장음표시 사용
211쪽
melius adaptatae. Regula autem modulationis exinderoniaqueus Tonus dicitur, cujus diatonici gradus iuc-zessive nominibus tequentibus adornantur: '1 onica, secunia, medians, sub dominans, dominans, texta, ieptima quae
ensilis, Gall. se a Me, dicitur, si sit dominanti ad tertiam natorem s Quoad intervalla, secunda toni ad secunam majorem, sub dominans ad diatessaron, dominansque ita ad diapente tonicae semper esse debent; unde, si nula in Omnino mutationem in succelsione diatonica si X.).adnittere velis, quatuor tantum toni in illa reperiuntur. Ve-um, genere chromatico ad mi iso, duodecim toni adoriun-ur, non tantum suo acuminis gradu, sed etiam temperanenti ope, pro variis intervallorum alterationibus discre-iantes, ita ut, etiam variante acuminis gradu, exercitatis uribus tonus adhuc dili inguatur; unde summa in modu-atione varietas. TOnica, dominans, et medians, quae toniunt praecipui soni, cum suis consonantiis propriis, sed, arietatis gratia, diversi modum inversis et ordinatis, saepeta eodem caritu recurrere debent, et pausae, vel clausurae Cadences , illis praecipue niti debent. De toim quodamn alterum transire fas est, et saepe necessarium ; sed ita ut uidam, saltem e praecipuis sonis, quatenus praecipui ad-uc remaneant. Sic a tonica ad dominantem, vel ad mei antem, pro tonicis assumptas, conceditur transitio. Sinediaias sit, ad tertiam majorem tonicae, Modulus μοι nde major; si ad minorem, Modulus minor, oritur. Μο-ulus autem major a minori praecipue differt : I. Quod jus medians sit ad tertiam majorem tonicae. 2. Quod eo-em modo descendat, quo ascendit. 3. Quod nec tertias, ec sextas minores, sed majores tantum, in suis conso antiis admittat. In modulo autem. minore, I. Mediansit ad tertiam minorem tonicae. 2. Ascensus differt a de- ensu. Cum enim ascendendo a dominante secunda ma- i distet sexta, et tertia majori septima, iidem soni de- endendo, ad hemitoni et tertiae minoris a dominante di- antiam re itituuntur. 3. Tertiae et sextae minore S tan- una admittuntur in consonantiis. Formula moduli majO- is datur in successione diatonica supra memorata IX. ;noduli autem minoris, in eadem incipiendo, per sextum j num pro tunica assumptum, et exceptiones jamjam dica S in sextam et septimam in ascensu notando. Aliquano, sed raro, ex modulo majori in minorem, Ct Vice Versa, ansitur; et semper ad modulum, ut ad tonum, prdecipue e vertendum e st, ita ut eodem modulo, sicut etiam eodemino, incipiat et .desinat cantus. Generis chromatici opc,
212쪽
24 moduli obtinentur. Sunt enim Ia toni, qui singulhmodulos duos admittunt. Cum variis toni pro modulo sonis Variae competant consonantiae, sormula inventa fuit
regula, Diapasi dicta, quam in auctoribus videre est s6. ,
juxta quam harmonia dirigenda sit, ni se notentur excepti
XVII. CAEΥERAU modulationis regulas docet harmonia; easoue hic recensere longius foret. Verum, quot majoris est momenti, ipsius harmoniae principium quaesiverunt systematici, unde et moduli majoris et minoris regulae deducerentur. Ill. RAME AU, cujus systema longe clarius facit Celeb. D'ALEMBERT, ex consonantiiS naturalibus modulum majorem deducebat; eo nempe principio nisus, quod natura per saltus non incedat, ideoque, quod, ut ex consonantia quadam in aliam fiat jucunda transitio, utrique communes esse debeant quidam harmonici naturales, per quos melos transeat; sicque melos, quod ut plurimum in acutioribus datur sonis, a basio sive gravioribus deducebat. Quoad misorem vero modulum, primo hunc deduxerat RAMEAU ex vibrationibus sympathetice ab acu
tiori sono generatis ; sed deinde melius ad idem principium, consonantiarum nempe naturalium, hunc etiam modulum revocavit D. D'ALEMBER Υ s 7.) Dissonantias idem, ex distinguendi toni necessitate, in praecipuis toniconsonantiis, supponendo subdominantem Unum e praecipuis toni sonis Cordes essentielles ta Ton esse. Huic autem suppositioni objicit Dona. Ro UssEAU, et dissonantias
ex serie harmonica quae consonantias naturales dat ultra insas consonantias insectata deducit. Ill. vero TARΥ1ΝI 58.), cum suas invenisset consonantias, sonum nempe graviorem acutioribus generari, in illis principium harmoniae sistit; cumque ex his phaenomenis, et ex serie consonantiarum naturalium harmonica sequatur, harmoniam totam in proportione harmonica Comprehendi, quae monade componente et monade plena seu composita conflatur; cumque tandem hae proprietates nec lineis rectis, nec lolis numeris abstractis, sed circulo tantum quoque competant, ex circuli analysi Omnes harmoniae regulas deducit Ill. Auctor, modulum nempe majorem ex divisione Geometri ea diametri chordae sonorae comparati; minorem vero ex ejusdem arithmetica divisione, ae dissonantias tandem ex quadratorum ordinatarum a d ametro ad periph
riam ductarum relationibus. Sed haec omnia in ipsis auctoribus videnda sunt. Nonne vero hoc systema melius judice ν
213쪽
MUsICAE SENSATIONIBUS. 2D3 dices, in quo bassus a melo, quam illud in quo melos a
ibasso, deducaturi XVIII. NEC tandem lassicit, ut juxta omnes modulatio- nas et harmoniae leges componatur, vel compositu S essicia- ur cantus, ut placeat. Nisi enim operi suo compositor Laoc nescio quid significantis addat, quod a recentioribusl Zxpressio dicitur, quodque totius dissicillimam partem non m merito judicant, Lydiumque ingenii veri lapidem, nisi
triuoque hoc in executione pateat, frustra laborat uterque; nili Iraeter vanos sonos, ne vel levissimas quidem affectiones, novebunt: Dum, contra, expressione peritus musicuS Vel l etiam omnino irregulares cantus magna essiciente S reddere alebit, omnia significanti et accurata descriptione pinget, λmnesque humanos affectus ciebit. Expressio datur alia in ompositione, et alia in executione. I. In compositione, musicus ita partes omnes dirigit, Lit eum maxima varietate in unum concurrant sensum, qui emper praevaleat, atque sub omnibus aspessibus patefiat. n illum pingendum concurrunt cum acuminis sonorum ariis proportionibus, successionibus, suspensionibus, &c. antui proprius rhythmus, rhythmique propriae alteratio-ὶ es, ita ut aliquando quaedam tempora, immo et quasdamnensuras, impleat unus sonus, generalis Cantus motus, luem Itali exprimunt verbis Magio, Grave, Andante, 're se, Rc. Concurrit et ipse tenor sonorum, ita ut in iumenta bene eligantur, tubae et tympanum bello et punis, tibia amoribus et gratiis, organum magni S ct maje-
us pingendis ; concurrit robur generale, Italis Forto iano ictum. Concurrunt transitiones et mutationes Tonorum,aodulorumque, immo et exceptiones harmoniae legibus, cc. His omnibus, pro vario meli sensu, nisi cantus suosativum compositoris ingenium dirigat, nil ex splendissimis ascetur contonantiis, nisi nullius ponderis soni, nugaeque
2. Idem de cantus mecutione dicendum venit, in qua, orsi omnia quae compositorem movebant pathemata recurerint, ille frustra pulcherrima ingenii sui specimina prode- erit. Connectionem et impetum sonorum a cujuS cum
Illi mi vi quantum expressionis pendeat, ex tym Pani belici eisectibus bene notis patet). praecipue .dirigit Verum in xecutione ingenium, ita ut vel distincti, vel leviter alliati, Vel plene copulati, vel fortes vel debiles, Vel in m is snt; ita etiam ut rhythmus aptu exprimatur, ac im
214쪽
zo DE MUSICAE SENSATI O N IBUS.
primis ut idoneus motus generalis bene reddatur, et nuntnmoris lepores, nunc benevolentiae calor, nunc moestitiae gemitus, nunc et superbiae elatio, &c. digne apteque pingantur et moveantur, nisi velit musicus ut prorsus inopes
rerum pulcherrimi cantus evadant 59 )XIX. SELD haec satis sint. Plura bene multa his subjungere primo fuit animus, de ioni musicesque in systema humanum esse diibus. Stultus ego i qui non haec longiora
Ct captum meum superanti aviderem. Si enim has ambages resolvere tenta siem, primo dicendum sui siet de sonicitectibus quatenus sensatio sit, quod maximam nervosi systematis partem exhauriret; dein, quid sympathia in corti- Cale et medullare vivum nostrum possit sonus; tum, qui-Nam ex acumimine oriantur esse dius diversi, quinam ex tenore, ex impetu, quantitate, robore ; quid deinde cx successionibus variis sonorum, quanam arte musica Omnia ping3t, nec tamen mechanica imitatione ut lucide probavit Celeb. HARR1ς scio. , sed nescia qua mentis et fluidi nervosi excitatione. Inquirendum quoque foret, euret quando sedativi vel stimuli vices agat, quibus viribus polleant harmonia, melos, rhythmusque; quos tandem morbos levare et curare valeat musica, et imprimis quos reapse curaverit; quid de tarantula censendum, et quaenam de hac bestiola BAGL 1v1o fides 8 Et haec quoque, Vir Spectatissime, perpendenda soret hypochondriasis inveterata, quam saepius mihi retulisti te musices ope curasse, cujusque, mihi roganti, historiam benignus scripto mandasti. Sed quoniam haec omnia hocce tentamen jam longius quam par erat ad ponderosum librum adaugerent, restat ut tibi, Vir optime, pro beneficiis omnibus tuis, et praesertim pro amicitia qua me honorasti, de pectore gratias agam; meque fortunatum te iter, quod hic uno eodemque tempore, te novisse, immo tecum habitare, summique CULLENI, hujus academiae decoris, doctrinam haurire, datum suerit. Ut ille, Tuque, Conjuxque tua amabilis, tuique omnes, Vir Clarissime, diu Caledoniam
adornetis, plurimum valeatis, meique identidem memineritis, ferventer ac sincero animo precor.
Dabam Edinburgi 6 die Kalendas L
215쪽
Ad quas reserunt numeri minores in parenthesibus. i. Rousseau Dict. de Musique, art. gruit.
a. in Ill. Nob. Verulam ius bombum in internum et externum distinguit, per enumerationem, ac praecipue prout aer percutiat, vel percutiatur. Vid. Sylv. Sylvarum, Cent. II.
3.) Malcolin's Treati se of Music, p. 9. 4 in Sic apud philosophos ipsos incertum est systema vibrationum pro causa soni acceptarum, ut alii illarum frequentiae acumen soni tribuant, alii autem hoc minori conflictus vi pro masiarum confligentium majori minorive ratione, referendum Contendant, vibrationibus ipsis pro e sectu concomitante habitis, quo magis minusve distinguatur sonus proprius a bombo, prout magiS minusve frequentes sint. Vid. De Busson. Hi st, Natur. ηto, t. 3. p. 336. et seq. s. in Halter. Elem. Physiol. t. s. p. 26 I. 6.) Kircherus tamen, Musurgi ae lib. I. cap. 6.), de axo surdo mirabili in Scotia loquitur, sub quo latentes, re-lerente Hedi. Boetio, quantum υis ingenti sono excitato, niabit praeter aeris agitationem percipiant. 7. in Frankliri s letters and papers, &c. let. 44. P. H3s,&c. Vid. etiam W. Jones on the sirit princ. of nat. phis. p. i 28. Philos. Transact. N' 36o. p. 978. Sic de his factis concludit Celeber Dr Halle': What may be se id to the propagation os found through a medium, ac cord ingto the received theory of the air, above 3OO, OOO time Srarer than what we bre athe, and nexi to a vacuum, I must confesse, I know not.
8. Vide Leon. Euleri opuscula, De Propagatione Soni. Nec solvit dissicultatem Vir Illustris. hanc accelerationem pulsuum frequentiae tribuendo. De rham ii enim experimenta omne S sonos, sive acuti, sive graves sint, pari velocitate propagari probant. 9.ὶ Franklin, loco Cit . .rio.) Le Cat. Traitu des sens, p. 26I-
216쪽
tos. II.) Sic partim censuerunt Du Hamel, W. Jones, L veti, &c Vide Loveti, Philosoph. Estays, p. 49. 12.) Κir cherus etiam in vacuo Tori celliano dicto, plumbei tubi ope facto, limpidissimum fonum excitavit. Vid.
Musurgiae lib. I. cap. 6. digr. &c. Nonne tamen dubium sit experimentum, cum aqua ad Io tantum pedes sese
steterit δ 13. in Franklin, loco cit. 14.) Aliam ingeniosus Th. Willis, De Anima Brutorum, cap. 14. theoriam protulit, sonatricem vim propagari trans sonorificas particulas aeri intertextas et cum illo vi-brissantes. Hanc doctrinam refutare profecto non necesie est.
1;.) Vide Halteri Elem. Phys. lib. I s. se 'L 3. 16.) Immo, si fides Ill. Auctori, Vide Instit. Medicae
ex novo Med. Consp. p. 97. , sonum etiam sine pulpae illius auxilio percipi posse, videretur.
eto.) Euleri opusc. N. Theor. Luc. et Col. cap. I. 9 23. 21.) Newtoni Princip. Mathem. lib. 3. reg. I. aet.) Princi p. Math. p. 484.
quod, caeteris paribus, acumen soni est in reciproca ratione subduplicatae specificae gravitatis chordae sonorae. Sed uidere est in Mersenni Harmonicis, ni fallor, tabulas quibus huic regulae Contradicitur. 24.) Comma est intervallum inter duos sonos chordissonoris productos, quarum longitudines sint inter se, ut 81 : 8O. as ) observat tamen nuperrimus auctor, quod quartus successionis diatonicae sonus aliquantulum gravior sit, si ab acuto ad gravius extremum descendendo procedatur, quam si ascendendo a gravi ad acutius. Observat .uoque idem ingeniosus auctor, cum Ill. D'Alemberi, aliisque, sextum itidem sonum saepe aliquantulum graviorem occurrere. Vid. Holden's Essay towards a Rational Systemos Music, P. I. art. 23. and 24.
26.ὶ An series diatonica deduci possit ex hoc principio physiologico, quod nempe propendimur in consideratione
magnorum numerorum, hos mente in numeros plurimos minores dividere, quorum ope totum concipere valeamus tDcm. Uolden ex hoc principio, et seriem diatonicam, et rhythmum
217쪽
l rhythmum musicum, et harmoniam, explicare tentat, et et eodem fere modo quo Cartesius olim. XII. et XV.)Vid. Holden's EJay, &c. p. III. et seq.
27.) Miram vide historiam in Ligon's histors of the
32.) De Trichecho Manato, atque etiam de Mure Muiaculo, narrat Ill. Linnaeus, musica hos Aelectari, primum- que veterum Delphinum fuisse. Mihi itidem narravit Do m. T. T. Tucher, amicissimus, mecum Candidatus, Lacertam Iguanam in Indiis Occidentalibus, musicae gratia ut putant) siasti, et laqueo deinde capi. Sed haec omnia non satis accurate fuerunt observata, ut inde ad diato- ii nicam voluptatem brutis quoque insitam concludatur.
33.) Asserunt tamen quidam auctores in Persia provin- vinciam dari in qua vagitus infantiles diatonicam succesionem accurate servent. Vide Memoirs of tria juncta in uno, &c. P. III. J s. Sed credat Judaeus Apella. 34.) Immo totam, ut olim putabatur; etenim Guido Aretinus hexachordam illum tantum admittebat, ejusque: sonos tantum denominabat; septimum vero diatonicumili sonum quasi ab alio Tono pendentem considerabat. Videi Holden's Essay, P. I. art. 5 s. in nota. 3;. Vid. Icircher. Musurg. lib. I. cap. I 4. Linnaeum,
4 i.) Compend. Musicae, p. 4- - 2 Compend. Mus. p. 3. Vult summus ille vir exinde deducere saltationis artem quam etiam bruta doc Cn-t Hr, per mechanicam necessitatem a fortiori sympathetica concussione spirituum nostrorum ad unam quamque battutam. Sed si sic sit, cur iidem ad arbitrium saltationem et participare et contemplari tantum pollinit
q30 Graecis instrumentum fuit, Magadis nomine, quod bioth
218쪽
hinis chordis ad diapason juxta quosdam Rousseau, Dic f. de Musique, art. Magadiser) ad tertiam juxta alios DrBrown's Distertation on Poetry and Music, p. 68. and 69. tensis componebatur. Ad primam sententiam potius propenderem. 44.ὶ Tensionem hic in genere assumimus pro omnibus causis quae acumen mutare possint. 4s.) Observat. Dom. Holden longe plures esse consonantias naturales pro natura conflictus et confligentium corporum quae sonum quendam edunt, ita ut, inter illas etiamsi quae hic notamus ut plurimum praevaleant, non desint tamen aliae bene multae, quae imaginationi nostrae Opem ferunt, ut sonum totum quasi unum ex alius soli fundamentalis naturalibus harmonicis consideremus, et illi adjungamus perceptionem aliarum consonantiarum, in. versarum hujus alius soni persectae, unde et diatessaron et sexta adoriantur. Vid. Holden's Essay, 8cc. Ρ. I. art. et 138. 46. Rousseau Dich. &c. art. Battemens.
4 .) Smitti's Harmonics, p. IO7, IO8, &C. 48.) Clar. Sau vages ex pulsibus illis, quos Savveuriana Spulsationes denominat, proximam causam deducit illius morbi quem Serigmum Susurrum dicit, ingeniose supponens organa exigua auris Cum meatu brevi harmonice tendi, ac continuo vibrari, sed tunc tantum exinde perceptionem quandam oriri, cum harmonia destructa, pulsationibus Savveurianis, minus usu familiaribus, datur locus, unde morbus. Vide No l. Meth. t. a. p. I96. Dc. 49.) De consonantiis melodis, vide Franklin's Lettersand Papers, let. 57. p. 467sso.) Hac ingeniosissima me communicaverat opinione Dom. T. T. Tucher, et tabulam elegantem variorum ejus modi symmetriae modorum pro variis consonantiis mihi ostenderat, eodem prorsus modo quo Ill. Leon. Euterus Nov. Th. Luc. et Col. 67. 68. 69.) colorum compositionem explicaverat. si . Nov. Th- Luc. et Col. 39. 6O. 6 I. Rc. sa in Harmoncis, Pag. IIS, I Iq, &C. 33.) Dom. Holden consonantias Tartinianas squa S cpnfundit cum pulsationibus Satave urianis in explicaturus, observat, quod generatus sonus idem est qui obtineretur dita ferentia vibrationum quae generatores constituunt duplicata; unde deducit vir ingeniosus, quod, abstractione facta Omnis vibrationum concursus, mens illarum relativam Velocitatem percipere positi, unde conknantiae Tarti uianae
219쪽
2Cyl producuntur. Vid. Holden's Essayc &c. P. II. art. s. Verum cur antiphoniae nullum generent sonum t Cur et dupla, non simplex, vibrationum differentia percipiatur ti Non facile est enim intelligere, quid sibi velit auctor peri itum et reditum singulae aeris particulae, aurem assicientis, quasi duo pulsus essent, ut explicat ille. Quomodo, a relationis judiciaria perceptione, sensatio ab impressionet oriri posset Z Tandem, quomodo et relatio illa percipi pos- sit, me non intelligere fateor.
t primum Italicis characteribus notamus. ss.) Observat Do m. Holden, P. I. art. 2I. quod in se- rie diatonica, qua modulus major exprimitur, effectus reis latio ris sonorum a tonica successivorum, sic datur, ut to- nica et dominans, quae tetrachorda disjuncta incipiunt, imperium et audaciam exprimant, secunda et sexta sint querulae et flebiles, medians et sensilis quasi supplices, subdominans autem quidpiam solennis et gravis, exprimat. Cum his assectibus apte congruunt quatuor pathematum genera quae Dona. Webb a musica per harmoniam sympatheticam cieri observat s Observations ora the Correspondence belween Poetry and Music, p. 9. and Io.) unde deducit auctor subtilis musicae effectus generales tantuml dari, nec unquam specificos, nisi in illius auxilium voce nial tur quaedam aliae vires, qualis poesis apud antiquos. Ini modulo autem minori, tonica querulum, medians vero grave quid, exprimit.
executione, consule celeberrimos auctores Avison, Rouia
ea u, Geminiani, Brown, illustrissimumque Pro f. nostrum Gregory in libello suo ingenioso ac elegante, cui titulus, A Comparative View of the State and Fac uities of Μanwith those of the Animal-worid.
220쪽
Ex Auctoritate Reverendi admodum Viri,
GULI ELMI ROBERT SON, S. S. T. P.
Academiae Edilaburgenae Praefecti;
NEC NON Amplissimi SENATUS ACADEMICI Consensu, Et Nobilissimae FACULTATIS MEDICAE Decreto;
SUMMI suu R IN ΜEDICINA HONORIBUS ET PRIvILEGIIS RITE ET LEGITIΜE CONSEQUENDIS;
Apud Londinenses, Summo cum civium commodo, Suaque gloria, Medicinam probe exercenti, Haec calami juvenilis prima conamina,
ob beneficia in se suosque collata, Dicata volebat Tuo Mar c RAUFOR P.