장음표시 사용
321쪽
et εEx alia epistola Cad eandem. LEx epistola ad σClerum,& Po'
Pars secunda. Caput πια Gn. 2I. cas. 13. qs s. ex integra epistola supplandus. Can. 3. dist. 38. ex integra epistola supplandus.
Can. 38. de cons dist. a. ex pluribus veterum Patrum sententiis compestus. Ad Anatolium ConstantinoPo litanum aEx alia epistola C Can. 6. dis. . . ex integra epistola supplodM . ad eundem. Can. 3. eas. as. qu. i. ex integra epistola supplendus. -l Cas. 68. eam. r. qu. r. a Gratiani proposto alienus. Ex alia ad s Can. 34. cas. 24. quaest. 3. passio varius in diversis exemplo
eundem. νUM. Ex epistola ad I Can. a. eas. 2 s. quaest. 2. a Gratiano corruptus. Μarcianum ia Can. I . cas. as. quaest. R. idem es cum canone a. cos. 23. Augustum . quas. 2.
Ad Theodorum C Can. to. cau. 26. qu. 6. I iungendi smia, σιμε μ integri Forojuliensem, Gn. 49. de paen. dist. r. 'epistola supplendi. Ad Theodore. C tum Cyrensem. 1 s. cov. 6. ς . 1. congruit illius temperis adjunctis. Ad Leonem. C Augustum. 1 u. - 9- ς I, 3. ς γ. 1. ex iste is epistesa eodicibus emendansit. Ad Leonem CEpiscopum Ra-κ Gn. Da. de cons dist. 4. varius in diuersis exemplaribus. vennatem. LAd Episcopos CGermaniae, a Cas. 4. dist. 68. Concilio Hispalis II. potius tribuendus.& Galliae. Ad Galerium V Episcopum Can. 33. cas. 33. qu. x. falso Leoni seu L, seu IV. inscriptus. Tripolitanum. L .. . C Q. Ta. es Dii ι Concilii Romani Eugenii II. . Adaiciuntur. Leonis IV. t Cay. 16. cau. 3. εω. s. versmisisι es Leonis III.
322쪽
AD oppugnandas haereses, quae universis fere taculis Ecclesiam turbaverunt ,
Deus optimus Maximus fidelibus suis ita coosuluit, ut Viros optimos, quos Propemodum natos ad rem illam dixeris, misisse perpetuo videatur. Quemadmodum itaque adversus Arianos Athanasius, adversus Nestorianos CyriIlus Alexandrisnus, adversus Pelagianos Augustinus mirifice insurrexerunt, ita adversus Eutychianos egregie decertavit Leo oognomento Magnus, patria sive Tuscus suerit, sive Romanus, disputent illi, qui otio plurimo fruuntur Vir non mediocris ingenii. in rebus autem sive sacris, sive civilibus, ac publicis apprime versatus. Ut enim abs juventute Romanae Ecclesiae addictus fuerat, ibidemque Archidiaconus ordinatus , frequenter debuit Romanorum Pontificum extra Urbem legationes suscipere, non ad Episcopos tantum missus, sed ad diversarum gentium Principes, ea aetate, quae erat valde dissicilis toti quidem Europae , sed praesertim Italiae . Quassabant Romanum Imperium jam post Theodosii senioris obitum Gothi, qui Duce Ala- Tico Romam ipsam cepere, exinde etiam in plures Italiae Provincias irruperunt. GaIlia universa, & maxima Hispaniae pars ab imperio divisa fuerat . Praeterea barbarae illae gentes, quarum jurisdictioni Occidentales Provinciae obtemperare cogebantur , Arianorum erroribus haerebant, S quemadmodum in Oriente nondum perierant Nestoriani, ita nec in Occidente Manichaei. In Hispania adhuc Priscillianistae haereseos suae virus in vulgus spargebant, ut sileam de Pelagianis , vel
Semipelagianis, qui recenti doctrina fidem, religionemque corrumpere satagebant. His omnibus accessit nova Eutychetis haeresis, qui Orientales sere omnes viros eximios olim Neitorio adversatos in suam sententiam facile detoisit. Hac durissima tempestate florebat Leo Maximorum Pontificum lateri quodammodo adhaerens, eosdemque adjuvans, quo in munere tantam sibi laudem apud Romanos conci .liavit, ut mortuo Sixto III., licet absens, Pontifex Maximus electus communi suo fragio fuerit anno 44o. , non enim aptiorem reperiri posse arbitrati sunt, qui tuno. Romanam , imo universam Ecclesiam regeret. Quam dignitatem ubi Leo susce- Pit, incredibile propemodum est, qua vigilantia communi omnium expectationi satisfecerit. Ejus opera, & alacre ingenium, & doctrinam eximiam , & rerum agendarum prudentiam exhibent, quorum etiam stylus maxime, M ubicumque com formis est, & ma ineleSans . .
Sermones, sive homiliae, publice habiti a Leone numero plurimi sunt, quibus Cafi. s.
sanctus Vir populum sibi commissium instrueret, aut ne a fide diverteret, aut neta a recta virtutum via deflecteret . Inter hos eli sermo t. de jejunio Pentecostes νerius fragmentum refertur in can. s. dist. 76. , ubi notatu dignum est , eam ,
qua ibi affertur, rationem, ut popul a Post acceptum Sancti Spiritua donum jejin
323쪽
3rs Pars secunda. Capus xLLI. nium celebret, non unam esse, qua Sanctus Leo inniteretur: sed asam, meo judicio potiorem, quam Gratianus non retulit. Hanc declarant leonis ejusdem verba immediate sequentia ibi: Quae ob hoc quoque sudi us exequendo es, ut illa
in nobis , quae hae die Ecclesiae divinitus sunt collata, permaneant. Templum enim
facti Spiritus Sancti, cae majori, quam unquam, copia divini fuminis irrigati nialis debemus concupiscentiis vinci, nullis vitiis possideri, ut virtutis habitaculum noua Acontaminatione pollutum.
Sequitur apud Gratianum canon 6. diit. 76. Is hahetur in sermone. 8. de Ieiunia decimi mensis, ubi expenditur illud Christi Domini monitum Lucae ai. Cavete . ne forte grasentis corda vestra in crapula, eae ebrietate , cogitationibus saecularibua . Verba canonis consonant cum codicibus Leonis, nisi inrte quispiam varietatem. quandam agnoscat in illis verbis, incessabiti tuba, pro quibus aliqui codices exhibent iacessabiliter. anon F. cau. 24. M. r. Iegitur in sermone quem in die annivinario ἀ- sumtionis suae Sanctus Pontifex habuit, ubi, ne videretur sibi gloriolam quaerere, totus in Apostoli Petri laudes erupit, cujus Sedem tenebat, ita scribens et Uerio
tamen nobis, ta excellentior erit causa laetandi, s non in nostrae humiιitatis ec μινιμ tione remoremini, cum multo utilius, mutioque sis dignius ad Beatissimi Perri Apostoli gloriam contemplandam aciem mentis attollere, edi hunc diem in illius poti mum τι-neratione celetrare , qui ab ipso omnium charismatum fonte tam copia s est irrigationibus inundatus, ut cum multa sesus acceperit, nihil in quemquam Ine illius participaιionerra serit. Mitquam vero tradiderit, omnibus Christi Sacerdotibus, totique Ecclesi e praeesse Petrum vice Chri iti Domini, qui velati Princeps Ecclesiae praeest, ita subdit II movit quidem etiam in alios Amsolos jus potesatis istius, ta ad omnes Eccles
Principes decreti hujus constitutio commeauit; sed non frustra Mi eommenda/ur, quod amnibus intimetis. Petro enim ideo sngulariter credituν, quia eunais Eecisae Maor bur Petri forma praeponitur. Manet ergo Petri privilegium , ubicumque ex it 3 fenu orquirate judiciam. Nec nimia es mel semeritas, via remissio, ubi nihil eris ligarum,nibi ι solutum, nis quod B. Petrus aut solveris, aut ligaverit. Instante ausum Hs
sua Dominus , quae discipularum erat turbatum constantiam , Simoni inquier Simon eae Δωanas exposulavit vos, ut cerneret , Aut tritieum. Ego autem rumi pro te, ut non deficior fides tua : ω tu aliquando conversus e firma fratres tuos, ut neu intretis insensatiouem. Commune erat omnibus Amsolis periculum de tentatione formidinis, diu πα protectionis asellio pMitre indigebant; quoniam diabolus omnes exagitare, omnea c
suetas elidere, M tamen hpecialis a Domino Petri cura suscipitur , eae pro Ide Petri
proprie Iupplicatur , tamquam aliorum satus cenire si futurus, s mens Principis victa non fuerit. In Petro ergo omnium sortitudo munitur, eae divinae patia ita ordinatu auxilium , ut Irmitas, quae peν Chrsum Petra tribuitur, per Petrum Apostolis cons να- . Volui plura ex Leonis sermone adjicere fragmento Gratiani, ut apertius liqueret, quali interpretatione illustrandus sit memoratus canon s. cau. 24. qu. A., ut agnosceret hinc unusquisque Sedis Romanae Principatum jam ex antiquissima Patrum traditione demonstratum, ut scrutarentin alii, quales habendae sint, &quomodo invicem conserendae Petri, ac ceterorum Apostolorum dignitates , ω qua Propterea ratione conferri invicem possint di Romani Pontificis, di ceter rum Am illi tum inferiorum potestates . Illud quoque observandum videtur, eumdem emonem laudari etiam ea sermone a. Leonis Magni in testivitate Sanctorum
324쪽
tum plura desumta ex sermone 3. ab eodem Leone habitis in anniversario suo, dubitandum non est, sermonem illum a., qui habitus dicitui in festivitate Aposto-Iorum Petri & Paulli, non Leoni, sed alii cuipiam auctori tribuendum esse. Canon 39. de men. dilL 3. legitur eisdem verbis in sermone set. , qui tertius est de passione Domini. Illic totus est Saninas Pontifex, ut populo proponat rectissimam credendi normam, nequis aut in Nestorianorum, aut in Euthichianorum haeresim prolabatur. Ait unam quidem in Christo esse personam, duas vero
naturas , quibus demonstrandis peculiares erant notat, ac characteres; id inter cetera singulare, ut humana natura passione, divina vero resurrectione redermionem nostram operata fuerit. Et se, inquit Leo, at omnium redemtionem utebatur mal tia persequentiam , se in mortis ejus o resurrectioni que saeramento etiam interfectores μι
ostent I alvi esse, s crederent; unde seeIestiis omnibus juda, ω infelicior extitisti, quem
paenitentia revocavit ad Dominum, sed desperatio traxit a. I ueum: Expectasses consummationem criminis tui, ω donee sanguis Christi pro omnibus funderetur peccmori has, informis tecti suspendium distulisses. Haec sane verba apud Gratianum relata Pa vim Gratiani proposito accommoda videntur.
De epistola ad Africanos Episcopos, alias ad Mauros.
Inter epistolas Leonis Magni dedi priorem locum illi, quae inscribitur ad Episcopos Africanos Provinciae Mauritaniae Caesariensis, quod ignotum sit, quo tem re a Leone ea scripta fuerit, imo, quod mihi verosimile admodum sit, eamdem fuisse Leoni suppositam, aut saltem ita dubiam esse, ut satis firmum ex ibia Ecclesiasticae disciplinae praesidium obtineri haudquaquam possit. Revera licet hodie in Iustelliana editione Dionysii Exigui cap. 4s., quod pol tremum est, habea-zur , olim tamen in codice Dionysii Exigui non extitisse, saltem prout hodio te Bitur, plura facile probant. In primis enim Dionysius Exiguus praefixit operi suo quendam indiculum, cujus verba in singulis subinde capitibus repetiit omnia. Ne uno quidem mutato apice: at ubi agitur de hac epistola diversa plane est ab indiculo inscriptio capitis 49. Ita enim in indiculo legitur numero 49. Leo Episcopis Mauris de eo se patione, ει disciplina eanonum, ne indebite , fel inordinate ad Uur laeuum aliquis praesumat accedere. At deinde in inscriptione capitis 49. haec habentur : In caussa Lupicini Episcopi Leo universs Episcopis peν Caesariensem Mauritaniam constitutis . Quod vero magis suspicionem hanc falsi augere videtur, in epistola ipsa de Lupicino vix aliqua leguntur in fine: cetera, quae plurima sunt, ne levissimum quidem verbum, ad Lupicini caussam spectare possunt. Praeterea destituitur haec epistola apud Dionysium consulari nota, hac tantummodo adjecta subscriptione. D ea quarto idus Augusti. Αst non haec erat Dionysio consuetudo, qui solebat notas Consulares adjicere , cum copiam haberet, dum Romae moraretur, decretales Summorum Pontificum epistolas vel in ipso iste etiam authographo contemplandi. Praeterquamquod id moris fuit Dionysio, ut epistolas, quas referebat, decrem tales , etiam breviores distinctis capitibus exhiberet. Unam hanc Leonis epistolam minime brevem uno orationis contextu delineasse proponitur. Quod si ceteras hujus epistola editiones, qua post Dionysianum codicem facta sum, sive in imprese
325쪽
3xo Pars secunti . copis XLII. sis, sive In Μss. eodicibus vetustis observemus, omnia eo vel magis data , εὶ
undequaque incerta deprehendemus . Quippe eadem, quae apud Dionysium Exiguum leguntur, descripta sunt in aliquibus, in aliis addita non pauca, in aliis nonnulla omissa; in aliis demum multa, quasi Leonis essent, exarata sunt, multa autem, quasi notae marginales adjectae, multa ad calcem adposita, quas omissa in prioribus, vel quasi de illis dubitasset Amanuensis, aut Typographus, quemadmodum demonstrat Paschasus Quesnellius in notis & observationibus in epistolam l. Haec generatim dista sussiciant, multa enim inferius observanda remanent in Gratiani canonibus iblustrandis, in quihus utar potissimum Labbeana editione , uIpote quae magis vulgaris est, adjiciens tamen, qua ex Dionysii Exigui, aut Queinellii editionibus opportune adnotanda videbuntur.
Exorditur Leo signifieans Episcopis Mauritaniae Caesariensis, audivisse se maximi cum dolore, eos in illa Provincia Antistites ordinari, qui nullatenus eligi poterant: mirantes , inquit, tantum apud vos per occasonem temporis impacati hic est canon s. dist. 61. aut ambientium praesumtionem, aut tumultum valuse popularem, tit indignis quibus1se , ω longe extra sacerdotale meritum constitutis pastora/e fastigium igubernatio Ecelsae erederetur legunt alii dederetur . dion est hoc consulere populis, sed nocere, nec praestare regimen , sed augere discrimen . Integritas erim prodentium salas est subditorum , ly ubi est incolumitas obedientiae, ibi sana es forma doctrinae .
Principatus autem haec eadem repetit Gratianus in can. 2 s. Cau. 1. qu. 1. γ, quem aut seditio extorsi, aut ambitus occupavit, etiamsi moribus , atque actitas non offendat,
ipsus tamen initii sui est perniciosus exempla', ei difficile s, ut bono peragantur exitu, quae malo sunt inchoata principio. Quod s in quibus ιibet Beelox gradibus providenser,
scienterque curandum es, ut in Domini domo nihil si inordinatum , nihilque praeps rum , quanto magis elaborandum est , ut in electione ejus, qui supra omnea gradus erest tuituν , non reretur ' Nam totius familiae Domini satus , θ' ordo nutabit, s quod requi. ritur in eo ore, non inveniatur in capite. ibi est illa B. Paulli Apostoli pre bisuerum Dei emistia praeceptio, qua in persona Timothei omnium Sacerdotum chrissi numeris erudituν, ω proinde unicuique nostrum dicitur: manus eiro nemini 1 6veris, neque . communicaveris peccatis alienis r Quid est cito manus imponere haec eadem repetit Gratianus in can. 3. dist. 78. nis ante aetatem maturitatis, ante tempus examinis, ante meritum laboris apud Dionysium legitur r ante meritum oberientiae , laboris ante expeνientiam disciplinae sacerdotalem honorem tribuere non probatis Τ Et quia eseommunicare peccatis alienis , nis Ei talem sta ον inantem , qualis est ille, gur ner
meruit ordinari' Sicut enim boni operis Ibi eo arat fructum , qui rectum sectatu apud Dionysium , & Quesnellium legitur tenet in eligendὐ Sacerdote judicium, ita gra, vi semetipsum aDit damno, qui ad suae dignitatis i. ollegium sublimat apud Diony suin legitur , qui in suum Collegium adsumit indignum. Non enim legit Dionysum non e is cujusquam persona pretem strendum est , quod institutis apud Dionysium habetur in statutis generalitas cominetur, nec putandus ess bonor ille legitimus, qui fuerit de praevaricatione eouatus . Apud Dionysium, & Quesnellium legitur: qui
fuerit contra divinae legis praecepta collatus. γ Dicente enim Apscio ore. Pergit in his Leo recensens qualitates Sacerdotum divina ipsa lege per Apostolos, perquα. veteris testamenti exempla constitutas, inter craera monet, ut bigami, aut illi, qui viduam duxerunt, a majoribus Ecclesiae gradibus arceantur. Verba Leonis integra non exhibeo, quum omissa fuerint a Gratiano, cumque sine illis adhue integra adpa
326쪽
De Leone Magra. 3 adpareat Summi Pontificis sententia. Prosequitur deinde Leo his verbis a Grati
no relatis in dicto canone s. Merito Sanctorum Patrum venerabiles soctiones , cum de Sacerdotum electione loquerentur, eos demsm idoneos sacris admini rationibus censuerunt, quorum omnis aetat a puerilibus exordiis usque ad provectiores annos μν dAsciplinae Ecclesastitae sipendia eucurrisset, ut unicuique testimonium prior vita praeberet; nec posset de ejus provectione dubitari, cui pro laboribus multis, pro castis moribus, pro actibus strenuis celsoris loci praemium deberetur apud Dionysium Exiguum paullo aliter habentur haec. imo & posteriora omittuntur ibi: Merito Beatorum Patrum venerabiles sanctiones, eum de Sacerdotum electione loquerentur, eosdem ut idoneos sacris administrationibus censuerint, qui multo tempore per svulos osciorum gradus proiecti experimentum sui probabiis praebuissent, ut unicuique testimonium visae suae actuum suo. rum ratio perbiberet . Si enim No. Si enim ad honores mundi Ine suffragio temporis, Me merito ιabori, indignum es pervenire, est notari ambitus solent, quos probitatis documenta non ad uvant, quam diligens , edi quam prudens habenda es dispensatis diuis rum munerum, risium dignitarum, hic desinit Gratianus in memorato cano. ne s. . sed sequentia verba praecedentibus necesIario nectenda nonnullis paullisper immutatis retulit in canonem 3. dist. 6I., propterea ad integram epistolam exi- α'. e. gendum ne in aliquo apostolica, eae canonica decreta visentuν, ω his Ecelsa Domi si ni regenda eredatur, qui legitimaram institutionum nescii, est totius humilitatis ignari non ab infimis sumere incrementum , sed a summi/ vesunt habere principium, cum valde iniquum si, est absurdum, ut imperiti magiscis, novi antiquis , est rudes praes
Poit pauca quaedam prosequitur auctor epistolae his verbis I Cum erra inter vos Cis. 18.eantum saluerint aut studia popularium, apud Dionysium legitur popularum , aut ambιιυι βρονborum, ut non solum ιaicos, sed etiam secundarum uxorum viros, aut viduarum maritos ad Uscism cognoscamus pastorale provectos , nonne apertissimae exigunt caωθα, ut Ecclesiae, in quibus sa commissa sunt, judicio severiore purgentur , ω.nos solum in tales Praesulas, sed etiam in ordinatores eorum ultio competens proferatur 7 Sed circumstat nos tine mansuetudo elamentiae , hinc censura justitiae. Bι quia universae viae Domini mureicordia, eae veritas, cogimur secundum Sedis Apostolicae pietatem c apud Dionysium legitur r Sedis Apostolicae pietate eompellimur γ, ita n ram temperare se eeuriam , iat trutinato pondere delictorum, quae con ι non uniua ese mensurae, quaedam doniamus apud Dionysum credamus utcumque roteranda , quaedam vero penit amputanda . Eos enim, qui veι secundas nuptis inierunt, vel viduarum se conjugio δε- clarunt, nee Apostolica, nee Legalis auctoritas nomine legalis auctoritatis intelis tige hoc in loco Levitici praecepta cap. ai. vers. I 3. & 14., cui consohat caput 44. Ezechielis vers. 22., de hac enim legis veteris auctoritate superius verba secerat auctor epistolae Deeνdotium obtinere apud Dionysium obtendera permittit: est muIto magis illam , s fuerit vesro judicio confutatui, qui, Aut ad nos relatum es, Garum smui est maritus uxorum, vel sum , Dionysius situm γ, qui a prima υκ re dimidus alteram duxisse perhibetur, privandum honore decernimus. Posteriora haec verbar priva tam bonore decernimus, apud Dionysium Exiguum desiderantur . CGeos vero, quorum provectio hoc tantum reprehensonis incurrit, quod ex Iairis ad oscium Episcopale deIecti sunt, neque ex hoe, quod uxores habeant, possunt esse eu abiles, susceptum sacerdoιium tenere premittimus e non praejudicantes Apostolicae Sedis statutis , nec Praedecessorum nororum, norisque decretii, quibus salubriter saturum es c apud Di Tom. n. S s nysium j
327쪽
322 Pars secunda. Cont XLII. nysium ita legitur: Non praeiudicantes A solicae Sedis statutis, nee Beatorum P
trum regulas resolventes, quibus salubriter constitutum est dic., quod sane referendum est ad cauonem a. Concilii Nicaeni, & ad caput 8. & io. epistolae Stricii ad Himerium eum aliis similibus ne primum, veι secundum, aut tertium in Eccles gradum quisquam ιaicorum quibusIibet suffragiis fultus ascendat, priusquam ad hoc in
ritum per legitima augmenta perveniat. Quod enim nunc utcumque patimur esse veni
is , instrum postmodum esse non poterit, I qui quam id, quod omnino interdicimus, usum pare praesumserit, Dionysius usurparit , quia remisio peccati non dat licentiam de
IisqueMi, neque quod potuit aliqua ratione concedi, fas erit amplisi impune committi. Integra haec verba erant a Gratiano describenda in can. 18. Cau. a. qu. T. , in quo paucis Leonis sententiam complexus est.
Quae huc usque descripta sunt, afferunt nonnulli facilius posse tribui Leoni Μagno, quam cetera subsequentia , sive quod ibidem stylus Leonis adpareat, sive quod eadem in omnibus melioris notae codicibus habeantur , sive demum quod haec consonent cum indiculo Dionysii Exigui praeposto omnibus epistolis Pontificum, quas collegerat, ibi e Leo Episcopis Mauris de consereatione, edi disciplisa canonum, Mindebite, inordinate ad Clericatum adiquis praesumat accedere. Itaque in aliquibus tantum codicibus haec subsequuntur, postquam dictum est, providentissima canonum C '' decreta non debere violarit Quae enim certarum remismus cos eratione caussarum , . ν antiquis deinceps custodienda sunt regulis, ne quod ad tempus pia lenitate concessimus, Vers justa pos haec ultione Festamus, in eos specialius, eae propersus commovendi, qui in Episcopis ordinandis Sanctorum Patrum statuta neglexerint, edi qu's refutare debuerant,
' μ' consecrarint. Haec retulit Gratianus in canone sto. cau. a. qu. I. vers. Ω α enim,
nam quae in principio ejusdem canonis leguntur, ad aliam epistolae partem spectant, quemadmodum inserius demonstrabo. Quamquam vero eadem verba apud Dionylium Exiguum legantur, tamen gravis suspicio est, qua a Leone postrema a judicentur , sive quod omittantur in aliis codicibus optimae notae, quemadmodum observavit Questellius, sive quod phrasis Leoni eonvenire non possiti. Etenim Leo non est credendus usurpata illa verba speciesius ει propensus commmendi, ut significaret, se gravius animadversurum; nimirum latinis sicut vox propensus idem significat ac libentius, sive majore cum benevolentia, ita prepensus commoveri idem significat majore benevolentia aliquem prosequi , quae sane interpretatio Leonis
. i. Quae immediate sequuntur, duobus in locis retulit Gratianus, idest in can. 43.
u. 1. eau. I. qu. I., & in can. 2Φ. cau. 2 s. qu. a. his verbis legenda: inde Asig Episcopi talem consecraverint Sacerdotem, qualem non liceat etiams aliquo modo damch. . .. num proprii honorit evaserint, ordinationis tamen ius ulterius non habebunt, nee ei s cau. xs. cramento intererunt, quod neglasto judicio immerito maestiterunt. Habentur haee quidem
D. . etiam in codice Dionysii Exigui, sed in codice Que elliano desiderantur, quem- . .. modum etiam ea, quae Gratianus descripsit in can. 4. dist. 8o. Verba ipsa nonias. go. refero , cum Gratiani codex aliis codicibus apprime consonet. Tantum dixero, huic deerem caussam dedisse Restitutum quendam Episcopum, qui conquestus fer tur apud Leonem, quod in ejusdem Dioecesi plurimi numero Episcopi ordinati fuissent. Sed cum ibidem Dioecesis nomen usurpatum legatur, exinde nonnulli erinditi viri magis, magisque apocrypham hanc epistolae Partem censuerunt, etenim apud Sanctum Leonem, vel ejus Praedecessores Diincestos nomen nondum fgnim cabat
328쪽
De Leme Magno. 3 3cabat locum illam , Intra quem unius Epistopi potestas, ac iurisdictio continetur.
Quod vero magis, ac magis spuriam esse hanc epistolae partem suadet, ad ipsam rem pertinet, & caussam a Rei tituto propositam . Inquit Restitutus in Africae Provinciis vilescere coepisse ordinem Episcopalem, ex eo quod tunc temporis is Moderata facilitaιe ordinandi superflua multiplicatione Sacerdotalis dignitas minueretur. At vero quando tunc temporis Uandali barbara gens universam Africam occupaverant , quorum exercitus universas Ecclesias suideque vertebat, incredibile est tot numero Episcopos ordinatos fuisse, quum vix in insignioribus civitatibus E elesiam sibi creditam Episcopi regere postent, aut in Ecclesiis viduatis vix clan culum , de furtim in Iocum decedentium Episcoporum alii subrogarentur.
De canone 14. Cau. 32. qu. s. non est concors codicum omnium striptura.
Alicubi enim, uti in codice Dionysii Exigui, post memoratam Restituti caussa u. s.lta immediate legitur : De his autem, quae in sacro virginitatis proposto censi ut
harbaricam pertulere violentiam, integritatem pudoris non animo, sed corpore perdiderum , ea nobis videtur servanda moderatio, ut neque in viduarum d iciantur grata, nec in sacrarum, edi perseverantium virginum numero censeantur: quibus si in omnibus virginalibus perseveram, EP castimoniae jesiditatem mente custodiunt, sacramentorum non es neganda communio, quia injustum es , tuas in eo vel argui, veι notari, quod non
voluntas amittit, sed vis hostiau eripuit. Deinde post haec Dionysii Exigui epiliola nihil aliud exhibet, quam quod spectat ad caussam Lupicini Episcopi, de qua nihil heic adjicio, quum nihil ad eam pertinens apud Gratianum inveniatur. Aliter sese habet Questellianus codex, in quo post verba canonis aO. Cau. I.M. 7. subjiciuntur caussae Donati Saticinensis, Maximi, Aggari, & Tyberiani, omissis omnino nuper relatis Dionysiani codicis verbis, sed post haec omnia ita legitur: Idae au-sem famulae Dei, quae integritatem pudoris o pressione barbarica perdiderunt, laudia
Itores erunt in humilitate, ae verecundia, si se incontaminatis non audeant comparare virginibus . uuamvis enim omne peccatum eae voluntate nascatis, potuerit corru'cione camis mens invita non pollui; minus tamen hoc illis oberit, s quod potuerunt animo non amittere, doleant se vel corpore perdidisse. Haec potius verba consonant Cum capite Gratiani, quam verba memorata codicis Dionysiani. Quis vero tria hac codicum varietate adeo divinus erit, ut unum codicem alteri praeferat, aut adeo de opinione sua securus, ut alterutrum codicem recipiendum asseveret Τ Albter etiam sese habent vulgares Conciliorum codices: qui primo loco exhibent memorata verba codicis Theodosiani, deinde caussam Donati Saticinensis, caussam. item Maximi, praeterea caussam Aggari, & Tyberiani : di postrenio fere loco exhibent caussam famularum Dei, quae integritatem pudoris opprellione barbarica Perdiderunt, eisdem omnino verbis codicis Quesnelliani memoratis, ad quae cano Gratianeus refertur; quasi Leo Magnus bis in eadem epistola de eadem re verba fecerit ordine non servato. At vero exinde facilius eruimus, codices hujusmodi do pravatissimos esse. Supersunt adhuc ex hac eadem epistola depromit canones is . & ao. princ. cau. Γλη- p. 1. qu. 7. nam de canone ao. vers. Quae enim jam superius sermonem habui , di , 'I' versiculi verba in sua sede collocavi. sed hic rursus observanda varietas codicum.
Si Dionysii Exigui codicem consulas, nihil ibidem reperies, quod pertineat ad caus P. . ias Donati, & Μaximi, de quibus in dictis canonibus agitur. Si codicis estet simi fidem quis sequi adamaverisi hos canones junget cum Cis. 13. Cau. 1. qu. 7.
329쪽
324 Pars seeunda. caput XLII. Assumatur idem emon x8., qualis superius exaratus est , & post illa verba e fas
erit amplius impune eommitti, ita legendum erit cum inestellio: Donatum autem.
Salicinensem c hie est canon sto. ex Novatianis, cum sua, ut comperimus, pIebc eonversum , ita dominico volumus gregi prodere , ut Ioelium Idei suae ad nos meminerit dirigendum, quo ει Nouatiani flogmatis damnet errorem, ω plenissime confiteatur eatholicam veritatem . Maximum quoque ex laico hic est canon 39. Iicet reprehen biliteν ordinatum , tamen F Donatista jam non es, θ' a stiritu schismaticae pravitatis alienus, ab Episcopiat, quam quoquo modo adeptus es, non repeIlimus dignitate, ita ut S ipse Ioelio ad nos edito catulleum se esse manifestet. Vulgatae Conciliorum tabtiones , inter quas Labbeana, hosce duos canones exhibent Post ea, quae de vidi ginibus barbaricam vim passis constituta leguntur. In hac varietate codicum nullum satis firmum erui poterit argumentum , ex quo canonum illorum auctoritas adseratur . Unum interea ad coronidem harum in istam epistolam observationum adjecero; nimirum post Dionysi Exigui Collectionem Fulgentium Ferrandum Carthaginensis Ecclesiae Diaconum breviationem canonum edidisse; item Crist nium Episcopum Africanum simile breviarium canonicum composuisse I utrum que autem Dionysii quidem canones adjecto auctoris nomine paucis perstrinxisse, nullam vero, ne minimam quidem, mentionem fecisse hujus epistolae Leonis ad Afri. Canos , quod sane inverosimile videretur , si temporibus B errandi, aut Cristonii
epistola Dionysiano eodici adjecta jam fuisset. Etenim hi Collectores Africani
omittere minime debuissent talem epistolam, quae ad Africanas potissimum Ecclesias perticebat. Igitur aut integra haec epistola inter apocryphas facile recense bitur, aut plurimum depravata erit agnoscenda, quod nemini novum videri poterit , commode ex vetustis Ecclesiae monumensis agnoscenti, quantus fuerit Leonis Magni temporibus falsariorum ausus, quemadmodum manifeste probant in Concilii Chalcedonensis tunc celebrati, imo probat Leo ipse, testatus etiam sua
aetate corruptam fuisse epistolam, quam ipse scripserat ad Flavianum.
De epistola ad Rusticum Narbonensem.
Rusticus Narbonensis in Gallia Episcopus, ad quem Leo Μagnus scripsit, Isidem est, quem S. Hieronymus ad monasticam vitam instituerat; Postquam enim In monasterio probatus ad Clericatum promotus est, tantum profecit in Ecclesiasticis ministeriis, ut Narbonensis Ecclesiae Antistes inauguratus fuerit. Verum in Episcopatu ob maximas & gravissimas, quibus angebatur , curas taedio adsectus, Prope erat, ut dignitatem abdicaret. Miror autem, ita scribit ad ipsum Leo, d
Daionem tuam in tantum scandalorum quacumque occasone nascentium adverstate tur,
ri , ut vacationem ab Episcopatui laboribus praeoptare te dicas, ta malle in Mentio, atque octo vitam degere , quam in his , quae tibi commissa sunt, permanere. Praeter a xias Episcopatui inhaerentes sollicitudines, quibus modo ab haereticorum ausibus defendendi fideles erant, modo moribus informandi, modo ad disciplinam Ecele. siasticam custodiendam excitandi, res erat tunc maximi momenti Arelatensis Ar chiepiscopi nova dignitas, qua idem Archiepiscopus ceteris Galliarum Μetropolitis praeserri se studebat in solemnioribus praesertim, sive nationalibus, Galliarum.
ῖς eiciem regulas praestituere. Revera jam a temporibus Zosimi, be
330쪽
De Leone Magno. 3as Boni reii Romanorum Pontificum inter memoratos Episcopos subortas fuisse simultates quasdam liquet apud historicos, quae inter Rusticum Narbonensem , & Hil rium Arelatensem acriores extiterunt. Quamobrem Icimus in pluribus Conciliis , quae Hilarius ex variis Galliarum Provinciis collegerat, Rusticum minime intervenisse, ratum, ut arbitror , dignitati suae, non parum derogatum iri , quoties Arelatens Episcopo veluti obnoxius paruisset. Videsis Acta Concilii Regeasis , Mausicani I., Vasensis I., & Arelatesiis II. Quoniam vero in hisce Conciliis omnibus multa utiliter constituta fuerant ad disciplinam Ecclesiasticam pertinentia , de quibus apud Gallos dubitatio erat, non meliori ratione & sibi, & Ecclesiae siue consulendum putavit Rusticus, quam si de eisitem Romanum Antistitem interrogaret. Vel enim Romani Pontificis rescriptum conforme futurum erat synodalibus HiIarii decretis; & tum Rusticus synodalia decreta servando , auctoritati suae detrahi non censebat, nimirum non illa custodiebat, quasi Synodi Gallicanae , sed quasi R
mani Pontificis sententias: vel rescriptum Romani Pontificis difforme futurum erat, aut etiam sorte contrarium synodalibus statutis ; tum vero occasionem sibi optimam exhibitam lubens arripiebat Rusticus, qua majori fretus auctoritate Arelatensis Episcopi actis obsisteret. Itaque quod Leo Magnus epistola sua Rustico . Narbonensi respondit, illud ipsum est, quod Gallicanis in Conciliis fuerat tuno temporis pertractatum , & de quo fuerat a Rustico per Hermetem Diaconum Summus Pontifex requisitus. Novemdecim propositae fuerunt quaestiones, quibus Post praelationem Leo satis secit. In praefatione primum hortatur Leo Rusticum , ne turbari se sinat, neve abdicationem Episcopatus meditetur, proponens Patiem ter ferenda, siquae mala in dioecesi noscuntur , ac cum benignitate vincenda, his verbis: Permanendum ergo es in opere credito, ly in labore suscepto , Constanter te- ω. n. nenda est justitia, ly benigne praestanda clamentia. Odio habeantur peccata , non ho--ε mines: Corripiantur tumidi, tolerentur infirmi, ει quod in peccatis legunt alii : in peccantibus severius castigari neceste es, non solentis pleilatur animo, sed medentis. Hic est canon α. dissi 86. Post pauca ita prosequitur Leor De confestationibus autem dilictionis tuae, quas C . separatim conscriptas Archidiaconus tuus detulit , quid sentiendum sit, inter praesenter o fortunius quaereretur de sngulis, s nobis tui co pectus copia proveniret. Nam cum quaedam interrogationea modum diligentiae videantuν excedere, intelligo eas colloquiis aptio-ret esse, quam scriptis ς quia scus quaedam sunt , quae nulla possunt ratisne legunt
alii, traditione melli , ita multa sunt , quae aut pro consederatione gratum, a pra necessitate legunt alii , necesitudine γ rerum oporteat temperari: tua sempis conditione servata , ut in his , quae vel dubia fuerint, aut obscura, id noverimus sequendum, quod nec praeceptis Evangelicis contrarium , nee decretis Sanctorum Patrum inveniatur 'adversum. Is est canon a. dist. a , quibus verbis videtur Leo prudentissime Rustico respondisse , veritus sorte , ne Rusticus ad con entiones excitandas , aut fovendas magis magisque, Pontificis rescripto uteretur. Neque enim Leo initio prosessus est, se rem definiendo describere, sed potius ita respondere, ut res ipsa accuratiorem exigeret investigationem, quaeque inter praesentes fieret mutuis colloquiis , non scriptura inter absentes. Quamobrem nemo dubitaverit, quin haec verba haerere debeant animo cujusque Interpretis , qui ad explanationem sequem
cum capitum ex hac Epistola descriptorum velit accedere. Prima