장음표시 사용
381쪽
Numero plurima sunt, quae Gelasii nomine in decretum Gratiani
Ex Concilio s Can. 3. dist. x s. in diverss eodicibus varius. Romano. 1 Gn. 3. dist. 2 a. convenit Gelasi temporibus.s Con. s. dist. aa. jungendus csm cas. 3. δι - P ca . 46. cas. 1 ff.
Can. 16. cau. s. qu. I. consonat cum integris Commonitorii exempι stibus. Ex Commini Can. t. cau. M . qu. I. emen/andus ex integrit Commonitorii exemplo.
nitorio ad Fau, ribus.llum. l Can. s. cas. 24. qu. r. falso tributus Fesici III.
Can. a. cas. 24. P. a. consonm cum integris Commonitorii exempla. ibus a Cori. 36. s. in. cos. 24. N. s. ω integris Commonitorii exempI ribus emendatam.
n. s. dist. 33. pinis varius in diuersis exempIaribus. Cas. 1. dis. 36. ex integra episola supplendus. Can. 19. dist. so. - integra epistola supplendur.
Can. I a. dist. 34. Iam a Romania Correctoribus emendatus. Can. a. dist. s s. emendandus, jungendusque eum ean. ου. s. dist. T. Caa. 7. 4s. s. pMIis varius in diues s exemplaribus . Cas. 8. dist. 77. jungendus cum can. sequente, eae can. a. do. ss. Cas. s. dist. 77. jungendus cum can. praecedente, EP can. a. dis. F. Can. a. dist. 88. eae integris epistoia exemplaribus emendandus. n. a. dist. 9 s. omnino consonat eum vulgatis epistolin eκemplar
382쪽
Ex epist. ad Episcopos Persiciliam
a Ex epis .ad E- ipiscopos Dar κdaniae. IEx epist. ad Episcopos O
Ex epist. ad astalium Dpiscopum a
T . II., De Gelasio. ITCan. 27. e . I a. o. u. confreat cum Integris epissae Memplari. bus a Gn. I. cas. 14. qu. q. reserendus ad canonem a. dis. 88. Can. 1 I. caia. a . qu. I. consonas cum integris epistolae exemplaribus Can. I . cau. 27. F. I. apud Gratianum ex Concilio Tritarios laudatus. n. 42. cati. 27. o. I. ex initaris epistolae exemplaribus emendan M.
Can. 4. de cons dist.' a. simuI jungendi, atque juxta adjunga G Can. c. de cons dist. r. 9 Iasiani temporis explicandi. Can. 18. de cons dis. 4. consonat cum integris episolae exemplar
Can. 3. ωυ. 27. F. a. potius Θmmacho Papae adscribendus.
apocryphi, ly Ismul iungenia. n. 6. dist. 64. ab Anselmo Lucens primum adscriptus Gela D.
Can. I s. dist. 96. ex integra epistola supplendus. Can. 17. caia. 9. qu. 3. simuι juvendi, - integra epistola . Can. 18. cas. s. qu. 3. supplendi. Can. s. cati. 16. qu. 3. tribuendus potius Feliei III. Can. 2. ζω. 24. qu. I. ex integra episem supplendus. Can. 4. cau. 24. F. a. pertinet ad episolam num. ar. juxta recen tiorum Couectiones. Can. 36. cas. 24. qu. 3. ex integra epistola supplandus. Can. x. cas. 2s. ρυ. 1. Gratiani proposto non accommodatus. Can. ta. dist. y6. aδ integram Gelasi epi Iam exigendus. Can. 46. cas. II. qu. 3. potius Felici III. tribuendus. Can. xo. dist. 96. a Gratiam nomialis detractis, nonnuliis Isiectis depravatus.
can. g. Ap. 8 . non dissonat ab aliis Gelasi sententiis. Coo. 32. cos. 17. F. 4. nis dissonat a Gelasi temporibus.
383쪽
Ex epist. ad Ezechiam C mitem .
Ex epist. ad Crispinum, MSabinum Epis
Ex epist. ad σElpidium Epi. ascopum. LEx epist. Epiphanium Episcopum
Ex epistola Cad Fabianum. LEx epist. ad Gerontium,&alios Episco.
stum. lPars seeunda. Cap. xLVI.
Can. 26. cas. 12. qu. a. pertinent ad Iurum Dismum Ponti elum, Cos. II. de cos dis. 4. sed consonant cum Gelasi sententiis. Cas. 3. L . 24. comenit Gelasi temporibus. η. 19. cas. 23. qu. a. Gelasi sentemiis potius adversatur.
Can. 26. cas. 23. qu. s. a temporibus GHqm non arimus. n. 12. cas. 27. qu. 4. non dissonat a Ge si temporibus. O . s. cas. Io. qu. 3. auctori seculi uniecimi tribuodus. Can. xx. dist. 63. dubiae admodum austoritatis. Can. a. dist. 87. 3 simuι jungendi, ω consonant cum vilis Gela Can. 3..dis. 87. sententiis. Can. 29. cm. 23. qu. 4. consομι cum principiis juris Romani. n. 24. de paen. dis. 4. referend- ad can. 29. eas. 23. qu. 4. Can. xo. dist. sq. emsonat cum aliis Gelasi fragmentis.
384쪽
Iustinum ADehidiaconum M Faustinum
Ex epist. ad CMartinum, di a Iustum Epis l
Ex epist. Palladium piscopum Ex epist. ad iQuingesiu piscopum
Can. s. dist. 14. consonat eum aliis Gelasi monumentis. Cas. 7. cas. 16. qu. s. Dasio varius in diversa Codicosa . Can. 14. cas. 11. qu. a. ex aliis eodicibus supplendus. n. a F. cas. as. ν. a. ex aliis codicibus emendandias. Can. 11. de cons dist. a. paullo varius in diversa exemplar
385쪽
Siracusanum , t Constaminum, a& Laurentium l iscopos. L
Ex epist. ad Victorem ν nitantinum, Martyrium , Felicissimum , ει Timotheum Episcopos a
CM. 34. cas. 17. F. 4. Gelam falso tributui. I. 1 o. ca . 17. F. 4. incerta admism asseritatis . Ex epist. ad Victorem Episcopum. Ex epist. ad Theodoricum Regem.
CM. p. Lis. 74. nas dissonat a Gelain tempressus . Cau. I x. GR. xo. congruit Gelaso Papae. Alicluatur ri n. 48. dist. so. potius editus septimo, aut ναentiore secula . n. 1. cau. 2. qu. 3. jam a Romanis Cerrectoribus ad Case epissam
n. 48. cas. 2. qu. 7. referendus ad Couestionem Deusdedit. O . 13. cau. 3. N. I. potius ad epistolas pertinet Pelagio u rese
Can. 38. cau. II. F. 3. parte conformes. n. 1 f. cos. 16. ρώ. I. incerω auctoritatis.
Cocl. 28. cos. 16. F. I. Geloso falsa tributua.
386쪽
Can. F. cas. 22. ΤΙ. 2. incertae auctoritatis.
Cau. q. cas. 22. qu. s. ad libros Poenitentiales potius referendus.
n. 49. caci. 27. qu. a. incerrae auctoritatis. Can. a. cav. 36. qu. x. idem est cum can. 49. cas. 27. N. a.
Can. s. de cons dis. i. falso tributus Gelasio. I er viros & doctrina, & morum integritate insignes, qui saeculo s. apud Afros
floruerunt, adversus haereses invictos fidei propugnatores , adversus schismata pacis amatores optimos, & in tuenda Ecclesiastica disciplina canonum vindices s Iertissimos, est sane recensendus Gelasius Μagnus, dignus qui ab illa Ecclesia ad regendos universos Christi fideles in Romano Pontificatu advocaretur, quemadmodum advocatus est anno 491., quo Felix III. obiit. Pauci quidem numero, nempe quatuor, anni fuerunt, quibus regere Ecclesiam potuit, vita functus anno 496., verum vel exiguo temporis spatio gravissima exhibuit, eademque plurima sapientiae , doctrinaeque sua argumenta. Dionysius Exiguus, qui paullo post Gelasii obitum Romae scripsit, ita de eo testatus est in epistola ad Iulianum Presbyterum Praefixa a. parti suae Collectionis. Quantique si apud Deum meriti beatus Papa G osus, ου nos qui eum praesentia corporali non vidimus, per vos alumnos ejus Desii Uimamur. Cujus rauditione sormmi gradum Presbyteri sancta conversatione decoratis,
ut in vestrorum morum perspicuo munere ejus videatur quodammodo actio praelucere . Quem scuti vestra relatione comperimus , in tantum bonae volu tatis extitisse gratulamuν, ut
annuente Domino, principatum in Eccissa pro multorum salute suscipiens , eum seruiendo, potius quam dominando, sustolleret, vitaeque castimoniam doctrinae meritis ampliaret. Denique omne opus ejus acit oratis fuisse memoratur, scit Iectio . Interdum quoque se se bendi curam sumebat, prout causa uri ratio poposcisset, servorumque Dei maximi conso tio, atque societate gaudebat. Iustrum spiritali collatione tanto divini amoris studio , tanta vecti Dei meditatione fovebatur, ut huic etiam illud quod Psalmista cecinit, aptaretur rBeatus homo, quem tu erudieris, Domine, ει de lege tua decueris eum , ut mitiges euma diebus malis. Hujus enim saeculi malos dies ita Domino mitigante , atque gubernante transegit, ut universas tentationes mira prudentia ta longanimitate suferret, delisias j juniis sperneret, superbiam humilitate calcaret, tanta misericordia animi alacritate iam resceret, ut omnes fere pauperer satiari inops ipse mereretur. Profecto beatus Me inopia,
eν quam divinis semper laudibus inhaerebat, scut Propheta dicit ad Dominum, Paupeνω inops ι dabunt nomen tuum. Fuit enim vir ingenio suculentus, vita praecipuus , ausi ritate reverendus. Et ideo tot virtutum ornatus in Dibus, ad tam cissum oscium . noxia aceessis indignus, honorem summae dignitatis grave nimis onus existimans, parvamque negligentiam Ponti eis ingens animarum discrimen esse contendens. Idcirco nullo dioso otio tradidit, nee luxurioso convivio, effuseque servivit. Ex quibus robus θ' animarum morbi nascantur N corporum. Hic itaque pastor summi atque boni pastoris imitatis exissens egregius praesul Sedis Apsoluae fuit, qui divina praecepta ferit G docuis r unde eum magnum inter Sanctos esse confidimus, juxta promi onem Christi Domini dicentis. Mui feceritindocuerit, maximM vocabiIar in rtam calor m. inamquam vero lugem
387쪽
33a Pars secunda . Cap. XLVI. dum illud est, non omnia ejusdem Gelasii monumenta perpetuo custodita suisse, sed maximam partem periisse, ita, ut in fragmentis quibusdam vix eadem hodie dignostamus. Et quidem mihi in illis investigandis prae ceteris laborandum fuit,
vix autem de pluribus potui nonnulla congerere, in quibus adhuc, ut majus mihilumen affulgeret, exoptavi. Quid tamen agendum mihi erat in rebus antiquit simis , iisdemque, ut auguror, deperditi si Conjecturis sit aliquando indulsero, ut ex illis veritatem in obscuro latitantem inquirerem, ve iam mihi daturos arbitror eos, qui in rebus hujusmodi aliquandia versati sunt, forte etiam industriam non omnino improbaturos. Non erit abs re initio pauca describere, quae tradidit Calliodorus in cap. 8. libri Divinarum I ectionum, de adnotationibus in epistolas Sancti Pauli, ibi: In cunctorum manibus ita celebres habebantu ν, ut eas a S. Gelasio I 'apa irbis Romae docti mi viri flutio dicerent fuisse emseripias . Quod solent sacere, qui σι υμtioμι capiunt glaris nominis auctoritate de undere ; sed nobis ex praece semibus lactioniabus diligenti retractatione patuerunt subtilismas quidem esse, ae brevissimas dictiones sed Pelagiam erroris venena ilite esse seminata. Duo hinc deducuntur . Primum maximo in honore apud veteres suisse Gelasii Pontificis monumenta I Deinde, nonnulla falso fuisse eidem Pontifici adscripta, in quibus propterea invelligandis non inanis sit it diosorum virorum solertia.
Extat in editionibus Conciliorum Romana Synodus, quae vulgo dicitur a Gela
celebrata a no 494. Alterio, atque Praesidio Consulibus,convenientibus in eam Episcopis numero 7 o. , quorum omnium suffragio authentici libri Ecclesiasticis rebus utiles ab apocryphis distreti fuerunt. Ibidem contextus primum est Divinae Scripturae Catalogus, deinde post explicatam praecipuarum Episcopalium sedium prae
rogativam canones Conciliorum germani, germana etiam Sanctorum Patrum vo- Iumina enumerata fuerunt. Gratianus duo exinde fragmenta depromsit r Videlicet canonem a. diit. is., 8e can. 3. dist. ar. quorum sententia ex Ordine ita erit coIIocanda . Supponendus in primis est Divinae Scripturae, seu Sacrorum voluminum tam veteris, quam novi testamenti catalogus: Deinde haec Ieguntur: Post has omnes Propheticas, Evangellas, atq*e Apostolicas scripturam, quibus Ecclesia Catholica per gratiam Dei sundata est, iIlud etiam intimandum putamus, quod quamvis universae pepanem Catholicae Etale De unus thalamus Christist, sancta tamen tac. Hic sequuntur ea, quae Gratianus descripsit in dicto can. 3. dist. 21. eisdem verbis , post quae secunda Ecclesiae Sedes dicitur Alexandrina B. Petri nomine a Μarco ejus dist, Paeo consecrata; tertia vero Antiochena, utpote quae Beati etiam Petri nomine , ω Episcopatu venerabilis habeatur. Erat ista definitio Gelasi temporibus congrua, nimirum ut contineretur quodammodo Coni tantinopolitani Amittitis ambitus, qui non modo supra ceteros Orientales Episcopos, verum etiam supra ipsum Romanum Pontificem evehi totis viribus contendebat. Optimum autem , & gravissi mi momenti argumentum illud erat, quod a dignitate Petri Apostolorum Principis deducebatur, cujus Principatum cum in successorem Fcclesiae ab ipso demum con secratae transire ipsamet perpetua Ecclesiae universae constitutio exigeret, nullo jure
indulgere quispiam poterat Constantinopolitani Episcopi voluntati, qui Petri su tessorem se vocare nulla ratione valebat, Subse-
388쪽
De Geuso. 383 Subsequim Gelasius, sive Romani ejusdem Concilii Patres: Et quamvis alislsundameσtum nullus posso ponere, praeter id , quod positum es, qui est Cbνυtus Jesus,
tamen ad aedificationem nosi am, eadem Sancta Romana Eectisa post tuas veteris, via novi testamenti, quas regulariter suscepimus, etiam has suscipi non prahibet scripturat rides Sanctam Θηodum Nicaenam edic. Quae sequuntur, exhibet Gratianus in dicto canone 3. diit. 1 f., ubi tamen observandum est, verba illa, Jam nune subjiciemium es de opustuiis Sanctorum Patrum, quae in Ecclesa Catholica recipiuntur, in ipsis Concilii exemplaribus desiderari; sed potius post verba illa decernimus , ω mandamus , statim adjicitur: Item opuscula B. Cypriani Maruris, est Carthagineos Episcopi in omnibus recipienda. Item opuscula Sc. Gratianus, Ivo, & Burchardus omiserunt illa verbaris omnibus recipienda; forte quod Aredidissent, per illa etiam probari, quod Cyprianus adversus Stephanum de rebaptizandis haereticis disputaverat. Non est ta- mea inverosimile, Gelasium hunc honorem voluisse deferre Cypriano comprovinciali suo, ut ea ratione tinctissimo viro bonum nomen apud nonnullos, Praesertim Romanos, paulii sper obscurum conciliaret . . Neque enim sine caussa ma rem eum adpellavit, ut significaret, germanam Ecclesiae doctrinam fuso pro ipsa Ecclesia languine confirmasse, imitatus hac in re comprovincialem etiam suur Αu itinum Hipponentem , qui pluribus Cyprianum. jamdudum ab invidorum in- 'iuriis vindicaverat. Quae apud Gratianum sequuntur usque ad vers. Ceterum qui ιμhri leguntur eadem in Concilii Romani exemplaribus, in quibus tamen levis, Mnulla observatione digna sententiarum transpositio animadvertitur. Videatur Cova
Euvias variar. resolut. lib. q. cap. x 4. N seqv. , ubi canon hic integer expurgatur.
At versiculus Ceterum qui libri in Concilio desideratur, ac potius pertinet ad librum Romani ordinis, quod jam Romani Correctores adnotaverunt. Antonius Augustinus in lib. i. dial. sto. de emendatione Gratiani haec insuper adnotat: Postrema pars , cujus initium : Ceterum qui libri, licet superistribus coniungant Burabardus , Ivo, est Gratianus, non est in Conciliis, ta pars esse videtur alicujus libri de d visis offficiis . A. Recte dictum est. Namque Amilarii librum habeo , in quo hae sunt, Maiia quaedam nomine fragmentorum Caroli Magni edita. Ea vero verba, Ceterum qui, que ad illa, in septuagesima, non invenies apud Burcharsim, ω Ronem, neque inveteribus Gratiant Iibris. Observ verunt praeterea Romani Correctores, in vetustis Gratiani codicibus multa alia desiderari; omnia videlicet a S. Item gesta Sanctorum Marorum usque in finem, quod & animadvertit Baturius in notis ad Gratianum, duorum veterum Gratiani exemplarium auctoritate fretus, quamvis in aliis exem maribus extasse adfirmet. In editione Romana Anastasii Bibliothecarii tom. 4. ia Protegomenis pag. leti. tria habentur exemplaria Getaliani decreti, primum ex codice antiquissimo Florentino a Luca Holstento, & Emmanuele a Schelestrate maxime commendato; Alterum ex codice Furens sub nomine Hormisdae: postre mum ex codice Palatino Bibliothecae Vaticanae; in quibus sane non modica est scripturae varietas. Praeterquamquod enim, qui recensentur libri, diverso sint ordine dispositi, aliqui etiam reserantur in uno, qui in alio desiderantur, animad Uertirur , in tertio deesse decreti initium, quo continetur Sacrorum librorum Ca- lagus γ Ejus autem priora verba haee sunt. Post Propheticas, ed Evangelicas taritiem animadvertitur in primo exemplari, sue Florentino ea omitti, quae perti nent ad Synodum Constantinopolitanam, erius nulla omnino fit mentio, sed sta
389쪽
384 in Pars secunda. Cone XLVI. Su nodum Ephesam , in qIa Nestorius G. Haec ipsa de Synodo Constant Inopolitanain tertio exemplari desiderantur. Demum tum in primo, tum in tertio exemplari
non leguntur verba illa, sed A qua sunt Concilia a Sanctis Patribus hactenus instituta post isorum quatuor auctoritatem ει custodienda, ει recipienda decrevimus . Aliud etiam exemplar edidit Μansius in suo supplemento Labbeano ab aliis codicibus nonnihil
diversum, quae Omnia facile unusquisque conspicere poterit. Singulos ibidem d scriptos libros recensere, ac rationes adferre, quibus motus Gelasius fuerit, ut illorum alios reciperet, alios improbaret, magis diuturnum laborem, & singulare opus exigeret, quam meum propositum patiatur; Ideo abstinendum duxi, praesertim quod non defuerunt viri eruditi, qui hane provinciam adgrelsi sunt, & non sine laude perfecerunt. Unum dumtaxat breviter attingam magis . obvium legentium
oculis, quodque difficile visum eli pluribus: nimirum in priore parte decreti , in qua scripta authentica recipiuntur, reseruntur opera Eusebii Caesariensis, ideli Cmnicon, ω libri historiae Ecclesasticae, dein mutata sentetitia in posteriore parte, tria qua rejiciuntur apocryphi libr. . ita decernitur: Historia Eusebii Pampbili apocopha. B. Rhenanus in epist. ad Stanislaum Turetum Episcopum Ulomui Zensem , qum praefixa est editioni latinae Eusebii , aliorumque historicorum Basileensi anni is 23. ait: Isod eadem dis. x s. paullo post Iegitur, hisoriam Eusebii Pamphili apocopham esse, ab aliquo Ono a Deum es, ns velimus dicere Gelasum sibi contrarium , ut gus in
eodem decreto improbet librum, ante a se probatum. Carolus Alolinaeus Rhenanum re- Prehendit , quod ea verba , quae ab imperito adjecta fuis Ie Rhenanus Gebat, in omnibus omnino codicibus reperiantur, concluditque eam historiam, quam Gelasius apocrypham declaravit, aliam esse ab historia Eusebii Caesariensis, sive ab altero Eusebio conscriptam . Hanc vero Μolinaei opinionem de altero Eusebio Contius probare non potuit in scholio ad hunc locum ; neque probare potuit Balvetius in notis ad Gratianum, qui hisce omnibus in medium adductis concludit cum Cotelerio . animadvertens in primis, a Gelasio apocrypha non sumi dumtaxat pro Pseudoepigra- Phis, verum Pro omnibus, quae quia notam aliquam mereri videntur, sive luppositionis, sive erroris, sive impietatis, ignorari potius debent , nec in Ecclesiastica notitia versari, sicut libri Patrum, quos inoffenso pede decurrere quisque pote it; hinc inter apocrypha ibidem recensuri scripta Tertulliani, Arnobii, aliaque quamvis indubia: deinde observans hac significatione eandem hi itoriam Eusebii modo receptam fuisse, modo improbatam, receptam scilicet in ea parte , quae plura E Clesiae utilia continebat, improbatam in altera, in qua in laudes Origenis idem Frusebius excurrit. Nemo eli, qui hanc interpretationem facile recipere nequeat, ut. Pote quae codicibus omnibus nullam vim facit, imo contonat eisdem Gelasii ver- his , qui ubi Origenis historiam inter utiles librost recenset, non eandem probat Omnino, & undique recipiendam decIarat, sed ita suam expΙicat sententiam . Lem Chro nitam Eusebii Caesarienses, atque ejusdem resoriae FGIsasticae libros , quamvis in primo narrationis suae libro repuerit, ει postea in laudibus , atque excusatione Origenia schifimatici unum confieri erit librum; propter rerum stamen notitiam snsularem , quae ad instructionem pertinent, usquequaque non dicimus renuendos. Neque vero tantum in is
390쪽
Qualitercunque vero sua exercuerint ingenia viri eruditissimi in restituendo Gratiani canone .juxta optimos codices , nondum tamen in eo omnes convenire potuerunt, ut cerro autiorem canonis designarent: Etsi enim vulgati codices Gelasio tribuant, non desunt tamen, qui di canonem , ct Concilium reserant ad Damasum GeIasii decessorem , alii etiam ad Hormisdam Gelasi successorem . Adferuntur a patronis diversarum hujusmodi opinionum lingulares codices antiquissimi, ita ut, qui omnia invicem conciliare maluerunt , asscte tuerint tribus illis Pontificibus adscribi illa commode posse ; Damaso , quatenus opus cceperit; GetasO , quatenus compleverit; Hormisdae demum , quatenus Aonfirmaverit. Ego sane non video , . quare a Gelasio sit idem canoa abjudicandus, tum quia codices numero plurimi. Gelasio tribuunt, tum quia Pontifices Maximi Nicolaus, & Gregorius VII. Gelasii nomine laudaverunt. Antonius Pagius ad annum 494. num. 2. , & seq. Probare conatur , tempore Hormisdae Pontificis hunc canonem jam editum suisse , ut Propterea non ab Hormisda repeti primum possit, idque ex epili. 7o. Hormisdae ad Possessorem docentis jam praefixos veneranda Patrum sententia libros veteres Ecclesiasticos , quos fidelis posteritas sequeretur, quosque abominaretur ; deinde . subdit, non reserendum esse canonem ad Pontificem Damasum perspicua ratione , quia scilicet plures ibidem libri recensentur, quorum auctores Damaso sunt polieriores . Sic Gregorius Naaianaenus, Iohannes Chrisostomus , Theophilus Alexandrinus , aliique, quorum scripta, tamquam beatorum virorum, ibidem memorantur, poli Damasum vita functi sunt, S: Synodus Chalcedonentis, quae ibidem confirmatur, longe post Damasum celebrata est . Sed prater hac ad de monitrandum eundem canonem vere Gelasio tribui, illud gravis limum argumentum videtur , quod depromitur ex ipsi met canonis materie, quae Gelasii Cusdem temporibus apprime convenit. Ut enim jam superius attigi ad canonem 3. dist. ai., quid convenientius. esse poterat apud Gelasium, quam jura primae sedis Ecclesiae universae definire adversus ambitum Amittitum Conitantinopolitanorum , qui tunc temPOIis curant GPri mum Anatolio, dein urgente Acacio, eo excesserat, ut illi cum Romano ipso Antistite de summo Primatu contendere auderent. Item formula, qua declarantur opuscula B. Cypriani in emnibus recipienda, conjecturam optimam Praebet, qua aD
seramus, Pontificem eadem formula usum in Africa educatum fuisse, ubi sub Augustini disciplina, Cypriani laudes adversus invidos ejus gloriae resonabant; qualis esse potuit Gelasius, non Damasus, aut Hormi suas. Formula etiam , qua recipienda mandatur epistola Leonis Papae ad Flavianum, anathema illi infligendo , qui ejusteAtum usque ad unum iota disputaverit , eae non eam in omnibus venerabiliter recepeνit, magis illi Pontifici convenit, qui Leoni ipsi proximus extiterit successor , cujus nimirum tempore Eutychianorum secta adhuc vigeret , quemadmodum vigere vividius potuit temporibus Gelasi, quam temporibus Hormisdae De Damaso heie verba non facio, cum ipse Leonis tessapora antecesserit : Quae observationes, etsi sorte singulae rem perspicuam minime reddant, junctae tamen rem in tuto quodammodo collocant, cum res ipsa codicum auctoritate , di virorum gravit, morum suffragio sustineatur. Pe