장음표시 사용
311쪽
gos Pars secunda . Castut XT. , S I primam, quamquam fateatur Contii editionem, & tres Tarraeonenses
codices cum Palea consonare nen haberet desponsatam . Nam quod contis interdictum, P ordinem c melius legendum erit ordinationem, quemadmodum in uno ex veter, bus Gratiani libris haberi testabatur Antonius Augustinus in adnotationibus in t . Collectionem decretallum Ecelsae factum est, tanquam inordinatum ratum non haberi tam diuinae, quam humanae legis proclamat auctoritas. Quia igitur es , quam inordinate stipe fluxit, prohibitione renitente, uxor non est, cogendus est eam recipere, quom juravit, desponsavit, N ex ea presem genuit, ut juramenti religio non vilipendatur, est fides ad inuicem promissa servetur, ει proles in cultu Dei nutriatur , ω educetur, P alii exinde occasonem pejerandi, ta alias decipiendi assumere non valeant. Sic se habet prior canonis pars, in qua describenda erravit sane Contius , dum haec eo pressit: Quia igitur ea , quam inordinate Dperduxit, prohibitione renitente, uxor , non es cogendus eam recipere, quam juravit taci, quam lectionem improbavit Antonius Augustinus loco memorato. Proposita erat apud Pontificem Maximum species de eo, qui se cum una matrimonium initurum spopondit, imo Se sponsionem jurejurando firmavit; deinde ex ea ante initas nuptias prolem suscepit. Dum vera ipse conjugium cum alia contrahere meditaretur, a priore conventus apud Iudi, cem Ecclesiasticum prohibitus est, ne caussa indiscussa nuptias cum alia celebraret. Sed neglecto interdicto matrimonium cum alia contraxit; hinc quaesitum an matrimonium istud valeret. Negative respondit Caelestinus, sive quod priori sponsae fides data, & jurejurando firmata post susceptam etiam prolem esset implenci,sve quia nullius esse momenti poterat conjugium, quod conrra interdictum E elesiae celebratum proponeretur . Huie definitioni cuipiam sorte adversari vide. buntur recentiorum Pontificum rescripta, quae habentur in cap. r. a. &3. de matrim. contr. contra interdictum Ecclesiae; in his enim, quod contra interdictum EccI sae matrimonium initur, illicitum dicitur, non invalidum; at Coelestinus etiam nuptias non valere pronunciat. Verum, quum non omnia interdicta, quae ab Iudicis jurisdictione dimanant, eisdem concipiantur formulis, propterea non omnium eadem vis erit, atque effectus, ut aliquando quid fieri non deceat, aliquando quid fieri non possit, exprimant; & ubi fit, quod fieri non decere decernitur, valeat actus, licet honestati non congruat & aequitati, non valeat e converso, quoties fieri quidpiam non posse decernatur. Idem sane in ipsismet generalibus Ecclesiae legibus servatum agnoscimus, quamquam enim ex. gr. vetitum legamus in Concilio Tridentino conjugia, & praeviis denuntiationibus, & testibus praesentibus esse cele-hranda , non alia de caussa valet matrimonium omissis denunciationibus, licet ili, citum habeatur, non valet nullis accedentibus testibus, quam quod in denuntiationibus quid deceat, in testibus quid debeat fieri, praestitutum fit. Itaque in interdicto Ecclesiastico, de quo sermo erat apud Coelestinum in eanone a. , arctior erat interdicentis Iudicis formula, quemcumque subsequentem e jugli actum irritantis; at in interdicto Ecclesiastico, quod exhibetur in cap. r. a. S' 3. de matrim.
Contr. contra int. Eccl. talis sormula non erat adhibita. Quod si adhuc quispiam intercederet, Mendo non constare de hac formularum diversitate memoratis in Io- Cis, observandam ego proponerem regulam interpretandorum rescriptorum: in quihus cum non integra facti species exprimatur, necessarium est , nedum opportinnum, multa recta, commodaque interpretatione juxta rectam rationem, ac generules leges supplere, ne aut a generalibus principiis deflectere nos, aut eadem invicem Pu3uare videantur. Sucin
312쪽
- De Caelestino. 3 7 Succedit altera rescripti pars ibi: Ωuod autem parentes, fratres, s cognati utrius pie sexus in testi cationem suorum in prima Collectione decretalium legitur e m Dinjicatume Au , ιιι ad matrimonium eo ungendum, vel dirimendum admitramur tam antiqua consuetudine, quam legibua adprobatuν . Ideo enim maxime parentes, j I desuerint in prima Collectione habetur: Deo maxime patranter recipiuntur, μω s desuerint: alii codices apud Antonium Augustinum , s vero desuerint, alii, siastiterint parentes, proximiorei admittuntur, quoniam unusquisque suam genealogiam , ω cum testibus V ehartis alii eodices , & prima Collectio decretalium habet, tum testibus las chartis tum etiam eae recitatione ita optimi codices habent, quos memorat Antonius Augustinus, reprobata prima Collectione decretalium edita, in qua legitur : tum etiam exemitatione majoram scire laborat. In veteri codice Tarraconensi notat Antonius Augustinus legi: scire laboraret. J Qui enim melius recipi debent, quam illi, qui melius sciunt, ει quorum es interesse ita, ut, s nm is
ursuerint, ω consensum non adhibuerint, secundum leges nullam sat matrimonium ' Ω uos vero legitur: Pateν non recipiatur in caussa filii, nee Ilius in caussa Patris , in crimis natibus caussis, ta contractibus verum es; in matrimonio vero conjungendo, ω disjunge do ex ipsus conjugii praerogativa, ω quia favorabilis res es, congrue recipiuntur. Nihil sane hac constitutione congruentius in hac re esse poterat, dum conjugia non quolibet turbari Posse dicuntur praetextu consanguinitatis , aut alterius impedimenti inter conjuges intercedentis, sed sollicitudinem hanc familiaribus, ac pro pinquis , quorum maxime interest, esse relinquendam. Quando vero auctor Caninnis ad hanc rem cum antiquae consuetudinis auctoritate memorat auctoritatem Iegis, puto reserti ad legem 3 o. cod. ad Ieg. Iuliam de adulteriis, ubi cavetur, ne matrimonia protervis, & fallis contumeliis extraneorum de sarmentur. Addi potest Harmenopulus in promptuario Iuris civilis lib. c. tit. A.
Quotquot eruditissimi viri. in canones s. & Io. cau. 3 o. qu. I. animum inten derunt , in ea omam fuere sententia, ut a Coelestino primo Pontifice Μaximo eosdem abjudicarent, aut saltem de eorundem auctoritate plurimum dubitarent. UMnespen in brevi commentario ad a. partem Gratiani ait: Iuamvis de veritate, seti sinceritate horum decretorum respondere non au Ue., & fidentius Petrus Coinstant in tom. r. epistolarum Romanorum Pontificum ait: De duobus illis decretis hoc non ambigendum videtur ea Imul, ω ab eodem parente fuisse edita. Neque illudiis, qui aliquam Ecclesasticae disciplinae notitiam perceperunt, minus es perspicuum, h-jusmodi decreta in Coelestini nostri aetatem minime convenire. Tum a gradu suo dejici bantur Episcopi, veι Presbteri laps, sed publica eis paenitentia nos imponebatur cerro annorum numera exigenda . Longe minas ιυης obtinuerat usus, ut hinc poenitentia peregrinanio persulveretur. Multo autem magis caelestini III., quam Coelestini l. aevo consuetudo ista congruit. De Coelellino III. frustra Mic quaereretur, quum vixerit ill , Post Gratianum. Item de taeseiano II. difficilis esset quaestio, sive quod incertum admodum sit, utrum Gratianus tempore Caelestini II. opus suum jam absolviseset, sive quod Coelestinus II. paucis vix mensibus Ecclesiam Romanam tenueTir,
313쪽
3os Pars secunda. Capue n. lectorus Ponti sciorum decretorum constat, eum hujus disciplinae auctorem existere,
aut ulla esse potuit tunc occasio hujus eonstituendae adversus Episcopos, aut Pres byteros poenae; etsi enim conster, plurimos ex clericis saeculo is . , aut 12. a con tinentiae legibus recellisse, eo tamen devenisse non legimus usque, ut Poenitentiae Sacramento abuterentur. Igitur cum a Coelestino I. manifesta argumenta canones
illos abjudicent, dicendum erit Gratianum ex pravo aliquo codice fuisse deceptum. Is , arbitror , esse potuit codex aliquis Poenitentialis Gratiani saeculo editus ; de forte Poenitentialis ille Romanus, quem typis edidit Antonius Augustinus; in eo enim titulo 8. cap. 4. & s. referuntur iidem Gratianei canones nonus, & dec, mus , & quidem ambo sub nomine Coelestini, non quod revera Coelestini existerent , sed quod fama erat, nonnulla de spirituali cognatione a Coelestino Pap fuisse constituta, quemadmodum docebat eodem tempore Petrus Lombardus lib. 4. sentent. dist. 4a. Et sane postquam in Codicibus Poenitentialibus Coelestini nomine evulgari coeperunt hi canones, facile intelligimus, qua de caussa & in alios codices hi canones traducerentur, & quidem nomine ejusdem Coelestini, vel quia codices Poenitentiales vulgatissimi erant , & assidue a Clericis volutabantur , vel quia iidem codices eximiae apud omnes erant auctoritatis . Hine non Gratianus tantum nomine Coelestini canones illos commemoravit , sed etiam Guillelmus Major Andegavensiis in suis statutis synodalibus synodo I 6. anni t 312. in tomo I.
Dicilegii Dacheriani .' Illud observatione dignum , quod situm est in collatione variorum codicumr N,
mirum canon ro. Gratianeus consonat penirus cum codice Pinnitentiali Antonii Augultini, non vero penitus consonat canon 9. Gratianeus: desunt enim ibidem illa verba s laica est, de pro illis Gratiani verbis, peregrinandis duodecim annεν poeniteat, legitur apud Antonium Augultinum: peregrinando quindecim annos paeniteas .
In codice Μs. antiquistimo Gratiani deesse ego novi vocem illam: spirituali, &Pro voce duodecim, potius quindecim legi, demum supra verba illa : β ιoica es. haeealia adjecta novi, licet alio charactere descripta: non sanctimoniali. Apud Guille mum Majorem loco memorato nonnulla omittuntur, ibi: Item laelestinus: liquis Saceνdos eum Ilia spirituali fornicatus fuerit, sciat se graue adulterium e-mipsse . Idcirco Demina, s laica est, omnia derelinquat, res suas pauperibus tradat , est conversa in monasteris usque ad mortem Deo serviat. Bem : Non debet Episcopus , aut Preobter commisceri cum mulieribus, prie eis sua fuerint confessae peccato et di sorte , quod abst, hoc contigerit, se paeniteat, quomodo de Ilia spirituali . Episcopus quindecim
annis, νε eibser duodecim, deponatur , tamen I in conscientia populi devenerit. Qualiscumque vero habita fuerit capitum istorum auctoritas , nullum dubium est, exinde subortam fuisse nonnullarum quaestionum occasionem apud cultores ecclesiasticae disciplinae. Nonnulli in primis exinde staturum crediderunt, ut ex Sacramemto Poenitentiae, quemadmodum ex Sacramento Baptismi, & Confirmationis , oriatur cognatio spiritualis, quae matrimonium contrahendum impediret, olim ex. gr. inter poenitentem, & filium, vel filiam naturalem Sacerdotis . Starim ac prodi runt apocrypha veterum Pontificum fragmenta nomine Symmachi, Sylvestri , &Coelestini, ut in dictis canonibus 9. & Io. , item Can. 8. eadem caussa , 8c quaestione, passim tradi coepit, spiritualem Sacerdotis filiam adpellari eam , quae Sacerdoti sua peccata confiteretur, quemadmodum explicat Gratianus ante laudatum canonem 3., necnon Petrus Lombardus lib. ε. stat. dist. 4 a. his verbis: Dicitis
314쪽
De caelestino . 3os etiam spiritualis filia Sacerdotis, quae ei precata sua eootetur . Verum haec spiritualis filiae adpellatio talis quidem apud veteres Theologos fuit, ut gravius delinqueret
Sacerdos, quoties filiae spirituali commisceretur, non ut cognatio inde spiritualis emergere videretur exemplo Baptismatis , & Confirmationis . Id egregie docet S. Thomas in quaest. 36. art. a. , ubi, Postquam istatuit spiritualem cognatione tantum per duo Sacramenta contrahi, nimirum per Baptismum, & Confirmationem , ita scribit ad 8. Dicendum , vuod per Sacramentum Paenitentiae non contrahitur proprie loquendo spirituaIis cognatio. inde Aius Sacerdotis potes contrabere cum illa, quam Sacerdos in confessone audivit; alias Ilius Sacerdotis non inveniret in tota parochia mulierem, cum qua contrabere posset . Nec obstat, quod per paenitentiam tollitur peccatum actuale , quia hoc non est per modum generationis , sed magis per modum sanationis. Sed tamen per paenitentiam contrahitur quoddam foedus inter mulierem constentem , Sacerdotem spirituali cunationi sinite, ut tantum peccet eam earnaliter c.
scens , ac si esset sua spiritualis sua: edi hoc ideo , quia maxima familiaritas es inter Sacerdotem , edi constentem , est ob hoc isa prohibitio es inducta, ut tollatur peccandioceos. Quae acutius vir laudatissimus disputat in investiganda & Baptismi , &Poenitentiae natura, ex qua fiat , ut in Baptismo cognatio spiritualis contrahatur , non in Poenitentia, ego facile omitto . Tantum dixero, cognationem spiritualem ecclesiastica lege inductam, probatamque fuisse , quo fere modo civili lege inductae it cognatio civilis, quae ex adoptione proficiscitur. Ergo non aliis in caussis censebitur spiritualis contracta cognatio , nisi in quibus ita cauium adpareat ecclesiastica lege. At enim vero, si quotquot canones antiquissimos, aut etiam recentiores consideres , nullibi cognationem spiritualem inductam agnosces, nisi in Sacramento Baptismatis, ac Confirmationis. Neque valeret dicere, paenitentem jure adpellari polle spiritualem filiam; etenim non ex hisce, aut similibus rationum momentis cognationes inducuntur, sed ex lege: aut siquid concedendum est, tantum probatur exinde, Ecclesiam inniti posse non contemnendis rationibus, quoties co8nationem spiritualem & in Sacramento Poenitentiae contrahi desiniret. Quod vero a Sancto Thoma subjicit uir de Sacerdote gravius delinquente, ubi cum Poeni Ien e delinquat, ac proinde graviori poenitentiae sucidendum esse, probandum, laudandumque facile videtur. Etsi enim inprimis sacris canonibus id cautum expresse non haberetur, tamen paenitentiae modus non semper ex expressa lege Ecclesiae dependet , cum Ecclesia ipsa frequentissime id arbitrio Sacerdotis demandaverit, qui Pensatis aequissimo judicio rerum omnium , ac caussarum adjunctis ipse , prout melius noverit, definiat, decernatque. Deinde canones Gratianei memorati 8., 9., & I . statim ae ex collectione Gratiani in Poenitentialia publica transducti sunt, habericceperunt ranquam Optimae regulae, quas sequi, si non optimum, honestum saltem Sacerdotibus Sacramentum Poenitentiae ministrantibus visum est , ubi praesertim nihil honis moribus ossicere poterat, licet auctor canonum non ille esset, qui vulgo
Sic soluta est praecipua quaestio : aliis disputationibus occasionem praebere possimi canonum verba. Ait auctor canoni ς. Siquis Sacerdos cum filia spirituali fornicatus fuerit, sciat se grave adulterium comm Me. Adulterium heic adpellatur ex canonum disciplina , juxta quam adulter etiam dicitur . qui sacratus Deci est, & incominentiae erimen admittit, quernetdmodum habetur in Concilio Carthaginens 4. cap. Io4.
Hinc Gregorius III. ia capitulis, quae appellamur: judicia congrua postenti θυι cap.
315쪽
. ait: Adsuerium dicitur, eum, quis alterius viris uxorem, vel sanctis alam. Prinsequitur auctor canonis, poenam inserendo in filiam, ut dicitur, spiritualem, ut, s laica est, omnia derelinquat, s res suas pauperibus tradat, EP conversa in monaste rio Deo usque ad monem serviat. Haec adulterarum mulierum poena aliquando fuit: sic in libello septem capitulorum inserto in opusculo Hi mari Rhemensis de divortio Lotharii pag. 31 o. editionis Parisiensis anni a 6x s. cap. 4. s. T. . & 1 s. pro Ponitur, Testergam adulterii crimine pollutam eidem poenitentiae fuisse subjectam .
ut monasterio perpetuo addiceretur. His addere quispiam posset canonem s. cau. 3 6. qu. 6. , ex quo etiam interpretaretur commode postrema verba ejusdem caninnis p., ubi poena in sacerdotem infligitur depositionis, & peregrinationis Per duindecim, aut, quemadmodum alii legunt, quindecim annos, & inclusionis perpetuae in monasterio. Haec sane poenitentiae species in clericis absurda visa est eruditissimis canonum Interpretibus, quoties canonis auctorem agnoscere debuissent Coelastinum I., cujus temporibus Sacerdotes deponebamur quidem Oh enormia quaedam flagitia, at vero ulieri Ore poenitentia non gravabantur. Quod si probandum est, quod ibidem dicitur, in ea specie plurium annorum podestentiam suscipiendam fore, arbitror commodius esse legendum quindecim, quam duodecim ob antiqua exempla xia , in quibus legimus quindecim, atque ita emendatus canon cum aliis disciplina ecclesiasticae capitibus consonat. Sic enim in judiciis Gregorii III. cap. 1 r. quindecim annorum paenitentia infligitur illi, qui cum filia sua, vel sorore deliquerit , quamquam non denegaverim, aliquando duodecim annorum in similibus delictis Paenitentiam inflictam fuisse, aliquando etiam minorem, quemadmodum in eisdem judiciis Gregorii III. cap. s. Episcopi cum sanctimoniali adulterium admittentes decem annorum pinnitentiae subjacent, Presbyteri septem, Diaconi quinque. Non fuit hac in re perpetua Ecclesiarum disciplina, sed modo severior, modo mitior pro 1em Porum, ac caussarum ratione. De canonis io. sententia nihil aliud hoc ilia Ioco adjiciam, quam ipsem plurimum convenire cum judiciis Gregorii III. cap. 4. ibi: Adulterium dieituν, cum quis alterius violat uxorem, vel sanctιmonialem. Adiato. πιυν violator marisatis pudoris, eo quod alterius torum polluit. Si Ε μονι adu serium commaserit, duodecim annos paeniteat, Presbyter decem , Diaci a septem, Sub diaconus quinque, clerici, laici tres . Si autem in consciensis populi devenerit, extra Ecasam sant, id iure laicos paeniteam , quamdiu vivunt . Demia varietate dilabulinae, quae potissimum in annorum minitentiae numero sita est, parum differt Gra- laneus canon a canone Gregorii . Sed, ut jam proponebam , lure ipsa disciplinae varietas apud eundem Gregorium agnoscitur , ibidem enim in capite s. subjicituralia poenae ratio subeunda etiam in eodem crimine, quod Epistopas , aut aluta
316쪽
Sixto III. tribuuntur apud Gratianum sequentes canones. Ex epistola C Can. xo. eas. a. qu. s. consonat eum libro Pontificali. ad Orientales M Gn. 4. cau. a. qu. 8. C referendi ad epistolam 3. Fabiani, aut Episcopos . l Con. xa. cau. 3. qu. 6. ad Codicem Theodosanum. Apocryphi omnes. ΡArum, aut nihil propemodum interest de Sixto III., ejusque gestis verba facere e siquidem Gratianus unicam tantummodo commemoravit epistolam ejusdem Pontificis nomine, quae illius non est, eas e contrario, quae illi recte tribuuntur, omisit. Tantum dixero, Sixtum anno 432. fuisse Summum Pontificem inauguratum, vita vero functum fuisse anno 44o. s. Kalendas Aprilis. Quae ejusdem nomine laudatur epistola, prodiit ex collectione Isidori Μercatoris sub hae inscriptione: Sixtus Episcopus omntibus Orientalibus Episcopis in Domino salutem . Et data proponitur Kalendis Aprilis valentiniano, & Floriano Viris clarissimis Comtalibus. Qui in saltis consularibus studium impenderunt, observavere nullum designari posse sub Sixto II l. Consulatum Ualentiniani cum Floriano, imo & Consulatum Ualentiniani incidisse in annum 44o. , qui est postremus Sixti III., prop-etereaque non potuisse Sixtum anno 44o. epistolam scribere Kalendis Aprilis, quando jam eodem anno obierat quinto Kalendas ejusdem mensis. Haec ratio movit jam Viros eximios, Baronium, Severinum Binium , Alexandrum Natalem, aliosque, ut hanc ipsam.epistolam a Sixto III. abjudicarent. Huic observationi accesserunt gravissima rationum momenta, vel quod dicendi ratio non satis conveniat Sixto quemadmodum illis facile liquet, qui hanc ipsam epistolam eum aliis monumentis ejusdem Sixti genuinis conferant; vel quod plurima ibidem legantur , quae e sonant eum aliis Isidori Μercatoris epistolis, ut ad exemplar illarum scripta haec epis Ia videatur, praesertim ad exemplar epistolae 3. Fabiano adscriptae , vel quod auctor epistolae usus acipareat verbis posteriorum Scriptorum, LeonisΜagni, Gregorii Magni. ut omittam leges Theodosianas, eisque adjectas Aniani interpretationes, vel demum quod integra haec epistola referatur integra ad commentitiam Bassi accusationem amversus Sixtum eundem Pontificem, cujus caussa Romae Synodus celebrata dicitur, Synodus sane, qu1m nulla unquam ratione adduci uspiam potuerunt eruditi Viri, ut
inter germana sacrae vetuitatis monumenta recenserent. Paucis expressi, quid universi de hac epistola sentiant , ut indicarem , quaenam Cis.1α. sit Gratianeorum canonum memoratorum auctoritas. Primus ex illis est canon I . eatu. a.
Cau. a. qu. F., in quo epistolae praecipuum argumentum continetur. Qui fictitiam v . s. hanc Sixti accusationem, processum judicii, acta integra, sententiamque adversus Bassum accusatorem prolatam, expendere voluerit, legat acta Concilii Romani , quorum tres editiones habentur in recentioribus Conciliorum collectionibus, s t meu tam barbara , squallidaque monumenta, dc procul a veritate aliena sne taedio . . ' Iesere
317쪽
3xa Pars seeoti . Caput XLI. Iegere poterit, aut nisi malit Scriptores historicos adire, qui non tam de hae eomtroversia sermonem fecerunt, quam eam tanquam imperiti alicujus opus rejicere
non dubitarunt. Auctor libri Pontificalis eadem, quae in hoc canone continentur, enarravit, a Mercatore deceptus, his verbis . Hic Sixtus Ill. pos annum unum, tamenses octo incriminatur a quodam Basse . Eodem te ire audiens hoc Valentinianus gustus jussit Concilium , cst fanssam Ssnodum congregari. Et facto conventu cum magna examinatione per judicium θnodicum purgatur a s 6. Episcopis , cu condemnatur Bastus a Ssnodo, tac. Post verba, quae leguntur in memorato canone io. , haec statim subsequuntur in epistola Pseudo-Sixti ad unam eandemque caussam pertinentia: Cum scriptum sit: Si quis erimen objicere voluerit, scribat se prius probaturum, edi alibi : Crimination Gahersus doctorem nemo recipiat; ta iterum: Siquis Episcopus, Presbire, aut Diaconus, ωeI quilibet clerici apud Epis opum a qualibet persona suerint accusati, quicumque fuerit, sive ille subIimis vir honoris, sive ullius alterius generis persona , qui hoc genus illa dabilis intentionis arripserit, noverit docenda probationibus , monstranda documentis se debere inferre: Siquis ergo circa hujusmodi personas non probanda detulerit, intellio se iacturam infamiae Astinere, ta sub magna excommunicatione exilio deportari . Hane sententiam paucis perstrinxit, imo etiam diversam reddidit Gratianus in can. 4. Cau. . qu. 8. ibi: Qui erimen objicis, scribat se probaturum ae qui non probaveru, quod objecerit, parnam , quam intulerit, ipse patiatur . Potius haec laudanda fuissent ex epistola 3. Fabiano Papae apud Mercatorem adscripta , ubi eadem omnino verba leguntur, iis adjectis, quae Gratianeo codici recens addiderunt Romani Correctores: quamobrem hodie idem canon Φ. Fabiano potius, quam Sixto adscribendus esset, quoties epistolae Fabiani, & Sixti apud Mercatorem fidem aliquam mererentur . At vero cum Mercator consueverit alienas cujuscumque aetatis sine delectu sententias suis epistolis interserere , non diu elaborandum est, ut archetypus inuic
tur. Uerba epistolae Fabiani depromsit ille ex interpretatione Aniani Sixto recentioris ad legem ii. Cod. Theodos de accusationibus, Zc verba Sixti depromsic ex lege 4t. Cod. Theodos. de Episcopis , quae etiam est Sixto posterior . Constitutio est Imperatorum Honorii, & Theodosii , cujus verba cum verbis Sirio tributis conferenda haec sunt: Si Episcopus . vel Presbyter, Diaconus, ta quicumque inferioris Dei Christianae lagis minister, apud Episcopum t squidem alibi non oportet a quali-εet persona fuerint accusati, sive ille subiimis vir honoris, sive ullius alterius dignitatis, sui hoc genus laudabilis intentionis arripiet, noverit docenda probationibus, mons anda Meamentis se debere inferre. Siquis ergo circa hujusmodi personas non probanda detes νis , auctoritate hujus sanctionis intelligat, se jacturae famae propria subjacere. ut damno pudoris, existimationis dispendio , discat Mi alienae verecundiae impune ins stari, saltem de cetero, non licere. Nam Icut Episcopos, Pre1byteros . Diaconos , cetero se , s his
objecta comprobari potuerint, maculalos ab Ecclesa venerabiti a quum es removeri . . . .
ita sinitis videri debet justitiae, quod appetitae innocentiae moderatam deferri jussimus
Eadem ferenda sentemia est de canone ra. cau. 3. qu. 6. Is legitur in epistola 3. Fabiano adscripta , cujus deinde verba idem Isidorus Mercator epistolae Sixit III. adsuerat. Verba Fabiani haec sunt: I 'Megrina vero judicia , salva in omnibus Apso-Ilica a oritate, generali sanctione prohibemus, quia indignum es ab extemis ut jud
Miur, qui provincialea, O a se aeuoι debet habere judices, ns Deris oppestatum. At
318쪽
de accusati ibi e mltra Provinciae terminos ace andi licentia non progrediatur; oportet enim illic eriminum favicia agitari, ubi sacinus dicatur admissum. Peregrina autem judicia praesentibus legibus coercemus. Unum adhuc me moratur in hae expendenda Sixti III. epistola. Nimirum intueor apud Gratianum nonnulla alia capita, quae cum hac ipsa epistola consonant, quae tamen sub aliis nominibus describuntur . Is est inter ceteros canon sci. Cau. a. qu. . , quem Concilio Romano Gratianus adscripsit , quemque jam expendi in 1. Parte cap. 4s. Is etiam est canon s. Cau. xx. qu. 3. , qui licet jure optimo nomen Praeseserat Gregorii Papae, tameta ad literam eisdem omnino verbis in epistola Sixti IlI. legitur, ex quo illud magis magisque liquet, epiliolam ipsam, quae Sixto III. tribuitur, ex variis reeentiorum laciniis fuisse inordinate congestam.
In recensendis Leonis Magni epistolis , temporis , quo scriptae fuerunt , ordinem sequar , ut accuratius plurima ex illis de perpta fragmenta expendantur: nisi tamen plures ad eundem scriptae epistolae exhibeantur: tum enim ipsa rei, de qua in illis agitur, adfinitas aliam methodum exposcit, illasque jungendas quodammodo suadet. Dabo autem priorem lacum libris sermonum . Ex libris Ser.
Can. s. Γη. s. ex integro semone supplemsus. Can. 6. es f. ε. consonat cum optimis exemplaribus. Can. s. cata. 24. qu. I. ex integro sermone supplendus. Con. 39. de parn. dist. 3. parum accommodus propsto Gratiari.
Ex epistola ad Episcopos Afri-wanos , alias
in Μauros. , Dubiae fidei . Can. s. dist. 6 r. paulla varius in dioerm exemplaribus . :Can. 8. dist. 61. jungendus cum can. s. dis. 6 I. Can. 3. GR. 78. reserendus ad canmem s. dis. 6s. Caen. 4. dist. M. non congruit Leonis temporibM. u. as. caia. t. qu. t. referendus ad canonem s. dist. fit. Can. 43. cau. t. qu. I. clam s cum can. 24. cau. as. qu. a. n. 28. c . v. qu. γ. ex integris epissiae exemplaribus δειν plendus . . Cas. 19. eata. F. π, 7. non idem est in diverss exemplarsius. n. a. . eas. 3. F. T. ex pluribuo epistolae laciniis com situs. Can. 24. cav. as. F. a. idem est cum ca'. q3. M. T. qu. I. n. 14. e . 32. P. s. non idem es in omnibus coIDUM.
319쪽
Narbonensem. iEx epist. x. ad Episcopos Per Campaniam , Picenum, &universas Provincias . Ex epist. 2.
ad eosdem. Ex epistola ad Anastasium Thessalonicensem.
Cas. 2. dist. 14. Iungendus eum reteris Dius epi Iae essititia. Can. xo. dist. 3 r. paullo varias in diversis exemplaribus. Can. 67. dist. so. consonae cum canonibus Carthagineobus. ω A. Heu Papae.
Can. t. ds. εχ. jungendus cum cari. 6 . cati. 1. qu. 1. n. a. dist. 86. omnino consonas cum epissa Leonis. Gn. o. cas. 1. s. I. jungendus cum c . I. dist. 62. n. 3 . cos. o. qu. I. perperam expotus a Gratiano, idem es eum can. 6s. de poen. dist. I. Cau. 8. cau. zo. qu. x. ex integris epistolae radicibus emenianduncin. 1. cas. 2 . qu. 3. paullo varius in diveor exemplaribas .
Can. 1. cas. 24. qu. a. apud recentiores Patres non receptus. i Gn. IT. cau. 27. qu. 2. referendus ad can. I a. cau. 32. qu. Σ.l Cari. Ir. cau. 3 a. que a. ex melioribus eo icthGs emendandus . Can. 22. cax. 32. qu. Σ. jungen in cum can. IT. cau. a T. qu. a.
Can. 14. cas. 33. qu. a. ex integra episola supplendas. n. 62. de paen. dis. I. eae integra epistola supplen M. Can. 6 s. de per . dist. t. ex epistola Leonis integra emendandus. Can. α. de parn. dist. s. poterioris etiam temporis disciplinae e formis . Can. 3. de paen. dist. s. conferendus cum cas. 4. de parn. dist. s.
Can. i. de poen. dis. 7. reserendus ad can. Q. cas. 32. qu. a.
Can. 38. de cons dis. 4. paullo varius in diversi codicibus. Can. II 3. de cons dist. 4. ex duplici Leonis rescripto compestius. n. xo. dist. 46. ex optimis codicibus emendandus. Can. t. dis. s.. idem es cum can. 21. ejusdem distinctionis. Can. ar. di . 34. ex integra episola supplendus. Co. T. ca . 14. qu. 4. paullo varius in diversi exemplaribus.
Can. r. dist. 3 a. ex integra epistola supplendus . Can. 6. dist. 4s. ex integra epistola supplendus . n. I9. dist. 63. eae integra epistola supplendus. Can. 36. dist. 63. ex integra epistola supplendus.
n. 4. dis. 6s. consonat eum integris epistolae exemplaribus . Can. 24. cas. a. qu. 6. consonat cum integris epi in exempIaribus. Can. 8. eas. 3. ν. 6. ex integra epistola supplendus . Can. 32. cau. I. M. t. aliis disciplinae ecclesasticae monumentis es,
320쪽
Ex alia ad eun-Jdem epistola. iEx epistola ad Ianuarium Aqui triensem, alias ad Iulia
Ad Episcopos Provinciae lVientaeasiis in HGallia. Ad Dioscorum
Siciliae. lEx alia epistola Cad eosdem . hEx epistola Cad Flavianum bConstantinopo llitanum. LAd Pulcheriam Augustam. ἰ
Can. I. cas. 1. o. 1. ivngendus cum can. a. cas. 26. 'gu. 7. n. 17. cau. T. qu. I. idem est cum can. s I. caυ. I. qu. 1. n. a. cm. 36. P. T. ex optimis exemplaribus emendandus.
O . I. cas. 34. qu. I. Iustinisai constitutionibus confirmatus. Can. 42. cau. 1. μ. 1. juvendi Imul , atqse ex integra Can. a. cati. 1. qu. 1. H epistola supplex i , necnon emen Can. 21. -υ. 3. F. 7. L dandi. Can. 7. dist. 29. ex integra epistola supplendus. Can. a . dist. 63. ex ipsa epistola emendandus .
Can. 16. cas. 24. qu. I. jam a Romanis Correctoribus emendatus. n. si . de cons. dist. I. - aliis codicibus emendandus. Can. ro. dist. xx. iungenua eum aliis capitibus infra laudatis. Can. a. cas. 21. ρυ. I. paullo varius in divero exemplaribus. Can. ra. de eons dis. 4. ex integra epistola emendandus . Can. 13. de cons dist. q. ex integra epi Ia sunt tua , mensi