Tractatus de Papa ubi et de Concilio Oecumenico

361쪽

diserte trudit dicitae condet imuti viii in li0n0rium pronuntiatae nunquam ullius Romani pontificis approbationem decesSisse. prout videre est supra fi 2, ducumento XII l .PRopost Tio II'. - ouod honorii condemnatio rim habuerit judieii seeum enite pronuntiati, nequaquam probatur ea es quod in aciis septimae ac octava geuerulis ινnsili iterum eadem condemnatio reperiatur. - Equidem in duobus diciis generalibus conciliis repetuntur geSta sS nodi Sextae, ac proinde pronuntiata etiam contra Honorium damnatio. Λst condemnatio haec secumenicitatis vim, quam non habuit ex ST nodo sexta, neque ex duabus aliis recepit. Etenimi' ineumenici judicii vim nun habent qtne in generalibus concilii per sormam narrationis memorantur, quin de iis quaestio instituatur et quidquam e resse pronuntietur. Al- qui in septima et octava Synodo, ne in quaestionem quidem venit Honorii condemnatio, nec de ea quidquam expreSSP pronuntiatum, Sed enarrando tantum relatu Sunt Sextae synodi acta. Ergo inde dictae condemnationi cecumonicitatis vis

2' Ad septimam sInodum quod attinet, ex cu recepta eSilanium a Sede apostolica et vim incumenici iudieii hahel desii nitio de sacrarum imaginum cullia. Caelerum Synodus illa in pluribus erravit lxide apud Lubbe, lomo II l. col. 29, proclutionem 1 uastasii Bibliothecarii . Γnde perperam allegatur haec septimu sInodus ut dicta nonorii condemnationi secu-meuici talis vis adsciscatur. PauposiTio IlI'. - Genuinae non suus ires epistolae uouis 11 equibus arguunt adrersarii confirmatum fuisse ob illo Pontiliceseaetam generalem Syri0dum, etiam quoud pronuntiatum contrumnorium auuthematis sententium. - Allegatos harum epistolarum textus habes supra 2, documentis X, XI et XII . Quod Vincerae non sint, Sed interpolat de vel omnino suppositae, Probasui' i' quoad tres simul epistolaε. - Anastasius Bibliothecarius, qui ducentis post Synodum Sextam annis vixit quique in scriniis Romanis versutissimus suit, nullam de istis

362쪽

Leonem II, si compertum habuisset, haud sane ita loqui ausus esset. Adde auctoritatem Baronii, qui pro spuriis aut interpolatis hahel easdem opistulas. Probatur 2' quoud singulas. - De prima, videlicet ad impuratorem Constantinum directa, sic disserunt WirceburgenseStheologi : u In sine data scribitur uonis muli, indictione de- rima. At in textu plane contraria habet : Denique Legatos hujus apostolicae Sedis. Diu ris restrae, Romanae Ecclesiae, pietulis uestrae famulos, id est, Theodorum et Georgium presbyteros. . . una eum personis quae cum eis profectae fuerunt, quae a pro Oderessore meo, apostolicae memori;P Agathone Papa per oc- urum indictionem pro eausa si dei. vestra pietate jubente, illurdirector fuerunt, per nuper elapsum decimum iudietionem, mense julio, eum dipalibus clementiae vestrae upicibus et synodulibus gestis ... eaeultantes Auscepimus. Sed quomodo per elapsam decimam indictionem, mense julio, Scribit Se accepiSse litteras et alia Srnodi gesta, si jam mense inuio indietione d cima scriptae habentur has litterae 3 Pineterea quomodo mense julio potuit Leo suscepisse Legatos una cum litteris, si cum decem lanium mensibus ipse sederit Pontifex, mensem tulium allingere non potuerit, quippe creolus Ρonlisex mcnSc Rugustor Haec chronolaxis imperitum illuna sugil, qui, aliquot post synodum Solam SaeculiS, hanc epi Stolam vel plane con- luxuit, Suppresso Leonis vialographo, Vel certe interpolavit. Λl porro imperatoris epistola dicitur in ejus si onte, missumense decembri, indietione decima : Sed quomodo decima indictione data dici potuit hoc anno mense decembris, quo tempore duodecima erat iudictio, qua jum a mense supteliabri luerat inchoata 7 Vorum facile indulgemuS, mendum irrepsisse in codicem, et pro indictione duodecima positum decimam ; sicque corrigi debere, Bamnii, Labbui ac plerarumque consensu : sed jam major dissicultas nascitur. Uui enim sanctus Leo Fcribere poterat, quod impuro loris opi Stolam, Seri-

363쪽

556 plani in decembri indictione duodecima, ii se acceperii decima indictione 3 fideo omnia nutant, quae solido veritalis

sundamento carent.

Sed demum sanctus Leo in epistola hac ita scripsisse sertur :u Anathematigamus novi erroris inveniores, Theodorum ... necnon et Honorium , qui hanc apostolica in Ecclesiam non apostolicae traditionis doctrina illustravit, sed profana pr0ditione immaculatam fidem subvertere conatus est; et omnes qui in suo errore defuncti sunt. s Sed Monorius in errore defunctus non est, quem publico funere Romana Ecclesia inter sanctos Pontifices in Ecclesia sancti Petri reposuit, et cui ut catholico Pontisci in omnibus parentavit. Mule igitur inter eos insertus Honorius qui in errore defuncti sunt; utque subsistat periodus, inde delendus est. DSecunda pariter epistola, id est, ad Εrvigium directa, haud dubia prae se seri interpolationis Signa. In ea dicitur prouitu tertia, ud Hispaniae Episcopus absolutam fuisse Synodum Sextam indictione nona. Posset aliquatenus id tribui librariorum oscitantiae, qui loco decimae posui SSunt nonam, si semel dumtaxat mendum occurreret. At in binis opistolis habetur, non obiter, sed saepiuS inculcatum. Error sane tribuendus non est Leoni II, qui res hujus temporis apprime notas habuit. Aliquis ergo postea, historiae huius temporis ignarus, di clam epistulam finxit aut interpolavit. - Insuper in eadem ad grvigium epistola, dicitur imperator Constantinus scripsisse ad Agashouem summum Pontificem, indictione nona de co-9endu seaeta synodo . Porro imperator non Scripsit ad Agal nem, sed ad pi dedecessorem ejus Donum. Neque scripsit indictione nouu, sed indictione seriu, id est, tribus annis uniea. Multipliciter ergo sese prodit illius epistolis interpolatio. De ter tu, id est, ud Hispaniae Episcopos epistola, Sic disserunt citati Uirceburgenses theologi: u Tot lauta quo hubel suppositionis aut corruptionis argumenta palmaria, quanta nulla ex iis epistolis Pontificum aliorum, quae ab omnibus elium supposilitiae habentur. Num 1', ut taceam sui Sam in-

364쪽

dictionis notam, asseritur in ea epistula, quod sanctus Leo Archiepiscopos ad sSnodum solam ablegarit : Arehiepiseopi sunt a nobis destinati, qui cum pio principe, simul et omnibus

qui ejus mandato convenerunt, Ecclesiarum praesulibus praesidentes ae considentes, etc. fit revolvantur acia si xlae synodi:

an vel unus Archiepiscopus, Roma missus, interfuerit. 0uod vero Combesistus et alii dicunt, destinatos quidem ad sextam synodum fuisse ab A gallione archiepiscopos, sed illuc non ivisse, equidem id verum est: sed insufficiens ac frivolum ad hanc epistolam sancto Leoni vindicandam. Nam auctor opistoliae hos archiepiscopos u se illuc deSlinatos et missos os-londit : Sunt a nobis destinati. Neve dici possit hoc a nobis denotare Pontilices ut sie, adeoque ei Agathonem, obstat clara oppositio quam auctor facit. Nam immediate ante de Agathono loquens inquil : Ad quod concilium sextum j eelebrandum eae praedecessoris nostri apostolicae memoriae domini Aqu-thonis Papae persona, presbyteri diceonique directi sulit. Boinde de sua persona loquitur : De diversis autem eon iliis, hute sanetae apostolieae Sedi, cujus ministerio fungimur, subjacentibus, Arehiepiscopi sunt a uobis destinati. Ergo per haec a nobis

seipsum inlolligit. Sed quae fuerunt illa diversa concilia sancti Loonis Τ Qui illi archiepiscopi 3 s Uirceburgenses, tractatu de Inearuulione, dissert. ii, Sect. III, art. 5, n. 250 . Insuper inducitur Loo II ita scribens : Desinitionem tulerim

saneti s ti conellii, eι acclamationem quae prosphonetieus dieitur. . . pariter edictum elemensissimi imperatoris ..., vestrae di-leelioni direximus. Sed sanctus Leo nec prOSphon elicum acceperat, nec edicturia, sed solam desinitionem.

Insuper, inducitur Leo II scribens, imperatorem eae totius mundi partibus Episcopos ad sextam Synodum congregasse. Sod hoc nolorie salsum est; nam nispani, ad quos lamen hoc scripsisse supponilur sanctus Leo, ne invituli quidem suorunt ad illam synodum. Interpolationem eliam prodii, quod sanctus Leo, ad Hispa

365쪽

558TR1LTUΓΝ DE PAPA. eis millus suli nomine sertae. Non ignorahal ills Pontifex quantopere Hispani perhorrescerent quintam STnudum, eo quod in ea damnati essent qui in pace Ecclesiae obierant. Timuisset procul dubio ne Hispani Episcopi, si h pec pis scriberet cum quin tu unodo simul et sertam rejicerent; prppsertim cum elin sexta damnati essent, qui Ohi erant in pace Ecclesiae, videlicet Sorgius et Honorius. De Honorio ros in dubium vocari nequit. Quo ad Sergium est etiam omnino certa. Xon enim damnatus est ab Honorio Papa, prout et ipsi adversarii tenent. Cum autem obierit paulo post Honorium, et ante Severim electionem. neque ab hoc damnari potuit. Ergo a nullo Romano Pontifice damnatus est Sergius dum viveret. Remanet ergo sancti Leonis II epistolas . quibus nituntur adversarii, spurias esse, Vel interpolatas. Xota. - contrarium tamen sentit Petrus Ballorinius de tribus illis Leonis i I epistolis; id est, eas pro germanis habet. De prima, quae scilicet ad imperatorem Constantinum dire laesi, sic adnotai : si Harum litterarum Leonis latinum orissivole exemplum non Suppetit, sed graeca lunium interpretalio aclis concilii sui octa : ex qua subinde duae antiqua versiones latinae factae fuerunt : ita ut gi deus eius epi Stolae textus pro

originali habendus sit sticuli et pro originali habetur loxius graecus epi Stolae Agat honis, et synodi epo Romani concilii, quiee latino originali, quod desideratur, tempore concilii in gra

cain linguam ira ductae actisque inseri de leguntur . Porro antiqua versio latina epistolae Leonis ad imperatorem, in editis conciliorum recepta, minus neeuratu invenitur; ut patet ex emendationibus, quas lini duinus ex graeco ad suae editionis marginem notavit. Ex his corrigondus ille lex lus latinae antiquae version is in conciliis editus, quo Honorius monotholitis idcirco accensetur, quippe qui hane apostoli eam Ecelesiam non repostoliem truditionis doetrina lustrarit, sed profana traditione

immaeulatum perreriere ausus est. Pro verbis, perpersete conatus est, quae haereticam pravitatem innuunt, uatauinus ex griaeco log ndum notavit. immoeulatum maeulari permisit v

366쪽

Ballorinius, de Potestate ecclesiustica, cap. V, g l, n. ., in notat. Igitur primam illam epistolam, cujus originalis lexius latinus non habetur, non ridicit Balterinius tanquam spuriam, sed tantum adnotat accuratam non esse in nonnullis antiquam versionem latinam, ex Versione grare a factam. ibo duabus aulem aliis Leonis II epistolis, Sic habet idein

Ballei inius : u Quae ex originali latino in Hispaniam misso, Ponservatae fuerunt in codicibus amplioris collectionis Hispanicae, de qua vide Traelatum de antiquis colleetionibus eι eo laetoribus canonum praemissum lomo III, nostrae Venelae editionis Dperum S. Leonis, parte IlI, capite iv, 4, n. 12 : ubi etiam parum dem epistolarum germanitatem vindicavimuS, ni loco citato . Magna quidem Balteriniorum fratrum auctoritas; at nec parva Uirceburgensium theologorum, qui tres dictas epistolas vel spurias vel interpolaias contendunt. PRoposiTio VIII . - Formula si dei quam olim emittere solebant Romani Ponlisites noviter electi, non ea est quam continet Iiber Diurnus ab mklenio et Carnerio editus, et quae Honorium retenset inter damnatos haereticos; sed alia diversa, quae delionorio prorsus silet. - Librum Diurni nomine inscriptum ol designari solitum, edidit Romae Iloistentus ex vetusto manuscripto; atque eumdem ex alio manuscripto edidit parisiis. anno l680 Pater Iesu ita Garnior. In utroque habetur formula fidei, in qua Honorius inter damnatos haereticos ro- vera recensetur. Sic nempe habet formula quae inscribitur

secunda professio bidei, in Garneriana editionc pagina 4l :guetores rero nori haeresiei dogmatis Sergium, Pyrrhum, Paulum et Petrum Constantinopolitanos; una cum Honorio, qui pruris eorum assertionibus fomentum impendit, ... neXu perpellit anathematis depinaerunt. Ex hoc documento peremptorio demonstrari existimant adversarii, a Romanis Pontificibus re- coplam suisse ac confirmatam condemnationem, quae in actis synodi sextae contra Honorium pronuntiata legitur.

Respondemus: Romani pontifices, in prosilenda sde non usi sunt ea formula, sod alia valdo divorsa. in qua nihil de

367쪽

Honorio reperitur: ita ut dicta formula quam in suis codicibus invenerunt ilolslenius et Cariatur, censenda sit ab Orientali aliquo Antistite Romam missa, et perperam a collectore posita cum aliis, quibus utebantur Romani Pontifices. Etenim 1' Formulam a Romanis Pontificibus in profitenda fide adhibitam, ei quae de Honorio prorsus silet, exscripsit tuo Carnotensis. Et eamdem reperiri in collectione canonum cardinalis Deusdedit, in bibliotheca Vaticana, nolo runt correetores Romani, ad canonem 8 distinctionis XII decreti Gratiani. Integram reperies apud Baronium ad annum 869, n. 58 . Cilat eam Gratianus dicta distinctione XVI, canone 8. Praefati autem seci plores qui formulam illam citant, dicunt eam do- sumi ex libro Diurno. Et revera extat in ipso etiam Diimio quem

edidit Garnier spagina 26ὶ, sub hoc litulo indiculum Pontificis.

De quo sic adnotat idem Pater Garnier : u Quod indiculum hoc in loco dicitur, professionem sit dei vocant Ivo, Gratianus, An lonius Augustinus, et Baronius. Eam omnes illi professionem acceptam tradunt eae libro Diurno. y Certum ergo est adhibitam fuisse a Romanis Pontificibus prostendae sidet formulam, in qua nihil de Honorio Papa habetur. Item certum est eam in libri Diurni codicibus extilisse. Et tandem pariter certum est, hanc solam formulam, quae de Honorio silet, cognitam fuisse, antequam Volsienius et Garnerius sua edidissent libri Biurni manu Seripla, in quibus insupor exstat seeunda illa sidei professio, quae Honorium inter haereticos recensui. Porr0jam inde oritur legitima praesumptio, quod haec postereri0rsormula nequaquam fuerit a Romanis Pontificibus adhibita; qu0dque perperam ut, aliquo transcriptore inserta fuerit illi formularum collectioni quae Diurni nomine inscribi solebat. Cur enim sanctus Ixo et alii, qui priorem eae libro Diuruo ei-lant, posteriorem Semper lacuissent Τ Praesertim cum ista posterior multo aptior foret ad ipsorum scopum, id est, ad tradendam de generalibus conciliis notionem. Si posteriorem illam in suis libri Diurni codicibus habuissent et genuinam existiinassent, de ea haud siluissent.

368쪽

3612' Sod ex ipso prissertim stulo colligitur posteriorem illam

sormulam, quae Honorium inter tu rolicos recenset, non fuisssta Romanis pontificibus ad hi hilam. De quo sic Uirce burgenses theologi : u Si formulam ab Volstento ol Carnerio relatam probe observemia S, eam graece scriptam fuisse, et latino redditam, mullis ex logis apparet; veluti ex verbis hisce : Venerabilem tomum releriter assequentes: tum ex his : Deo odibilem

mearium; qui loquendi modi gi Dcismum continent. Dein doox istis: Magni principis uos 1 i domini Constantini; quar Episcopum aliquem orientalem, non Romanum Pontificem loquentem pi deserunt; qui nec imperatorem sic appellasset, et sanctum Agathonem, quod Romani Pontis es consueverant, praedecessorem suum nominasset, cum in formula defigathono solum dicatur, apostolicae recordationis Agatho. Taceo

in Holsionii et Carnerii formula lotam sero conciliorum historiam referri, mullisque memorari quid in singulis gestum conciliis suerit; quod a formulis si dei, ut constanter in Ecclesia prodierunt, quam longissime abhorret. Igitur formula illa ab Episcopo vel Patriarcha orientali missa potius ad Romanum Pontificem, quam ab hoc emissa videtur, ut ait clarus Bartoli jurisconsultus Pataviniasn Traelatu de in earnutione, dissert. II, Secl. III, n. 255 i.

PnoposiTio Ix'. - ouod in ausi quis breptariis Romanis interdum natos haereticos reperiatur Mnorii nomen, non probat re-eeptum fuisse ab apostoli ea Sede condemnationem in seata synodo eontra Honorium pronuntiatam. - Ε quidem olim,' id osl,

usque ad initium speculi decimi septimi prout asserit palor Garnier, loco citato, pagina l85ὶ, breviarium Romande Ecclesiae, in lectionibus sane ii Leonis II, ita ha hehul: lite suscepi lili Husmodi fidoi prosessio, a Romanis Pontiscibus noviter oloetis seri solita. usurpari ciPpit saeculo septimo, et duravit usque ad saeculum decimum tortium. Ante Ν: culum Soptimum, recitabant dumtaxat sImbolum. Distinguenda autem prima illa noviter oloeli Ponti scis prosossio. ab aliora quam postmodum, jam consocratus litteris ad Praecipuas opiscopales sedes expediebat. Haec posterior maioris antiquitatiς ost. De quo vide apud Garnior Iliber Diurnus, appondix adnotas capitis 2'.

369쪽

Cyrus, Sergius, Honorius, Pyrrhus, Paulus, et Petrus, necnon Muearius eum discipulo suo Stephano fila citat Garnier, liber Diurnus, pagina 185, edit. Parisiis 1680 . Hodie vem, in Proprio pro clero Romano, legitur : In eo roncilio Cyrus, Sergius et Pyrrhus eo relemnati sunt, unam tantummodo voluntatem et operationem tu Christo praedicantes. Arguunt adversarii ex cilata prisci breviarii Romani lectione, ab ipsa etiam Romana Ecclesia receptam suisse ac approbalam donorii condemnationem. Respondemus :1' In cilala lectione ossicii sancti Leonis li, dicitur quidem

cum aliis ibi nominatis damnatum etiam suisse Honorium in sexta generali synodo; sed hoc dicitur dumtaxat historice. Enarratur scilicet laclum historicum damnationis Honorii. quod verum esse concedimus. Λl nequaquam additur condemnationem hane justam fuisse, set vim habere judicii oeeumenice prolati, Seu a Sede apostolica recepit ne confirmati. Nec objiciatur dici expresse de sancto Loono II : lite suseepissanetam sertam synodum. Nam dici potest Leo II suscopisso dictam synodum, quamvis eam non susceperit nisi quoad ea pro quibus agailio Pupa delegaverat, et quae in ojus mandato Legatis suis tradito expresserat. Supponi nequit Sedis apostolicae Legalos condemnationi Honorii consensisse, de qua nihil in mandalo habebant, quamvis nihil de eorum recla malione reperiatur in actis, in quibus cseleroquin constat plura deesse. Proinde, ex eo quod dicatur Leo SSnodum sextam suscepisse, non sequitur quod etiam quoad Honorii condem nationem susceperit. Quia lamen lectio illa poterat quosdam minus allonio in errorem quoad id inducere, morito post on

2' Balo, non concesso, quod interpretari possit lectio ista in sensu adversariorum, Sequeretur dum laxat in legenda illa errorem irrepsisse. Sedre autem apostolica non proponit lan- quam certo veram iam partem ossiciorum, quae habetur in ejusmodi legendis historicis. Imo stas identidem porrigi l. me-

370쪽

lius cognita ex eruditorum disquisitionibus verilate. Id docet Benedictus XIV, et ego olium docui in meo tractatu de Iure liturgieo. Equidem in precibus dogma exprimentibus, insallibilis est Sedes apostolica, dum eas univorsaliter adhibondaqapprobat et priescribit, prout citato tractatu probavi. At partem historicam loelionum, proponit tantum quatenus ad aedificationem utilem, non quatenus lenendam ui certo Veram. Unde quando concinnatum est novum sanoli Leonis Ilossicium, potuit qui lectiones componendas Suscepit, acta sextae Synodi perlustrando, errare; et sic' Honorium, prout ibi inveniebat, inter alios damnatos recensere. Inde vero non Sequitur. ah apostoli a Sodo receptam suisso nonorii condemnationem, in sexta synodo pronuntiatam. Imo eam lectionem correxit Sodes apostolica, quando ea nonnulli abuti

caeperunt.

l oposmo X', seu conclusio ex praecedentibus. - Si verae sint novem supra posita' propositiones, concludendum est. nonorium condemnatum quidem fuisse in synodo sexta.

urientalium Episeoporum judicio: sed judicium istud vim

ieeumeniet judicii, a Sede apostolica recepti et confirmati nunquam habuisse. Item concludendum, nullam Honorio jure tribui posse litoresina, imprudentiam aut negligentiam nullam. lapsum doniquo nullum.

gn. - 0uarta dosensio. qua negatur Pliain actorum s xtae synodi sinc Pilaq.

Desensio haec Baronianorum dicitur, quia praecipuus in ea urgenda fuit Baronius cum Bellarmino. Λ prppestilenti soronon dissori nisi in eo quod propugnet ipsa etiam acta synodis xlio a Graecis corrupta fuisse, et loco Theodori, Patriarchio Constantinopolitani monothelitae, substitulum fuisse non istia nonorii. Italiones quibus landatur hae sunt : Teste Anastasionibliothecario, in vita Agathonis, damnatus etiam suit praelatus Theodorus. Altamen nulli hi nomen ejus intor damnatoq