장음표시 사용
361쪽
coram summo Pontifiee, quando in Orientalibus Provinciis eorundem caussa dirimi potuisset. Ipse propterea Leonis epistolam , quae ΜetFpolitis velut ordinariis sua jura concessit, quaeque neminem, ut aiunt , in prima instantia Romam confugere debere sinebat, silentio praetermisit, ne suo ipsemet codice damnaretur.
Duo sunt ex hac epistola fragmenta Gratiani, nimirum can. I ci. Cau. 26. qu. Q& can. 49. de mea. diit. i. , quorum verba ita invicem conjuncta sunt, ut alia ab si is separari debeant. Ait Leot me quoquomodo instruatur ambiguitas consulentis , quid de poenitentium statu Eecissastica habeat regula, non tacebo. MuItiplex misericor dia Dei hie est can. 49. de poen. dist. i. ) ita se Mus subvenit humanis, ut non solum per baptismi gratiam , sed etiam per paenitentiae medicinam spes vitae reparetis aeternae, ut qui regenerationis dona violassem, proprio se judicio condemnanter ad remissonem eriminum pervenirent: Sic divinae bonitatis prisor diis ordinatis, ut indulgentia Dei, nis supplicationibus Sacerdotum, nequeat obtineri. Mediator enim Dei ει homi.
num Mina Christus Jesus hanc Praepotis Ecessae tradidit potestatem , ut ει confitentitas actionem paenitentiae darent , ω eosdem salubri satisfactione purgatos ad communionem.
Sacramentorum per januam reconciliationis admitterent. Cui utique operi haec omi
tuntur a Gratiano ) incessabiliter ipse Sare tor intervenit , nee unquam ab his abest, quae ministris suis exequenda commist, dicens: Ecce ego vobiscum sum omnibus diebus que ad consummationem saeculi, ut squid per servitutem nostiam hono ordine, r tulando impIetu ν effectu, non ambigamus per Spiritum Sanctum fuisse donatum. Si au-eem aliquis eorum, rursum hic Gratianus in d. can. 49. , pro quibus Domino supplicamus , quocumque inserceptus obsaculo , a munere indulgentiae praesentis excideris legit Gratianus cum aliis excesserit , ω priusquam ad constituta remedia perveniat
remporalam vitam humana conditione Inierit, quos manens in corpore non recipit, consequi exutus earne non poterit. Nec necesse est, nos eorum , haec itidem omittit Gratianus , qui se obierint, merita, actusque discutere, cum Dominus Deus mire , e usjudicia nequeunt comprehendi, qsod sacerdotale ministerium implare non potuit, suae j sitne reserus verit, ita potestatem suam timeri volans , ut hie eννον omnibus prest, est quod quibustam tepidis, aut negligentibus accidis , nemo non metuat. Mulatim enim utile, ac necessarium est, ut peccatorum reacus ante ultimum diem sacerdotali sin is tione solvatur. His autem, qui in tempore necessitatis, haec retulit Gratianus, tum in d. can. 49., tum in d. Can. to. cau. 26. qu. 6. , ω in perieuIi urgentis in- , santia prodium poenitentiae, es mox reconciliationis impla ant, nee satisfactio interdiscenda es, nee reconciliatio denega da , quia misericordiae Dei aec mensuras possumus ponere , nec tempora donire , spud quem nullas patitur viaiae moras vera converso legunt alii r vera confessio, alii, uti adverterunt Romani Correctores, nulias patitur venire moras tae. dicente Spiritu Dei per Prophetam: Cum conversus ingemueris, tunc salvus eris. Et aIibi: haec omittuntur apud Gratianum Die tu iniquitates tuas prire, ut iustificeris; eae iterum : Quia apud Dominum misericordia es , tacopiosa apud eum redemtio. In dispensandis starse Dei donis non debemus esse dubites,
nee accusantium se lacrymas , gemitu que negligere, eum ipsam paenitenti adiectionem ex Dei eredamus inspiratione conceptam, dicente Apsolo : ne forte det illis Deus paenitentiam , ut res scant a DiaboIi laqueis , a quo captivi tenemur ad ipsus voIuntatem. ηJe oportet usumquemque christia,sm eonscientiae suae habere judicium , ne converti
ai Deum de die in diem disserat, nee satisfactionis Ibi tempus in fine vitae suae consti- ruat, quia periculose Mo se cis1utae frui litω, ω lsramia humana cocludit, ut ad Oole Disiligod by
362쪽
ad pavearum horarum se reservet incertum, F eum possit pleniore satisfactione indulgentiam promereri, illius temporis angustias eligat, quo vix inveniat spatium vel eonfessso paenitentis, vel reconciIiatio Sacerdotis . Verum, ut dixi, etiam talium c habentur haein d. can. 49. necessitati ita a xiliandum es, ut est actio silia paenitentiae , est comis munionis gratia , s eam etiam amisso vocis .cio per indicia integri sensus postulant , non negetur. As s aliqua aegritudine ita fuerint aggravari leguntur etiam ista intad. can. io. , ut quod paullo ante poscebant, sub praesentia Sacerdotis Anseare non veseant, testimonia eis stilium circumstantium prodesse debebunt, ut smul est paenitentiae,
P recomitiationis beneficium consequantur ' servata tamen regula canonum paternorum
et ea eorum personar, qui in Deum a Me discedendo peccarunt. Integra fere in his continetur Leonis epistola, ex qua memorati Gratiani canones & supplendi erunt,& emendandi. Cum his etiam jungere juvabit canonem I. cau. 2Φ. qu. a. , C. nonem fia. de Poen. dist. 1., & canonem x. de Poen. dist. 7., canonem. a. Concilii Arausicani, sive can. I. cau. 26. qu. 6., ex his enim omnibus canonibus, quos jam
expendi superius, ubi agerem de epistola Leonis ad Ruiticum Narbonensem, facile liquet de pomitentibus excipiendis , seu de excipiendorum modo plurimum in Gallicana Ecclesia fuisse tunc temporis dubitatum . . '
De Epistola ad Theodoretum Cyrensem.
Theodoretus Cyrensis Episcopus ex illis suit, qui, cum Chalcedonensi Concilio interesset, contra Eutychem alacriter , strenueque pugnavit. Absoluto Concilio Chalcedonens ipsi gratulatus est Leo Μagnus per Epistolam datam tertio Idus I nii sub opilionis consulatu, sive anno 413. Incipit Remeantibus ad nos fratribus, apud Ques ilium numero 93., in vulgatis Conciliorum editionibus numero 63. Quoniam vero duo potissimum capita Leonem Pontificem angebant; & primum haeresis Eutychis: deinde ambitus Anatolii Constantinopolitani, de quo superius jam sermonem habui, utramque hanc caussam complexus est in hac epistola Sanctissimus Pontifex. Hinc inter cetera ita scribit: De his vero, quae in saepe daeo eis Concilio nimirum Chalcedonensi illicita contra venerabiles Nicoenos canones prae- eou.
sumtione tentata sunt scilicet ab Anatolio ad Fratrem, P Coepiscopum nostrum qu. a. Antiocbenae sedis Praesulem scripsemus ; adjiciores est illud, quod nobis propter improbitatem Monachorum quorundam regionis vestrae verbo mandastis per Vicarios nosros ς' ω Me specitatuν statuentes, ut praeter Domini Sacerdotes nullus audeat praedicare , ses Monachus , Me ille si Laicus , qui cujuslibet scientiae nomine Norietur. Haec retulie Gratianus in can. 39. cau. I 6. qu. r. Porro quod hic scribit Leo de Μonachis a praedicationis ossicio arcendis, non solum ad Theodoretum scripsi, sed ad Episcopum etiam Antiochenae Ecclesiae scripsisse se tradidit, ut eadem disciplina in oriente passim reciperetur. Revera in epistola Leonis ad Μaximum Antiochenum Episcopum data eodem anno 4. Idus Iunii, eadem fere verba leguntur , ibit Illud
quoque dilectionem tuam convenit praecavere, ut praeter eos, qui sunt Domini Sacerdotes , nullus Abi docendi , ω pνaedicandi jus audeat vindicare , Me ilie Monachus,sse si Micus , qui alicujus scientiae nomine glorietur. Porro quod hoc loco de Μonachis decernitur, ne divinum verbum populo praedicent , id erat Leonis aetate
maxime opportunum , quatenus Eutyches Monachorum Archimandrita , cum
363쪽
3 3 8 Pors seeu da . Caput XLII. Liperam de Christi natura sensisset, Monachos suos, aliosque quamplurimos P - tim instituti consortes in suam sententiam facile traxerat; quamobrem quis agnoscat, quanto in periculo rus erat tunc constituta, diuiua fidei praediuinonam Moaachis hujusmodi committere l
De Epistola ad Leonem Augustum.
Vita functo Marciano Imperatore circa annum 4s . suffectus fuit in ejus Iocum Leo Augustus dimittimus sane vir fidei Catholicae Patronus , ac Propugnator .
Ad ipsum scripsit saepe Leo Pontifex; postquam enim de suscepto imperio grat latus est , nihil antiquius habuit, quam 1iabilitam in Chalcedonensi Concilio fidem
ipsi commendare, quemadmodum commendavit per epistolam , quae incipit Li. geras clemensiae tuae numero a 2 s. in editione inestellii, & s. in aliis editionibus. Ibi imter cetera enarramur, quae Perpetravit Dioscorus Alexandrinus flagitia, quemadmodum ille Alexandrioam Ecclesiam sutaeque turbaverit,atque exemplis pessimis depravaverit. 3. s. Huc reserendus est canon 69. cau. a. qu. a. Ait enim Leo Papa: Perspicuum es, quibu/ pietas vestra succurrere,'quibus debeat obviare, ne Alexamirina Ecclesa , quae semper suis domus orationis, speluncast nunc latronum. Manifestum quine es per erudelissimam aifaris smamque saevi iam , omne ulla caelestium Sacramentorum fuisse lumen extinuum. Inte repta est Sacrificii oblatio , defecit chrismaιis sana catio , ω parricidalibus manib impiorum omnis se subtraκινe indiseria. Spectant haec ad Dioscori impietatem ἁ quicum. Alexandrinam Ecclesiam teneret, turbas idemtidem concitavit, ita ut plures Alexandrini a catholico se regi Episcopo detrectaverint, & Sanctum Proterium Dios, cori successorem interficere non dubitaris impio ausu , imo Sc in ejus cadaver flammis saevire, ut Timotheum quemdam 2Elurum Eutychianae sectae asseclam ipsi ordinarent; quemadmodum reserunt Evagrius lib. a. cap. 8., S Nicephorus lib. ε s. cap. 16. Hinc autem adpareI, qua de caussa dixerit Leo, in Emesia Alexan. Mina omne Sacramentorum lumen extioctam suilla, i Merceptam Sacrificii oblationem , deiectam chrismatis sanctificationem , quia scilicet Timotheus iΚlutus contra regulas canonum ab impiis Ordinatus, imo N ab iis , qui ordinandi Al xandrinum Episcopum auctoritve carebant, cons satus, sacra mystrata celebrare
De Epistola ad Leonem Episcopum Ravennatem
cis.,i,. Gratianus in can. o a. de conc dist. 4. refert fragmentum epistolae Leonis Paparii uas ad Leonem Episcopum Ravennatem. Alia non Leonem , sed Neonam vocant ,
alii Neoniam. Hie successit in Ravennatensi Episcopatu Petro Chris logo anno Domini 4so. , ac , si fides est Visello in Italia sacra , tertio Pontificatus sui anno decessit. Si haec vera sunt, haec epistola non alio tempore scripta dici potest, quam post annum 449ι, Scaute acuum 4s4. Nota consularis haec adjecta est: Data nono Kalendas Novembris confulatu Marcioni Augusti; qui consulatus in-eidit in annum 4si. Verum non carent ista dubitatione apud omnes. Etenim qui Retrum Chauci iam a- Io. Obiisse sellanIu1, nou aliud facti amumentum
364쪽
De Leone Magno. ς' udserunt, quam huius epistola auctoritatem : proptereaque si Inscriptionis illius fi-
vis falsitatis vitio laborat, non est cur Leonis, seu Neonae Episcopatus referatur ad annum 4so. usque ad annum 413. Sunt qui rectius Putant, notam conssilarem ita emendandam esse: Data Me. Consulus Majorari, qui consulatus incidit in annum 418., neque enim dissicile fuit aut amanuensibus, aut typographis pro Et jorano edere Marcianum ob maximam nominis , de literarum simili tu inem . Emendationem suadent apertissimae rationes . In primis anno 4s i. plures sunt e pl- stolae Leonis Magni. Extat ad marcianum Auguitum , quae incipit Meras; extat alia ad Pulcheriam Augustam, quae incipit Isod semper, alia ad Anatolium , qu eincipit Gaudemus, alia ad Iulianum, quae incipit Literas , alia ad Paschasinum, quae incipit 9uamvis, aliaeque nonnullae. Nulla autem ex ipsis notam exhibet consularem Μarciani Auguiti, sed potius hanc et Adelphis Hira clarissimo consulet Notabat enim Leo in Occidente i cribens non Orientalem consulem , sed Occidentalem . Quaenam ergo esse ratio potuit Leoni in epistola ad Ravennatem Episcopum stylum immutandi, N inscribendi notam consularem , quae potius graecos re
Piceret, quam latinos y Quod magis ex eo confirmatur , quia in memoratis epistolis ad graecos scrihebat, in hac vero epistola ad Episcopum Ravennatem ali quebatur Episcopum occidentalem, quocum commodior erat Occidentalis consciis adnotatio . Si autem praecipuum epistolae ejusdem scopum consideremus , ma gis, ac magis exinde liquebit , eam nullatenus Pertinere posse ad annum 4 sQuaeritur ibidem de illis , qui cum parvuli in captivitatem deducti essent, deinde postliminio reverit in civitatem restituti sunt, de suscepto baptismate prorsus inhcerii. Porro anno 4si. Attila adhuc in Galliis versabatur, de licet jam nominε
suo Italiae universae terrorem incuteret, nondum tantea in Romanos, aut Ravcmnates irruperat. Ingressus Italiam tantummodo eit anno Asa. , quo tempore, uri
scribit Paullus Diaconos, Aquilejam, Ticinum, de Mediolanum invasit , pluresque in captivitatem abstraxit. Facilius itaque est, eam de captivis redeuntibus quae stionem pertinere non potuisse ad annum 411., sud potius ad annum 438. sis Μνjorani consulatu. Quesecumque autem tempus , quo scripta epistola fuerit, de monstretur, ego non dubito, quin Leoni rapae rectissime tribuatur , quippe ilia ea comtus ejusdem Pontificis stylus perspicue elucet. Dissicultatem facessere pos set unus Dionysii codex , in quo eadem epistola non recensetur . Verum ego aniam adverto, Dionysium non synodieas, sed tantum decretales epistolas in suo coadice recensuime. Porro synodicae epistolae illae dicebantur, quibus Pontifices celeobrato Coneilio Nationali, aut Provinciali de canonibus ibidem editis ceteros Episι
copos absentes certiores reddebant. Has non constat relatas sui me in eoditemuDionysii Exigui, uti quamplurimis demonstrari posset exemplis. At epistola isthaeo
ad Ravennatem Episcopum synodica erat, quemadmodum priora epistolae verba demonstrant , ibit He senteν quidem in diversarum ambiguo quaesionum titubanti Fratrum corda, Spiritu Dei instruente, solidavimus , responsionis formam vel ex Sam saarum Scripturarum discipliαι, mel re Patrum Petulit eriligentes, sed nupeo in F
novum , N inaustum antea genus e sItationis eortum est; nam querundam Fratruos
Husistra comperimus , at quos eaptiuorum ad sues sum Istera redeuηres , qui scilicis in capti restatem ilia aeriame domisine, quae nuIIlus res sarme legunt alii i s mam pserat habere η ritiam, remedium quidem impIstrare baptismasis , sed virum ejusdem
365쪽
pereeperisti infamiae infrientia non posse reminisci; eae ideo sub hoe latentis recoMation sincerto animas suas in discrimen adduci, dum sub specie eastionis negatur his gratia , quae ideo non impenditur, quia putatur impensa tae. Post pauca sequuntur verba dicti canonis in a. , in quo qualis sit S. primi varietas jamdiu observaverunt Romani Correctores. Unum adjiciam, nimirum in nonnullis Gratiani codicibus legi prope
finem canonis: ignorantiam nascentis, quum tamen omnes integerrimi epistolae cindices potius exhibeant: ignorantiam nescientis. Sententia hujus canonis omnino etiam consonat cum alia Leonis epistola ad Rusticum Narbonensem juxta ea . quae GDperius observabam ad canonem II 3. de cons dist. 4.
De Epistola ad Episcopos Germaniae, & Galliae.
Non pepercit Leoni Magno Isidorus Mercator, sed in silo Codice unam ejusdem Pontificis nomine epistolam elucubravit, cum hac inscriptione: Leo R-anae E cles.e , N Apostolicae Sedia Episcopus universis Germaniaνum, atque Galliarum regionum Episcopis salutem. Verba illa atque Galliarum in aliquibus Codicibus desiderantur. Nulla ipsi nota consularis adjecta est, imo ita concluditur, ut mutilum quoddam Iragmentum, non integra epistola videatur. Est in vulgatis editionibus numero 88. Quesnellius eam rejecit in secundam partem dissertat. ii. Nemo larme est hodie, qui eandem a Leone non abjudicet, in primis , quod apud veteres nulli bi recem Ratur, & primum adparuerit ex Codice Isidori Mercatoris; Deinde quod sinus ' λeonis esse non potest , qui potius barbaris loquendi formulis incomtus abundat. Praeterea ipsamet epistolae inscriptio, qualis nuper proposita eli, non erat in usu apud Leonem, qui potius se modo Romae, modo Romanae mrbis, modo Cathesicae EeeD urbis Romae Episcopum nominabat. Insuper si sequamur vulgatos Codbces , in quibus ad Episcopos Galliae aeque, ac Germaniae scripta fertur epistola, gravis erit conjectura, qua posteriori auctori tribuenda eadem sit, qui nimirum vixerit ea aetate, qua Franci occidentale imperium lenuerunt. item in hac ipsa epistola laudatur canon Concilii Neocaesariensis non eκ antiqua versione, sed ex interpretatione Dionysii Exigui Collectoris Leone recentioris. Quod si cum hac ipsa epistola
conferatur canon . Concilii Hispalensis a. anni 619., liquido constabit , ipsam ex eodem canone fuisse decerptam, cum ulrobique eaedem omnino sententiae, eaedemque etiam loquendi formulae deprehendantur. Demum ipsamet caussa, quam tractandam suscipit auctor epistolae, ea est, quae tractanda fuit saeculo ου. aut s. , quo tempore plures de Chozepiscopis, eorundemque officio emerserunt disputationes, praesertim apud Gallos , qua etiam aetate, etsi plures de Chorepistopis seri-Pserint, inter quos Rhabanus Maurus, nemo tamen ex ipsis hanc Leonis epistin. iam Iaudavit, quae sane fuisset caussae, quam tractabant, accommodata . Iam igitur constat quid sentiendum sit de eanone 4. diit. 68., cujus verba ita legenda sunt:
Muamvis eum Episcopis plurima illis idest Chorepiscopis, di Presbyteris, de qu, hus superius sermo fuerat institutus ministeriorum communis It diapensatio; quaedam
lamen auctoritate veteris Iegis , quaedam novae etiam Ecelsasticis regulis Ibi prohibita voverint . sicut Presbterorum , ω Diaconorum , ast virginum consecrario , scuι constitutis altaris , ae benedistio , vel uneis. Siquidem nec erigere eis altaria , nee Ecclesias ,
366쪽
virga ex Lenes Papaelatum Spiritum S. tradere, nee Chrisma est ficere, nee Chrismate
baptitatorum frontes Ignare, nec puHice quidem in missa paenitentem reconciliare, neὐ formatas cuilibet epistolas mittere. Haec omnia iustita sunt Chorepycopis, qui ad exemplum , ω sormam septuaginta discipulorum esse noscuntur, vel Presbteris, qui eandem gestant formam I quoniam quamquam consecrationem habeant, Pontiscatus tamen apicem non habent. Quoniam vero superius clebam, epistolam hanc excerptam fuisse ex canone γ. Concilii Hispalensis a. , opportunum erit hoc loco ejusdem canonis I. verbi describere , ut Gratianeus canon germanis potius, suisque auctoribus tribuatur . Hispalenses Patres ita decreverunt: Quamiis cum Episcopis plurima illis id- eit Presbyteris, de quibus , non autem de Chorepiscopis , Hispalenses Episcopi
agebant ministeriorum communis si dispensatio , quaedam tamen auctoritate veteris Iegis , quintam novellis, ta Eccles iris regulis sibi prohibita noverint, in aliquot Concilii editionibus desiderantur illa verbar 2uadam tamen auctoritare veteris legis Aut Presbterarum, ta Diaconorum, ac virginum consecratio, Aut altaris constitutio, hordictio , vel unilio . Siquidem nec licere eis Ecclesam , vel altaria consecrare , nec perimpositionem manus fidelitas his iratis, etes conversa ex haeres Paraclerum Spiritum tradere , Chrisma eonficere, nec chrismate baptizatorum frontem Ignare , sed nee publice . quidem in missa quemquam paenitentium reconciliare, nec formatas cuilibet epistolas mittere ; mee enim omnia iuuita esse Presbteris, quia Ponti catus apicem non habent, atque solis deberi Episcopis, auctoritara eanonum praecipitur. De Chorepiscoporum juribus , & poteltate nihil hoc Ioeo adjicio, cum fusius hanc rem persequutus fuerim superius ad canonem s. dist. 68. Pag. Mo. & seM.
De Epistola ad Galerium Episcopum Tripolitanum.
In veteribus Gratiani Codicibus aut irrepsime mendum in inseriptionibus canonum
3. , di 14. cau. 33. qu. a. , aut Gratianum ipsum erravisse Perspicue constat. e . HEtenim canon I tribuebatur Leoni Quarto, quem esse Leonis l. in epistola ad P R Rusticum jam adnotaverunt, qui codicem Gratiani emendarunt; & canon I 3. tribuebatur , quemadmodum etiamnum tribuitur Leoni I. ad Galerium Episcopuni Tripolitanum scribenti, quem Pithceus putat potius inscribendum Leoni IV., quasi Illorum duorum canonum inscriptiones invicem mutaverint locum . De canone I 4. nihil amplius Imimr, quem superius ad epistolam Leonis ad Rusticum commode observabam. Quod vero attinet ad canonem a 3., illud primum fidenter asseruero, non posse ullo modo tribui Leoni Magno, quemadmodum perspicuis argumentis facile demonstratur. in primis enim silentium veterum non tantum de epistol . Psa, verum etiam de epiliolae ' sententia , quae sane laudanda fuisset a pluribu , nomnihil probat, praesertim cum adhue ignorandum sit, quis fuerit Galerius ille Tris Politanus Amittes, quem dici possit in finibus Chrisianorum Episcopatum gessisse, Quemadmodum ait auctor canonis. Non enim Leonis Magni temporibus in finibus Christianorum sta dici poterat aut Tripolis in Hellesponto, alit Tripolis in Phoenicia,
aut demum Tripolis in Africa . Ραeterea in eo fragmento nemo agnoscet I eonis Magni stylum, quem sane in comperto semper habet quicumque vel leviter ejusdem Leonis GPera attigerit. Quod vero magis est, ad ipsam canonis sententiam pertinet. Siquidem ibidem narratur, plurimos a Venitentia agenda recedere, aut abstinere, quod arbi-Tem. H. Z a tremur
367쪽
trentur poenItentibus uti conjugio non licere. Hos errare, inquit auctor eanonis, Ze de veritatis calle discedere, addita ratione, quia poenitentia conjugia non dissolvuntur . At vero, licet verum sit per poenitentiam conjugia non dis Iolvi, ipse tamen Leo Magnus alibi constituit apertissime, non licere poenitentibus conjuSio uti. Scri-hit ipse in epistola ad Rusticum Narbonensem in can. 24. Cau. 33. qu. 2., adole scentibus ex venia, majorisque criminis evitandi gratia, dum in poenitentium gradibus cmsi tunt, vix usum conjugum concedi, in quo non regula constitui dicitur,
sed quid. sit tolerabilius aestimatur. Quomodo igitur aliud ad Rusticum, aliud ad Galerium scribebat Leot Quomodo insuper ita ad Galerium scribere poterat , ut tacite fateretur se erravisse , & de veritatis calle discessisse Τ Non ita de sententia Leonis ad Rusticum judicarunt Toletani Patres, qui eandem potius laudaverunt,
ac sequuti sunt in can. xy. cau. 33. qu. a. Quod si verum eit, non Postum ego eo adduci, ut aut Leoni IV., uti scribit Pithaeus, aut aliti Pontifici Maximo hanc sen. tentiam adscribam; Neque enim verosimile esse poteth, ullum ex Pontificibus Μaximis eos damnavisse, tamquam errantes , & discedentes de veritatis calle , qui antiquissimam, perpetuamque Ecclesiae disciplinam custodiendam 1edulo arbitrat entur. Porro apud veteres idem erat in poenitentium gradibus' Consistere , ac quandam monasticae vitae speciem suscipere, uti recte animadgertit Albas pineus ad canonem 3. Concilii Barcinonensis circa annum s 4o. celebrati. Hinc defuncto viro mulier paenitens alii nubere minime poterat, nec maritus poenitens aliam ducere post mortem uxoris, uti definivit Concilium Arelatense I l. can. a I. temporibus Lecipis Magni celebratum, quod ipsum adhuc vigebat recentioribus seculis, cum adpareat relatum in libros Capitularium Francorum lib. 7. cap. 3I . Baluzianae editionis, in caninnes Isaac Lingonensis tit. i. cap. 38. Hinc juvenibus, de quibus gravis ori atur sustipio, ne vehementius conjuges adamarent, difficilius p enitentia concedebatur, quemadmodum docet Concilium Agathense anni so6. can. 1 f. ibi: yuvenibus etiam
poenitentia non facile committenda es , propter aeratis fragilumem ; Quam disciplinam. in canonum collectionibus servatam fuisse testatur Petitus in suo Paenitentiali Theodori pag. ass. editioniς Parisiensis, cui addi possunt Capitularia Francorum lib. 7. cap. 3ro. , & Collectio lsaac Lingonensis tit. 1. cap. 3 . Vix igitur ex dispensatione, aut peram paenitentia novum conjugium appetere, aut conjugio poenitentibus uti adolescentioribus indulgebatur, ut ait Leo Μagnus superius laudatus, Hinc-marus Rhemensis in epist. ad Rodulium Bituri censem, & Frotarium Burdigal erili mi di Rhabanus in epist ad Heribaldum c. t . Quid plurat Temporibus 1luis Leonis 1 U. illa vigebat in Ecclesiis disciplina, ut nuptiae, dum quis in poenitentiae gradibus conlitteret, prohiberentur . Clara est sententia Concilii, quod recentiores Collectores Regiaticinum Vocans, anno 8so. can. f., item clara sententia Concilii Romani anni 8, 3. ab eodem Leone IV. celebrati canone 29. juxta Breviarium Luit prandi, aut alteriuscujusquam auctoris. In conspectu hujus antiquissimae disciplinae ad tempora usque Leonis IV., te ulteriora productae, quis memoratum a Gratiano fragmentum aut Leoni l. , aut Leoni IU. tribuere fidenter poterit, nisi ita velit de sanctissimis Pontificibus sentire, ut Iserpetuam, ac constantem Ecclesiarum disciplinam in errore versari, di de inritatis caue discedere, profesti aliquando fuerint 7 Incerrus potius auctor liberioris vitae cupidus inter poenitentes hunc Canonem emnxit, unde verus disciplina antiquaretur; neque enim puto auctorem ipsum Gratiano esse multo antiquiorem, vel quod nuIIas, quod sciverim , Gratiano vetustior Collector men
368쪽
tionem ejusdem earaonis secerit, vel quod demum circa tempora Gratiani aboleri coeperit vetuita disciplinae poenitentium austeritas, instexa paullatim in liberalem hin
De ceteris Canonibus Leoni Magno adscriptis ..
Hue sane reserendus pon fuisset canon ιν dist. γ*., si apud Gratianum saltem eis, in recentioribus Codicibus adnotaretur, LeQni Dotius IV. adscribendum fore. At
ni I. tributa aliquibus videantur. Itaque potius Leoni IV. adjudicandus erit canon ille, sive Concilio Romano sub Eugenio I l. celebrato λnno 8a6., cujus Concilii acta cum Leo lU. confirmaverit, imo & adjectis canonibus exornaverit, facile Leoni eidem IV. tribui a Collectoribus potuerunt. Videantur ad hanc rem, quae scripti in a. Parte cap. , a. Iuvat canonem Concilii in medium proferre ad su'Plendum , atque emendandum Grati ni is Minentum . Eit canon 18. Concilii: h piscopus subjecto sibi Sacerdoti, ori alii Clerico , nis ab alio populatus, dimissorias non sacrat, ne ovis quas perdιta, συι erraris invenιatur, Ied per c sensum unius in alterius inueniatuν ovili. Et ne salse ua meroe credantur, in verae Ni Iotyae suspicentur, universalis Ponti cis, aut coperιaur, vel Metropolitani bulla eos roboraνι oportet. Ita habetur in editione Lucae Holitenti, cui piopemodum consonat Hreviarium ejusdem
Synodi sub nomine Luii prandi ibi; Ubi podecimo, ut D si si Ibi subiecto dacerdoti,
wι alio clerico , nis ab alio postulaτυι, di-Drias non faciat; ta ne salsae ur verae credantur , est verae ut saliae suspicentυν, uni ρ Golis Ponti cis, vel imperiali, vel Λυ- tropolitam bulla eas υνο ari omneι . Iure propterea emendabimus vel ha illa Gratianinis ab ipso postulatus,tu ιpote quae non solam ceteris codicibus minime consonant, sed etiam sententiam iptam canonis ineptam prominodum exhibent , ut legenti statim liquet. voletiant Eugenius II., oc Leo ι V. vagandi licentiam Clericis adi. mere, statuendo ne quis piam ex illis a propria Ecclesia abscederet 4 Cum vero aliter suadere aliquando potatilet ceriar 1 Ecclesiarum utilitas. nimirum ut Clericus unius Ecclesiae ad aliam Ecclesiam transferretur, duo necessario concurrere statuerunt prudentillimi l ontifices, primum ei misso itas literas ab Episcopo , ad quem digreditur Clericus, petendas elle, alterum easdem literas ab Episcopo, a quo abi cessitur, Docedendas . Eam emendationem Gratianei canonis jam inserat Anatocius Augustinus in lib. a. clial. i. in fine, adferens Caesarauguitanum librum, tu . quo etiam legebatur: Nib ab alio postulatui. Audit ibidem Antonius Augustinus nomine Bullae Metropolitani significari sigillum . , Fruitia hodie quare res, quibus ex fontibus hauriendum sit canon I 6 Cau. 3. qu. F., cissi certum autographum monumentum desiderares. Apud Gratianum non indicatur eou.m Leonis l. sit, an potius. recentiori ejusdem nominis I ontifici tribui debeat. qu. 9 Conjecturis in re dubia, Sc prorsus obscura dandus est locus . Arbitror ipse,adscribendum esse. oni III., cujus opinionis rationem ex eo repeto, quod certum sit, Leonem III. de eadem testium discussione, illorumque fide in veitiganda pertractavisse , licet tamen hujusmodi opuscula desiderentur. Erat Leonis III. tempore, sive sub finem octavi, & initio s. saeculi fallacium testium quotidianuq fere usu ς,
369쪽
dissonarent, arreptis armis de veritate disce piabant, ut ille verum adfirmasse eense- etur, qui in certamine adversarium vicisset: hinc enim nemo non videt , nou . veritatem, sed vim in judiciis praevaluisse. Id prope erat, ut etiam induceretur In Clericorum caussis, nisi Sacrorum Antistitum vigilantia id malum a Clero aver-uuet. Carolus Magnus, sagax optimae prudentiae cultos, Leonem tantificem --ximum de hac re consuluit, ut quid commodius Pontifici visum fuisset ,& apuus, in fori disciplina custodiendum juboretur. Id constat ex Capitulis selectis Caroli Magni editis a Sirmando tit. 3. Rescripsit Leo, quid magis adpositum ea in re ovidebatur: at rescriptum λι--λ-list rinri habesnus . verosimile autem est, Plurima iniciem traclita fuisse de testium fide investiganda, de runuum curia... -
conferendo de ratione temporis, de quo testimonium tulerint, aliaque his similia, ex quibus deduceretur , recedi facile posse a dubietate certaminum singularium eliciendae veritatis caussa, alia proposita judiciorum methodo, qua fieret ex Pru dentia judicis, ut clarius, ac simplicius, quid fuisset actum inter litigantes, constaret . Quod si admodum, ut reor, probabile eth, quis statim non videat Leonis III. rescriptum, sive rescripti partem in memorato canone 16. y Pithinus ad eanonem 4. cau. 16. qu. a. , ubi laudatum agnovit nomen Leonis Papae, statim Leonem IV. subaudiendum voluit. adjiciens temporis notam ita rForte anno 8ss. Romae. Μihi recedendum non est ab eadem opinione, immo quae non tradidit suae opinionis argumenta Pithoeus, ipse prodam e unaque caussas alisciam, cur Leoni IU. eadem sententia facile tribuatur. Smulo Ecclesiae 9., 1 ., N ii. cum plures Ecclesiae aedificarentur, quae in fundatorum quasi dominio esse Censebintur, c ceperunt nonnulli Parochiales Ecclesias decimis fraudare , ac potius decimas novis illis Ecclesiis concedere, uti legitur in Concilio Ticinensi anni 8ss. Id statim displicuit Sacris Antistitibus , qui formulam generalem conceperant, qua maes publice admonebant, ne quispiam decimas aliquibus Ecclesiis jamdiu quaesitas in alias Ecclesias transferret. vocabantur istae admonitiones Synodales, quae videlicet, dum Synodi celebrabantur annuae, praesentibus Clerieis agitabantur . R sino in lib. i. de Ecclesiast. discipi. in inquisitione Episcopi inducit inter ceter num. 48. Episcopum a Presbyteris inquirentem: Si decimam ad aureum pertinem rem recipit. Extat in appendice ejusdem Reginoiiis editionis Parisiensis anni 16 i. Synodalis admonitio antiqua ex duobus ΜSS. Codicibus exeerpta pag. 6oa. , in qua Diaconus monet Presbyteros his verbis: Millus decimam ad ritum pertinentem reci piat . Id ipsum fere legitur in alia admonitione Synodali ibidem edita pag. 6o . eκ Pontificali Romano Augustini Patricii de meolominibus Episcopi Plemini, ibi r Nu Ius decimam aeterius recipiat. Eadem verba habentur in alia admonitione Synodali ex Pontificali Romano ibidem edita pag. 6ii. Idipsum dicitur in alia admoniti ne Synodali praefixa operibus Burchardi Hormaciensis, ut alias numero plurimas omittam , in qua num. 4s. ita legitur et Nullus decimam ad aliam pertinentem recipiat. Quis nota. agnos it in his verbis canonem 4. cau. I 6. M. a. 3 Perspicua sane res est, nisi difficultatem adhuc laceret Leonis Papae nomen canoni inscriptum. Sed conferamus Leonis IU. sanctionem, qualis memoratur in Breviario Synodi Romanae ab eodem Leone celebratae apud scriptorem, cui nomen Lui randi tribuitur; lbiadem enim haec leguntur de Leone IV. Item in eadem Ssnodo monuit, est Apost Misa
auctoritate praecepit, ut unusquisque Episcopus pee DioreUM , ω Parochias suas per se, ' per Sacerdoter suos subestum ibi populum morat, as primitiaδ, ω decimas incunctanteν φ
370쪽
De Leone Magnν. 36s stante perserant. Itaque admonitio illa Synodalis, cujus vi nemo fraudaret Paro-ctiales Ecclesias decimis , Leonem IV. habuit institutorem: Quid propterea mirum, si caput illud admonitionis , ubi de decimis agitur, Leoni eidem Pontifici tributum est, cujus auctoritate editum fuerat 7 Addere possem, eadem propς modum verba legi
in lib. r. Capitularium Francorum cap. 148. lib. s. cap. sci. , & xx s. Ubi enim ex Leonis IV. mandato Episcopi consueverunt hanc admonitionis formulam adhibere, passim apud collectores Ecclesiasticarum legum idipsum Iecenseri coepit, quasi constitutio generalis. Romani Correctores jam animadverterunt, canonem q. Cau. 3 o. qu. s. nomine Can. 4. Leonis Papae relatum pertinere ad canonem 8. Concilii Trosidani anni sos. , & cstu. ..
in Mi M. T. T r M.' Muriam. Quemadmodum adparet ex cap. 1 9. Baluzianae 'editionis. Notarunt Praeterea, In memoralis IOCIN - - υνο --
gustino . Verba Concilii, quibus etiam Capitularia consonant, haec sunt: Scribit nam que de Iegitimo matrimonio B. Augustinus ita: Talis esse debet ,.que -ον habenda est, si seeundum laxem sit ea a in virginitate , ω dotata legitime, Er a parentibus tradita sponso, G a paranymphis accipienda, ae ita secundum Legem , M Et angelium publicis nuptiis honestata , in conjugio licite sumen a , ω omnibus diebus vitae suae, nisi ex eo sensu , ta easlsa vacandi Deo, nunquam propter hominem separanda . Et si fornicata fuerit, ta vis ejus voluerit, dimittenda; sed illa vivente, altera non ducenda , qui MuIteri regnum Dei non possidebunt, ta paenitentia tui accipienda. Nolite vos viri h bere uorra, quarum priores mariti vivunt, adulterina enim sunt ista conjugis . Hinc emendare oportebit canonem Gratianeum, cui si non Concilii Trostriani, aut Capitularium Francorum nomen adscriptum primo fuit, caussam dedit Burchardus , qui cum a recensendis Capitularibus abitinendum sibi proposuisset , ut alibi pluries animadvertebam, Leonis nomen adjecit; nisi forte quispiam Burchardum adhuc excusatum velit, quod forte deceptus fuerit ex aliqua marginali adjectione, qua significaretur, idipsum confirmari a Leone Μagno, scribente, aut vivente marito uxorem alteri quacumque de Caussa conjungi non Posse, ut in Can. I. Cau. 34. qu. r. , aut legitimis modis uxorem esse ducendam, ut in can. 12. au. 32. F. x,
eadem fere ratione, qua in Capitularibus, & ia Concilio Trostriano eadem verba videntur B. Augustino tributa, non quod legantur in ejusdem operibus, sed quod nonnulIae sententiae his similes apud Sanctum eundem Antistitem habeantur. Non est etiam inverosimile, ideo in Capitularibus, & Troslejano Concilio eam sementiam Rugultino tribui, quia similia leguntur in Concilio Carthaginensi , quod quartum dicitur, & cui inter ceteros Africanos Episcopos Augultinus idem interfuit. Id statim liquebit, si cum descripto canone conferas canonem 13. illius Concilii,
qui habetur apud Gratianum in can. s. Cau. O. M. F. Canon l. cau. 3 r. qu.)i. non quidem ad Leonem Pertinet, sed potius ad Con- Cis. 1.eilium Triburiense anni ου s. , in quo ita legitur canone si . Illud vero communi deis cau. I . creto secuntum eanonum instituta donimus, ta praejudicamus, ut squis crum uxore alte- 'rius , τι vente eo, fornicatus fuerit, moriente marito, Ssnodali judicio aditus ei elaudatuν licitu , nec ulterius et eo ungatur matrimonio, quam prius polluit Mulieris. Nolamus enim, nec Christi ae Religioni oportet, ut ullus ducat in refugium, quam prius polivis per ad uerium. Poltrema tantum haec verba retulit Gratianus, quae ipse, aut qui
ipsi auctor extitit, ideo sorte Leoni Papae adjudicavit, quod in antecedentibus caninnibus Leonem iptum laudatum animadverteriις Sic memoratur in cap. 32., 29. a