Burchardum in lib. 3. cap. in R. ita Iegitur: Ex decretii Innocentii Papae cap. 18. De causis, de quibus nulla solvendi, ligandique auctoritas in libris veteris tertimenti, quatuor Evangeliorum, cum scriptis totis Apostolorum non adpareat, ad dimina recurrito scripta graece. Si nec in illis , asCatholieae Eecissa historias eathoIicas a Doctoribus catholicis scriptas manum mitte. Si nee in illis, canones Apostolicae Sedis intuere . Si me in his , sanctorum exempla perspicaciter recordare. Quod s in his omnibus inspectis hujus quaestionis qualitas non lacide in vesigatur, seniores Provinciae congrega, ta eos interroga. Facilius namque invenitur, quod a pluribus sentientibus quaeritur. Verus enim repromissὸν Dominus ait res duo ex vobis, vel tres conveniant super terram in Moine meo, de omni re, quamcumque petierint, set illis a Patre meo. Ivo eadem fere haber in cap. 7o. lib. 4. nonnullis dermis, quorum varietas potius ex editione, aut manu scriptorum, aut
typographiae profecta fuisse videtur. In quibus paullisper dissonet Ivo . sequentia demonitrant: De quibus caussis nulla solvendi Apostolorum adpareat, ad dissena recurre scripta graeca .... Ωuod s his omnibus inspectis quod a plurisbui senioribus quaeritis. Verus etiam repromuser vel ιμι c veniunt tae.
280쪽
De Innocentis. 27s Sie exacto ad antiquiores codices Gratiani fragmento, statim adparet ita primi g, Canonem 3. dist. 2o. parum, aut nihil Gratiani proposito convenire, praesertim si attendatur fragmentum ipsum , prout jacet in codice Gratiani ante Romanam co rectionem . Quaerebat Gratianus, utrum expositiones sacrarum literarum possent Maximorum Pontificum decretalibus aequiparari, imo etiam praeferri r D cuit, Iem movebat egregia nonnullorum sanctyrum Interpretum doctrina', qui pIeniori gratia Sancti Spiritus, est ampliori scientia praecesiuisse dicuntur , quales nominantur honoris caussa Augustinus , & Hieronymus , qui proinde non generatim quidcnta omnibus, sed aliquibus Pontificibus Μaximis anteferendi videantur. Tandem adhibita distinctione, quae intercedit inter finiendas lites, atque inter expendendas sacras literas , quoniam in Illibus finiendis potestas , ac jurisdictio, in expendendis autem literis sacris scientia potissimum attenditur, sanctos interpretes Pontificibus nonnullis praetulit Gratianus in literis sacris expendendis, non vero in litibus terminandis. Num vera sit haec Gratiani traditio, libenter abitinerem, nili inquisitio fragmentum Gratiani, de quo agitur, paullis per illustraret . Paucis tamen dicam ipse , quod sentio, praesertim quod Gratiani thema a recta ratione Paullisper, ne
multum dixerim, aberrare videatur; etenim Gratianus ipse, dum praefert Interpretum aliquot sacrorum expositiones Pontificum Maximorum decretalibus, excipietantum casum , quo negotia finem accipiunt, idque tantum ait consistere vel in absolutione innocentium, vel in condemnatione delinquentium . Quia igitur 7 Num forte,
ubi caussi fidei definienda erit, quae sane non in absolutione innocentis, neque in condemnatione delinquentis, sed in dogmate ipso sita sit, licebitne cuipiam a sanctionibus Pontificum maximorum recedere , eo praetextu, quod apud unum , aut allerum ex sanctis Interpretibus sacrarum literarum sensus exhiberi videatur Τ' Num in hac expolitionis sacrarum literarum specie non erit tam attendenda potellas, atque acinoritas , quam scientia r Sane si haec esset definiendarum quae litonum fidei regula, parum tutum esset fidei nostrae , religi misve praesidium, ac sundamentum, dum quaestio eo reduceretur anceps , quis doctior in Ecclesia esset, quis sapientior , clario-xive lumino donatus, non penes quem definiendi Potestas esset. At vero quis non videat, quam necessarium sit praeesse Uiros in Ecclesia Dei , quorum judicio disputatio fidei, quae potissinum ex sacrae scripturae interpretatione dependet, non tam ex doctrina, quam ex auctoritate definiaturi Itaque aut sanius intelligenda , aut respuenda Gratiani traditio I melius enim , ut reor, sapiet, qui ita in proposita disputatione diltinxerit . Vel Sancti Patres, ubi divinas literas interpretantur , gerunt sese veluti divinae traditionis telles , per quos ipsa Christi doctrina Apostolis primum o oemis insinuata, ad successores dein quasi Per manus devoluta ad nos usque traducitur : atque hac in specie non dubitabimus ita interpretationes Patrum Maximorum Pontificum decretalibus objici, quemadmodum sacras ipsas literas. Quid enim interest in verbo Dei, an scriptum sit , an traditum Τ Neque tum ulla quaestio esse potest de praelatione , ubi ossicia diversa sunt; videlicet Sancti Patres Chri iti doctrinam exhibent, Pontifices autem Maximi eandem Christi doctrinam esse demonstrant; cum non sufficiat exhiberi doctrinam Chri iti, nisi certo, atque infallibili testimonio, sive publica auctoritate Ecclesiae, illa linquim Christi doctrina quasi per indieem de monitretur. Vel Sancti Patres, i sacras literas interpretantur, ingenii sui ad rectas quidem regulas sormati specimiua exhibeat cauta piae exercitationis, aut etiam Publicae utilitatis. Tum vero M m a non