장음표시 사용
371쪽
366 Para seeunda. Caput XLII.& 38. ejusdem Concilii; Quamobrem imperitus quispiam ea nonum Collector non
dubitavit, quominus sequentes Concilii Triburiensis canones eidem Leoni tribue
.ior. Demum canon. Io I. de Cons. dist. 4. nullo modo esse potest Leonis I., cujus G c s aetate nulla esse poterat occasio, qua definiretur, non plures ad suscipiendum de μ' baptismate infantem accedere , quam unum, sive virum , sive mulierem. Etenim quousque immersionis disciplina in baptismate in usu fuit, o Mortunius erat, Plures ad suscipiendum de sacro fonte emergentem infantem accedere; Atque ii ut plu. Timum parentes erant, ut indicat S. Augustinus in Epist. 98. ad Bonifacium , &diserte probat Iosephus Vicecomes de antiquis baptismi ritibus lib. I. cap. t . Pauciores numero ceperunt suscent'roe. moni, N Gub perimmer ωαουι ιιι aiammii tranatur, Praecipue vero postquam cognationis spiritualis
jura constituta sacrix canonibus fuerunt, quod primum saeculo 8., aut 9. productum videtur in can. s s. Concilii Moguntini anni 813. lvo , & Burchardus indicant elarius , quem ad auctorem memoratum fragmentum sit referendum . illud exhibent IVO in parte 1. cap. at p., & Burchardus in lib. 4. cap. 2s., adjecta hac inscriptione: Ex Decretia Leonis Papae apud S. Medardum. Si vera sunt haec, agnoscemus
auctorem canonis Leonem IV., cujus aerate , nimirum anno 8s3., celebratum fertur Concilium Suessionense in Monasterio S. Medardi. Et quidem verosimilis est Burchardi inscriptio; Etenim opportuna tunc temporis erat eli sanctio, dum n per cognationis spiritualis jura producta fuerant ad matrimonia impedienda. Sed an Leonis Papae nomen recte adjectum fuerit, nolim definire; Etiamsi enim nonnulli , inter quos Hinc marus Rhemensis Praeses ejusdem Synodi, curassent, ut a Leone IU. hoc ipsum Concilium confirmaretur, quo casu facile capitula Concilii Leoni tribuerentur I tamen de obtenta confirmatione non constat, imo liquet Concilium illud Nicolao I. improbatum in parte fuisse. Quidquid vero sit de hac re, arbi tror Burchardum Leonis Papae nomen adjecisse non ea de caussa, quod censuerit vere Leoni lv. canones Concilii Suessionensis tribui posse, sed ut Capitularia, de Concilia Francorum alio nomine exhiberet, praesertim Romani alicujus Pontificis ἡquemadmodum in pluribus aliis capitulis referendis facere non dubitavit. At vero, quod dissicultatem maximam facit, verba ejusdem canonis a Burchardo primum, deinde ab Ivone, & Gratiano relati in actis ejusdem Suessionensis Concilii desiderantur; immo nihil ibidem deprehenditur, quod cum eadem sententia convenire quoquo modo possit. Nihilominus tamen, cum videam Burchardum non longe . remotum esse a temporibus Synodi Suessonensis, eoque t cmpore scripsisse , quo integra adhuc illius Concilii acta esse poterant, utpote quae sub Nicolao I. Ponti. sce discussa abunde fuerunt, ac propterea occasionem pluribus datam eadem destris hendi, legendique, ut initio saeculi it. possent facile ad eruditorum manus deveni, re ; ego hac in re Burchardi fidem sequar: & quamquam in recentioribus Concilii ejusdem exemplaribus non habeantur, illud tribuam eorundem exemplarium maximae confusioni, & indigestis, depravatisque codicibus, quales se reperisse Si mondus in editione hujus Concilii testatur. Interea facile erit similem sententia exhibere , qualis habetur in Poenitentiali Theodori Cantuariensis edito a Petito; Nimirum in Cap. 4. ita legitur e In Cathecumenae , ta baptismate, θ' eoormatione tinus
ores esse Pater, s nece se si, non es tamen consuetudo. Per Inguia snguli suscipiunt.
372쪽
Ex monumentis Hilari haec Gratia a laudavit.
quos τrovin- Can. o. eas. 7. qu. I. conferensis cum can. s. cas. 8. qu. 1.eiae Tarracia nensis.
Can. s. dist. 34. ex integris Concilii exemplaribus supplendus. n. 3. Lin s s. ex integris Concilii exemplaribus supplendus.
Can. s. cau. 8. F. I. conserendus cum can. 3o. ciau. 7. ρυ. 1.
Can. q. cau. a F. qu. I. referendus ad caussam Auxanti Aquenm. Con. 3. cau. 3F. qu. 9. consonat cum canone 4. Concilii.
LEoni Magno successi in Romana Sede Hilarus, quem alii Hilarium vocant, natione Sardus. Is Romanae primum Ecclesiae Archidiaconus conititutus , deinde legatione Sedis Apollolicae functus apud Orientales inter Dioscori contentiones, &scnistrata , tandem circa annum 46 a. Summum Pontificatum adeptus est, quo statim suscepto nihil antiquius habuit, quam ut emergentes nonnullorum abusus P sertim in Ecclesiis Galliarum, & Hispaniarum evelleret, ac germanam disciplinam canonum a Praedecessoribus acceptam reititueret, vel confirmaret. Hujus rei argumentum nobis exhibet Gratianus tum in. epistola Hilari, quam memorat, ad Ascanium, & reliquos Tarraconensis Provinciae Episcopos, tum in Concilio Romam, cujus plures canones & ipse recenset.
De Epistola ad Ascanium, aliosque Provinciae Tarraconensis Episcopos.
In Hispania Silvanus quidam Calaguritanorum Episcopus in extrema Tarraconensis Provinciae parte constitutus nullis postulantibus populis sponte Episcopui Ordinaverat, quin & nulli peculiariter Ecclesiae addixerat. R Comprovincialibus inerepatus, imo verius admonitus, tantum abfuit, ut veniam peteret de temere admisso, quin potius pervicacior factus, novo ausu disciplinam canonum violarit; Nam alienum Presbyterum assumst invitum, & hunc Episcopum propria aucto, late Ordinavit. Hac . pervicacia graviter commotus Ascanius Tarraconensis Provi Ciae Metropolita una cum suffraganeis ad Hilarum Pontificem Maximum scripsit, Onsilium petens, qua ratione seu cum Episcopis ita ordinatis, seu cum Silvano ordina.
373쪽
ordinatore agendum esset. Interea vero non desuerunt, qui salium Silvani exeus rent penes Hilarum per epistolas, ea ratione , quod Silvanus in Civitate admodum a Metropoli dissita versaretur. 8e Ecclesiastica utilitas non pateretur, differri diutius aliquot in illis regionibus Episcoporum designationem, atque ordinationem . Prudentissime rescripsit Hilarus, adfirmans in primis factum Silvani prorsus improbam dum lare; deinde monens, ut pro temporum 8c locorum adjunctis quidpiam immn.r . dulgeretur, nec quod factum esset, rescinderetur. Huc Pertinet Pan. 13. cau. I. - qu. 7., cujus verba ita ex integris epistolae exemplaribus erunt supplenda , atquctia
emendanda. Reprehensone justissima eorum pariter 1usta allegatio idest illorum, qui
Silvanum excusabant non carebat, quia praeter conscientiam Metropolitani fratris, U episcopi nostri Ascanii nonnuιlis Civiratibus ordinatos elamis Sacerdote/ up e quoniam quidquid ab alterutra parte es indicarum , omni videmus perurestate conlusum, temporum necessitate perspecta hae ratione decernimus ad venium pertinere, quod gesti M. es, ut nihil deinceps contra praecepta I3. Apostoli, nihil contra Nicanorum eanonum
constitutum tentetuν. Hoc autem primum juxta eorundem Patrum reguis volumus eust
diri, ut nullas praeter notitiam, atque consensum 1 ratris Ascanii Metropolitani aliqumemus consecretuν Antistes G.
c. h. io. Aliter definivit Hilarus in caussa Nundinarii Episcopi Barcinonensis, de qua etiam au. 7. ah eodem Ascanio, di suffraganeis Episcopis suerat interrogatus. Cum enim Nundinarius, accedente ceteroqui Cleri sui, populique consensu, succe rem sibi ad. huc vivens dregnasset Ireneum quendam, pati debuit ex sententia Pontificis Μωximi haec acta rescindi, ne res isthaec in exemplum ab aliis Episcopis facile trahere. tur . verba ipsa Hilari, de quidem integra, habentur in can. 3. . Cau. T. qu. 1., cujus postremis verbis allelam optimam illam Papae sententiam, quae statim tria epithola sequitur, ibi: Nee Episcopalis bonor hereditarium Ius putetur, quod nobis sola
Dei nostri benignitate confertur. Conserantur haec cum Cau. I. Cau. 8. M. L.
Anno 46s'. 31. Kalendas Decembris in annua suae consecrationis eelebritate Romae Synodum Episcopalem habuit Hilarus disciplinae Ecclesiasticae firmandae caussa. Ibidem interfuerunt Episcopi numero complures, inter quos Μaximus Taurinem fis primo post Hilarum loco recensetur. Superius memoratae Tarraconensium Episcoporum caussae propositae in celebri conventu fuerunt, de quibus suam sententiam ipse Pontifex publice explanavit. Quinque canonibus confecta est res universa, ces . .. quos omnes Gratianus commemoravit. Canon Concilii primus resertur in eis. 4.e .a . Cau. as. qu. f., cui definitioni occasionem hanc datam suisse arbitror . Auxanius M. 1. Aquensis in Gallia Episcopus, & secundae Narbonensis Metropolita in Provinciam Alpium maritimam ah Hilaro per obreptilias literas jus Metropoliticum impetraverat. Id aegre sensi Ingenuus Ebredunensis Fpiscopus, qui Metropolitani Provi ciae Alpium maritimarum honore fruebatu , de eadem propterea re apud Pontiiscem Maximum gravisti me conquestris. Caussae cognitionem demandavit Pontifex
Maximus Leontio, Veratro, & Victuro Episcopis Gallicanis, praecipiens, ut si Drte quidpiam per obreptionem in rescripto 'contigisset, statim Metropoliticus h nor Auxanio concessus revocaretur. In his rerum adjunius statuit Hilarus, decreti
374쪽
Sedis Apostolleae a nemine negligi, aut temerari debere, eos autem esse damnandos , qui per obreptionem studuerint, ut a veteribus regulis recedatur. Verba Hilari eadem sunt, quae apud Gratianum, ubi sane spernendae non sunt Romanorum Correctorum adnotationes. Addam, heic nonnulla similia legi in epistola 4. ejusdem Hilari ad Leontium , Ueranum, & Victurum, ut riebam , delegatos, ibi: Ita vestrae charitati cognitionem adnexae querimoniae delegamus , ut nihil a/versum venerandos canones , nihil contra sanctae memoriae Decessoris mei ju/icium valeat, qui quid obreptum nobis esse constiterit. Nolumus namque Ecclesarum primilegia, quae sempeν sunt servanda, confundi; quia per hoc non minus in sanctarum traditionum delinquituν sanctiones, quam in injuria i sus Domini prostitur. Ex his sane verbis colligebam,& ad eandem caussam pertinere memoratum canonem i. Concilii Romani. Canon a. ejusdem Concilii his verbis exprimitur: Cavendum ergo in primis est, Con. s. ne ad faeratos gradus, scut gestis prioribus ante praescriptum est, quisquam, qui uxorem ip-λε. non virginem duxit, adviret. RepeIlen us est etiam quisque, qui in secundae Moris nu eias contra Apostolica praecepta convenit. Hic elt canon p. dist. 34. , in quo tamen nonnulla Gratianus omisit. Sequitur poli haec canon 3. his verbis: Inscii quoque Iiterarum, nec non M aIiqua can. a. membrorum damna perpes, ου hi, qui ex paenitentibus sunt, ad facros ordines adspirare dist. si. non audeant. Quisquis talium consecrator extiterit, factum suum dissolvet. Haec habentur, quamquam Paullisper immutata, in canone s. dist. ss. Progreditur Hilarus in can. 4. , & ait: Sed ii quod ruis commist inicite, aut a C. decessoribus Dis invenit admissu- e. Quae sequuntur , habentur integra apud Graiia--II. num in can. 3. Cau. 3 s. qu. f., ex quibus liquet, Hilarum fuisse constantissimum ' Ecclesialticae disciplinae custodem , a qua ne uspiam recederetur, apud Episcopos vigilabat, curamque omnem impendebat. Et quidem statim universi Episcopi una
cum Presbyteris Pontifici adclamaverunt, singula confirmantes, nec non tenenda, servandaque docentes .
Nondum tamen in his Concilium absolverat Ponti sex, cujus propositum illud Can. s. etiam erat, ut ea in Synodo discuterentur, quae sibi ab Ascanio, ceterisque Tarra- 3 cmensis Provinciae Episcopis significata fuerant in caussa Nundinarii Barcinonens , iμ' 'de qua superius sermonem habui ad canonem 3 o. cau. 7. qu. a. Acta Concilii ita exhibent: Et facto Mentis, Huarus Episcopus disit: Praeterea, Fratres , nova ta inaudita scut ad nos missis de Hispaniis epimus sub certa relatione pervenit in quibusdam locis perverstatum femina Iubinde nascuntur. Denique nonnulli Episcop/tum, qu nonn s meritis praecedentibus datur, non divinum munus, sed haereditarium putant esse compendium ; se credunt, scut res caducas , atque mortales, ita Sacerdotium , velut legali legunt aliqui legatorio aut testamentario jure posse dimitti . Nam plerique Sacerdotes in mortis confinio constituti, in locum suum feruntur alios derinatis nominibus su rogare, ut scilicet non legitima expectetur elastis, sed defuncti gratiscatio pro populi habeatur absensu . Quod quam grave si, Utimate . Atque ideo, s placet, etiam hanc ιμcentram generaliteν de Ecclesis auferamus , ne, quod turpe dictu es , homini quisquam putet deberi, quod Dei es. it autem , quod ad nos perlatum es, ad vesram ei iam post pervenire notitiam, Hispanorum fratrum, s Coepiscopori nostrorum scripta I
Lantur . Paullus notarius recitavit: .... Et eum legeret, ab univeos Episcopis , MPresbteris acclamatum est Exaudi Chrser Hilari vita : Dictum es decies . Haec praesumtio nunquam sal: Dictum est sexies. 9uae Dei sum, ab homine dari non possunt: Iom. H. A a a Diuum
375쪽
Romani Correctores nonnulla Gratianeae editioni adjecerint; quem etiam juvabit CGnserre cum memorato Can. 3 o. inu. 7. M. a. , meisque in eundem animadversionibus.
Simplicio Papae sequzntia capita tribuuntur. Ex ejst. ad Iohannem Eis piscopum Ra
Con. 7. dist. 74. consonat cum Simplicit epistola.
Can. 6 3. caia. II. qu. 3. perperam relaέut nomine Gregorii. Cau. II. cas. a I. qu. a. referen β ad can. 7. dis. 74.
Μprobitas temporum Iabente quinto Ecclesiae taculo , quo Ariani Principes' I in Geidente, Eulyehiani in oriente dominabantur, ipsi etiam Ecclesii, Tum Antistites deplorandis schismatibus Diaceses discindebant, strenuum, prudem' tilsimumque Pontificem exigere videbantur Post Hilari obitum eligendum. Is sane fuit Simplicius, qui Pontificatum tenuit ab anno 467. usque ad annum 483., cinius doctrinam , aequanimitatem, virtutemque pauca illa, quae hodie supersunt, ipsius acta demonstrant. Apud Gratianum duarum tantum epistolarum mentio habetur. Prior scripta est ad Iohannem Episcopum Ravennatem, quae in editionibus Coneiliorum est numero , Posterior ad Florentium, Equitium, di Severum Episcopum in eiciem editionibus numero 3.
De Epistola ad Iohannem Episcopum Ravennatem.
Consueverant quinti meaei Pontifices viximi in variis Christiani orbis Proesmesis habere Vicarios, quorum opera Ecclesiarum omnium utilitari commodius, cautiusque prospicerent; Imo in dies augebatur horum Vicariorum numerus, prout novae mulsae locorum emergebant. Hinc Simplicius Hispalensi Episcopo vices suas commisit in omnibus Hispaniarum Ecclesiis, & Acacio Constantinopolitano i Ecclesiis Orientis. Ex his Vicariis, quos Summorum Pontificum vigilantia ob vetiis in Provinciis eonstituerat, erat Iohannes Ravennatensis Epistopus, qui tamen muneri sibi demandato non caussecerta, quemadmodum Simplicius idem optabat .
376쪽
De Simplicis. 372tabat. Quid Iohannes perpetraverit, ex epistola Simplicii ad Iohannem facile colligi
poteth. vacante Mutinensi Ecclesia Iohannes Ravennas, ad quem viee Aposto a fungentem novi Episcopi constitutio pertinebat, Episcopum ordinavit Gregorium quendam invitum , & reluctantem, vi auractum , atque vexatum, non quidem ut utilitati Μutinensis Ecclesiae consuleret, sed odio Gregorii, atque invidia , ut scilicet ab alia, cui adscriptus erat, Ecclesia expelleretur. Improbat hoc factum Simplicius, minitatus Iohanni, futurum, ut illi interdicat ordinatione Episcoporum , interea vero translationem Gregorii ex oeconomia ratam habet, ita tamen, Can. 7. ut siquid negotii inter Gregorium, & Iohannem emergat, illud Pontifici Μaximo discutiendum , dirimendumque reservatum intelligatur. Sic interpretatus jam vi.
deor canonem 7. diit. 74., cujus verba cum epistola ipsa Penitus consonant . Il- qu. I. Iud adjiciam, huc referendum esse canonem 63. cau. ai. qu. 3. , quem Gratianus melius , quam Gregorii, Simplicii nomine laudavisset: reserendum praeterea es Can nem 23. cau. 2 s. qu. a. , cujus verba eadem omnitio sunt cum iis, quae leguntur in dicio can. 7. in fine.
De Epistola ad Severum, Equitium , & Florentium EpiscopOS.
, Epistolam Simplicii ad Severum, Equitiam, & Florentium Episcopos jam ante C .a .
Gratianum paucis perit tinxerat Regino in lib. a. de Ecclas. discipi. cap. 34., omissis enim, quae simgularia erant, & ad caussam Gaudentii Sacerdotis spectabant, τ 'generalem tantummodo regulam exinde educere contentus ita scripsit: De redit bus Ecclesae , vel oblatione idelium sua Episcopo ex his una ponio remittatur , duae E cissasticis fabricis, ta erogationi peregrinorum, G pauperum profuisse: Itima Ci ricis pro singulorum meritis dividatur. Reginonem sequutus est Gratianus in can. 28. u. II. D. a. , quem integram hic describendo epistolam supplere juvabit , ut commoda intem intio pollit haberi. Scribit Simplicius: Relatio nos vesae dilecti vis instruxit, ει gestorem series punius intimavit, Gatiuntium Aufiniress Eeci saeSacerdotem , contra flatura canonum , ac nosra praecepta ordinationea iustum perpetrase, quarum illi sciam penitus auferri praecipimus potestatem . Scripsmus enim ad Severum . Frstrem , ω Coepiscopum norum, ut , si necesse fuerit, ipse in I radicta Eectoa, comsideratis Patrum regulis, hoc sungatuν scio, quo iue abusus esse convictus est , ita se hi, qui illicite ab eodem Junt proiecti, ab Emesasticis ministeriis Mi remoti . Simuι etiam de reditibus heries , vel oblatione Melium, quid deceat nescienti', nihil licere permittat, sed sola ei ex his quarta porris remittatur . Duae Ecclesasticis fabricis, Merrimi Oni peregrinorum G pauperum pro1uturae ab Onagra Presbytero sub pericula sui rinis ministrent e mltima intest se Clericis pro singulorum meritis dividatis . At Nero mi seria Eetissae, quae alienata comperimus, reparare Praesumtor praedicti Frmeris compellatuν instantia, cui etiam hae specialiter praecipimus imminere, ut mea clasportiones, quas per triennium dieitur sbi tantummodo viniacasse , restituat. Erat antruquis Ecclesiae temporibus distiplina , juxta quam Episcoporum sollicitudine universsEcclesiarum reditus dispensabantur in Clericos, Ecclesiarum reparationem, pauperum , N peregrinorum necessitatem, aliosque his similes usua. Porro cum G1 . A a a a dentius
377쪽
dentius Aufiniensis hae potestate abuteretur, auctoritate Pontifieis Maximi eadem. Privatus est, concessa illi tantummodo ea redituum parte, qua uti ipse potuisset. De his portionibus, in quas redditus Ecclesiastici distribui olim solehant , pluries
alibi sermonem institui. presertim ad interpretationem canonis Io. inu. I .M. 1. Parte a. cap. 24.
. . i. De canone ι 3. dist. 23. nihil adjiciendum videretur, postquam Romani Co ds. I. rectores adnotaverunt, & eundem in manuscriptis omnibus exemplaribus desiderari,& falso adscriptum esse Simplicio Papae in epistola ad Severum, te Florentinum Episcopos; unaque indicarunt errati causiam ex codicibus Burchardi, & Ivonis imperitia auctoris Palearum profluxisse. Revera habetur idem caput tum apud Budictardum lib. r. cap. Ha. incipit: Ad cognitionem, tribuiturque Concilio Brac recti , tum apud Ivonem parte s. cap. 213. tributum Concilio Carthaginensi, atque incipit Ad eunitionem, & parte s. cap. ioa. tributum Concilio Spalensi IL, atque incipit: Quinis judicis as agnitionem λ. Gratianus idipsum descripserat i eis. I 4. dist. 23. nomine Concilii Toletani, sed non satis recte, quemadmodum ostendi in prima parte cap. 37. pag. as6. , ubi & integrum canonem exhibui , observavique, ad Concilium Hispalense II. pertinere. Auctor Palearum ubi incidit in canonem illum r4. Gratianeum , crediditque alium esse a canone, quem lata verant memoratis in locis Burchardus, & Ivo, voluit canonem Ivonis, & Bu chardi veluti similem adjicere; cumque non advertisset satis inscriptiones Burchardi, aut Ivonis, canonis auctorem nominavit, non qui erat adscriptus in dicto cap. et D. apud Burinardum, aut in dicto cap. at s. apud Ivonem, sed qui erat adscriptus in capitibus precedentibus, tum apud Buretardum, cum apud Ionem. Ivo a tem, & Burchardus in cap. proxime praecedenti laudaverant epistolam Simplieii Papae ad Equitium, Florentium, & Severum, incipientes ab istis verbis epistolae, quae nuper ego descripsi: Relatio nos ves me Mectionis in. Itaque perspicua res est, .mnonem 13. dist. 23. spectare potius ad Concilium Hispalense II., sive eundem esse cum canone t4. ejusdem distinctionis; Quod magis, magisque quispiam imtellexerit , quum huc referet integrum Hispalensem canonem, quem edidi in m
378쪽
Felici III. tribuuntur sequentia capita.
Can. Lo. cau. r. qu. I. ex integra epistola supplandus. Can. I 18. de cons dis. 4. ex integra epistola supplendus. n. 3. dist. Io. depromtus ex epi ola ad Zemnem August- . Can. 4. dist. Io. pertinet potius ad Capitula Aguramni. n. cov. 24. qu. t. periiset potius ad Gelasium Papam .
UBi primum Felix III. anno 483. Pontificatum Μaximum adeptus est, debuit
Christianam Fidem ab haereticorum conatibus , praesertim apud Orientales , vindicare, in Occidentali autem Ecclesia sacram disciplinam tueri, atque, ubi custodita non esset, restituere, quod constantissime, egregieque perfecit usque ad annum 49 , quo demum obiit.
De epistola ad universos Episcopos.
Anna circiter 48 ., cum Romae adessent Hi qetot Asricani Episcopi, Felix Pro. vinciale Concilium ex pluribus Italiae Antistitibus convocaverat, ad quod memorati Afrieani Episcopi etiam convenerunt. Ibidem prae ceteris opportunum visum fuit constituere, ac renovare plura disciplinae Ecclesiasticae capita, quae apud Afros in desuetudinem abiisse ex oscitantia Sacerdotum, aut etiam protervia comPertum fuerat. Id in Synodo prosessus est Felix , cumque jampridem ipse epistolam encyclicam elucubrasset ad eam rem, epistolam eandem legi in Concilio jussit, ut nossent Episcopi, qualis esset Papae sententia, imo & sententiam suo suffragio confirmarent. Lecta itaque fuit in Concilio epistola, probata ab omnibus, & missa. sequenti anno 488. ad Episcopos omnes. Hinc facile constat, ea, quae ex ista epistola Iaudantur apud Gratianum, non tam sententiam Felicis exhibere , quam Episcoporum omnium, qui una cum Felice ad Concilium Provinciale convenerant. Ibidem vero, postquam de rebaptizatis, & lapsis apud Donatistas quae erat praecipua res apud Africanos discutienda nonnulla constituta sunt, ita prosequitur Felix ζ 'ut ergoc . rigab Ecclesa summitatibus inchoemus, eos, quos Episcopos , Presbyteros , vel Diaconor suisse δε consconstiteris, O seu optantes sorstan, seu coactos lavacri silius unici, salutarisque eIaru rit fecisse Iacturam, est Christum , quem non solum dono regenerationis , verum etiam gra- is percepti honoris induerant, exuisse, cum constet neminem ad secundam tinctionem v
vire purisse, nis se priam Christianum negaveris, ta professus fuerit se esse paganum. 2Mod cum generaliter si in omnibus execrandum , multo magis in Episcopis, Presbyteris, Diaconibus aiatis saltem, dictuque probatur horrendum. Sed quia idem Dominus,
Ex epist. Universos Episcopos Adjiciuntur
379쪽
374 Para secunda. Caput πικatque Salvater elamentissi us es, est neminem vult perire, inque ad exitus sui diem, is paenitentia, s respiscunt, jacere conveniet: nec straιioni non modo Fidelium, sed ne Ca techumenorum omnimodis interesse, quibus communio Iasta tantum in morte reddenda es. Quam rem diligentius explorare, vel facere probviissimi Sacerdotis cura debebit. Clericis autem, S Monachis, aut Puellis Dei, aut saecularibus sereari praecipimus hunc tenorem , quem Nicaena Θωdus circa eos , qui Ioas Iunt, vel fuerint, servandum esse eonstituit; ut scilicet qui nulla necessitate, nulliua rei timore, aut periculo, se, ut rebaptizentur, hae reticis impie dediderunt, s tamen eos ex corde poeniteat, tribus annis inteν audientes Int, septem autem annis subjaceant inter poenitentes manibus Sacerdotum, duobus autem annis oblationes modis omnibus non Inantur offerre, sed tantummodo saec Iaribus legum alii: popularibus in oratione socientu ν . Nec confundatur Deo colia submittere, qui non eum timuis abnegare. 9uod I, utpote mortales , intra metas να- scripti temporis coeperit vitae Inis urgere, subveniendum est implaranti, est seu ab Episcopo, qui poenitentiam dederit, seu ab alio, qui tamen datam esse probaverit, aut sinu teν a Presbytero, viaticum abeunti de saeculo non negetur. Pueris autem, quibus , quod adhuc impuberes , a pubertate vocabulum est , seu clericis , spe Iaicis, aut etiam smilibus puellis , quibus ignorantia su agatur aetatis , aIiquandiu sub manus impotione d tentis , reddenda communis es; nec eorum expectanda pomitenιia, quos excipit a coerc tione censura. Ex his supplendus , emendandusque erit canon a 18. de cons. diit. 4., cujus sententia commodius explicabitur , quoties hujus sanctionis occasio animadvertatur . Post obitum Hunerici Gundabundus Rex Vandalorum pacem Ecclesia reddiderat, quemadmodum Isidorus testatur , Catholicosque olim in exilium pulsos restituerat. Illi, qui apud Donat istas haereticos defecerant, novo se ablui baptismate consenserunt, sive laici, sive Clerici, sive reiam Episcopi, de quibus omnibus ad Ecclesiam, di fidem revertentibus qualis disciplina adhibenda esset, declarandum erat. Pro qualitate admissi , ac dignitate peccantium poenitentiam Felix praestituit Nicaeni Concilii regulis consentaneam. Post nonnulla sequuntur in epistola verba canonis ro. cau. r. D. 7. ua Iegendar IIIo peν omnia cusodito, ne ex eis unquam , qui in qualibet a rate alιθι, quam in E cIesa Catholica aut baptieata, aut νebaptizati sunt, ad Ecclesastuam militiam prorsus non permittantur accedere . Quibus satis se debeat. quod in CathoIicorum numero sum recepti: Quoniam de suo erintne , est communione videbitur ferre iudicium , quisquis hoo violoverit institutum, πιι qui nos remoreis eum, quem en eis ad miniserium clericalais et e cognoverit.
De ceteris capitibus Felicis III.
Quod apud Gratianum resertur nomine Felicis Papae incan. s. disti ro. , atque in notis Gratiano adjectis ex Veronensi Codice dicitur ad Felicem III. pertinere. revera Felici III. tribuendum est in Epistola ad Zenonem Augustum , quae incipit
9uoniam pietas tua, data die s. Augusti sub Consulatu Venantii, sive anno 484. . Damnaverat Felix Petrum Fullonem, quod per additamentum sacro, ut vocant, trisagio factum visus suillhi haereticorum errores renovare voluisse . Acacium quoaque Constantinopolitanum Episcopum acriter objurgaverat, quod haereticis obsecundaret , imo Imperatorem ipsum, ut faveret haereticis, captaret. UL Ecclesiasticae rei T DI 'CO
380쪽
m Felire III. 37 rei provide eonsuleret Pontifex, ad Zenonem Imperatorem ipsemet scripsit, monens
illum, ut Catholicam unitatem sedula teneret, ac sese ab haereticorum insidiis subtraheret, sinens, ut in fidei caussis per viros Ecclesiasticos omnia dirimerentur juxtaecelestia scripturarum, ac dogmatum traditorum oracula. Huc referendus erit memoratus canon 3. dist. xo., cujus verba habentur in fine ejusdem epistolae ita legendar Certum est enim hoc rebus vestris esse Distare, ut cum de causis Dei agitur,
ω juxta inius constitutum, Regiam voluntatem Sacerdotibus Chri sudeatis subdere . non praeferre , U Sacrofanaa per eorum Praesulas discere potius , quam iacere: GeIesae formam sequi, non huic humanitus sequenda jura progere: Neque ejus sanctionibus
vesIe dominari, eui Deus voluit clementiam tuam piae devotionis couas mutere; ne, dum mensum coelestis dispositionis exceditur, eatur in contumeliam disponentis . Adjeci hoc in loco canonem 4. dist. Io. , non quod revera sit Felicis III., sed quod cis. apud Gratianum ita referatur, quas auctorem eundem habeat, quem canon prae- di t. ιν. Cedens, ac propterea eundem Felicem. Ceterum ad Felicem Ili. non aliter pertinere potest . nisi forte hue referatur, quod idem Pontifex ait in tractatu adversus Acacium, qui editus est una cum adnotationibus Scipionis Μaffrii in Labbeana Veneta collectione anni 728. , rom. s. pag. et 8 s. & seqv., ibidem enim nihil Pressius urgetur, quam nihil constitui posse adversus canonum sacrorum, Sedisque Apostolicae decreta, ubi de fidei regulis stabiliendis agitur. Porro verba ipsa Grari an ei canonis leguntur apud Ivonem parte s. cap. 38. nomine Hadriani Papae inepti t. ad Ingetramnum , item parte r6. cap. ro. nomine Concilii Triburiensis. Eadem nomine Concilii Triburiensis descripsit Burchardus in lib. r s. cap. s.; At Burchardus, ut reor, eadem legem inter Capitularia Francorum, quemadmodum
etiam hodie leguntur in lib. I. cap. 346. ebonis Balvetianae, ac pro Capitularibus nomen Concilii Triburiensis supposuit juxta morem suum , de quo alibi pluries sermo mihi occurrit. Quicumque vero auctor, aut Collector hujus fragmenti memoretur , non est dubitandum, quin primum ex collectione Agilram Hadriano Papae exhibita, fuerit illud derivatum. Qua in re exoptandum foret, ut Mitram-cus meliores sontes adiverit, quam quos prae oculis habuit, videlicet epistolas Pse e Isiciori, in quibus eadem fere sententia saepissime legitur. Superesset adhuc, ut nonnulla adnotarem de emone 3. Cau. 24. qu. v. , qui cis. t. apud Gratianum Felici Papae adscribitur, cujus nomine nonnisi Felix IlI. intellio eou. x . Posset, utpote cui res ipsa, de qua agitur, plurimum Congruit. Verum commo. g. eius de eo canone inferius mihi agendum erit in sequenti capite, cum idem fragmentum habeatur in Commonitorio Gelasii ad Faustum. Si Grati auum excusar velimus, animadvertendum erit, suisse in vetustis codicibus permixtas Felicis IIL.M Gelasii Pontificum epistolas, eas praesertim, quae Aeaeii caussam respiciunt,
quod ricile evenire vel ex eo potuit, quod Gelasius Felici immediate successerit ; et quod laudatum Commonitorium ad Faustum non Gelasio, sed Felici III. a striptum fueris a nonnullis.