Tractatus de Papa ubi et de Concilio Oecumenico

351쪽

5,4IR1 T1TΓS DE PAPh. eodem modo sel in eis epistolis et in eclosi de unius ei duplieis operationis vocabulo silentium injungatur. Epistolarum istarum authenticum textum in sui defensionem produxisset.

Ostendisset Honorii praeceptum id praedicandi quod in eclesipraedicatur. An haec opposuit HeracliusΤ Ne verbo quidem ad Honorii auctoritatem et epistolas provocavit. Sola ejus excusatio suil, quod ectesim ipse nec dictasset, nec fieri jussisset at lanium Suo nomine proponi permisisset. Quanto melior defensio, si Honorii epistolas, prout nunc extant, producere potuisseti duod eas non noverit si tales revera extiterint j aut cognitas in sui defensionem non adlegaverit, nemo prudenSunquam admittet. Ideo ergo ad eas non provocavit Heraclius, quia eclesi et Sergio non consonabant, sed repugnabant: et quia Sergius, ea de causa, eas diligenter occultaverat, nec imperatori notas secerat. Ergo quoad eas partes quibus eclesicon Sonant, salsatae sunt ab haereticis. ARGΠMENTOM IlΙ. - Typo Constantis imperatoris. Anno 648

edidit imperator Constans decretum, lapi nomine designari

soli lum, quo prohibebatur, de una voluntate aut una operatione, aut duarum voluntatum ac duarum operationum qualem- eumque altercationem aut contentionem instituere. Jam retesim

Sergii condemnaverant summi Pontifices severinus, Joannes II Et Theodorus. Eorum successor sanctus Martinus eclesim iterum damnavit, simulque Typum Constantis, in concilio LateranenSi. In furorem actus Constans, Sanctum praesulem Constantinopolim abduci jussit, variisque contumeliis asseclum

Chersonesum relegavit, ubi aerumnis consectuS mariSr Occubuit. Ex quo facto historico si arguimus : Si Honorii epistolae prout nunc extant scriptae fuissent, et praeceptum silentii de una et duplici operatione continuissent, eas imperator Con- SlanS cognovisset ac sancto Martino tanquam peremptoriam Typi sui desensionem opposuisset. Imo tota conflictationis vis ad has Honorii epistolas reducta suisset, ac de iisdem lotus orbis obstrepuisset. 0uid autem opposuit imperator i Furorem, contumelias, exilium. Al de provocatione ad lias IIo-

352쪽

p1ps SECΓNDI.545norii epistolas, quae silentium, sicut et Typus, de utraque controversa locutione imposuissent, ne verbum aut vestigium quidem. ARGUMENTzM IV. - responsis saneti Mazimi Theodosio Caesareae Episcopo. - Conabatur dictus Theodosius Sanctum Maximum inducere ut Typum Constantis suscipereret. Si genuinae forent Honorii epistolae prout nunc extant, id est, cum injuncto silentio quoad utramque unius ei duplicis operationis locutionem, eas potissimum sancto Maximo obiecisset

Theodosius. 0bjecisset praecipue quando ipsi petenti, ut pacita

tantum eausa, non ut rutum dogma Maximus Typum SuSciperet,

ei respondit sancius martTr : uuis sideliis suscipit dispensationem, ιaceri faeientem voces, quas diei per apostolos et prophetas atque doctores Deus omnium dispensavit ' Quam apte reposuisset Theodosius : Haec ipsissima dispensatio suscepta est, imo et injuncta ab Honorio Romano Pontilice; siquidem ipse, sicut et Typus, dictum silentium approbavit et praecepit. At Theodosius ne verbo quidem ad dictas Honorii epistolas provocavit.

Et noletur tunc Sanctum Maximum prae manibus habuiss

priorem Honorii epistolam, in qua sprout nunc extati ejusmodi silentium injungitur. Et notetur etiam Honorium usancto Maximo divinum dici, ob invictam ipsius in reprimenda monothelitarum haeresi conSlantiam. An, quaeSO,

dixisset Maximus, a nullo sideli suscipi posse dispensationem. de qua agebatur, id est, silentium de una et duplici operatione, si ejusmodi silentium injunxi Sset guus divinus Honorius, in ipsa epistola, quam prae manibus habebat i Sano vel

hoc solum documentum evinceret, non eas fuisse nonorii epistolas, quae nunc habentur. AncuMENTUM V. - D eo quod Honorii epistolae, quatenus injungentes silentium de una et duplici operatione, per annos 40 omnibus ignotae remanserint. - Dicimus quatenus gilentium

istud injungentes. Nam quod in sua epistola dixerit nonorius unum esse Christi voluntatem, id expresse explicando de hu-

353쪽

3467R1cT1Tls DR PUA .mana dumtaxat voluntate, ei per oppositionem ad duas voluntates contrarias, mentis scilicet et carnis, quae in nobis Sunt, nolum fuit post mortem Honorii; et cum ea phrasi abuterentur monothelitae, orthodoxam eam probarunt Ioannes Papa II, Joannes Sumponiis qui epistolam ScripSerat, et Sang-lus Maximus martyr . 0uod aulem in epistolis sui S pr salum silentium Honorius injunxerit, per 40 annos, id est ad sextamuSque generalem synodum, ab Omnibus ignoratum est. Et cum tanti monothelitarum interesset ad defendendum suum Typum Suamque resesim, eam partem allegare, nullus eam notam habuit, nullus ad eam provocavit. Prior Honorii epistola, qualem eam nunc habemus, uni uacario Episcopo, mendacissiano atque salsario haeretico, primum post 40 annos innotuit. Secundam vero, ne Macarius quidem nOVerat. Sed eam, dum celebraretur sexta synodus, subito reperit in archivo Georgius Chartoph3lax, cum huc usque nulli hi doea mentio facta suisset. Quid inde colligendum venit, nisi salsalam fuisse priorem epistolam quoad eas partes ubi die-lum silentium injungitur, et posteriorem omnino confictam suisso Ascingmru VI. - ΕΤ rectis sancti Agathonis. - In suis ad imperatorem Constantinum litteris, sic asserit laudatus Pontifex : a Apostolicae memoriae meae parvitalis praedecessores, domini eis doctrinis instrueli, ex quo novitatem haeresicam in Christi immaculatam Ecclesiam Constantinopolitanae Eeclosiost praesules introducere conabantur, nunquam neglexerunt os hortari atque obsecrando commonere... ne ex hoc exnrdium dissidii in unitale Ecclesiae facerent; unam voluntatem unamque Operationem duarum naturarum asseronios in uno

Domino nostro Jesu Christo η apud Labbe, tomo II, col. 657 .

Ergo, testante Agathone, eae quo novitas haereticu Constantinopoli exorta est, eam repressere Romani Pontifices. Exordium autem novitas illa sumpsit a Sergio : ergo Sorgius hortationibus et obsecrationibus eommonitus est, ne unam operationem Christi assereret. Non potuit aulom ita commoneri nisi ah

354쪽

p188 Res A. 347 Honorio, qui Sedem apostolicam tenebat, quando novitatem Sergius introdueere conabatur: et quia insuper nonnisi duobus mensibus idem Sergius Honorio supervixit. Ergo, teste Agathone, Honorius Sergium commonuit, hortatus est, obsecravit, ne unam in Christo operationem assereret. Hoc autem non

praestitisset Honorius si genuinae forent ipsius epistoliae . Interpolationem ergo ejusmodi epistolae passae Sunt. AncΠκENTΠM III. - D aetis synodi Lateranensis, quae eon- lietam probant seeundum Honorii eyistolam. - In ea SΤnodo testatus est Stephanus, olim a Sophronio ad Honorium depulatus, hunc suisse illius legationis fructum, quod neque despererit Deus pretes eum lacrymis oblatas supplicum suorum sed exeitaverit, non equidem mediocriter, praecessores apoStolicos praesules, in eommonitione necnon eontestatione praedielorum uirorum fid est Sergii et aliorum quos ante nominaverat , licet nullomodo eos fleetere potuerint apud Labbe, lomo II,

col. 105 . Ex quo documento constat commonitum et e testatum fuisse Sergium, et quidem rioli medioeriter' ut ab hερ-

resi sua desisteret. Non poluit autem, ut diximus, ah alio sic commoneri, nisi ab Honorio. Jam vero juxta textum quem habemus secunda Honorii epistolae aliter se res habuisset. Nimirum Honorius scripsisset Sophronio ne duas in Christo Operationes assereret: et idem persuasisset Sophronii legalis: et hi polliciti essent operam se daturos ut Sophronium in. hanc sententiam pertraherent; quae nullatenus stare possunt cum alleslatione Stephani. Proinde confictam ab haereticis secundam illam Honorii epistolam, palam faciunt authentien

AnorvLNT Ili I. - i nomeι praedicturum honorii epistolarum conseatu. - continent enim eiusmodi epistolae absonaol incohaerentia quae homini rationis compoti nullatenus tribui possunt. Imprimis nolet lector quam sortiter ac dilucide in eis exprimatur calliolicum de duplici operatione dogma. Docetur scilicet Dominum Jesum Christum operatum divina,

eumdemque operatum humanu, diserete. ineonfuse atque infini-Diuit tred by Cooste

355쪽

548TR1LTATIS DE PIP1. periibiliter : item, consilendas esse in Christo duus nuturas operatrices : ilem, praedicandas esse in Christo duas naturas, propria operantes inconfuse et ineonvertibiliter. Qui hoc docuit tanquam dogma catholicum ab Apostolis et Patribus traditum atque omnino tenendum et praedicandum, hoc ipso non potuit sine incohaerentia docere, neque unam neque duplicem dicendam esse in Christo energiam seu operationem; et a sortiori non potuit sine incohaerentia hanc sententiam Subjungere : Unius autem operationis vel duarum esse vel fuisse mediatorem Dei et hominum Dominum Iesum Christum sentire et promere, prorsus ineptum αι. Ilum non potuit Sine eadem incohaerentia dicere, nihil de duabus operationibus praedicare evangelicus vel apostolieas litteras; et eos qui duas in Christo consilentur operationes vocare balbutientes, formantes se in speciem doelorum. Quae quidem incoliperentia ita per se patet, ut non potuerit oculos non percellere cujuslibet hominis, non tantum prudentis et perspicacis, qualis erat Honorius, necnon ejus secretarius Ioannes Symponus, sed vel rationi S Suae compolis, quemadmodum dicunt Uirceburgenses theologi. Interpolationem ergo arguunt ejusmodilexius incohaerenter positi, et a solita Sedis apostolicae gravitate abhorrenteS.

PsoposiTio II . - lionorius Papa nee fuit fautor monotissiturum haereseos, nee in reprimenda illa haeresi negligens, sed rees ostietum suum implevit. - Ila tenendum, si diligenter praesit terit quod faciendum monet Apostolus his verbis : Pro diere verbum id est fidem reclam , insta, argue, obSeera, increpus I ad Tim. iv . Atqui hoc praestitit Honorius.

Probatur ' - eae sancti Agathonis testimonio. - illiid testimonium retulimus Sub propositione praecedenti, argu mento VI. Ex eo constat Sergium ab Honorio non mediocriter, proindeque vehementer, commonitum fuisse hortationibus et obseerationibus, ne unam in Christo operationem assereret. Probatur 2'- eae xaucto Martino. - In Synodicis suis ad Amandum Trajectensium Episcopum, ita loStatur : A Sergio...

356쪽

3,9 eerauda et abominauda haeresis pullula Uis, ... quam Succragor ejus Pyrrhus... in deterius auait. Pro quare sapiud apostolica Sedes persuasionibus, eontestationibus, alque increpationibus

plurimis admonuit eos ... apud Lubbe, torno II, col. 581 . Jam Supra vidimus commoneri non potuisse Sergium ab alio Romano Pontifice quam Honorio. 0biit siquidem duobus

dumtaxat mensibus post Honorium, et antequam Honorius Successorem habuerit. Honorius ergo Sergium admonuit contestationibus et inerepationibus plurimis. Probatur δ' - eae saneto M imo martyre. - Summa diligentia et toto nisu ad comprimendam monothelismi haeresim ad laborasse Romanos pontifices, praesertimque Honorium, italeslatur sanctus Maximus t uuid autem diritius Honorius' quid post illum Seperinus seneae 3 quid denique et is qui post hunc ea sitit sater Ioannes Porro is qui nune praesidet beatissimus

Pupa Theodorusin omisitne quidquam supplieatlani eonpeniens fvide supra, k 2 documento V . Dum ibi Honorium SanctuS

Maximus divinum vocat, testatur eum praecipuum fuisse in coercenda nascenti monolhelitaruin haerest. Nec dubium quincam condemnasset nisi morte praeventus suisset. Ergo Stat conclusio, quod Honorius nullam in cauSa mu-

nothelitarum culpam contraxerit, chimericusque sit qualiscumque ipsius lapsus. IIuic conclusioni Opponitur Honorii condemnatio a sexta generali synodo pronuntiata, necnon ejusdem synodi confirmatio a Leone II Summo Pontifice; ac insuper sormula professionis silet quae habetur in libro sub Diurni nomine cognito ; sed diluuntur istae objectiones Sequentibus propinsitionibuS. Pnopostrio IV' - Condemnatus quidem fuit Honorius in serta generali synodo, ab orientalibus Discopis p sed ista eondemnatio sim non habuit judieii oeeumenice pronuntiati. - Γt aliquodsrnodale judicium censendum sit oeeumenicum, non sufficit illud pronuntiatum fuisse in secumcntea synodo, a majori etiam Episcoporum numero; Sed insuper necessc est ut sit

357쪽

modum eadem Sedes apostolica expresse hunc Suum 3SSeu

sum superaddai. Pariter quidquid a majori Episcoporum parte pronuntiatum est, nisi a Sede apostolica recipiatur et conpii metur, incumeuici talis vi destitui censendum est. Ad certum illud principium, jam suo tempore quosd Honorium prOVOeΗ-hat Λnastasius Bibliothecarius. Postquam Dempe ealumniatores Vocavit eos qui nonorium monotheli Smi accusant, licet sunt ipsius verba huic seata synodus quali haeretico anathemudixerit, ita subjungit: u Sed ne videamur lam sanetam iam lucreverendum synodum aceu Sure vel temere reprehendere, licere nobis opinamur de illa sentire, quae Sanctos Patres n0Siros de Chalcedonensi magna synodo sen Sisse non ignoram US. Quorum unus, Sanctus videlicet Pupa Gregorius, usque ad prolationem tantummodo canonum hanc suscipiendum lore signavit. Beatus autem teque Papa Gelasius ..., qualiter eadem. 33nodus recipienda Sit ..., tali deliberatione concludit : ... Nam et hane quoque xanetum gynodum canonica quaedam capi- ulu promulgasse, Graecorum scripta testantur; quas tamen pene

omnia, quia Sedes apostolica non probarit, tota latinitas repro-busis. Sed quid de hac sola dicimus Τ Cum ei secundam universalem synodum, quae primo Constantinopoli celebrata esl, in causa primulus Ecclesiarum Sedes apostolica non ad millat. Quin et omnes STnodos sic recipiendas decernat, ut Chalcedonensem synodum ad millendam fore praedictus sanctus

Golasius Papa describit, pro fidei scilicet communione ei veritale catholica et apost0lica, pro φιa hane steri Sedes apostolica delessu pit, factamque firmavit v vide supra, st 2, documenium X lli . Γnde citatus Anastasius Bibliothecarius Honorii condemnationem, in Sexta generali synodo pronuntiatam, nihili habendum esse concliuiebat ex hoc principio, quod

358쪽

condemnatio haec, nec inclusa sit in mandato legulis tradito, seu non fuerit de iis quaestionibus pro quibus tractandis et decernendis Sedus apostolica delegaverat, nee postmodum percumdem Sedem apostolica in recepta unquam et confirma lud ignoscatur. Quo praenotato, poSilam conclusionem Sic Stabilimus :Γt probent adversarii dictae condemnationi contra Ilonorium pronuntiatae inesse vim inmmenlei judicii, probare debent, illam condemnationem, vel non fuisse contra aut ultra mandatum, a Sancto Agathone legatis Suis truditum, vel ut accessisse postmodum Sed is apostolicae confirmationem. id porro nec probant, nec probare possunt. Immo contrarium documenta testantur. Etenim

' Talis condemnatio erat contra indictum legatis mandalum. Sic quippe de isto mandato testatur ipse sanctus Agatho in suis ad imperatorem litteris : Licentiam eis sire auc10-ritatem dedimus apud tranquillissimum vestrum imperium, dum jusserit ejus elementia simpliciter saltisfaciendi, in quantum eis dumtaxat injunetum est, ut nihil profecto praesumant augere, minuere rei mulare, etc. apud Labbe, tomo VI, col. 654 . Elin eadem epistola nominal sanctus Pontifex, Sergium, Pri rhum et alios, quos ipse haereticos pronuntiat, ac proinde vult ut tales damnari. Ast de condemnando Honorio ne litterula extat. Imo, ut vidimus supra propositione II, argumento II eum commundaverat. Ergo condemnatuS est Honorius, non tantum praeter, Sed etiam eontra sancti Agathonis

mundatum. Et ex hoc solo, quin aliud exprimi opus suerit, remansit judicium istud vi cecumenici talis prorsus destitu

2' Λ perte supponit Hadrianus Il, praesulam condemnationem secumenici judicii rationem non habuisse, nec a Sede apostolica receptam aut confirmatam fuisse, dum dicit in concilio Romano : Licet Honorio ab Orientalibus anathema sit di tum

sapud Lubhe, lomo IIII, col. 109l . Non dicit a synodo, ubΕeelestu, sed dumtaxat ab is ientalibus, quamvis ibi adessent

359쪽

tiam Dccidentales, et figullionis legali. Quid ita, nisi quia

condemnationem nullatenus habebat tanquam secumenice prO-

nuntiatam aut ab apostolica Sede confirmatam Τ5' Colligitur luec eadem persuasio ex pluribus ScriptoribuS, qui dum a synodo generali Sexta damnatos haereticos reccHSent, nequaquam donorium nominant. Paulus diaconus, in vi in Constantini IV, dictos haereticos reserens, omittit Honorium. Omittit et Zonaras, in vila ejusdem. Imo Pholius, ante aperium Suum cum Romana Ecclesia dissidium, in codice Suo de septem STnodis, damnatos in sexta sSnodo asserit Sergium, CTrum, Pirrhum, Paulum, Petrum, nulla prorsus facianonorii mentione. Non ergo habebatur nonorii condemnatio tanquam oecumenice pronuntiata, Seu tanquam judicium proprie dictum sInodi, licet eam Orientales pronuntiassent. Remanet ergo pronuntiatam in Honorium condemnationem oecumenici latis robore destitui. Jamdudum scilicet Orientales Episcopos invaserat malesana geluti pia in Romanos antistites, cujus supremae auctoritati, haud libenter sese subjiciebant. Hinc eis durum esse debuit condemnari plures Constantinopoleos Patriarchas, id est Sergium et SuccessoreS us ; utque minus probrosum id videretur, ansam arripuerunt damnandi simul et Romani Antistilis donorii, ex productis et nequaquam discussis duabus ejus interpolatis epis-l0lis. Cui sane altentato assensum non dederunt Legati, licet ui hil in actis de hoc reperiatur. Pnoposmo V'. - Hadrianus Papa II non diaeis, eondemnatum

fuisse lionorium cum consensu Sedis apostolicae. - Dum celebraretur contra Pholium, anno 86s , octava generalis STnodus: lectum est hocce Hadriani II ad Patres concilii rescriptum :u Inlolorabilis est ista praesumptio, dilecti SSimi, et hanc aures praecordiorum, saleor, SuStinere non posSunt. Quis unquam veStrum tale quid, precor, audivii, vel quis hujusmodi lemuri talis saltem lectione immensi talem invenit Siquidum Bumanum Pontificem de omnium Ecclesiarum pri mulibus iudicasse legimus; de eo vero quemquam iudicasse non legi-

360쪽

5bbinus. Licet enim Honorio ab 0rientalibus post m0rtem anathema sit dictum, sciendum tamen est quia suerat super haeresi accuSalus, propter quam solam licitum est minoribus majorum suorum molibus resiStendi, vel pravos sensus libero respuendi : quamvis et ibi nec Patriarcharum nec caeterorum Antistilum cuipiam de eo quemlibet fas fuerit proserendi sententiam, nisi ejusdem primae Sedis Ponti si eis eou sensus praecessisset auctoritas s apud Labbe, lomo IIII, col.

1090 et 1091, oditionis Paris inde, 167lin. Ex ultimis citatis

verhis contendunt advyrsarii condemnatum fuisse Honorium, praecedente esuδensu Sedis apostolicae; proinde huic judicio non deesse vim oecumenici talis. Sic nempe arguunt : dum dicit Hadrianus, nisi praecessisset primat Sedis eon ensus, hoc ipso supponit ejuSmodi consenSum praec Sisse. Ergo con

Sed prorsus invalida est haec adversari0rum argumentatio; quod sic facile, ipsum textum expendendo, evincitur : Supponamus scriptam a me sui SSe hanc conclusionem : a Sinodi sexust patribus fas non fuit Honorium condemnare, nisi pro erasisset primae Sedis consenSus; hic vero conSensus nequaquam praecesserat. n Quis Sanae mentis contenderet admittiu me praevio consensisSe apostolicam Sedem, ex eo quod dicam, nisi praecessisset y Ergo neque id colligi potest ex iisdomverbis ab Hadriano adhibitis. Id unum asserit Hadrianus, fas

non fuisse synodi sextae Patribus Honorium condemnare absque obtento prius Sedi3 opostolicae eonsensu. 0uod autem pri vium istum conSensum obtinuerint nullatenus asserit;

nec supponi ab ipso dictum prae tum consensum colligi potest ex allegalis eius verbis. Imo nullatenus intervenisse consensum illum salis innuit, dum condemnationem istiusmodi tribuit, non sInodo, sed serieululibus Patribus. Hoc enim lo quendi modo aperie indicat dictam condemnationem unquam

a Sede apostolica et ab incidentalibus Ecclesiis receptam suisse. Aliunde autem Anastasius Bibliothecarius a quo habemus citata Hadriani verba, ex gi luce in latinum translata 25