장음표시 사용
691쪽
enim fiunt, cruci que Domini signum admodum reformidant i eum Sem viator illos in Cruce 'aliarit, ct palam traduxerit. Ad usurpandum illud signum pariter Fidelibus erat incitamento S. Chrysostomus Hom. 11 exrao ad Pop. Antioch. Crucem, inquit, infrente imprimen sic enim
non tant. homo occurrens . ver; nec ipse Diabolus te quidquam ia-dere poterit cum his te emens a m ubique apparentem. Et hac te
sum jam hinc doce, ut cum signum e peris, sis miles paratus, ct contra Diabolum trophaeum erilens, iustitia eoronam capi, S. Basilius lib. de Spiritu sancto cap. 7. loctrinam hanc refert in Traditionem Apostolicam Ut, inquit, quod primum et i vulgatissimum primo loco commemorem, ut signo Crucis eos qui spem collocarunt in Christum signemus quis scripto docuit ' Duplicis generis dogmata, quae parem vim haberent ad pietatem . distinguit S. Balthus, alia videlicet ex scri isto, alia vero ex Traditiones Crucisque signi usum in exemplum adducit . asserit illud signum ex posteriori Traditionis fonte haberi. Istud pro Crucis culi probationis genus plurimum illustratur, non modo ex usu recepto ad Christum confiigicndi effeto Crucis, in qua triumpharat, signo seda ex consuetudine siccum deserendi verae Crucis particulam quandam, si haberi pollet laut ex desiderio sibi comparandi
effetam ligno, aliave materia Crucem. Sic verae Crucis particulam obtinuerant, iii S. Macrina ex S. Gregorio Nysi tum Civitas Apameensis ex Evagrio item Rufinus, S. Melania, qui ex ipse Rufino, cum ex Urbe crosolymitana redirent , S. Paulino Episcopo Nolano verae Crucis particulam a Joanne Ierosolymitano concessam obtulerunt. Jam vero an illa consuetudo laudabilis esset, quis movere posset dubitationem cum illud pietatis argumentum quarto quinto seculis Patrum nullus improbarit imo potius illud prodatum habuerint viri erit ditionis& pietatis eximiae, ut S. Basilius, Greg. 1ssenus. An etenim passi fuissent illi Patres vana pietatis specie Macrinam deludi, Quirginibus, quas tam laudabiliter instituebat, erroris esse magistram Tantum autem abfuit, ut illam ab ejusmodi cultu avocarent, ut S. Gregorius Nysienus Crucem serream a S. Macrina sorore, quae illam gestare solebat, cum Annulo sibi dono legatam , pro pretioso munere habuerit. At tu qπι- dem habe.u Crue insene, inquiebat fratri S. Macrina morti proxima , mihi autem haereditas annuli satu erit Exeavatus est Annulus sub ipsa pala , ibi is de ligno vita particulam conditam habet, quod supera acens pala simili nota significat. An Rufinus vir adeo eruditus, superstitioni tam aperiae, seram Novatorum, annuisset An ei pepercisset S. Hieronymus , qui nihil ipsi pepercit 3 Sed nunquid Paulinus tam cri ditae pietatis, adulatione calamitosa, donum sibi oblatum habuisset a ceptum Num siluissent omnes Paulino amicitia coniunctissimi viri omni laude majores, ut Victricius Rothoniagensis, Martinus Turonensis. August. Hipponensis, o Sulpitius Severus , qui omnes ne levem qui dem superstitionis umbram tolerabant An denique Thomas Pamcer
692쪽
sis plebi suae annuisset, nisi recta haec fuisset omnium fides a Nam inquit Evagrius lib. . Hist. cap. s. Antiochia excidi audito, Episcopum
suum Thomam rogant Apameenses ut omnium oculis Crucis sgnum exponeret . praeter ordini quidem, ut scilio instar viatici ante martem
obversaretur. Itaque tuom, facit, quod agatum est, certi que diebus ad eam rem re ituris vitale Crucis lignum profert , ut omnes vicini ibi in unum convenire possent , ct salutis inde promanantis participes
Tanta solicitudine Crucis honori exhibendo studuerunt Antiqui, ut
vetuerint Imperatorcs, ne in pavimentis incideretur , nec nisi in locis
dignis collocaretur cim potius ut ipsi Inaperatores de Principes eam in vertice caput deserrent, ut gemmis longe pretiosior videretur. Hinc S. Aug. Trach. . in Jo sic habet Per Stellam fagi Chrsum eun ierunt; ct erat hoc signum de Domino datum , caeleste atque praeclarum; noluit Stella, ege in fronte Fideliμm signum suum , sed Crucem suam unde humiliatis, inde glorificatus inde erexit humiles, qua ipse defcendit.
Haec dum lego, a Viris sanctissimis Meruditissimis, ut in usu posita,
nemine refragante, laudari , florentissimis Ecclesiae temporibus servat L apud me ita stituo Nisi omnium haec fuisset recepta sentcntia, hoc cultu pietatem foveri is erga Christum animum beneficiorum memorem significari mon passi sui flent sanctissimi Patres adeoque gratulandum est Catholicis, qui cum Sanctis debitum Christo cultum ex hibent Messendaque sors Novatorum . qui figmenta sua tanto tanti
nominis testium numero anteponere non reformidant.
Ultimo Tam crtum fuit apud Antiquos Crucem Dominicam esse in honore habendam , ut vel ipsi Iconomachi pro cultu illo constanter steteriti Ladeo ut ex Niceph in Breviario Hist. Constantinus Copronymus sublatis in alium Sanctae Crucis salutaribus lignis, Patriarcham Constantinopolitanum populos jurejurando adigerit, ut pollicerentur se nusquam Sanctorum Imagines esse passuros. Quapropter argumento isto ad hominem Iconomachos urgebant Catholici, ut S. Joan Damast. lib. 1. de Imag. Inaagines ideo non colere pio fitemini . quod rem creatam &ex materia constantem venerari sit nefas At Crucem ex materia, ut ex ligno, eslictam in honore habetis, ut de plurima vasain loca nota. Cur ergo Imagines sacras pariter excipere non placet Nonis materia est , Crucis illud te beatum ac fortunatum lignum monne materia est, augustu ille sanctusque collis , qui Calvaria loci dicitur' Nonne materia est salutari illa petra, nempe sepulchrum Domini, fons nostra resurrectionis: Nonne materia est atrametitum' pelles, in quitas Evangelia describuntur ' Nonne materia est mensa vivifica, qua nobis anem ita suppeditat monne item mate/ia est Arum, argentum,
e qui, C cesi sacri disci ac popula fabricantur Et ante o iaista, nonne materia est Domini corpus di s Vulsi Aut igitur harum m
693쪽
mum eultum ailaratἰοκemsue alle , aut Ecclesiastica Tradis on etiam L ginum adorationem permitte. Haec est etiam in septimo Concilio, praesertim Acit . repetita argumentatio, in qua ex laonore, qui exhi- Detur Cruci, aliarum Imaginum honorem probat. Simili argumento Gallos reselli Anastasius Bibliothec in Praefat. . Synodi Ilii enim non modo Dominicae Crucis signum. sic figuram imaginem venerabantur, ex Jona Aurelian. Eadem fuit, ex Michaele Studita, Theodori Studitae argumentati adversus Leonem rixenum Imp. qui Dominicn Cruci cultum deferebat En vel ba: Sed quoniam a mobis, Imperator,
Imaginis quidem honor conjuncti sit , simul enim mago ' simul
Crux, quandoquidem Domini adventus gloriam utrique attulit nunca Ob alterum ab altero secernitur, ita ut alteri sors melior obtigerit,
alterum repudietur, ct contemnatur. Dein . quaeram, o veteris O rura Interpres , quomoae , cum Lex Deuter. 1 I. execratione dignam Crucem vocet, maledicti enim , ait , qu pen et in ea b tu qui Cruram colis , Legem vilipendere videare 'Opp. i. ex antiquorum Patrum institutis argumentum in gratiam cultus Crucis Dominicae repeti non posse, quandoquidem Crucis uuium, velut calumniam ara ulei hostibus inustam, a te depellebant Ter
tussianus in polog. inutius cli in Octavio , ubi sic si ribit:
Cruces nec colimus . nec optarem. Vos plane , qui igneos Deos consecratis , Cruces ιgneas , ut earum vestrorum partes, forsitan adoratis.
Christianis ergo tunc temporis non erant Cruces. Neque vero illos docuisset, aut dccet ejusmodi cultus : nam praeter rationem est, filios parentis patibulum venerari. R. venerationem a nobis expositam hoc argumento non depelli.
Esto enim pilores Fidei pologistae, qui adversus Idolorum superstitionem pugnabant. Cruces , sicut de Statuas, damnabant Cruces Domminicas ex ligno, aut aliunde compositas non habuerint; ne Idololatris suos ritus retinendi, aut paritate quadam propugnandi locum praeberent:
quid indὸ conjici potest , nisi eos honorem Cruci exhibendum in aliud tempus remisisses Cum videlicet, subversa Deorum superstitione, domia natetur Religio Christiana; nec amplius superesse posset ulla idololatriae suspicio, licet ex ligno, aliisque metallis fabricarentur Cruces quod quidem ea pnidenti de Apostolica oeconomia factum constat ex serie temporum. Ubi enim placuit De Constantinum M. Orbi Augustum praeficere ubi placuit Christo Crucem suam proponere insculpcndam,& Imperatoriis signis superstruendam ad Constantini propugnaculum tibi placuit Crucis signo de virtute miracula edere; tunc publica dedere Christiani suae erga Crucis lignum venerationis si piissimi affectus testimonia Christique Crux , ut mox retulimus, non modo plebeis viris sed 'mperatoribus, non dicam , pudori fuit, sed maximo decori; quia patibulum illud pro filiis subiit Pater innocens, nempe Christus . in eoque triliniphum de hostibus egit, cinnumera bolia procuravia Oibi universo.
694쪽
Ad eandem et Lobjectionem reponebat Tertullianus in Apologet. cap. is haud esse incusationi locum . qud apud ipse Ethnicos multiplices essent cum Statui Cruces in veneratione: Qui Crucu, inquit, nos non religiosos putat, consecranem erit noster, seu consectaneus, ut
legebat Zephyrus id est, praestat, quod apud nos turpatura quia origo
Deo in vestrarum a piastis de Cruce inducitur; ct omnes in Imaginum funestus insignes monilia Crucium sunt. Quibus addit Laudo diligentiam a noluis is nuda ct incult. Cruces consecrare. Quasi addeici: Id tantummodo intercedit dii criminis vos interm nosci quod nudas nos Cruces vos ver non nisi exornatas vi cum propitiae visae filerunt, colitis. Quae Paganorum expostulatio ad stabiliendam Crucis Dominicae
venerationem non mediocriter consert.
Hanc respondendi viam iniit inutius Felix fassus scilicet Christianos nec habere nec colere Cruces sensu, ritu Paganorum qui Cruces, ut Deorum suorum partes, adortabant a quibus inititutis , ut ab idololatriae prosessione, abhorrebant Christiani. Hinc ita loquitur in Octavio M',
plane, qui ligneos Deos consecratis , Cruces ligneas ut eorum vestrorum partes , forsitan adoratis. Eodemque tuetur argumento Crucis cultum, quo Tertullianus imo ser iisdcin verbis: Sic enim ait in Octaviori Signa ipsa ct cantabra , ct vexilla castrarum, qui aliud quam inaurata Cruces sunt , ct matri Quae quidem argumentiatio idcii strae pologistis familiaris fuit,& Crucis cultum vel a prioribus seculis apud Laiholicos in usu fuisse ostendit. Opp. a. Si quis Cruci deferendus esset cultus non aliunde repeteretur, quam ex illius cum Christi corpore contactu vero , vel per men rem repraesentato. Quae ratio si valeret, Iordanis aquae Palestinae Terrae Lasello, cui insedit Chiistus .aliis innumeris, quae tetigit, ut v c. praelapi deberetur veneratio im S illarum rerum estigiei, quemad- inodum, essistis Crucibus cultus exhibcndus esset. Quae quam absurda
R. erant Christi Crucem ob Corporis Christi contactiam veneratio ne quidem aereri singularem , tum etiam quod se lectum sit insti mentum triumphi Christi de notirae salutis hostibus, idque ipsius sanguine decoratum. Eadem ver non est Terrae Palestinae , Jordanis aquae, aftali in caeterorum eiusmodi ratioci quia nimiriim haec omnia tam intimo contiactu non sunt illustrataci nec etiam supersunt artes a Christo contacti neque tantae sunt virtutis ad ponendam ob oculos Christi passionem ι nec proinde ad significandam adversus Christum animi nostri gratitudinem. Illa tamen instrumenta, loca . quae supersunt, in honore habentur propter reverentiani Christo debita ru. Honore quoque assiciuntur Cruces e flicti quia ideo viscuntur institutae, ut tam augustum Christi ministerium subjiciant oculis: Clavos autem, qui fabricantur , non veneramur ni Cruci assaxo quod alio fine quam ad renovandam Christi memoriam excudatu .
695쪽
CONCL. II. Honor Cruci exhibendus, latria non est , seu veri adoratio; sed positus est in salutationibus incensis, osculis dec. Prob. prima pars autoritate . Ambrosii, orat de vica de virtutibus Theodosii Magni ubi inscrtis Constantini Mag. laudibus transit ad ipsius Helenae matris pietatem. Pr unum de Constantino scribit, eum Domini Cmcem ita veneratum esse, ut ipsius clavos pro immortalitatis remedio habuerit clavorum altero exornari diadenra alterum autem in ornamentum fraeno intexuerit mutroque uerit uius ad pietatem sed nunquam adorarit. Deind vero Helenae in conquirenda Cruce solicitudinem extollit, eamque ex titulo veram Domini Crucem agnovisse refert illam autem non adoraste , sed in illa Regem Christum: Haboat, inquit, Helena , qua legat . unde C cem Domini recognoscat. υem ergo titulum , Regem adoravit , non lignum utique , quia Gentilis est error, ct vanitas impiorum Sed adoravit illum, qui pependit in ligno, scriptus in tituti. Eadem vetitas aperta fit etiam ex Conc Nic. 2. Hoc enim in capite, ut de in caeteris , pro Lege quibuscunque Catholicis it . .esse debet Conciliorum constitutio Latriam autem a Cruce procul removet illud Concilium Act. 6. Assentiuntur enim illius Concilii Patres Epiphanio Diacono . Pseudosynodi ab Iconoesastis Constantinopoli habitae rati nes i. confutanti Opponebant, inquit, 'nimirum Iconoctastaeci deceniem Deum adorationem , latriam malinibus frant O abnegationem, inquit stoliditatem, ut quidqui hi aliud attinet' Christiani quippe adorationem, qua in stiritui veritate est , neque maginibi , neque divina nitra Crucis impartiti sunt . . . . Adorationem e latriam qua per fidem est, ipsi soli Deo , qui super omnes in Trinitate laudatur, erunt. Neram igitur latriam Eruci cierre nefas ceniebant illi P tres: lio de videre est ex Act. . ubi honorariani untaxat adorationem Cruci, Imaginibus esse deferetriam profitentur, non ver latriam Honorariam, inquiunt , his adorationem tribuendam desinimus non tamen veram latriam , qua secundum idem est, quaque solam diυλnam naturam decet, impartiendam , ita ut istis, sicut Hur pretiosa, aesivifica Ceaeis ct sanctis Evangeliis. ct reliquis sacris monumentιs, incensorum, luminum oblatio ad harum honorem e ciendum exhibea- iam Quae definitio nisi universae Fcclcsae moribus fuisset consentanea. proculdubio restitissent caeter Ecclcii , ut d restiterunt Galli definitionibus ejusdem Concilii de honore Imaginibus exhibendo, ut infra erit exponendum. Prob. secunda pars Cultus Cruci exhibendus, in salutationibus, siculis, incensis, S c est posicus uti profitebantur octavo seculo Patres Concilii . Act. . Salutamis , inquiunt, figuram pretios ac vivisca Crucis . oe sanita ipsisna an loram sanct Icones salutam m. recipimiu , ct amplecti. mis. . . ., honori inter adoramus. Quam honorariam
adorationem Imaginibus, cruci di buam in alutationibus consistere
696쪽
pariter decernunt Act. . Desinimus, inquiunt , in omni emiturin diligentia , sicut figuram pretiosa, viviscae Crucis , ita sanctas ae τι-nerabiles Imagines proponendas. . . . easque suscipi nda Put habent ad
osculum. Haec igitur erat octavo seculo Catholica doctrina institutio. videlicet Dominicae Crucis, ut rimaginum venerati Cnem in lalutationibus esse reponendam S c. Hic erat circa ejusmodi cultum Ecclesiae ulus at proinde quo progrediantur ulterius, non habent qui catho lice sentiunt. Apud Catholicos ade constabat octavo seculo haec veritas, Cruci nimirum non alia exhibenda esse venerationis signa, quam quae in Ni. caena Synodo constituuntur, ut a Concilio illo definitae Imaginum ven rationi reluctata Gallicana Ecclcsia, cum illo Concilio de non adoranda Cruce, sed de ea salutationibus incensis culis honoranda , juxta sanctorum Patrum traditionem semper convcnire , teste Jona Episcopo Aurelianori Quo ergo, inquit , ob recordationem redemptionis sua fanisa Ecclesia e sanctorum Patrum traiutione Crucem Christi veneretur, adoret , colat, non cultui adoratione , qua solii disinitatis est , sed eo
potius, und sati superque dictum est: Nemo nisi qui ab Ecclesia tie
Traditione disentit, ignarat. Unde ob recordationem salutifer Passionis Dominica annaatim in sanctissima die Parasceves secundum Traditionem
Eeclesiastieam Crucem Christi adorat, id est supplicando salutat.
Opp. Qui corpus ita componit, ut adorantem omnino reserat. verbis etiam utitur, quae latriam exprimunt, censendus est veram adorationem deferre. Catholicosum autem coram luce habitus adorantem omninb refert: Est enim prostratio iumma nudis pedibus exhibita Feria 6. Parasceves Catholicorum etiam verba sunt adcb aperta, ut vera adorationis deam animis ingcrant. O Crux adoranda , inquiunt i Item
Crucem tuam adoram vi , cte. Et ne quid dubii superesset, in ea spe, collocata dicitur his verbis ii Hasese imica, c. Nihil quippe magis perspicii adorationem genuinam significare potest.
R. ex externa corporis inclinatione non diiudicandam esse sinceram ab adoratione honoraria latriam alioquin Abrahamus alii a triarcha Idololatris essent annumerandi, ut qui coram Regibus adorantes proci imberent; sed ex interno animi assectu ducendam esse venera tionis delatae naturam. Eadem enim capitis inclinatione Christum B M aiam simul nominatos veneror Latriae tamen cultu servio Christo; B. et Mariam nonnisi honore pro ejus dignitate prosequor, videlicet ut Christi matrem , mancillam caeteris rebus creatis sanetitate antecellentem. Sic provolutus ante Crucem nudis pedibit Christum adoro eique latriae cultu servi, Crucem vero honoraria duntaxat prosequor adoritione propter Christum. Hic est internus Catholicorum mentis af fectu , dum verba in objectione laudata proserunt. Hine Tharasius P.
Constantinop Concilii septimi Praeses in sua Epist. Synodica sic
habet: Nonne ct nos viviscam Crucem aut.istes consen canimis:
697쪽
Crucem tuam Ioram tu, Domine.' adoramm neeam , qua vera tiis cum lat, tu bo litatu tuo; cereissime filutatio est, ct dieita is cui indicat illud , quod hae propriis labiis contingimus Postea ex Scripturis ostendit hanc vocem in .cκυri esse aequivocam, d dia versas adorationes significare. Unde in Scripturis, ubi habetur Dominnum Deum tuum adorabis. - ζκυνη ip ct illi soli servies, λατρευ mur
Adoratio abiblute poni ur nec adlici Iur adjectivum , soli , quia, inquit, v cibum illud significata multa habet. Scriptum est autem mi seli si ijec quod ad solum Deum scrvitus nostra referri possit. Quapropter si quis apud nos verba in objectione laudata proserat, latriae culium exhibere velit . Christum crucifixum prae oculis habet. ad Crucis coiis pectum soli Christo struit Cruci vero non nisi cultum longe inseriorem latria tribuit. .
opp. Equivoca est hujusmodi responsio. Nam ex Responsione ad
objectionem prioris Concl. Cruci Dominicae longe major cultus dese rendus est , quam maginibus , cum longe ratorem ex phytico Clitisti corporis contactu dignitatem consecuta sit quod de Theologi Callio Iici unanimiter sentiunt. Major autem ille cultus alius esse non test ab adoratione, qualis est ea, quae Christi humanitati libuitur. Hinc Theologi non modo humanitati Christi, sed, Cruci do serendam sta
R. genuinam hanc esse fidei cultus nostri expositionem , nullisque
verborum detortis serpationibus obvolvi Adversariis quidem calumniandi materiam auser illa responsio , ut d quodlibet fidei dogma, iuxta Ecclesiae tensum expositum. Videamus, an aeque ab omnis fuci artificio aliena sit Novatorum objectio Contendunt scilicet Crucis cultum Imaginum cultu majorem esse non post e, nisi latriae naturam sortiatur Mideo aequivocationis nos insimulant. Quasi vero uterque ille cultus, licet ejusdem generis , obtinere non possit ampliores honoris gradus, seu ni 1jorem pietatis sensum oeVerentiam c. Hulus rei exemplis mox resatis addimus, utrumque banctorum ramaginum cultum ejundem esse generis , nec tamen aequalem. Si haec sin ut stare non posse reponanti Novatores, causam reddant. An non ejusdem generis est cultu, civilis, qui Regi magistratibus desertur licet Rex longe major sit in honore, quam Magistratus' Non disina ili rationes, licet ad idem genus reseratur cultus Crucis ramaginum, attamen Cruci major debetur, quam Imaginibus, WCruci Verae major, quam minae. Non dissi tendum a quibusdam fratribus subtiliter assertum suisse, Cruci Dominicae adoracionem deberi non absolutam quidem, sed relativam solummodo nec a Domini Cruce removeri hanc adorationem nisi cum rata materiae solius habetur. Sed cur ita constituant illi Theologi, quos plurimum Venetor, capere nequeo. Nec eis dubium esse potcst, quin Nicaeni Patres omnem a Cruces, uti ab Imaginibus, veram adorationem removaint nec qui , vel mediocriter cruditus semici
698쪽
sentiet unquam , illos Patre duntaxat prohibuisse , ne Cruci ratione materiae deferretur ille honor. Cui enim in mentem venire posset scripulus an Cruci ratione materiae tribui debeat non dicam adoratio, sed vel quilibet cultus religiosus Quamobrem si placeret non ex praeiudicata opinione de sensu Concilii ferre judicium, sane procul removeretur ejusmodi sententia.
π Uuo Mius Nigilantius quarto seculo Reliqlliarum asservatiornem, cui um exprobrarunt Catholicis. Post illos Haereticos Constantinus Copronymus Imperator sciuemadmodum in ipsius vita resere Suidas omnes Reliquias ubique deleri jussit. Eadem haeresi infectum fuisse Claudium Taurinensem tradit Ionas Aurelian lib. i. de Cultu Imaginum Eandem quoque victefistis placuisse, autor est Thomas valia densis tom. 3. tito Denique eorum vestigiis inhaeserunt posterioris se culi Novatores quorum iste Reliquiarum honorem, idololatriae matrem facita alius autem vocat insaniam , quod ab animato populo colatur inanimis populus. Quae convitia facile, sed minius Christiane proferuntur 'Lod ut intclligatur . ita statuimus. CD N C L. Sanctorum Reliquiis suus deserendus est honos; nec idololatriae, aut insaniae incusandus est, sed habendiis ut Religionis sanctitati consentaneus.
Hoc in negotio venerandae Antiquitatis Magistros ad praesidium mctrinae , qtiam ab eis accepimus advocabimus ut palam fiat nos Maiorum vestigiis inhaereres, Ovatores vero tam irreverenter in sanctos Patres invehi, ut eos non pudeat idololatriae humanae insipientiae debellatoribus inurere ipsa insaniae atque idololatriae vitia Paucis rem
Martyrum Sanctorum corpora, quae in hac vita Christi membra enuit, tanquam Spiritus sancti Templum, veneramurri eaque summo consectamur studio; quidquid eorum fuit pie servamus in nobiscum defertinus. Haec si prae ili zrint Antiqui , Antiquorum aemulatio erit Catholicis Inorifica. Hanc autem suisse Majorum observantiam erga corpora, instrumenta .in vestes Sanctorum , significarunt Ecclesiae in nium primae, videlicet Hierosolymitana Antiochena, Romana. Enim vero Elii ebius lib. . Hi si cap. 9 scribit honorem ab Hierosolymitana
Ecet sita . Jacobi Cathedrae delatum haec sunt ejus verba Jacobi Epi- fovi Hierosolymitam Cathed μ nostra uoue tempora conservatam krvire istius Ecclesia jam a M m M Vna proseruuntur reverentia. Tom. μ
699쪽
fatu res leue declarantes, qualiter ium Antiquiares tum nostri temto ris Christiani vires sancto , b ipsorum erga Deum amorem , cytis semper honore venerati seni ct hactenus venerantur. Nec tantumminio refert Eusebius S Jacob L athedrae a pii mi temporibus ad quarti siculi set medium servatae delatam fuisse continu revercntiania sed Qexponit illius antiquae reverentiae rationes, id clicet piorum erga Deum amorem eximium Refert quoque Antiochenorum consensionem cum
Romanis fidelibus circa Reliquias S. Ignati Martyris, in Scde Antiochen a S. Petri avodii lucccssoris. Inius quippe Martyris Romae seris expositi corpus sit ipsius Acta continent Antiochiam reportarunt in capsa repositum, sicut Thesaurum nappretiabilem. Praestantior optari nequit, nec exprimi Reliquiarum exin imatio ; praesertim si addamus Antiochenos tam inultiis Martyrii memoriam annua blemnitate celebrandam statuisse quod vocant communicare Martyri Athletae. Si a Tyrannis negarentur Christianis Martyrum corpora , hanc sibi negatam grMiam rcfercbant in Daemonum iniquam suasionem. Sic Rectores Ecclcsi Smyrnensis a S. Polycarpo S. Joannis discipulo instituti scipse exponunt in Epiti ad omnes Fideles, juxta Editionem Usserit Armachanici Non seleb.it, inquiunt, sub femoralia deponere , quia se Iuli deles viri nuda j tangere, osculari membra cupiebant plenitudine enim bona conscientia redundabat et tam antequam ad far
rii certamen accederet obstitit velo Diabolus, ne christianis auserendi corporis feret potestac ne scilicet ejus cineribus conati unicarent: ideo adiere hostes Eccl si Nicae tam Herodis patrem, ut Herode in ad hanc gratiam Christianis recusandam impelleret. Quod relictu omni shuic fundenda esset ratio singulorum , ignν antei, quia nunquam Christum, qui prin rccatis astris ita pasim est , relinquere a tam Christiani, neque alteri cuiquam precem orationis impendere; unc nam Ine Filium Dei adoramus i colimus Mus tamen Martyres ut discipulos Ideles , ct devotos milites , honorisce, libenter amplexamur oramus etiam , At nos scit morum discipuli esse mereamur. Hac in versione peccarunt Novatores ut incautos oxaminis laborem declinantes adversiis Sanctorum invocationem impellerent industria magis expedita. Aliter enim in Ecclesiis legi solebat isse locus , Eusebii tempore dc aliter habet Usseriana Editio, juxta quam legendum est meque alteri cuiquam precem orationis impendere c. Cum legi deberet, juxta Eusebium : Sed ne alium quemquam coleres illum enim, ut Dei Filium , colimm ct adoramin. Sed quidquid sit, semper constabit ipse Apostol
rum Discipulos ossa Sanctorum exoptasse, tetigisse, osculatos suisses, e rum cineribus communicasse, martyres tanquam Christi milites spe amplexato. ut eo honore significarent, se ambire illorum societatem ocimitationem. An non haec est Catholicorum cntcntiaci Numne vero
idem sapiunt Novatotes, quod in Ecclesiae' stibus Nicet scilicet cHerode, perstringebant Smyrnenses Clamitent ergb Novatores Cam
700쪽
Eccles hostibus Nicet a nimirum merode, Catholicos hoc Reliquiarum cultu diserere Christum , ad id ,lolatriam accedere, insanire Reponent ipsi Catholici se ait cri quam Christo non cferre latriam. Haec si praesten Novatores, cum hostibus Ecclesiae, Nicetam Herode, subiacebunt Dei maledicto sapient autem cum Antiquis illis Smyrnen .sibus Catholici, quod aequum est destris Sanctorum Reliquiis. Eadem fuit Fcclcsiae Carthagincia sis. Ecclesiae Romanae pluribus it lis obstricti, lolicitud , erga Martyrum corpora Pontius enim Diaconus in vita . Cypriani narrat summo studio fideles linteaminain orari iubstravisse, ut illius Martyris sanguinem exciperent, neve Martyris cruor in terram defluens absorberetur itemque noctu ejus corpus cum cereis de scholaribus magno triumpho sepultum fuisse. Corpora, sanguinem, quod erat Sanctorum, summo clo deles consectabantur. honorifice servabant, cin tumulis reverenter condebant. Eadem pietatis ossicia continent, tum quae referuntur de Lucilla Carthaginensi
quae Martyris, sed non probati, ossa dabat ad osculum cisim quae de S. Joannis Baptistae Reliquiis Sebastae servatis cribit Rufinus lib. 1.
Hi si cap. 18. Ossa , inquit, diligentius , inquantam res patiebatur . ac religiosius congreg. ntes nempς quidam dc Hierosolymis furiisti si l lupentibin, vel insanientib- subtraxere, ct ad religiosum patrem Philippum venerandis eliqui pertulere. Ilis supra se ducens tantum thesaurum propriis emare viguras, ad Pontificem maximum tune Athanasium, Hostia immaculata Reliquias per Iulianum Diaconum suum, post etiam Palestina Urbis D scopum mittit qua ille susceptas, paucuarbitrissubcavato Sacrarii pariete inclusas , Prophetico stiritu profaturas enerationi postera conservavit quib- nunc dejectui prostratis idol.l iri festigio, tu adibi quondam propbanis aurea retia consurgerent. Hi cx monumentis quinti seculi adlicin us , ubique receptam fuisse Resiquiarum venerationem: de enim S. Caelestinus Pontifex Ro manus in Epist sua ad Conc Ephcsinum i parte Conc Patribus Ephea lini, sic gratulatur: Vos Joannis Apostoli Miquias praesentes venerati .sti, Cum ergo ea sit Apostolicae Ecclesiae a temporibus Apostolorum circa honorem Sanctorum Reliquiis c ferendum consciasio , a nemine continuis primis seculis non laudata inuis sana mente potest Ecclesiam Calliol idololatriae atque insaniae jam incusare cum aliud nihil praestet,
quὶ quod praestabat primis illis seculis, quibus fidei integritate
charitate summa, nemine disiciatiente florebat.
Sciant Novatores se dicteriis suis non modo in Apostolorum successores discipulos inclute debacchari scd c irreligiose in Deum ipsum , quem idololatriciis insani cultus autorem non possunt quinaquoscant indubitatis enim in conspicuis adeo miraculis, venerationi illi suam adiunxit autoritatem. Dicant insuper Novatores, quorsum ad Martvrum de Sanctorum corpora. On actum , tam admiranda opera
diVinicus praestentur, si corporibus Sanctorum ne deferatur honos, pri