장음표시 사용
271쪽
264 TRACTATUS DE PAPA. ex pietate sana doctrina, sed ex sana doctrina aestimanda pietas, licet per Solam sanam doctrinam pietas non consti
Nec objiciatur perperam a me suaderi dictum ad Sedem apostolicam recursum : satis quippe in tuto esse dictarum congregationum profesSorem quemlibet, si pro regula habeat, docere quod vult, quod jubet Episcopus, dummodo is cum Sede apoStolica communionem Semel. Scio in Sulpitiana sa- milia plurimum probari extollique regulam istam ac tutam reputari. An merito, lantisper expendamus. Nolo notius est Episcopos, ex eo quod in Suis dioecesibus alicui pravae ac certo reprobandae doctrinae laverint, non Statim a Romano Pontifice deponi et excommunicari. Multum etiam temporis interfluere solet, antequam de perniciosa et erronea devii alicujus Episcopi doctrina plene certior sat Sedes apostolica.
Imo adeo ardua res cSt Episcoporum exauctoratio et excommunicatio, ut Romani Pontifices, etsi bene jam norint aliquos praesules plane in doctrina devios, haud lamen arripiendum existiment excommunicationis gladium; sed qua litteris hortatoriis, qua intentalis paenis excommunicatione minoribus, ad saniora eos reducere Salagant. Vel etiam, quando alias
detoriora rei catholicae perlimescenda forent, dissimulando ad tempus, eos in sua bona fide relinquunt; sese nimirum permissive quoad grande malum habentes, ut grandius devi-lent. II inc contingere potest ut Episcopus aliquis pravam in sua dioecesi doctrinam diu edoceat ac cdoceri procuret quin desinat externam cum Romana Sede communionem retinere. Prorsus in historia ecclesiastica hospes Sit oportet, qui se quenter nimium ita conligisse nesciat. Sit in exemplum, inter quam plurimos, Episcopus de Honleim, qui sub ementito Febronii nomine tot haereticalia et schismatica edidit: itoinquo Mon laetet, Lugdunensis Archiepiscopus, qui theologiam a Iansonista Vala concinnatam, et haereticale virus spirantem, a seminarii clericis pro manuali haberi jussit, et a
professoribus Sulpilianis praelegi. in quod quidem hi consen-
272쪽
regulam sorte hic etiam applicante, quod vult, quod jubet
iseopus. Hi tuo lamen praesules nunquam excommunicali
Quo praenotato, Sulpilianum professorem de Sua regula, quod puli et jubeι Episcopus, ita postulabo : ponamus te professorem agere in seminario alicujus Episcopi qui docet et doceri a te jubet doctrinam erroneam et a sede apostolica reprobatam, quamque tu ipse talem nosti et existimas. Quid,
oro, facturus es' Episcopus ille nondum est ex ommunicatus : imo elapsurum est decennium aut ultra, quin ulla excommunicatio in eum fulminetur. Habes interea Episcopum cum Sede apostolica communionem retinenlem. An tuta conscientia te sequi posse existimas regulam tuam, quod jubet iseopus 3 Quod si regulam tuam interpreteris do iis solis Episcopis qui, non tantum communionem habent cum Romana Sede, sed insuper non aliam quam sanam et ab eadem Apostolica Sede probalam doctrinam tradunt et tradi jubsent, hoc quidem sensu dicta regula innocua est, sed plane lusoria ac inutilis. Recidit Onim in istam : ouod jubeι Episeopus, dummodo nini jubeat tradi doctrinam pravum, et oneum, et a Sede apostolita reprobatam. duoties nempe aliquam tibi doctrinam tradendam praecipit Episcopus, obsequi licebit si sit licita: si prava, valedicendum lude regulae. Si regulam intelligas sprout obvio sensu sonat de qualibet doctrina quam tradendam praeciperet Episcopus, tunc profecto regula haec schisma recondit et haeresim . Tquivalet enim huic propositioni : Lielle doeere possum doctrinam a Sede apostolica reprobatam, erroneam, gehismatteam, haeretieam, dummodo id jubeat
Ex alio etiam capite plano perspectam habere potes regulae tuae, posteriori sensu intellectae, salsitatem ac pravitatem. Ponamus te de iis esse Sulpitianis professori hus, qui Gallicanam de saltibilitale Papae opinionem certo illieitam et erroneam existimani: juhere autein Episcopum ut eam tradas
273쪽
266 TRICTANS DE PAPA. tanquam certo licitam, immo ut veram et tenendam. An sa-cies quod jubet Episcopus 2 At si facias, mentiris. Quid enim
aliud est mentiri, quam verum asserere quod falsum noscitur et existimatur 7 Praeterea, moritur Episcopus ille, juberisque ab ejus successore ut certo illieitam eamdem opinionem propugnes. Equidem jam absque mendacio obsequi potes, siquidem ita et ipse sentis. At non potes absque contradietione, et quin apud discipulos tuos mentitum te esse fatearis. 0bjicient enim contradictoriam thesim prius a te inculcatam fuisse, et postulabunt an eam tunc veram existimaveris. En ad quae absona pudendaque consectaria, regulae tuae adhaerendo, volens nolens compelleris i In eo latet haereti cale regulae tuae vitium, quod insallibilem in rebus fidei auctoritatem, qua solum Romanum Pontificem donavit Christus, ad unumquemque Episcopum transferat. Praecipienti enim auctoritati, ut aliquod dogma teneam, credam ac propugnem, Si errare auctoritas illa possit, quaecumque demum illa sit, absonum est me ad obsequendum teneri. - ΑSt, inquis, dictum regulam sequendo, pax erit cum omnibus Episcopis. - ΕSto. Ego pacem non ambio cum Episcopis pravam erroneamve et a Sede apostolica reprobatam doctrinam tradentibus ac tradi jubentibus. Imo prosessorum theologiae officium existimo iis Episcopis non pacem sed bellum inferre. Tu pacem illam habeto. At ceris scias non eSSe pacem conScientiae, pacem cum Christo Iesu, qui de praelectionibus nostris ac traditis doctrinis judicaturus est.
Antequam autem a praesenti capite manum retraham, tes-lalos velim veros animi mei sensus erga praelatas clericorum Galliae congregationes, de quibus durus, saleor, meus cucurrit sermo. Validissimum ac pretiosissimum Ecclesiae catholicae robur ac decus in religiosis familiis constitui, jam meo de jure regularium tractatu patefacere conatus sum. Hinc lolo illo amore quo ipsimet Ecclesiae catholicae devinctor, et haec prosequor religiosa instituta. At haec ipsa dehita dilectio ac veneralio urgere debet ut eradicata exoptemus rigania, quae
274쪽
seminavit. Enimvero eas omnes in hac regione lues illa, qua Gallicani systematis nomine vocari solet, insecerat. Immo ex ipsis nonnullae usque ad Iansentanam haeresim magna ex parte declinaverant. Nunc autem eas omnes in Galliis, Deo dante, Videmus reflorescere, non tantum penitus reiecto Ian- senistico vim, sed et valde jam correcto Gallicanismi errore. Quo orgo eas prelio habebimus ac loco 3 Laelandum sane atque
ipsis et Ecclpsiae gratulandum plurimum. Et quia de Sulpiliana familia nominatim supra meminimus, ipsi etiam nominatim congratulamur, tum quod ipsa, prout et Societas Iesu, Iansentano veneno prorsus sex spers perpetuo fuerit;
tum quod in teterrimo anni 1795 turbine, nulla ipsius membra insecerit apostasia aut schismaticum constitutionis civilis cleri juramentum; lum denique quod Gallicani frstematis errores jam ex parte derelinquere coeperit, ita ut etium plura ipsius membra utinam mox omnial ad Romanam, id est, a
Sede apostolica probatam doctrinam sese roceperint. Quod a tempore tertii generalis superioris sui domini Tronson usque nunc Gallicanismi sece vitiata fuerit, non indignando commemoramus, sed ignoscendo: fuit hoe siquidem commune totius sere saecularis ac regularis Gallicani cleri erratum. Jam si, ut meo quantulicumque scriptoris ossicio defungar, et theses meas contra ejusdem congregationis obieetam auctoritatem et opposita placita defendam, hodiernos ejus prο- sessores ac scriptores identidem coarguam, eosque traducam tanquam etiamnum devios, ac claudicantes in duas partes, necnon Gallicanismi venenum, licet sub Romanae non tamen eraggeratae, ut aiunt doctrinae larva. clom Galliae insun- dentes ; amica vox haec est, non amarum quid revolventis
animi, sed ipsis in charitate Jesu addictissimi, atque id unum intendentis ac peroptantis ut, id ipsum cum Romana omnium matre ac magistra Ecclesia dicentes. Galliarum clerum ab inveteralo suo doctrinali morbo prout iam facile possunt
275쪽
268 TR CTATΓs DE PAPA.lissima eorum rocta intentione, sidenter spero et expecto: simul rogans ut indulgeant, si quid, haec scribendo, coniriS-
PaoposITio Ι'. - iseopo quoad dioecesim suam, et a fortiorieoneilio propineiuli quoad totam provinciam ecclesiasticam, competit potestas prohibendi ne quila dictum opinionem propugnet, etiam uι probabilem. - Εquidem si ageretur de opinione inter catholicos doctores controversa, et quam sedes apoStolica nondum reprobasset, las non esset Episcopis, provincialibusve conciliis, illam prohibere. Eiusmodi enim controversiae, fidem tangentes, sunt causae majores Sedi apostolicae reservatae, et quae nequeunt nisi ab insallibili judice auctoritativo definiri. Unde quoad tales controversias prohibitivum alterutrius sententiae decretum, ab Episcopo vel provinciali concilio editum, irritum remaneret, nec quemquam obligaret. At secus omnino dicendum de opinione quam aperie jam reprobavit Sedes apostolica, et quam communiter doctores catholici cr-roneam ac catholico dogmali, certo prorSuS ac tenendo, OppoSilam pronuntiant. Porro talis est opinio quae insallibilem negat Romanum Pontificem quaestiones sidei et morum ex cathedra definientem. Unde validum omnino fuit et obligatorium quoad subdilos decretum concilii nationalis Hungariae, quo propositiones quatuor declarationis Gallicante anni 1682
proscriptae sunt tanquam auribus christianis absurdae ae plane detestabiles, et quo prohibitum est ne quis eas legere, tenere
et multo minus docere auderet. Diuiliam by Cooste
276쪽
P1RS SECTI01. 269 Psopostrio th. - Non tantum prohibere potest Diseopus ne propugnetur, Sed etiam ne animo teneatur dieta opinio. - Etenim
nulli sus est opinionem amplecti, etiam ut probabilem, quam constat a Sede apostolica reprobatam fuisse, et a catholicis doctoribus communiter rejici tanquam aperte erroneam, et fidei catholicae oppositam. Potest autem Episcopus quod certo illicitum est decreto suo addi iis etiam paenis et censuris prohibere. Hinc validum et obligatorium existimarem Episcopi decretum, quo juberet a clericis suis subscribi sormulam qua jurarent respui a se eae sinisso dictam opinionem. Nec video cur non posset subditis suis illud ipSum interrogatorium proponere quod Clemens Papa VI Armenorum Patriarchae proposuit his verbis : u Si credidisti et adhuc credis, solum Romanum Pontificem, dubiis emergentibus circa fidem catholicam, posse per determinationem authenticam, cui sit inviolabiliter adhaerendum, sinem imponere; eSse verum et catholicum quidquid ipse, auctoritate clavium sibi traditarum a Christo determinat esse verum; et quod determinat esse salsum et haereticum, salsum et haereticum sit censendum n apud Bainaidum, ad annum l551 .Pnoposmo II . - Rcssulariter loquendo, tenetur Episeopus die- tam opinionem prohibere, et a suo praesertim clero pro posse asellere. - Εlenim praecipuum Episcopi ossicium est catholicae fidei integritali consulere, et a Sua disieceSi pravas, erroneas et sincerae fidei oppositas doctrinas, tanquam animarum sibi creditarum pestem diligentissime arcere. Porro istiusmodi pravis doctrinis accensenda eSi dicta opinio; si quidem, ut toties diximus, a Sede apostolica mulluites reprobata fuit, eamque doctores catholici erroneam, et nullatenus liberam et licitam, sed econtra omnino reiiciendam communitur pronuntiant. Ergo per Se, Seu abstrahendo a circumflantiis quae
vilandi majoris detrimenti gratia, dissimulandum pro tem pore suaderent, tenetur quilibet Episcopus pestiferam illam
opinionem extirpare ac eX pellere. Cumque mullo magis nocere soleant errores Si clerum insiciant, lenetur potissimum
277쪽
2ΤοTRAcTATLS DE PapA. Episcopus satagere ut clerum suum a praelata opinione expurget ac immunem Servet. Diximus per se, Seu regulariter loquendo. Etenim tales obstare quandoque possunt circumstantiae, ut merito pertimescat Episeopus ne suum ejusmodi decretum, in ruinam potius cedat, quam in aedificationem. Sane si oritura ob id persecutio praevideretur, aut generale rei catholicae damnum, salius foret ad tempus dissimulare. Et idem dicendum, si clerus adeo in praeSentiarum obcaecatus existat, ut obedientiam sit denegaturus ; et simul Speretur, praemissis paternis suasionibus et aptis instructionibus, paulatim ad saniora rediturus. In quo tamen negotio cavendum Episcopis est ne ibi perperam timeant ubi non est timor. Quod subjicio, ne latius sorte interpretando allegatas a me silendi et dissimulandi causas, in errorem inducantur. Enimvero, nisi mihi sucum faciam, vix ac ne vix quidem excuSari posse videtur eorum Episcoporum agendi ratio, qui dum bene ipsi norunt et pe Suasum habent certo erroneam esse ac illicitam de saltibilitate papae Gallicanam opinionem, eam nihilominus a Seminarii sui prosessoribus veluti liberam ac licitam doceri patiuntur. Cuin nempe haud adeo arduum Sit aut pro Sivires ipSos ad durandum errorem adigere, aut, Si renuant, expellere ac ei S alios substituere, id praetermittens Episcopus seipsum procul dubio propagatae pestis graviter reum essicit.
278쪽
SOLUUNTUR DIFFICULTATES, DOGMATI DE ROMUI PONTIFICIS INPALLIBILITATE OPPONI SOLITIE.
In quaestione de Romani Pontiscis insallibilitate, agitur dumtaxat de infallibilitate quoad desinitiones sidet quas edit Romanus Pontifex, ex cathedra seu quatenus Pontifex ac primatum suum exercens ; et quidem libere, Seu absque coactione. Unde absonum est trinam Petri negationem objicere, si negatio haec nequaquam fuerit definitio fidei, si Petrus, quando Christum negavit, nondum fuerit Papa, id est, nondum obtinuerit primatum in universam Ecclesiam, sed tantum habuerit illius primatus promissionem; et tandem si negatio haec suerit metu extorta. Atqui, 1' trina Petri negatio non fuit definitio fidei. a Num sanctus Petrus, cum in atrio Principis sacerdolum Christum negavit, Ecclesiam docebat ex officio Num, quidquam credendum decernens, ii dei dogma edidit, quo fratres suos confirmaret Τ ου Petrus Basserinius, de Vias Primatu, capite xv, I 7, n. 27, pagina mihi 274 . Dixit quidem Petrus, timore devictus, ignotum sibi esse Christum: sed id non asseruit edocendo fideles et ipsis praescribendo
279쪽
272 TRACTATOS DE IEPΑ. ' a quid credere deherent. Ergo ipsius negatio non fuit delinitio fidei, id est, decretum ad fideles directum, ad eos edocendoS quid credere debeant. 2' Negatio hure metu extorta fuit. Unde, etiamsi fuisset dos nilio fidei, ullegari non posset contra dogma de insallibilitate Papae in siidei desinitionibus; cum dogma istud propugnetur dum laxat quoad definitiones fidei libere editas, non autem quoad definitiones sidet metu tortas. Qui enim assiirmat ex melu, nihil proprie ussirmat; cum non constet annon contra
mentem Suam loquatur.5' Quando sanctus Petrus Christum negavit, nondum erat Summus Pontifex. Primatus promiSSionem acceperat, non lamen adhuc ipsummet primatum. De quo sic Balterinius, loco citato : si primatum scilicet Petro ante Christi mortem promissum quidem, non vero actu traditum satis innuunt verbu, quibus prima promisSio expreSSa fuit: Tu es Petrus, et guper hane petram aeditieabo Ecclesiam meam, et portae inferi non praevalebunt adrersus eam, et tibi dabo elares, etc.; ubi omnia suturi temporis Suni, ut Sanctus HieronImus animadvertit
libro III in Matthaeum, capite xvi, n. 25 . Similiter paulo ante passionem priudicens futuros diaboli conatus ut dissensiones inter fidoles spargeret in negotio fidei, prospecturus unitati ejusdem fidei, oravit pro ea Petri fide, qua spost negationem conversuSὶ fratreS confirmaret; quod, post conversionem exprimatus ossicio priustandum, futurum quoque tempus reSpicit quo primatum obtinuisset. Vide The0phFlacium et Euthymium in ipsum textum evangelicum Lucae 22, nec non Sanctum Ambrosium in psalmum xLIii, n. 40. Ipsum tandem primatum Petro uetu eollatum, cum Chri SluS p0Si reSurrectionem hinc abiturus, cum vicarium Suum relinquens, l0tiu SEcclesiae, ovium ci agnorum omnium pastorem constituit iis Verbis, pa8ce agnos meos, PaNee ove8 meas, patres et interpretes observarunt. Ineptus ergo in re prissenti est ille sancti Petri
lapsus, qui non Solum non fuit desinitio fidei, verum etiam primatus tempus antecessit; ad quod tempus jam colluti
280쪽
IIRS SECΓ301. 275 primulusὶ cum Christi promissa, Petro facta et ad Successores ejus transmissa, pertineant, inerrantia doctrinae fidei pariter reserenda est. Certe sanctus Hier0nymus loco laudato considerans primum Christi testimonium de primatu qui tu futuro promissus, non in praesenti datus Petro suil tu es PetruS..., omnia de futuro, inquit. quae si statim dedisset ei, nunquam in eo prurae opinionis error invenisset Deum. Quibus verbi sin, in eum, qui prima lum actu conSecutus esse tum pariter divinae promissionis prima lui alligatae debuit obtinere, errorem non posse cadere in negotio fidei, salis signifi
Ex dictis colligat lector quam inepto Gallicani sistem alis propugnatores, ubi praetensos nonnullorum Pontiscum in desinienda si de lapsus enumerant, etiam sancti Petri negationem recenSeant. Et tamen ipse Bossuetius cum praetensis illis lapsibus pari passu miscet sidem Petri iterata negatione eclypsim passum vide varios Bossuetii textus indicatos apud Balterinium, loco citato . Ibi Sane passus Bossuet logicus eclipsim, ne quid durius dicendum sit.
Sancti Liberii lapsum vocant adversarii, 1' quod Sirmiensis concilii formulae subscripserit; 2' quod sanctum Athanasium condemnaverit; P piod Arianos in communionem receperit. Certum nempe asserunt triplex istud sancti Liberii erratum, et ex eo recte colligi contendunt Romani Pontificis ex cathedra loquenlis saltibilitatem. Quo praenotato, sil