장음표시 사용
241쪽
21 o Decis. XLIX. Ad Octobr. Cas II.
peccatum mortale, nisi transgresso sit et
ca vota, vel cum contemptu. Nam in prae . senti ea su Monialis, quae non communicat semel in mense , peccat contra v tum obedientiae; & stans per annum sine tam munione , excusari non potest a contemptu, frequentia enim peccati dispo sitive indueit ad contemptum ex Doctrina S. Thomae R. a. q. 86. art. 9. &Cajetani ibi. neenon Collegii Salmanticen. tom. I 2. tract. II. de legibus cap. a. n. 37. er seqq. εκ Peyrini rom. t. de subdito qu. I. ωρ. I. s. t. a. er 3. Et quod peccet mortaliter contra votum obedientiae ex eo probatur, quia agitur de re gravi; gravitas autem transgressionis resultat itim ex fine, ob quem est Praecepta Communio , a quo Montalis non communieans se avertit, idest ab au. xiliis, &praesidiis ad resistendum diabolitentationibus , tum ex iactura boni communis spectantis ad Religionem; videt ieet ob malum exemplum, &seandalum, quo aliae Moniales potant persuaderi ad deserendam frequentiam Sacramentorum , &ad imitandum indevotos Lateos, qui semel tantum in anno communieant; dc haesunt duae causae, ob quas non obedire Regulae, vel praeceptis superiorum in Reginiaribus est culpa mortalis. Sayr. in Clam Regia tib. 3. cap. 7. n. 4. Sanchez in De
Mare Magu. Carmelit. num. 3T. Peyrin. de subdit. q. I. eo. I. g. 4. dub. 6. dc Collegium Salmanticens tom. I I. De statu Religiose tract. I. cap. 6. N. 69. Quartum motivum ex adverso consideratum non
subsistit; quia, sicut dictum est, quemadmodum Moniales, etsi subjectae Episcopis, gaudent privilegiis toncessis Religioni virorum, ita subjieiuntur decretis, statu-ao tis, dc eonstitutionibus ejusdem Religionis In iis, in quibus sexus non repugnat e V
n Mare Mag. Carmelitar. n. 3 M. Et hine est, quod in Regula S. Benedicti vulgari Idiomate pro Montalibus impressa , sub cap. 38. apposta est Constitutio Congregationis Cassinensis; de qua in primo prae. misso est dispositio Clem. Ne in agro; de
qua in tertio praemissio; ne possent allegare ignorantiam circa obligationem communiis candi de praecepto saltem semel in mense. Quintum motivum non me movet, quia praedictam Clement. Ne 1n agro, extendi etiam ad Moniales supra ostendi ex sententia Card. Zabarellae, dc aliorum Canoniis starum , quos refert ΛZOri tom. I. lib. 22.ωρ. 9. q. 7. dc suadetur ratione; quod de
similibus, & connexis idem est judicium.
cap. Inter caetera. De Refer*t. cap. Trasislato, de Constitui. cap. In causa. De Re I die. Et ubi materia aeque convenit mulle.
ribus sicut Religiosis. Moniales veniunt appellatione Monachorum . Fagna n. lneap. Ut filii n. I .er ibi DD. de Filiis Pres. Greν. Barbosa in Iure Eectes Uuivers.
lib. I. east. I. N. . Sextum vero motivum eget consideratione, quam non secita viis
dentur illi, qui scribunt, Clement. Ne in aere sui me correctam a Conei l. Trid. d. sessas. de Reg EI. east. I . dc communionem menstruam , quae Ob d. Clem. erat de praece. yto,conversam esse in consilium.ob illa verisba admoneantur sanctimoniales ere. Igitur tonsiderandum est, morem suisse Sacrorum Conciliorum uti verbis hortatoriis, Ac m nitionis in pluribus easibus, quamvis materia esset de praeeepto. Sint exempla. Est de praecepto non communica recum haere tieis, & evitare eorum consertium, cap. Omnia. ω ev. suae diutor 26. u. F. eap. σι quis Episcopu3. cap. Sicut . ea Ad abolendam de haeret cir . Attamen S. Gregorius Papa in cap. Rogo r. qu. I. mandat evitari naereticos per verba hortatoria . dieens: Rego, hortor, er moneo, ut a prohibitae vobis communionit tonsortia per omn a suspen iis . ubi Glossa ait rφνbum rogandi hὶe praeceptive pon tur . item decimarum solutionem esse de praete-pto nemo ignorat . eap. Paroresanos, e eo. Non est in potestate rim 1num. De
Decimis. Nihilominsis de adimplemento ejusdem praecepti loquitur per exhortati
nem, dc commonitionem. cap. Revertiamin tr. q. . ibi: Nortor vos, atque coma mones , ut inferatis ἀαι 1 ιn horrea .
In Episcopis, Ac in Parochis residentiam esse de praecepto non solam Ecelesiast leo,
242쪽
Decis XLIX. Ad Octobr. Cas II. a ra
sed etiam Divino, neminem latet; verun- tamen Concit. Trident. iisdem illam intimat, admonendo, dc hortando, ut habetur fessi de ν . eap. r. ibi: Iaerosancta D. uodus. Et inferius: Eosdem interim ad net, o in Domino hortatur, ne scilicet in Adventu. Quadragesima, & aliis solemni oribus selli vitatibus absint a residentia. Cur ita it quia scilicet mos est antiquus in utroque jure , dc in Conei liis generalibus, proponere rem de praecepto cum verbis ad . monitionis, dc exhortationis , ut disserit Abbas ιn ωρ. Nam concupiscentrum. n. 3. dc Decius ae a r. De Constitutionibus . Λlberieus a Rosa te in Dictisu. Verb. Hortabitur. 8c Fagnanus in eap. Gualiter .. 38. De Clarae. non residen. Id ei reo etiam in casu i sto de Communione menstrua, ad quam sunt ex praecepto obligatae Moniales,Concit. Trident. d cap. I o. ae Regia. sess a s. dixit , admoneantur sanctimonialea . non quia haec communio sit tantam de consilio, cum ex inveterataeon siletudine Religionum, & ex earum s a. tutis, necnon ex Clementina Ne in agro
fuerit,& sit de prscepto; sed quia satis visum est Concilio, Moniales monitas fieri, juxta stylum loquendi servatum in utroque iure,
per verba monitionis, de re tamen cadente sub praecepto; dc ad quam adimplendam, semel saltem in mense praecisd sunt obligatae. Ultimum restat motivum de auctoritate Pellietarii, Bordoni, Tamburini, Donati , dc aliorum per eos citatorum, pinantium, Moniales non teneri ad communionem menstruam ex praecepto, sed ex consilio. Porro, salva semper reverentia iisdem Theologis praestantissimis, quidem, & eruditissimis, eorum opinionem deserendam existimo ex dupli ei capite. Uno, ob evidentiam rationis, si enim Communio mena strua est de praeeepto in viris Religiosis ob bonum commune religionis, ut pietas animi, dc probitas morum suleiatur frequentia Sacramentorum, sine quibus Religiosi fierent peiores Lalcis; Ac Ecelesiasticam perfectonem pest undarent. ramuel ιn Them Q. fundament. d. n. γε . πινί sed interrogas ἰ eadem ratio militat in Sanctimonialibus; quam rationem praeserendamar eue doceor a S. Hieronymo relato in cap. Ego fatis. dist. q. ubi ait alios autem Italego, ut quantatibet sanctitate, doctranaque polleant, non taeo verum putem, quia ipsi ita senserint; sed quia mihι μν alios auoctores, vel canonicas , vel probabiles r διones , quod a vero non abborreM , perinsui dere potuerint. Et a S. Λ ugust. Ep. t a. ad Fortunatianum, de qua in east. Neque quorumlibet, ead. i' s. ita habetur: Neque quorumlibet disputat laves , quamvis Cathoticoνum, o laudatorum hominum , velut scripturas Canos cas habere debe. mus, ut nobis non liceat, salva bonorii centia , quae illis debetur hominibus, aliquid In eorum scriptis ν robare . atque
respuere ; si forte invenerimus , quod ali
ter senserant, quam veritas habet; dινι-no adjutoria vel ab aliis intellecta, vel a nobis. Nerio inficiabitur,praeceptum Communionis menstruae in Gem. Ne in etνo. g. san8. De statu Μοnachor. emanasse ob bonum commune Religionis Benedictinae. Igitur illud extendi debet etiam ad Montales , ex Λbb. iae east Eae ρarte n. I. de Po
ubi notat, qu5d si materia, de qua lex secit praeceptum, sit necessaria, Ac multam ponderosa obligat sub mortali. Λlterum caput, propter quod deflecto a praedictis Theologis est, quia contrarium docuerunt antiquiores Canon istae Bonifacius, Imola,Ca din. Zabarella, Ec Navarrus supra allegati; as& adhaerendum esse antiquis Doctoribus, potio squam modernis tradit Hosti en . in cap. uico, n. st .issa. de sacra Unct. SyI-vest. Verb Opinio sub n. a. Et pluribus congestis Fagnanus in east. Ne in v taris a m I 9 θ' seqq. De Constitui. Etiamsi
contra plurimosΛuctores stet unus tantum, dummodo iste secum afferat evidentem rationem , ut ex Sanchra de Matrim. lib. 3. ι ρ. 6. num. 4. arguit Sanelus in sel ctra diis a6. num. . 'U. Et favet. His stantibus, reassumendo ea sum prompositum. dc ejus resolutionom; dicendum venit, Monialem non accedentem ad Eu- a charistieam Communionem, nisi semel in anno, ex torpore, de mala consuetudine, peccare mortaliter ex rationibus sequentibus. r. Quia extat praeceptum de commv. Ο a ni can.
243쪽
nleando saltem semel in mense tum ex Regula, & Statutis ordinum Regularium tum ex Clem. Ne in agro. g. sani. De statu Monael. a. Quia d. Clement. Ne in agro , comprehendit etiam Moniales ex Card. Zabarella, & aliis Canon istis supta. citatis . T. Quia Moniales etsi subjectae Episcopis, sicut gaudent Privilegiis suorum ordinum, sic eorumdem statutis assiciuntur in iis, quae ipsarum statui conveniunt, ex Leeta & aliis supra. 4. Quia Constitutiones ordinum, & Clem. in uro obligant ad consessionem, & Communionem menstruam sub poena peceati mortalis, ex Na. ar. cap 2 . n. 39. Dicastillo, Hurtado,& aliis allegatis. s. ia Monialis omittens Communionem per integrum annum peccat etiam mortaliter ratione scandali, &ratione contemptus, ex S. Thom. Peyrin. Lerana, aliisque. 6. Quia Concit. Τrid. sese. 23. de ReguI. cap l . quamvis dicat, moniales admoneri de Communione saltem menstrua , illud verbum non est de consilio, sed de praecepto ex DD. supra re latis, & Fagnano in eap sualiter s. de Cler. resident. 7. Quia Communio menstrua in Monialibus dicitur de re gravi, concernente bonum tum particulare, tum commune ipsarum; ae religiositatem, &bonam famam Monasterii , ex Caramuele, Abbate ,& Summa Angelica citatis . Et li. citum si foret Monialibus non communIcare, nisi semel in anno, eorum Mon alieria non essent domus religiosiae, sed castra militum. 8. Quia opinio modernorum M Talistarum dicentium, esse de consilio, &non de praecepto menstruam Communionem, est mineis probabilis, tanquam destructiva exemplaritatis Sanctimonialium.
18 ς Quia debet esse discrimen inter vitam
earum , dc laicorum. eap. Denique, dist. . Glossa in cit. Clem. Ne in agro. s. Sane.
πινb. Mensibus, ibi et Propteν religidiu sfectionem aliquid debeat ad pensum sanctae insiturionis a ferae. Immo si malo sentitur de laicis semel tantum ita
anno communicantibus. cap. Saeculares,
dist. r. Quid de Monialibus cogitandum Io. Quia scut peccat mortalites infirmus, qui non vult sumere medicinam in gravias insimitate. Mastr. in Theοι in . diis. 11.
n. 34. ita Monialis respuens sanctam Communionem, quae, ut ait Concit. Trid. de Eucbar. fess. I 3. east. 2. Est antidorum , quo liberamur a culpis quotidianis, er a
peccatis mortalibur praesertamur . 1 1. Quia quemadmodum inedia voluntaria ab. breviare vitam corporalem, est peccatum mortale. Gobat. in suinario tract. s. ea I. n. I. SancheZ in Cone. Μον. lib.s. c. I. 3οdub. 33. Sic erit mortale peccatum abstinentia ab Eucharistia, per quam alitur vita spiritualis. Io: ε. sui manducat me, vivet propter me. a. Quia negligens ac
cipere Iubileum universale missum a Papa , 33 non potest esse sine eulpa, nam negligentia est semper peccatum, & quia est prodigalitas quaedam bonorum spiritualium,ae etiam quia turpis est pars, quae non consor matur toti . GObat . in cit. Iuιnario tr. 3. qu 1 94ο. 336. ω in Theologia Everim. tr.ict. 6.
u. 299. Ergo culpabilis erit etiam Montalis negligens circa sanctam Communionem , privans se frequentibus Indulgentiis, euam plenariis ad instar Iubileorum, & nota se conformans in Me actu religionis suae Communitati. t 3. Quia peceat mortaliter , qui non adimplet Consessionem, &Communionem menstruam sibi a Conse se rasario impositam in dispensatione impedi. menti occulti ad contrahendum Matriae nium . Gobat. d. tract. s. in sui nar. e. 3 I. a m 1aa. O seqq. Igitur a simili peccabis mortaliter Religiosa non communicans 1 mel in mense juxta ordinis sui statuta , dc juxta praeceptum Iuris Canoni ei ind. Ge-mdur. Ne in agro. U. sau. . De Staium nachor. quam sub mortali obligare, docent etiam Vasqueet, Dieast illus, α Amrius citati per eumdem Gobat. d. east. 37. ΗΣΣΑ.
I . Et tandem cum praedicta Monialis sit 3 3
temperamenti maleneolici, eκ quo facile movetur ad tristitiam, & ad iracundiam , magnopere indiget Communione steque ii , ut esse salutari praesidio munim ad omnes oppugnationes Daemonis ori iter superandas, ut loquitur Trid. Concit a sese. as. de Regular. cap. Io, Nam, ut docet Mistoteles in Moν. lib. a. ea . 7. n. H. melan
cholici, ut plurimam, sunt incontinentes Et lib. . Et hie cap. l . n. m. Quia atrabile eorum corpora mordemur , prote
244쪽
Decis L. Ad Octobr. Cas. Prud. at 3
rea intemperantes, Θ pravi evadunt. Quod si quis quaerat, an peccet mortaliter Monialis , si aliquo tantsim mense omitistat saeram Communionem ob improvisam animi perturbationem, qua forsan invaditur λ Respondeo in hoc casu non peccare, si eoram Consessario, vel Λbbatissa com. 3 pareat, implorans licentiam pro ea vice non accedendi ad Convivium coeleste, do. nec tranquillitatem cordis reas sumat, ut tenet Cardin. Zaba relia ind. Clem. Ne in agro. ζ. sanὸ n. a. Et jure quidem; et 3s enim opus discretione in omni negotio . east. Praesturium 1. qu. s. ea . I. GO QCustod. dc monet Le2ana su Summa tom. 6. ad Hore Hagnum Carmel tar. Num. 169. Ex mea opinio , quod Monia Iis non comis municans peccet mortaliter, procedit in illa, quae perplures menses, cum contumacia , abitinet a Communione.
Ad Octobris Casum Prudentialem. IRGUMENTUM.
Petitur, Utrum ad iaciendam experientiam, an Mulier patiens resta-ses, & mira loquens, communiter credita Energumena,vere si talis, vel potius Lunarica , Epyleptica, Saga, Maga, aut Pythonissa, licitum sit, eam petentem Eucharisti. cam Communionem fallere, po rigendo illi Hostiam non consecratam λ Declaratur, qui sint Energument, Lynca tropi, Lunatici, Epyleptici, Magi, Sagae, Pythones; re quibus signis praedicti cogno-1cantur Exponuntur causae, quibus Deus permittit in hac vita, homines a Daemonibus vexari λ Et an dentur remedia naturalia ad fugandos Daemones λ Referuntur opiniones Doctorum circa resolutionem casus. Narratur faetiim mirabile S. Philippi Nerit , ex consilio insignium Virorum Pro eXπ- rimento spiritus venerandae Virginis ursulae Ben incasae anno II 82. tempore Gregorii Papae XIII. sUM MARI M.
r Euergument unde HLu sta Diabolus texat homiυν spiritualiter.
ret Petrus Aponur Philosopbus Patavinus laudatur, accusatus de haeresi, ab solutus .r Mulier Patavina melambulea togae batur latino sermone. rs animae defunctorum an obsideant eorpora vivenιι ρ2 Energumenos veras dari est de fide.
2I Platonia error de notionibus longen tis n homine. 21. Idiomate peregrino loquens,σbsq;studio, convincitur esse eππgumeπus. 3 animae Purgalerii, ae etiam Eeataeal quando parent viventibus , sed non obsident eorum cstrpora.
245쪽
214 Decis L. Ad o ctobris Cas. Prud.
28 Legio una Daemonum quot Daemolles comineat p
3t Daemones ob quas eausas permittan
ratibus e 34 Hostiam non consecratam porrigere pro consecrara an licitum 'gs Exempla propositae Hostiae non eoηD-
36 UUutae Eenimose exhibita Hostia nouconsecrata , ex consilio prudentum Virorum , ae s. Philippι Nerii.
suod ὰ prudentibus Paroebis deridendum
proponitur, est : Utrum ad Iarsendam ex perientiam , an multer, patiens es es , o mira loquens ommuniter credita eneringumena , vere fit a Daemoηe possessa, an potius fit secantropa, vel Lunarica, vel Mikptica , Maga, saga, aut 'thonissa flIieitum sit , eam , Eucharist cam Communionem perentem , fallere ; porrigeudo illi Estam non consecratam PAd ornatum hujus ea sus quatuor sunt praemittenda, & examinanda.
Othones ρa An dentur Peri Energumens , ω quibus signis cognoscantur r3 ob quas causas, a Deo permitIatur
Energumentsmus e an praeter Exoreismos Eeelesiae dentur remedia naturalia, quibus liberentur Euergumeni '
OU0ad primum . Quamvis scrIptum sit
a Glossa in eo. Exorcista dis. 13. quod Energumeni dicantur ab Erge, idest
labor ; a menae , idest defectus ; quasi
deseere videantur obsessi a Diabolo ob numium laborem; verius est, energumenor denominari a voce Vνεργήμα, quae tigia ficae Vexationem , seu agitationem ; ideoque ργῆμενοι iunt homines vexati & agitati Adgmonibus qui propterea appellantur ενιρ- γουντες riam vere re proprid E'νat, 'Me est vexatio hohmni illata a Diabolo ammediate, localiter intra corpus ejur existente, o operante . illudque ad tempus subigente, ut
doctὰ advertit Gasp. Scotus in P Ma
Curiosa lom. . lib. q. cap. t. subdens , Prae
dici, m vexationem posse fieri dupliciter hDiabolo, spiritualiter scilicet, dc eorρσω raliter . Primo modo Diabolus vexat hominem per suggestiones malas ad cor, ut a flagitia opereturi Et se dicitur intrare spiritualiter in hominem; ut habetur apud
S. Luc. cap. 12 n. 3. Intravit autem Sata
nas in Iudam . qui cognominabatur Iscariotes; id est suggerendo illi, tradere Redemptorem Iudaeis,ut legitur apud S. Ioan . cap. t 3. n. a. ibi: Et caena facta , cum Di bolus jam misisset in Cor, ut tradeνer eum Iudas 3ιmonis Iscariores. Altero modo Diabolus vexat homines corporaliter, sed& hoc dupliciter, vel ab extra, ipsum a DBigendo in corpore, ut feeit cum S Iob; de cum plurimis aliis Sanctis ἔ vel ab intra, quando daemon invadendo hominem, &ejus corpus ingrediendo, eum vexat, &exagitat; & in hoc casu ver/ dc proprid homo obsessus, Diabolo, dicitur Energumenus, sive Arreptilius. Daemoniacus, obsesinius, seu insessus. Et ἡ contra non possunt dici Energument, qui vexantur a Diabolo exterius tanteim, quales sunt maleficiati, dum diris morbis ob maleficia assiguntur: neque illi, contra quos malus spiritus allis quid praesumit attentare circa corpora ad extra ut quando Redemptorem nostrum assumpsit Diabolus in sanctam C vitatem, edi statuit eum super Pinnaeulum Tempti. 3Matth. . s. Quo vero ad Loeant repos, hi verῆ, & proprie sunt homines melancholia correpti,& dicuntur a Rύχον, idest Lupum, dg το ara, id est conversionem ; quia qui a se ficiuntur in excessu atra bile, dc sympi matibus melancholiae agitantur, sibi videntur conversi in Lupos; dc abhorrent ab hominum consortio; de de nocte transitare per
246쪽
perlaea inculta affectant, & praecipu8 ci
ca sepulchra, ut docet Λ vicenna ιι b. a. tr. s.ca D. 2O. & disserit eruditus inter Medi eos Paulus AEgineta lib. 3. eas . I 6. his verbis: .aguilrcantropia detinemur, noctu δε- mo egressi, Lupor in maribus imitamur,er donec dies illucescat, circa defunctorum monumenta plerumque vaga utur. Unde testatur Hieron. Magius lib. 4. Hiscelian. Aul. cognovi me quendam hoc morbo correptum, qui saepd ab Λugustinianis, alii sique aedituis in sepulchris dormiens inveniebatur; & qui mortuorum ossibus domum suam pland compleverat. Porro, etsi non Omnes lycantropiae morbo laborantes, sint energument; neque absque aliis signis debeant pro Daemoniacis reputari; nihilominus de facili possunt e mea Daemone obsese si, ut erant illi, de quibus scribit S. Matthaeus e. l. n 18. his verbis: Cum venisset IES I trans fretum in νegionem Gerasenorum , occvrrexunt ei duo habentes daemonia , de monumentis exeunteι , sae
4 υι nimis , ita ut nemo posset ινa re pertiam illam . Et de iisdem loquuntur S. Lucase. 8 n. 26. & S. Marcus eaρ. y. n. . Illi vero censentur Lunatici ; qui singulis
mensibus patiuntur mentis alienationem, potissimum deficiente Luna, ut notat Gloseis in caρ. Omni die gr. de Consecrat. du. s. di licἐt possit esse morbus naturalis tantum,& eκ mera infirmitate cerebri, quodcumst humidissimum , ut dicit Λristoteles lib. de Somno, Θ Uigilia cap. s. post medium, maximo subjicitur operationi Lunae; quaτ- ex sui proprietate habet movere humorem & ideo ex hac causa hi vocantur Lunatici. Colleae. Commuten. tract. r. de Corio disp. 6. q. 6. u. 67. Frequenter tamen qui Lunati e sunt , etiam energumeni sunt; si ve id contingat , quod diabolus possessor humores cerebri concitet, & tu νbet; sive quod inveniens morbum illum naturalem in corpore, inde sumat occasionem illud invadendi; utitur enim stem dia bolus eorporis dispositione, veluti occasione , ut notat Scra lux in Ph sic. Cuae d. lib. 4. e. o. si a. Talis erat filius. hominis , qui genustexus ante Redemptorem nostrum , sie illum rogabat. Matth. II. I 4. Domine , Miserere Niomeo , quia Lupat Icur est, Θ male patitur. Et increpavit illum IEFUI, er exiit ab
eo Daemonium, ef euratus est. Quam vero ob rem Daemon Lunaticos obsideat, mul- Fias diversi Auctores afferunt causas. Orig. tract. r. in Hatib. D. Chrysost. Ηοm. 38.& D. Hieronym in cap. 4. s. Matibin , inter quas refert duas praecipuas S Thom. . pari. q. s. art. s. unam, ut infamet Creaturam Dei, id est Lunam, quasi auctrieem infirmitatum hominum alteram, quia eum Daemon non possit operari, nisi mediantibus naturalibus virtutibus, expectat augmenta, vel decrementa Lunae, tanquam tempora aptiora ad pertur handam
phantas am hominis, & eum affligendum. Dilesttiet illi sunt, qui laborant eo morbo menstruo , quem Medici vocant Eμυρ iam , Μον bum Com/t talem, Casicum , ssacrum , Herculeum, Magnum, seu ast ctam puerilem. Est autem mite a toο-vvsso totius corporis , temporanea , cum
privatione sensuam , ef mentis. Et dupleκ est , una persecta , in qua totum copus agitur ; & altera imperfecta , dum una tantum pars corporis subjacet convulsioni, nemplcaput, hrachia , tibiae . Causam veram morbi Comitialis , seu Epileptici adhue eme ignotam omnibus Medicis opinatus est eximius in hae urbe Patavina , & Lycaeo Medicinae professior Ioannes Fortis c ons LMed e . tom. . cap. 4 o. Scribit Galenusti A. de dist. D t. eaρ. 3. Ab obstructione imis perfecta ventriculorum terebri Due iam generari. Ipse vero Ioan. Fortis subdit H
σρ. 6O. Raro , aut numquam a causa ob
fruente ; er frequentissime, er feresemper
ab irrhiante prodenire. Quidquid sit de vera causa tantae infirmitatis. procedit 1 C rebro , ubi materia viscosa generatur, &dum discutitur, eadit in nervos, & eo torquet P tientem, qui ore spumat, dentihus stridet, tu sensibus ser8 semper exuitur. De hac ait Hippocrates Aphor. 7sect. I. , T D a ante pubeνtatem eveniens curaburs est: ea em verὸ post vigesimum quintum annum curationem non admittit. In pueris infantibus generari hunc morbum notat Ioan . Ionstonius, is Mea verse medicinae Practitae lib. t 2. tit. l. n. 3. Vel a te rore , cujus oecassene1 omnes vitanae sunt vel a lacte corrupto in ventriculo, . tunc
247쪽
Domitus est optimus. Vel a vermibur in intestinis se Ie moventibus, quorum ratio est habenda: Vela difficili dentitione, quae prsmovenda ; vel a Var olis, morbillis, febribus, quae erram Dari curanda r Vela primario cerebri offectu, de quo supra, idem auctor inter remedia recenset gemmam Smaragdum , Lapidem in hirundi- sum ventriculis dissectIs repertum, es un-δ suum Alcis aurieulae sinisνae initam. Et quod ungula Λlcis mire proficiat comitiali morbo laborantibus, ex Medicorum , &Historiographum auctoritate probat Scotus in P fica Citriosa Itb. 8. cap. 1. g. s. ubi subdit , efficaciorem esse ungulam pedis posterioris dextri , sed & aliorum trium pedum eamdem virtutem ungulas habere. Quod affirmat etiam Plinius lib. g. cap. II. relatus ab Andrea Cirino Clerico Regu. Iari in Opustul. de Natura an mal. lib. a. Hve de Uenatione lib. I. eap. 4 I. u. I. Et meminit Λresius lib. 6. Impres. 163. n. 6. Porro famosum remedium ad Epilepsiam sanandam a vulgo constituitur haustiis sanguinis scaturientis e venis hominis capites truncati, de quo testatur Layman. lib. 3.s . q. n. 3. & de quo ita scribit Gobat. iu
guinis havstum e se salutarem Epitemicis in est quidem opinio vulgi, nan diisl νι-
ta Dymano: at duo Medicinae Doctores ea super re a me eonsulti asseruerunt, eam esse meram persuasionem , refutatam non
solum seripta publico, sed etiam recentiss-
na evertentia , exemploque hominis , quem unus illorum medicorum noverat ,
O qui poto sanguine fecerit omnia, quae
facienda praes ibuntur , atIamen absque operae pretio. Ividam etiam Carnifex medietnae in paucis peritas, a me tuterrogatus , respondit; se quidem scire ,fuisse haud semel haustum ea intentione est modi sanguinem , sed absque effectu, quantum quidem ipse sciat. Sed de his, obiter diciis, satis. utrum vero Epileptici sint etiam
energumeni λ utique negandum venit, frequens est experientia infelicium hominum utriusque sexus hoc morbo laborantium; qui, periodis morbi decursis, & sympto. matibus superatis; cognoscuntur immunes
a Diaboli in se statione. At aliquando quis est Epilepticus, ae etiam obsessus 1 DIabolo, quemadmodum ille, de quo ita narrat S. Mareus 9. 7. Μagister, attulifilium meum ad te , habentem Piritum
mutum, quι ubicumque eum apprehenderit . 'allidit illum, O Jumat, et stridet dentibus, es arescit. Utrumque morbum fuisse in Mahometo non est incredibile. Hune enim Pseudoprophetam, & Maho- metismi Auctorem comitiali infirmitate fuisse detentum , habemus in Annalibus
apud Emin. Card. Baronium anno εἶ . U. 1.22. ac etiam a Diabolo vexatum; illumque Haereticum, & Magum vocant Zonara tom. 3. & Paul. Diaconus lib. I g. Histor. ut notat Deirius disquisiit. Μαου. in Proloquio. Pro Magorum autem notitia , sciendum
est , quod Μogia est ars, seu facultas, vi
creata , o nou supernaturali , quaedam mira, oe insolita e ciens , quorum ratio 11 sensum , ω communem hominum raptum superat. Est autem triplex. Naturalir, cujus mira operatio provenit a virtute per . naturam insita rebus. Aνtificialis, quae ex humana industria, & philosophiae studio, mediis licitis exercetur . Diabolica quae , Cacodaemonis malitia pendet, & cujus ope, & assistentia operatur mirabilia; ut declarat Dellius Disquis Hag. lib. I. c. a. e X cujus
doctrina sequitur, eos esse dicendos Magos, ut inito pacto expresso, vel tacito cum
aemone, ejus opera utuntur, vel ad maleficia patranda, vel mira exercenda, Occulta . longinquave revelanda; de quibus fuse Scotus in Prifiea Cur. lib. I. cv. 16. π17.er lib. 6. cap. II. ubi horrenda exempla in perniciem corporum , dc animarum, fidem perversis his hominibus praestantium. Sagae vero sunt pessimae foeminae, quae pariter commercium habent cum Daemo. ne, & ejus adiutorio patrant maleficia ,& transferuntur corporaliter ad convena ratus nefarios, vel insidentes hirco, aut alteri fantastico animali, hoe est ipsi Dae. moni, corpus illius animalis assumenti . vel arundini, scoparumve baculo, ut relatis furibus Doctoribus, Theologis, Iuristis, & Criminalistis comprobat Scotus . lib. I. cap. 23. ubi plurimas historias de Sagis, & Strisibus Ponit . . attigod by Coc
248쪽
Tandem 'thanea illi habentur , qui
edunt vaticinia Darmonis ope. Hi autem sunt in triplici differentia . Alii habent Spiritus , seu familiares, anulis, ubtris, cistis , aliisve rebus inclusos , quos consulunt, & responsa ab illis accipiunt. Alii extrinsecos aceedentem subinde, &sbi assistentem habent spiritum, cujus afflatu, aut suggestione divinant. Alii denique intra se habitantem, & per os, aut Per pudenda loquentem, ac responsa sibi, aliisve dantem habent Daemonem; ut ple- probat Deirius Disquisit. Μagicar. ιιb. . cap. a. quas. 6. & Scotus in Prifica Curiosa, lib. 2. cap. 37. ω lib. 6. cap. a I. 33 ubi erudi id demonstrat, Pythonum Originem evenire ab Apolline Delphico, apud quem viri, seu mulieres in tripode sed eh-tes, at divaricatis cruribus stantes, divinandi spiritu amabantur, teste Plutarcho Iib. de defect . Oraeui. Strabone lib. I.&Ciceron. de Divιnat. & Vox tam ex ore ,
tum ex pudendis horum Pythonum prodibat ; & ideo ventriloqui dicebantur quod ad reprobandos horum impiorum hominum sectatores narrat S. I n. Chrysostom.
disse in quadam Pythonissa testatur Cor. lius Rhodigi n. lib. 8 eap. t o. Pythonissam fuisse mulierem illam, & a Daemone obsessam, quae evocavit Sauli Samuelem ,
ut habetur I. R g. 28. communior est sententia; certa autem de illa puella, de qua
ita scribit S. Lucas in act. Apostol. cap. 16. n. I 6. Factum est autem euntibus nobis ad 16 orationem , puellam quamdam habentem spiritum Pythoctem obviare nobis , quae quaestum magnum Praestabat Dominis μιν divisaudo. Et inlia: Dolens autem Paulus , et conversus υIritui, dixit: Praee
pio tibi in nomine IEFU CHRIITI exire ab ea, Θ exili eadem hora. Ubi ly D
lens , ait Menochius lib. a. cap. 28. n. Σ. si
gnificat, taedio assectus, Diabolus enim, priusquam expelleretur ab Apostolo de puella Pythonissa, ipsum, & socios summis laudibus commendabat, dicens: Iuι homines Serti Dei excelli su ut , quι an-
nunciant vobis viam salaria r molestum est autem viris prodentibus , se laudatos
audire ab iis, a quibus sciunt odio haberi Tandem illud est advertendum discrimen
inter Pythones , di alios energumenos , quod illi voluntarie sint obsessi, isti vero coactJ. Et haee de primo praemisso. Quo ad secundum praemissum, an veridemuν Euergument ρ superfluum quaerere videtur; cum irrefragabiles habeamus auis et oritates . I. In Sacro Evangelio eirca Dae. νmoniacos , qui fuerunt liberati h spiritibus
immundis per CHRISTUM ; ut habet ut
S. Matth cap. 8. Marc. s. Luc. 8. Et quidem S. Μatth. d. cap. s. n. I 6. ait: 'Dere autem facto, obtulerunt ei multos Daemonia habentes ; ει ejiciebat viritus verbo. Et D. Μ artus c. t. n. 31. Vespere autem facto, tum ouidisset Fes asserebant ad eum omnes male habentes, oe Daemonia babemtes; ει erat omnis Civitas congregata adjanuam. Et euravit multos , qui vexabantur variis languoribus, et Daemonia multa efficiebat. Testatur pariter S. Lucas
cap. g. v. a. quod Christus Dominus dum iter faeιebat per Civitates, o Castella , praedιcans, Θ evangemans Regnum Dei; ει duodecim eum illo ς ω mulieres aliquae, quae erant curata PFρινιιibur malιgnis, Θ infirmitatibus d Maria, quae Bo-eatur Μagdalena, de qua septem Daemonia exierant; ultra plurimas specificas allas liberationes energumenorum . II. Quia
Christus dederat Λpostolis, aliisque discipulis suis potestatem ejiciendi Daemonia; quia ipsi usi gaudentes dicebant : Domine
etiam Daemonia subjiciuntur nobis in na. mine tuo. Lue. ro. Ir. Et in fictibus
Apostolorum s. I 6. legimus de Divo Petro et Concurrebat autem es muti tu odicinarum Civitatum Ierusalem , afferentes aegros , Θ vexatos a spiritibus immundis , qui curabantur omnes . III. Quia concors est omnium Patrum, Comciliorum , ac Theologorum consensus ,
a Daemonibus homines obsideri , ectot illustres Scriptores de hac re idem
testantur , ut humanitatem omnem exuisse oporteat eum , qui fidem omnibus derogare vellet , sunt enim in imgri trinatus ; nec non exempla plurima in vitis Sanctorum . IV. Quia illi , quos energumenos dicimus , tales ,
saere numero effectus edunt , qui non
249쪽
nisi ad Daemones in illis existentes, atque agentes reduci possunt , cujusmodi sunt sermo linguae antea plane ignotae, revelatio rerum antea incognitarum, etiam a. sentium, & occultarum; motio, dc translatio magnorum ponderum ; de his similia, de quibus insta. Et U. Quia praedi- ctis effectibus elim saere ad miseeantur blasphemiae in Deum, mendacia , dc contrumeliae in homines , necessarium est cognoscere eorum auctorem esse Daemonem . non autem Λngelos bonos, vel ipsum Deum
Nihilominux non emo superfluam investigationem apparet, non sollim Ob Atheos qui Deum,& Λngelos, tam bonos, quam
malos e rerum natura eliminare coguntur; sed etiam Ob nonnullos. nimium Nasutos Philosophos , qui morbum ἐνέργημα
negantes esse Daemoniacum , illum naturalibus indispositionibus corporum adscri-hunt ; & contendunt, humores atrocex, dc violent x extorqueri melancholicis, maniacis , dc phraeneticis peregrinas linguas; afferentes, mentem hominis imbuis tam esse artibus ante illarum usum &nωntum seire nihil aliud esse, quam reminisci.
Ita Levinus. Lemnius de Occult. natur. m inrac. tib. 2. c. a. Et noster Petrux de Λ pono. Patavinus, de quo in una eκ quatuor januis Publici Palati, hujus urbis Anteno
reae haee habetur inscriptio. Petrus aρο- nus Patavinus ,. Pbilos blae, me dictara questientissimus, ob idque Conctisatoris c gnomen adeptus ; Ahologiae vero adeo pe- νιtur, ut in Magiae fuspieionem inciderit,
fatioque de Meros posulatus , absolutus
fuit. Auctor, inquam iste, n Comment. adsect. 3o. Problem. A σοι. in problem. I.
testatur, ut resert Scotus in P sie. Cum tib . q. c. 12 3 se multo&vidisse, qui atrabile, seu melancolia purgata, c. m antea peregrinis lingvix loquerentur, &mira sinra vires naturae praestarent; & sine du-io pro Daemoniacis haberentur , curati fuere, dc sanae menti restituti. Confit-mat id exemplo mulieris Patasinae illi teratissimae, quae dum melancoli ea aegritudine detineretur, latino sermone quam de centissim8 loquebatur ψ postmodum vero ex gurgato vitioso illo humore, ianitati restituta, ne verbum quidem latini sermonis proferre noverat Petrus Pomponat iuxtib de Inea ruat. cast. I . sunos. 6. praedictos effectus linguarum in melancholicis attribuit astrorum influentiis, de ait se v, disse Mantuae mulierem uxorem Sutoris, secundam diversa idiomata loquentem , durante infirmitate, de a Medico sanitati restitutam, eo quod melancholiam curitavit. Consimilia exempla ex Sirenio tibis. de Fato narrat Scotuxima. I. Quocirca alii auctores potius provenire volunt praedictos effectus ab animabus De iunctorum, quas intrare, & possidere posse eorpora eorum, quos energumenos appellamus, astruunt. Ita Caelius Rhodigi n. δελ
. caρι & hanc opinionem habuisse
olim Iudaeos innuere videtur Ioseph. Fla vi lib. r. de Bello Iudaico cap. 33 Ac S. Iustin.
martyr. apolog. . Λlii vero utrumque negantes, vel hominum deceptionibus, vehoceultissimis causis attribuunt; sed Daemonibus corpora hominum invadi. &Obsideri non concedunt tum quia anima rationalis est tota in corpore, de tota in qualibet parte corporis. Ergo non est ibi Daemon, non enim potest esse simul in eodem loco cum anima; tum etiam quia Daemones non possunt illabi animabus hominum, nec intra eas esse; cum hocs
lius Dei sit ; ergo nee possunt esse intra
corpora, aut in ea illabi, quemadmodum nequct animae De iunctorum intrare, aut misi dere possunt corpora viventium. His tandem mini md obstantibus, veritas est manifesta, Ac de fide, dari veros
energumenos , a Daemonibus obsessos in eis manentes , dc operantes, ut eae
Scriptura sacra probatum est supra; & eκ 2otestimonio SS. Patrum . Conciliorum, &Scriptorum . Et quo ad Leυιοι Lemni assertionem , de rerum notionibus nobis congenitis , dc ab humore melancholico excitari peregrina idi Omata ad remini lcen tiam , respondetur; esse errorem Plato. a nis, iamdudum confutatum , Tertulliano
tibi in anima ea . t . ab Arnobio lib. 2. contra Gose 3 ἰ a S. Irenaeo lib. R. e . I9.
U. II. ridiculum enim est, dc absurdum
vicere, dato, dc non concesso, quod es-
250쪽
Decis L. Ad Octobr. Cas. Prud.
sent In nobis rerum notiones congenitae, eas excitari a me laneholi a ; nam sequeretur , Omnes arreptilios , & aliis morbis melancholicis laborantes loqui linguis
peregrinis . Praeterea notiones in mente hominis exilientes , debent esse ordinatae , ut quis ordinate de rebus illis loquatur; at melancholia, & alii morbi,
experientia teste, mentes infirmorum non
ordinant, sed perturbant. Exemplis autem relatis a Petro Aponensi , & a Pomponatio respondet Theoph. Raynaudus
in Thesti. Natur. dist. E. q. l. art. I. nos non
cogi , fidem eis adhibere sine praede , &injuratis testibus, sed suppositis pro veris: vel mulieres illae loquebantur latino sermone non bene, non expedi id, non secun-
dom regulas; de earum sermo proveniebata quadam superficiali eruditione acquisita ex longo auditu scholarium , vel Doet
rum latine loquentium, ut ego cognovi famulum quemdam . qui comitabatur juvenes nobiles ad scholas publicas , & eκ eorum conversatione latinabatur satis bene . Pariter recordor, mulierem quamdam hic Patavii, quae ingrediebatur publicum pymmasium semiphraenetica , & scholaribus applaudentibus proferebat molias latinas sententias , sed cum erroribus grammati calibus pluribus . Vel praedictarum mulierum idiomata peregrina erant castigata, atque perlicta ; & tunc cur non est dicendum, suisse Daemonium in eis inhabitans tempore infirmitatis , cujus ope loque-hantur . cessasse autem locutionem alienorum idiomatum ob discessum Daemonis, completa purgatione λ certum est enim , neque febrim, neque atram bilem, neque ullam aliam humoris cujusvis corporei affectionem posse conferre prom Ptam, ordinatam, ac stabilem. durante morbo, facultatem loquendi, & respondendi ad interrogata peregrino idit mate, quod aeger prius non noverat . Igitur lo is cutio, & responsio aliena lingua a Daemone nidulante in aegro provenit . ut exemplis probat Raynaud. d. art. I. &Scotus d. ob. q. eap. a. g. 3. ubi subdit rationem, ut scilicet sic homines decipiantur , crede hies non a Daemone, sed a seip, Iis idioma exterum haberi, vel ad alium malum finem a malo spiritu intentum . Quod autem locutiones praedictae peregrinae , aliique miri effectus in energumenis proveniant ab astris , seu a planetis coelestibus , consutavit Origenes tract. 4. in Matib. e li enim error manifestus ἔ prout etiam, quod sint animae Defunctorum rein ingressae in corpora sic loquentium , vel mira oderantium. Concedunt Theologi, animas beatas, aut in purgatorio, vel etiam in in serno detentas apparere aliquando vi. apventibus, id Deo permittente ob aliquas justas causas, ut latd prsbat Dellius Diue suis magi . ob. a. ρ 26. per plurar sect. Thyraeus de spirituum amarit. tib. I. iae. i r . ω βω. dc alii apud SancheZ ιn Decalog. lib. . c. 32. n. l. At negant easdem
animas posse obsidere, invadere, & intrare corpora viventium : quod si spiritus obsidens , dicat , se esse animam alicujus defuncti, Daemon est, qui mentitur, dicum mendacio id asserit. Abulens in ΜaItb. c. g. e. Illa. Deiri uspost Bb. 6. GR. mag.
anaeepΘ3θυῖ l id est recapitulatione , vel
summaria repetitione dictorum ) monit. Io. Sanchezd cap. 33. v χε. Saere namque Daemones fingunt, se esse animas desunctorum, ut viventes in errorem inducant. S. Thom. pari. quaest. D 7 art. ad a. Sylvest. Uero. maleficium qu est. q. uum. a.
ideoque non est absque culpa: saltem curiositatis, pacisci inter aliquos, ut praemoriens superstiti appareat , certiorem eum de suo statu facturum . Oh periculum illusionis Daemoniacae . Cir vetus De Superstit. p. 3. Ie. r. De latuis lib. a. q. 26. Dct. dc Sanchezd lib. 2. in Deca L eap. 38. n. 2D Exemplum hujuscemodi sponsonis resert Eminent.
non imitandum . Quo vero ad primam rationem illorum , qui negant energumenis mum , scilicet quia diis spiritus
creati non possunt coexisteie , & esse simul in uno, & eodem loco , respondetur, posse stare Daemonem in homine vivente. quia anima hominis est in corpore, non ut in loco , sed ut forma in materia ἔdiabolus autem in energumento stat non per modum sorinae vivificantis , sed Nn- uuam in loco dissin illud, exercendo vires