장음표시 사용
351쪽
dbre possumuς Leonis tempore solemnem Paschatis diem transigi debuisse in Cathecumenis baptizandis, quemadmodum etiam praecedentes dies in scrutiniis, exorcismis, variisque super baptizandos orationibus insumebamur. Hinc G elasius Papa in epithola ad Episcopos per Lucaniam cap. 7. praefigens sacris ordinationibus dies meminit de sabbatis jejuniorum: de sabbato autem, quod Sanctum adpellamus, ne verbum quidem habuit, quippe quo aliud tum agendum Episcopis incumbe-hat . Praeterea semper maxima suit Sanctorum Parium solertia , ut vacantibus Eceleliis quam citissime consuleretur, novum Episcopum ordinando , quod sane fieri non potuisset, si solo die Paschatis consecrationes Episcoporum celebratae fuissent. Hinc hodie etiam aetate nostra observatur, ut quocumque die Dominico celebrem tur Episcoporum consecrationes, licet in ordinandis minittris inserioribus certi infra annum dies sint praestituti. Hac occasione non inopportunum erit animadvertere , quod hodie servatur in ordinationibus minii trorum Episcopo inferiorum , nimirum non Dominico, sed sabbati die fieri, ex eo proficisci, quivi olim tota nox, quae sibbatum subsequebatur, in hujusmodi ordinationibus insumebatur , reservat in mane Dominicum hora tertia Episcoporum consecratione, quae sane tempora ad Dominicum diem pertinere videbantur. Sed postea, sublata nothurnarum vigiliarum consuetudine, ad diem sabbati pertinere coeperunt, quae sub noctem fieri Consueverant adventante Dominico, cujus rei veitigia adhuc adparent in officio Ecclesiastico Sabbati Sancti. n. st. In Postrema hujus epistolae parte legitur canon si . de cons. diae t. Tradit ibi-de dem Leo, Sacrificii oblationem indubitanter iterandam esse in hasilicis, quoties po- ' puli multitudo simul adesse non poteth, quod contingere assierit in sole maioribus praesertim festivitatibus, atque inter cetera ita scribit: Necesse est autem, ut quae . dam pars populi sua devotione privetur, s unius tantum Missae more servata Sacrificium offerre non posm , nis si prima diei parte conuenerint. Sis iust ergo dilectionem tuam, , famulariter admonemus, ut quod nostra consuetudini ex forma paternae traritionis insedit, tua quoque cura non negligat, ut per omota nobis est Me, M ambia congruamus . legunt alii: it ometia oobis eae s e , ω ustibus eo gruant . Propiis quod νemeanti filio nostra Posidonia Presbytero hanc ad fraternitatem tuam e solania dedimus perferendam , qui nostris processonibus , atque ordinationibus frequenter interfuit, toties ad nos missus , quid in omndus Apostolicae auctoritatis teneremus , agnovit . Ita exhibent optimi codices, ex quibus emendari poterit Gratianeus. Ex hoc autem capite facile i melligemus, cur aliquando pluries Missae Sacrificium in Ecclesiis celebretur; atque ea, arbitror, ratione in die Natali Domini adhuc in praesin.
tia pluries oblatio fit: nimirum mutandae disciplinae generalis caussam dedit frequen. tior populi fidelis eodem die congressus.
De Priore Epistola ad Episcopos Siciliae.
Duae proseruntur epistolae Leonis ad Episcopos Siciliae directae. Prior ineipit Divinis praeceptis, dataque est ra. Kalendas Novembris Calopodio , sue, ut alii leogunt , Alipio , & Rrdabure Consulibus , idest anno 447. Hanc vero germanam esse vel sola Dionysii Exigui Collectio probat, in qua eadem epistola recensetur. Ex illis, quae apud Gratianum relata sum, fragmen is, satis liquere Potest, quis
352쪽
De Leone Magno. 34Tnam fuerit Leonis scopus. Et primo initium Epistolae habetur in tan. 2. cau. as. , qu. a. , cujus verba ita ex codice Dionysii Exigui erum legenda: Divisis praeceptis, e .as. di apostolicis monitis incitamur, ut pro omnium Ecclesarum satu impigro vigilemus ad- et . 1. stas, , Muid Visam reprehensori invenit obnoxium , Cieri sollicitudine, apud Gratianum , Quesueuium, aliosque codices legitur et Celeri sollicitudine aut ab ignorantiae imperitia, aut a praesumtionis usurpaιione revocemus . Manente legunt alii: Monente enim dominicae vocis imperio , quo Iseat simus Apostolus Petrus trina reperi-εione rustieae finαιραι s imbuitu ν , ω Corkti, oves , sui Christum diligis, poscat : Usur
Sedis, cui peν abundantiam diuinae gratiae striesumus , reverentia csta fiamur, ut pericutam des iae, quantum postumus , declinemus, ne pνofessis Summi Ap stoli, qui se amatorem Domini testatus est, non inveniatur in nobis , quia negligenter pascens istites commendatum gregem convincitur Summum non amare Pastorem .
Ita praefatus Leo, in capite i. conqueritur de nonnullis Siciliae Episcopis, quod di inumerosius in die Epiphantae, quam in die Paschalis, Sacramentum Baptismatis
adminiitrarent contra regulas a Romana Ecclesia perpetuo eustodi las. Et in cap. ias. a. fuse de hac materie disserens docet, servandam esse temporum , 8e mysterio. rum Christi di itinctionem , deinde in cap. 3. ad eandem rem ita subjicit: Quamvis ergo N ilia, quae as humilitatem , ta illa, πη ad glariam pertinent Christi , in unam concurrant, eandemque Personam, totumque quiquid in illa , virtutis divinae est, di infirmitatis humanae ad nostrae reparationis te Iat effectum; proprie tamen tu morte crucisaei, ta in resurrectione mortui potentia baptismatis novam creararam condit ex vereri, fri. Haec retulit Gratianus cum sequentibus in can. I 3. de cons. dist. 4.usque ad vers. Hoc autem: qui versiculus habetur in capite 4. ejusdem epistolae . Observandum tamen, ubi Gratianus scripsit, interclusit, inυirat, ut, cri., Dionysium Exiguum ita exhibere interclusi invitans, ut qsibus libet necessitatibus impediti, tac., quae eadem habet Quesnellius ex MM., ut ipse testatur, codicibus emendata . Quid vulgares codice contineant, Romani Correctores adnotaverunt . Observandum praeterea, pro illis Gratiani verbis omnium eredentium numerum legi apud Dionysium Exiguum omnem credentium numer m.
Post pauca subsequitur Leo in cap. s. ad eandem rem his verbis: inde quia Can. a. manifestusime patet, baptieundis in Eccless electis bisec duo tempora, de quibus lapsuis fumus, esse legitima, dilectionem mestram monemus, ut nullos alios dies huic observa riae misceatis. Hic eli canon I a. de cons. diit. 4., cujus priora verba Leonis minime sunt, sed alicujus collectoris, qui paucis Praemonere voluit, quid Leo in eo capite scriberet . Revera Dionysius Exiguus in epitome capitis ita scripsit :Π hare duo tempora, ides Pascha, Pentecoste ad baptizandum a Romano Pontisce sunt praefixa . Haec cum verbis Leonis conjuncta apud Dionysium Exiguum im Prudens Amanuensis non distinxit, occasionemque dedit posterioris aetatis Collectoribus, ut omnia simul juncta Leoni tribuerent. Ceterum Epito me Dionysii Exigui minime dis Ionat a sententia Leonis, qui etsi generaliter dicat, duo tempora Praestituta esse ad conserendum Baptismum, nec specialiter, quaenam snt ea tem-Pora , designet, tamen ex iis , quae superius dixerat in verbis supra memoratis incari. I 3. de cons. dist. 4. , adparet de temporibus Paschalis, S Pentecoste loqui
Huc usque generalis tradebatur disciplina. Quid vero, si certae cauta emersis C .r6.sent, quibus exua tempora meminata necassario Baptismus conserendus esset rXx a Haice
353쪽
Hasce caumas exeeptra voluit Leo . inquietis r Non interdaea Iisentia, qua in Bast-ιθmo tribaendo quolibet tempore perietitantibus subvenituν. Ita enim ad has duas sest vitates connexa, sibimet, atque cognatas incolumium, e, in pacis securitate degentium Iibera vota disserimus, ut in mortis periculo , in ob dionis discrimine , in persecutionis angustiis, in timore nasfragii nullo tempore hoc verae salutis suurare praesidium cui
ςsam denegemus. Ita emendandus erit canon 16. de cons. dist. Φ. , cujus verba aliter retulit Gratianus .
His statim subjiciuntur, quae Gratianus exhibet in canone x 4. de cons. dist. q. , quaeque consonant cum Dionysio Exiguo , aliisque optimis exemplaribus, dummodo pro verbis illis evangelicis: Qui non ex sanguinibus, legamus qui non eae sanguine . Observatione digna sunt hoc in loco, quae Leo scribit; nimirum quosdam putasse in die Epiphaniae, sive 8. idus Ianuarii, Christum Dominum fuisse baptizatum . Erat haec tantummodo nonnullorum opinio; contrarium enim docuerat Sanctus Epi- Phanius lib. a. adversus haereses haeresi s. , tradens Chrithum baptizatum fuisse ε. idus Novembris. Leo Μagnus cum accepisset ea de caussa in aliquibus Ecclesiis
administrari consuevisse Baptismum in die Epiphaniae, quod crederent eodem die Chriitum baptizatum fuisse, eam facti disputationem adgredi noluit I sed asseruit non satis opportunum videri illud Servatoris exemplum: nimirum aliud erat Baptisma, quo Christus ipse ablui voluit, aliud Baptisma fidelium, de quo quaerebatur,
cujus ut virtus ex resurrectione potius Christi pendebat, ita nonnisi lempore, quo celebrabantur ejusdem Resurrectionis mysteria, collationem fieri decebat. Haec , quae de Baptismate certis temporibus conferendo suis disputando decrevit Leo, firmavit- his verbis: His itaque, Fratres chari sini, toc, ac tanιu exse tibGs documentis, quibus omni ambiguitate submota evidenter agnoscitis, in baptietandis electis, qui secuntum apostolicam regulam, exorcismis scrutandi, edi jejuniis sanai candi, frequentibus sunt praedicationibus imbuendi, duo tantum tempora, ides P scha, I'entecosten esse servanda, hoe vestrae indicimus charitati, ut ab apostolicis institutis nullo ulterius recedatis excessu . Quia inultum post haec esse non poterit, s quisquam apostolicas regulas in aliquo crediderit negligendas. En quo pertinet sententia Leonis, quam generaliter paucis tradidit Gratianus in can. io. dist. ai. ex nuper memoratis verbis eam ob rem supplendo.
De altera epistola ad Episcopos Siciliat.
Alteram ad Siciliae Episcopos Leonis epistolam primus evulgavit ex antiquo m. eodice Cardinalis Sirleti Gerardus Volsius. In Labbeana collectione est numero xo4., apud Que ellium est numero x . Sed hanc Viri eruditi Leoni suppositam suisse
judicaverunt, quibus sane non contemnendae conjecturae, imo & gravia argumenta esse potuerunt. In primis. enim , ut omittam nemini ex veteribus notam fuisse .
nec ipsi Dionysio Exiguo , qui non procul a temporibus Leonis Romae Pontificias epit olas colligebat, apparet nitide styli diversitas , ut cum aliis Leonis epistolis cons,nare non possit; deinde nota consularis haec adscripta est : Data xx. Kalendas Novembris Alipio Viro clarisssimo Consule ; at cum superior, quam expendebam, epistola data st 1 a. Kalendas Novembris sub Alipii ejusdem Consulatu , nemo sibi
persuadebit, Leonem tam frequeater, scilicet duobus successive, di singulis diebus
354쪽
De tione Magno . ad eosdem Siciliae Episcopos duas decretales epistolas direxisse. His accedit in hae epistola illud potissimum Episcopis commendari , ne res ecclesiasticas alienent . Quod si jam suisset a Leone decretum , sequentes Pontifices facile laudavissent illud occasione oblata . Id laudavissent aut Hilarius in epiliola ad Episcopos Galliarum. aut Symmachus in Concilio Romano, aut Agapetus in epistola ad Caesarium Arelatensem , aut Gregorius Magnus in epistola ad eosdem Siciliae Episcopos, qui omnes Romani Antistites eandem rem suis pertractarunt. At vero apud omnes altum servatur Leonis decreti silentium : quae sane indicant, epistolam ipsam Leonifalso tributam ab auctore recentiore fuisse . Gratianus unum tantum fragmentum ex hac epistola derivavit in can. sa. cau. I a. qu. a. , cui tamen Plurima adjectί sunt, quae sane ad ipsam epistolam minime pertinent. In epistola ita legitur: Quam. - ergo ordinatum a nobis sit, quemadmodum utriusque Ecclesae utilitatibus consulatur,
c Nomine utriusque Ecclesiae auctor intelligit duas Siciliae Ecclesias, in quibus scri-
Psit, abusum irrepsisse alienationis rerum ecclesiasticarum e Quaenam istae Ecclesiae fuerint, quaerant illi, qui argumenta fictiliarum epiliolarum ament investigare ;quemadmodum etiam quaerant, quibus i a codicibus reperiantur ea, quae Leo inducitur jam antea ordinasse in utriusque Ecclesiae utilitatem , ne tamen hoc pernisiosum nequissimae depraedationis exemptum cuique posthae fat imitabile, hanc praecepti nostri sormam apud dilectionem vestram volumus esse perpetuam ; qua sne exceptione decernimus , ut neqsis Episcopus de Ecclesae suae rebus audeat quidquam via donare, vel commutare , vel vendere, nis sorte ita alliuid horum faciat, ut meliora prospicias, ta eum totius Cleri tractatu , atque consensu id eligat, quod non si dubium Ecclesae profuturum. Quae sequuntur apud Gratianum, in epistola ipsa non leguntur, sed potius in Comcilio Carthaginensi vulgo IU. can. 3i., & 32. , qualiscumque sit canonum litorum auctoritas. In canone si . haec leguntur: it Episcopus rebus Ecclesiae tanquam commendatis , non tanquam propriis utatur. Et in Can. 3 a. Irrita erit donatio Episcoporum , vel venditio, veι commutatio rei eccles licae absque conniventis, ta subscriptione Clericorum.
De epistola ad Flavianum Constantinopolitanum.
Celeberrima est Leonis epistola ad Flavianum Constantinopolitanum Episcopum scripta, in qua Eutychis haereses validissime conficiuntur. Data illa est anno 44 ., duobus scilicet annis ante Concilium Chalcedonense. Initio epistolae enumerat Leo caussas, quae Eutychem praecipue impulerunt , ut perperam de Christi natura sentiret, praesumtionem videlicet, & imperitiam. Huc referendus est canon 3 o. u. 24. qu. 3. , qui cum integra Leonis epistola consonat, dummodo aliquot codicum varietas observetur; siqaidem ubi Gratianus legit: Doctioribusque non eredere, legerunt alii: Doctioribusque non cedere ; item ubi Gratianus legit: Aliquo impediuntuν obscuro, legerunt alii: Per aliquod obscuritatis impedimentum. Qualiacumque tamen verba retiueratur, eadem semper erit Leonis sententia.
355쪽
3 s. Pars secunia . caput XLII.
De epistola ad Pulcheriam Augustam.
Eodem anno 449. scripsit Leo ad Pulcheriam Augustam epistolam, quae incipiu
antum praesidii, eandem exhortans, ut auctoritate etiam sua Eutychis ausu cohiberet, priusquam illius haeresis ex pertinacia auctoris, aut ex imprudentiam consensitone vires adquireret. Ita vero loquitur Sanctus Pontifex de Eutyche: Mu lum doleo , musmque contrisor, quod hic., qui antea de humilitatis prensis laudarilia videbatur , comra unicam spem nosram , Patrum lue nostrorum , vana, ta nimis stolida audes adfruere . 2ui dum videret inspientiae suae sensum Catholicis auribus duplicere, revocare se a sua opinione debuerat, nec ita Ecclesiae Praesules commouere , ut damn tionis sententiam mereretur excipere , quam utique s in suo sensu legunt alii: in Dasententia voluerit permanere, nullu1 poterit relaxare. Haec eadem tum , quae Gratianus retulit in can. s. cavi. 24. M. 2. , quamquam Gratianus idem paullo aliter verba composuerit, ut ea, quae de Eutyche singulariter dicta fuerunt , in gen Talem sententiam converteret iis accommodandam , qui in malis operibus sunt pervicaces.
De alia ad eandem Pulcheriam epistola.
Praeter superius memoratam, alias numero plures ad Pulcheriam Augustam Leo scripsit epitiolas. Una adhue mihi superest recensenda, quae incipit Gaudere m plurimum, data Valentiniano, di Avieno Consulibus, seu anno 4so. , ex ea enim depromtus est Gratianeus canon a I. cau. 23. qu. s. Gratulabatur Leo Pulcheriae, quod noverit , ipsam in recta fide consistere, & sese a novis Eutychis erroribus avertere, intra quae ita eoncludit e Spero autem a sturam misericordiam Dei , a cooperante clementia vestra peinseri erroris' possit morbus auferri, ut quidquid ipso inspirante, atque auxiliante potuerit salubriter seri, cum vesrin f dei Iaude peragasur , qu niam res humanae aliter tutae ele non postunt, nis quae ad Dieinam confusionem perarinent , ω Regia, ta Sacerdotalis defendat auctoritas . Ex liis supplendus erit laudatus canon a I.
De epistola ad Clerum, & Populum Constantinopolitanum.
Anno Domini 449. coacta per Dioscorum Alexandrinum Episcopum Pseud Synodo Ephesina, quam vulgo latrocinium vocant , ibidem Eutychiana haeres pro Christiana fide proposita , receptaque, cui scilicet Episcoporum alii vi, alii sponte subscripserant, damnatuς fertur S. Flavianus Constantinopolitanus Episcopus strenuus germanae doctrinae defensor , a sua sede depositus, imo etiam, uti plures seribunt, in eodem Concilio per Dioscorum ipsum impio, atque inaudito ausu percussus, atque occisus . Id aegre tulerunt Conflantinopolitani Cives, Iugentes una cum optimo Pastore se conitantissimum Catholicae Fidei vindicem amisisse. Hae erat Constantinopolitanae Ecclesiae conditio, dum ad eam scripsit Leo Μagnus in
356쪽
De Leone Magno. 3s epistola, quae incipiti Licet de bis, Ge. numero 46. In editione Quesnellii , sed in editionibus vulgatis numero a 3. data idibus Octobris A iturio, & Protogen Consulibus, de qua consulari nota videsiis Quesnellii observationes . Epistolae imscriptio ita habet e Leo Episcopus Clero , H9noratis, Plebi conssienti Constas in poli . Quae res ibidem pertractatur, haeresim pol illimum respicit Eutychianorum ;atque in primis illi populo gratulatur Leo, quod veram fidem semel amplexus in
eadem diutius perseveret , rogatque, ut perpetuo consiliat, neve ullus usquam,praesertim de Ciero , fideles audeat novis opinionibus turnare et Nee qua, quam , ait, sibi audeat de Deerdotali honore blandiri, qui posuerit in execrandi sensus impietate convinci; nam si iis in Iastis tolerabilis videtur inscitia, quanto magis in eis, qui prinsunt, nec excusatione est digna, nee venia; maxime cum etiam defenIere per νersarum opinionum eommenta praesumunt , edi in conseUum suum auo terrore, aut gratia instabiles quoque
eraducunt Τ Ex his supplere possumus canonem 3. diit. 38. , ubi videtur Sanctus Vir paullo asperius de Clericis loqui, ideo, ut arbitror, quod jam suspicaretur, Anatolium Uioscori amicissimum este, & Flaviano intensum, imo facile in Flaviani locum concitato schismate subrogandum , quemadmodum revera poli aliquod tempus lusiectus et t. Amplius progreditur Leo, atque ita de viris facile populum in haeresim addu' cisis.1λeentibus loquitur: Spernantur legunt alii: separentur Rujusmodi a sanctis membris D eons Corporis Christi, neque sibi catholica libertas insidelium iugum patiatuν imponi. Extra dis,
enim Gnum divinae gratiae, edi extra Sacramentum habendi sunt salutis humanae , qui neganιes natωram nosse carnis in Christo, edi h vangelio contradicunt, SFmbolo ν Luctantur , nec sentiunt se in hoc praeruptum sua obcaecatione deduci, ut nee in Passionis Dominιciar, nec ιn Resurrectionis veritate con stant, quia utrumque in Salvatore vacum eur , s in eo nostrι generis caro non creditur . In quibus sunt ignorantiae tenebrisy harure fert Gratianus in can. 38. de cons. dist. 2., cujus verba ex ipsa Leonis epiliora
ita supplenda sunt, atque emendanda ) . In quo hactenus sdiae torpore jaeuere 7 ut
nec audiis discerent, vel lectione cognoscerent, quod in Eccissa Dei in omnium ore tam consonum est, ut nec ab infantium linguis veritas Corporis , , Sanguinis Christi inter Communionis Sacramenta taceatu y ita legit Questellius , monens in codice quodam ΜS. desiderari illa verba, via lectione cognocerent; at editio Labbeana in posterioribus verbis haec exhibet: Inter communis Sacramenta fidei taceatur, quemas
modum etiam exhibet Gratianus quia in illa rustica distribtisione spiritatis alimoniae hoc impartitur, hoc sumitu ν, ut accipientes virtutem cor Ista cibi , in carnem ibus, qui caro nostra factus est, traseamus. Ut haec commode intelligantur, an, madvertendus est vetultus Ecclesiae ritus, qualis in usu erat in admini liratione E charistiae: Nimirum Sacerdos sacram particulam porrigens dicebat: Corpus Christi'suscipiens respondebat: Amen . Testis hujus sacrae caeremoniae Ambrosius est in lib. 4. de Sacramentis cap. 4. inquiens : Non otiose, eum accipis, is dicis, amen , jam
in spiritu confitens, quod accipias Corpus Christi: dicit tibi Sacerdos: Corpus Chri i a Et tu dicis, omen, De est verum. Ex hic communi Ecclesiarum disciplina ita a gumentabatur Leo adversus Eutychianos: ipsi etiam insantes , dum ad Euchari. stiam suscipiendam accedunt, latentur se Corpus Christi suscipere. Ergo invetera ta , & ipsi et infantibus nota traditio est, vere existere Corpus Christi ; ac prinipde naturam hominis Deo junctam in naturam Dei minime abiisse , quod cum suis affectis Eutyches contendebat, Hanc eandem sententiam. alibi. exposuit idem
357쪽
3 sa Pars secvηJa . Caput XLII. Leo, videlicet in sermone 6. de jejunio mensas septimi, scrἱbens e se saerae mense
communicare debetis , ut nihil prorsus de veritate Corporis Chrisi, ta Sanguinis ambigatis . Hoc enim ore sumitur, quod fite creditur , ω frustra ab illis amen respondetur, a quibus contra id, quod accipitur , disputatur. Supersunt adhuc in Gratianeo fragmento nonnulla, quae apud Leonem minime leguntur, sed potius excerpta sunt ex aliis Patrum veterum monumentis, a vers. Idem es cibus resectionis usque in finem . Romani Correctores jamdiu asseruerunt, haec reserenda esse ad Ambrosium. Revera apud Ambrosium plura ex ipsis Ieguntur, quae cum Gratianeo canone sunt conserenda. Porro Gratianus videtur haec ex incerto quodam auctore sumsisse, qui ejusdem aetate scripserit contra Berengarium ad asserendam catholicam doctrinam
de Chriiti Corpore, & Sanguine . Ait Graiianus: Idem es eibus refectionis, θ' ci-εus I anguinis. Sicut enim caro Domini vere es cibus, ita sanguis vere noster es potur. Romani Correctores observaverunt in nonnullis codicibus haberi r Idem es cibus , Ge., quae lectio integrae sententiae magis convenire videtur, quodque si attendisset Glos graphus , abstinuisset ab hac inepta interpretatione, quam adtexuit et Idem es cibus, idest smilis. Gratianus igitur apposuit particulam item, ut 'gnificaret se aliud fragmentum non Leonis, sed alterius auctoris referre. Quamobrem qui post Gratianum capita distinxerunt, id attendere debuissent, ut quae in hoc fragmento subjiciuntur , a praecedentibus sejungerent . Verba illa: Est cibus resectionis , ED. sunt auctoris illius, quem Gratianus sequebatur, quique ad demonstrandum, quid in Eucharistia contineretur, usus est verbis Christi Johannis cap. 6. Caro mea veres cibus, ει sanguis meus vere es potus. Prosequitur Gratianus: Idem : es etiam
Corpus , de quo dictum est: Caro mea vere es cibus , ta Sanguis meus tere est potus. Circa hoc corpus aquilae sunt, quae alis circumvestrant spiritatibus . Haec sunt Ambrosii in caput i . Lucae in Ge lib. 6., quae Gratianus quasi ejusdem auctoris nomine laudabat, quia sorte apud eundem auctorem laudatum Ambrosium legerat . Pergit Gratianus: Dem: inde ει Corpus Christi edimus , ut vitae' a ternae t spmur esse participes. Rursum haec Ambrosii sunt in lib. Io. Lucae cap. 22. cap. 9. De illis, quae subjiciuntur in vers. us clare , & in vers. ultimo, nihil adjicio ; cum enim eadem snt cum iis, quae referuntur Ambrosi nomine in can. Remera 69. eadem dist. a. de consecrat , opportunius erit de ipsa sententia verbi facere, cum suo loco agendum mihi erit de Ambrosii capitibus ad eundem canonem 69.
De epistola ad Anatolium Constantinopolitanum .
Celebre est in Ecclesiastica Historia Anatolii nomen. Is amicissimus primum Dioscoro Alexandrino fuit, di in Eutychiana haeresi propugnanda sodalis I forte etiam in Flaviani Episcopi Constani inopoli Iani necem quidpiam agressus fuerat,
aut saltem illius conscius extiterat. Nihilominus tanta erat ejus existimatio apud Orientales, ut minime dubitave, ni mortuo Flaviano ipsum in Flaviani locum, sive regimen Constantinopolitanae Ecclesae vocare, id prae ceteris penes Romanum Amis litem curante Imperatore, ea potissimum ratione, quod Anatolius Christianae fidei vindex extiturus esset, atque Eutychianam haertam damnaturus. Leo Μ agnus in rebus agendis prudentissimus in hanc ordinationem facile consensit, quatenus
sperabat, Anatolii animum erga Ecclesiam i veramque fidem conciliandum fore,
358쪽
De Leo re Magno. 3s 3 atque ita numerum, & auctoritatem Eutychianorum, nisi prorsus extIngueretur, saltem plurimum diminuendam. Itaque mense Aprili sub Consulatu Adelphii, sive anno 4s1., ad Anatolium scripsit epitholam Leo, summa ibidem prudentia , atque animi moderatione usus; non tam enim sibi gratulandum cum Anatolio fuerat de nova i Ilius electione, quam animus Anatolii catholicis doctrinis imbuendus; imo
etiam explorandum tacite, & solerter erat, qualis Ac antea fuisset , & in posterum sutura esset mens 'novi Episcopi, de cujus improbitate vehementem suspici nem Summus Pontifex praeconceperat. Inter cetera sermonem ibidem habet e F piscopis, qui Dioscoro faverant in latrocinio Ephesno, ad unitatςm revocandis, quoties Eutychianam haeresim detestarentur; eaque occasione adstruit, quid a Catholicis sentiendum sit contra Eutychem , videlicet Christum Dominum verum hominem esse, ac vere nos in humana natura Deo Patri reconciliavisse. Huc spectant verba canonis 68r ou. r. qu. quae ita legenda sunt ex optimis codi-eibus r Aliter enim in Ecclesia Dei, quae corpus est Christi, nec rata sunt legunt alii, nee Derara sunt Sacerdotia , nec vera Μινυὰia , nis in nostrae proprietate natuorae veνus nos Ponti reconciliet, verus immaculati agni sanguis emundes. Ex his autem adparet, quantum distet a Gratiani proposito illius fragmenti sententia; et nim Leo nihil aliud ibidem praedicat, quam Christum verum hominem esse , atque in humana ejus natura fieri sacrificia, eademque pro peccatis nostris offerri. At Gratianus ex eo deducit, extra Ecclesiam per haereticos fieri vera sacrificia, aut sacramenta non posse. Memorata epistola in editione inestellii est numero 6.., in aliis editionibus numero 4o.
De alia epistola ad Anatolium .
Monitis Leonis. de quibus nuper verba feci, aurem praebuit, aut saltem praebuisse visus est Anatolius, utpote qui in Chalcedonensi Concilio anni 4s x. Eutychianam haeresim cum cxteris Episcopis unanimi consensione damnavit . Uerum novo ambitu Episcopalium sedium in Oriente praerogativas turbare coepit, & quidem in Concilio ipso Chalcedonensi , in quo nullum non lapidem movit, ut Constantinopolitanae Ecclesae suae novus honor concederetur , S dignitas, scilicet ut
inter Patriarchales Ecclesias recenseretur, imo etiam Patriarchalibus ceteris praestantior haberetur. Hos Anatolii conatus aegre excepit Leo, quos ut compesceret, epistolam ad illum misit anno 4s1., incipit Manissaιo , estque numero so. apud Quesnellium, & 33. in aliis editionibus monens, ut cum recta fidei doctrina animi jungat humilitatem, neve a traditis in Concilio Nicano regulis discedat, quibus Episcopalium sedium praerogativae firmatae jam fuerant. Fx his facile percipimus sententiam canonis 6. dist. 4 ., qui ex hac ipsa epistola depromtus est;
eum autem a Gratiano nonnulla omissa fuerint, nonnulla adjecta, juvabit hic in tegra Leonis verba exhibere. Ait ille:.Virum enim Catholicum, ta praecipue Domini Sacerdotem , scut nulio errore implicari, idia nulla oportet cupiditate violari e dicente quippe scriptura sancta : Post concupiscentias tuas non eas, Us a voluntate tua avertere legunt alii vetare multis mundi hujus illecebris, multis vanitatibus re flendum est, Me verae continentiae obtineatur integritos, cujus prima es Iabes superbia, initium transgres mi=, ω strigo peccati; queηiam meat spleurisiavida nec abstinere novis vetitis , nec
359쪽
gaudere iness, sim Inordinato , prmoque progressu impunitarum tramgre num auge tur excessus, crebrescunt culpae , quin toIeratae sunt studio fidei reparandae, edi amore
Facile quoque est exinde percipere sententiam canonis 3. cau. 2 s. qu. I. , ubi Leo Magnus suadet, Nicaeni Concilii canones servandos esse, illos scilicet, quibus Episcopalium sedium honores praestituti fuerant, quosque Anatolius parvipendebat, ut dignitatem suam supra ceteras eveheret. Verba Leonis haec sunt: Sancti ει α nerabiles Patres , qui in urbe Nicaena sacrilego Ario cum stris impietate damnato man. suras inque in Inem mundi leges Ecessasticorum eanonum condiderunt, ta apud nes. Nin toto orbe terrarum in suiu constitutiombus vivunt: ω squid inruam aliter, quam iuisatuere, praesumitur, sηe cvnstatione quassatur, ut quae ad perpetuam utilitatem generaliarer instituta sunt, nulia commatatione varientur, nec ad privatum trahantur commodum, quae ad bonum sunt commune prae a, ta manentibus terminis , quos consituerunt P tres , nemo in jus tendat alienum, sed intra mea proprios, atque legitimos, prout quis voluerit, in latitudine se charitatis exerceat, cujus satis uberes fructus Constantinopoli. ranus psis Antistes adquirere, I magis humilitaris virtute nitatur, quam s Dinis umbitionis in fur.
De alia epistola ad Anatolium.
Alia est Leonis ad Anatolium epistola, quae incipit Diligentiam necessariae, data
anno os . , in qua Anatolius monetur inter cetera, ut coerceat suae Diceceseos Clericos, qui Eutychianis adhaerere dignoscerentur. Fragmentum hujus epistolae habetur in can. 34. cau. 24. qu. 3., cujus verba Post Romanam Correctionem. Cum epistolae ipsius integris exemplaribus consonant. Unum tantummodo observare adhuc oportebit, nimirum varietatem codieum in illis verbis: Quia melias sthis in Eeelsa carere membris; licet enim sicut apud Gratianum , ita in pluribus codicibus haec habeantur, alibi tamen sic legitur: Quia meIius se his in EGI Mosciis carere membrorum Edic.
De epistola ad Marcianum Augustum.
Quoties hue referantur, quae superius enarravi ad epistolam Leonis ad Anat lium secundo loco memoraram, in comperto erit argumentum epistolae Leonis ad Marcianum Augustum scriptae eodem anno Osa. Haec refertur apud Quesnellium num. 78. , apud alios Collectores num. 14. Cum Leo apprime novisset , Anatolium consuevisse cum Imperatore congredi, proindeque apud illum sui ambitus eaussas honestissime tegendo, gratiam, & patrocinium facile raptaturum, ut tandem siquando Constantinopolitani Episcopi dignitas praemn aer fieret, opportunum duxit ad Marcianum ipsum scribere , suadens , ut perpetuo firma manerent NicaenI Conditii flatuta, quibus unicuique Eeclesiae sua jura , ae privilegia sere
bantur. Hanc sententiam retulit Gratianus in can. 2. cau. 2s. U. I. , imo&dC nuo exhibuit in can. x . eadem caussa, & quaestione. Verba Leonis hac sunt et
360쪽
De Leone Magno . 3ssadsensu uiseopatum totae uilis obtinuit. Non designet r Regiam Civitatem , quam solicam non potes Iacere sedem, nec ullo speirat modo, quod per aliorum possis opi.
niones augeri. Privilegia enim Ecclesarum Sanitorum Patrum canonibus instituta, venerabili, Nieaenae S odi so decretιs, nulla posunt improbitate convelli, nulla noritate
violari legum alii: mutari γ . In quo opere, auxiliante Christo , fideliter exequendo necesse es, me perseverantem exhibere famulatum , quoniam dipensatio mihi credita es, ta ad meum tendit reatum, s paternarum regulae sanilionum , quae in Θ do Nicaena ad totius Ecclesis regimen, spiritu Dei instr ente, sunι conditς, me, quod atra, connivente violentuν, es major si apud me unius fra is voluntos, quam universae domus Domini communis uti itas . Gratianus in memorato canone a. Leonis sententiai
de Ecclesiarum privilegiis expreissam extendit ad monalteria, ipsamet Pontificis verba depravando. Quid vero commune habet Gratiani propositum cum proposito Leonis ' Dignoscitur iane hinc, quod alias saepe, ac saepius attigi, quanta saeculo circiter duodecimo sollicitudo monachorum fuerit in privilegiis exemtionum effa. xendis , quacumque Iandem ratione contingere id ipsis posset.
De epistola ad Theodorum Foroiuliensem.
Theodorus quidam Forojuliensis in Gallia Episcopus Leonem Pontificem comsuluerat de Sacramenti Pinnitentiae administrauone. Respondit Leo data epistola anno εν a. , quae incipit Sollicitudinis . estque in editio Quesnellii 83. , in aliissi. Ibidem in primis Theodorum Leo repxehendit, quod Metropolitanum suum Primo loco non consuluisset; noverat enim prudentissimus Pontifex, quantum interiit, optimi regiminis ordinem ita servari, ut infima per media . media per su-Prema dirigantur . Noverat praeterca in Gallus diri Ilimas tum inter Episcopos subortas fuiste contentiones ob recentem Hilarii Arelatentis, tui superius attigi , &Ccelidonii, aliorumque Episcoporum con Iouersiam , quorum plii aliorum potestatem evadere, alii praeeise aliis nitebanxur . inamobrem opportunum duxit Leo ita Theodorum Forosuliensem mosere, ut Meu POlilano Primum Proponeret , de quo dubitaret; nihilominus tamen plura interea rescripsit, quibus. terroganti faceret satis, concludens, ut eadem epistola Μetropolitano exhiberetar, ad cujus sollicitudinem pertineret, eandem suffraganeis Episcopis communem quodammodo ficere . sive vesiuiti normam optimam Muponere servandae ecclesiasticae disciplinae. De hujus epillillae fide dubitare nemo poterit, qui animadverterit, eam non solum commemorari, sed & Mus fragmentum referri a Vigilio Papa in suo Constituto ita scribenter Nam Beatusimus Papa Leo ad I beodorum Episcπum horob ensem hos alia ita dicit: Non necesse est, nos eorum , qQ sc abierunt , merita , actusque duce inmere , cum Dominus Deus noster , cujus judicia nequeunt comprehendi, quod saceν tale sterium implere non poterat, suae iustitiae reservavit. Nec forte quisquam adhuc in. dutiio versetur, quod hau: epiitola apud Dionysium Exiguum desideretur . Nam
ego, ut cetera omittam, quae hac occasione observanda occurrerent, suspicor, epistolam illam a Dionysio ideo praetermissam is non quod in Romanis suae aetatis e dicibus desideraretur, sed quod suae caussit, quam Romae pertractabat, plurimum' ad Uertaretur. Ut enim monui in praefatione uni Uersi operis Observat. Diony-fius uuus erat ea Monachis illis Scytbi , qui Romam venerant , caussam dicturi iΥy a Coram