장음표시 사용
311쪽
QUAM EX ARABICA IN SACRAΜ HEBRAICAM LINGUAM UERTIT R. AB ΗΑΜ ΜΑΙΦONIDES FELICIS MEMORIAE.
Admonentur Homines, Iusjurandum religiose servamium esse.
312쪽
Fuit homo quidam mereator, habens tantummodo filium unicum : hune probe er diri curavit in Saeris litteris, libris δατιν Atin, & sex Talmudis ordinibus r dedit ei insuper uxorem, ex qua liberos suscepit, patre superstite . Cum vero mortis fatalis dies patri immineret, primores urbis suae eonvoeat, & ait illis. Scitote , mihi ingen. tes opes esse, & uxori meae me teneri solvere dotis Ioeci argenti pondo centum, seuti
in instrumento eius dotali seriptum est Lee tui pressi υelim reliqua omnia filii sint,
dummodo mandatum meum servet, quod vobis praesentibus ei sum praecepturus. Quod fi vero illud violabit, ecte nune omnes saeuitates meas devoveo , nee filio meo quisquam ex illis obtingat. Mox, areito ad se filio, eoram primoribus urbis hoe ei edicit, ne umquam tota vita mari se eommittat, inquiens. Fili mi , noveris , me sane omnes meas divitias, totamque rem similliarem aequisivisse maritimis, quae siet, itineribus. At quia multi atroces easus, variaque discrimina me in mari navigantem pene oppresserunt, enixe a te peto, ne periculo te exponas, ut quaestum in mari saetas. Abunde enim divitiarum tibi relinquo, ut, etiamsi numquam animum ad lucrum sectandum applices, suffecturae eae tibi sint, liberisque tuis, quamdiu in hoe orbe vitam egeritis. Volo igitur, ut jusjurandum mihi des sub Legis Divinae religione , te hane meam voluntatem, mandatumque nullo umquam tempore violaturum ; quippe satis amplum patrimonium ad te transsero, ut, pro eanditione tua, vitam tolerare queas. Quod si praeceptum hoe transgredieris, reee eoram his viris honestissimis omnes saeultates meas in Δῖρον, & Κερβαν devoveo, ne ulla utilitas ex iis ad te redundet. Quamobrem filius coram magno civium numero , & urbis primoribus in eam sententiam eonceptis verbis iurat, numquam se navigationem initurum . Aliquot interjectis diebus, moritur senex mereator, abitque ad plures , filius vero aedes illius occupat, te naxque est praecepti paterni.
313쪽
Post annum unum, aut alterum adventat navis quaedam in illius urbis portum , a gento, auro, & unionibus ornata; cumque vectores in terram descendissent, quaerunt, num o δεῖνου mereator adhue vivat At responsum accipiunt ab incolis , iampridem ipsum mortuum esse, reliquisse vero filium successorem, virum ditissimum iuxta, erudi- issimumque. Tum nautae. Quaesumus vos, liue illum deducite, aut ostendite nobis e. jus aedes . Facto aedium indicio, intror has nota At salvere iusso patresamilias, inquiunt. Tune filius es jοῦ δῶ- mereatoris opulenti, qui mare peragrabat, mercesque
varias deportabat ad ultimas usque orbis oras t Respondet homo . Ego is ipse sum.
314쪽
Reponunt navicularii. Si res ita habet, dic, ullam ne moriturus pater mentionem smeit opum, & facultatum, quas trans mare possidebat Αit ille . Non indieavit supre. mis verbis, se quidquam trans mare habere. Quin potius iusiurandum praestate me coegit pater, & mandavit, ne umquam mare ingrederer . Subjiciunt nautae. Si haee vera sunt, neque significavit tibi pater quantam pecuniam is nori dederit, quantumque
rei teneat trans mare, non is mentis suae compos fato iunctus est . oportet enim se ias, totam navem, qua huc vecti sumus, & quae argento , auro , atque unionibus reserta est , patris tui bonis onustam esse , quae ipse apud nos deposuit . Et si vero pater tuus diem supremum obiit, non tamen inficiabimur eius depositum , ne illud in manus tibi tradamus, quamquam mandatum illius nullum hae de re extat. Etenim viti probi sumus, Deumque veremur, nec tuas Opes desideramus. Nam, Deo gratiae sint, rebus omnibus abundamus. Quare adi eum servis tuis navem, & cape quidquid ibi est me elum pretiosarum: tuae enim sunt universae. Haec cum audivisset mereatoris filius, valde animo laetatus est, illosque comitans omnes merces in domum suam intulit, nautasque in aedes suas recepit, qui dies complures in conviviis, & hilaritatibus eum eo trans. egerunt . Horum uno dicunt illi navicularii. Nos novimus , patrem tuum sapientia praestitisse, prudentiaque: idcirco nobis videtur, non suisse eum sibi praesentem , eum moreretur, eumque iusiurandum a te exigeret, te mari peregre iter non iacturum. Proeerto igitur hoc tibi habendum, nullam vim illi iuriiurando inesse . Pater enim tuus decuplo majores opes trans mare possidebat, quam nos ad te attulimus. Quomodo igitur jusjurandum a te requirere poterat, ut omnes illas saeuitates desereres Fuit ergo mente captus. Hi ne, si nos audire voles, pete a Rege, & sapientibus jurisiurandi usniam, &, agedum, nobiscum proficiscere. Ememus hic mere es, quae in nostris regionibus desiderantur, atque ex iis lucrum ingens eapies, tecumque asportabis omnia b
na, quae reliquit pater tuus in urbe, & regione nostra. Adhaee ille. Ego iusiurandum dedi patenti, me numquam mare ingressurum; illud iusiurandum minime violabo, nec transgrediar praeeeptum ipsius. Pater enim sibi praesentissimus hoc jusjurandum a me exegit; quod vero depositorum illorum, odiumque, quas is hie reliquit, nullum mihi s eit indicium, eo ipso id intendebat, ne periculo me exponerem, & Ob hanc unam eaussam rem manifestare neglexit. Quae eum ita se habeant, servabo illius mandaIumam eumque iusiurandum, quo me ei obstrinxi. Subi ieiunt navicularii. Cum ipse te magis amarit, quam vitam suam, tuique caussa tot discrimina adierit, fieri non potest,
ut ista revera ita sint, se uti die is, sed impos mentis suit,& proinde nihil firmi inest mandato ejus. Amens enim locutus est, & amens te jurare coegit. Quare optimum
315쪽
fuerit, ut ea argumento Me iurisiurandi veniam petas. Ut paueis me expediam . tamdiu verbis suis illum urserunt, donee a proposito eum abstraxere . Itaque in profectionem ad opes suas petendas consensit.
I II. Quid igitur feeit Emit metees, atque navem cum illis conscendit , simulque abierunt. Ubi autem in altum delati sunt, illico agnoverunt, ipsum & jurisjurandi retia
tionem, & patris Praeeeptum violasse. Numen enim vento vehementissimo mare tur. bavit adeo, ut navis stangeretur, omnesque, qui ea vehebantur , suffocarentur , quia auctore1 fuerant filio mereatoris, ut iusjurandum, praeceptumque Paternum negligeret. Caeterum maris praesectus Genius Numinis supremi imperio illum periurum nudum, &sine calceis extrusit ad ultimas orbis plagas in locum a nullis hominibus habitatum, ut vivus peccatorum poenam lueret. In terram igitur delatus, eum se nudum, & sine cal
mis conspe isset, uelle intellexit, itatum sibi Numen esse, & exitii sui diem venisse. ubi in igitur is Coelum oculi, , lateri coepit, haee sibi iure obtigisse. Cum autem in
316쪽
maris littore obambularet, quaerebat homines, & aliquid, quod manduearet, & quo se tegeret. Non minus enim nudus erat, Re si ex materno utero egressus fuisset . Postis quam autem totum diem circumluit, desertur ad arborem quamdam ramis suis. littua. obumbrantem. Quare secum animo reputat. Fieri non potest, quin amorem hane ho. mines plantaverint. Itaque scrutatur, utrum aliquid ad comedendum invenire possit; verum frustra, & tenebrae insuper ingruebant. Cum ergo nihil neque ad comedendum, neque ad se tegendum invenisset, arboris tenerae frondibus, soliisque ejus se operuit, ut adversus frigus nocturnum tutamen haberet. At eirea noctis medium audit vocem Ieonis rugientis, videtque illum accurrentem ad se devorandum. Cum eum eonspexisset, vehementer metuebat, ne leo ob violatum praeceptum paternum , & iusiurandum se dilaniaret. Itaque amare coepit flere, Deumque orare, ut sibi suceurreret, seeumque misericorditer agere dignaretur, nee mortis saevae supplicio in se animadverteret. Quid igitur saeiti Apprehendit ramos arboris, & tuberibus illius adjutus eam ascendit, atque ita, eum adventans leo eum non invenisset, reeessit, & homo ille Deo benedicto gratias
egit, quod se a leone liberasset. I V.
Postea eonstituit is homo seeum, altius in arborem evadere, si sorte aliquid ad comedendum offendere posset, cum magna fame laboraret. Itaque sic pergens ineidit in avem praegrandem eui Bubo nomen. Ea, viso homine, os aperuit ad illum deglutiendum, Cum autem homo fugam meditaretur, 'Numen ei sapientiam indidit, ut in avem inmliret. At Buta, eonspecto hoe sessore, formidine eorreptus est, neque tota nocte Ioc se movit . Interea homo sibi quoque metuebat utraque manu pennas arcte tenens, ne
317쪽
valens amplius descendere. Bubonem quoque pavor eorripuerat, cum nesciret, quis dor. so insideret. Dilueulo exorto, retro spectat Bubo, visoque homine , maiorem metum concepit, iratusque aeque, ae pavidus tota die ad vesperam usque circumvolitat. & ma. te trajiciens hominem in loeum quemdam in extremis orbis finibus situm deportat, qui eum vidisset sub se mare, valde timuit, Deumque enixe obsecravit, ut se a Periculo e.
Circa Vesperam Bubo in regionem quamdam desertur, ubi, ave terrae proximiore fam δε audit homo uoeem legentiam puerorum ex Exodi cap. ar. G- emeris servum μ
318쪽
braum. Qua re percepta, ita secum cogitatione reputat. Certe Iudaei hae degunt. IIIuo me praeeipitem dabo : sottasse mei miserebuntur, vitamque servabo , si me in servum illis venumdedero. Quid agit Desultat, atque concidit ante sorex illius urbis, Bubone avolante. At homo ex lapsu duarum horarum spatio non potuit sese erigere. Ob illius
enim casus vim parum abfuerat, quin omnia eius membra convulsa essent, ace edente
praeterea bidui inedia . Tandem surrexit, & ad portam synagogae ace essit, quam eum elausam reperisset, elamare coepit: heus, aperite mihi portas iustitiae. Tum puer egrediens, eum interrogat: quis tu λ Respondet illi : Hebraeus ego sum, Se veri cultor Numinis. Nee mora, resert id puer Magistro, qui sores illi pandere iussit. Magister, eum
hominem eonspexisset , quaerit eaussam, simulque minare iubet, suomodo in ilias oraε do. Iarus esset. Hospes igitur omnia, quae sibi aceiderant, narrat a prinei pio ad finem. querens, maximas se perpessum esse calamitates. Tum Magister. Quidquid adhue sustinuisti, id totum leve est prae eo, quod hoc in loco te manebit. Ad haee homo . Annon vos Iudaei estis λ Atqui novi ego, Iudaeos misericordes esse, hancque virtutem re here a majoribus. Tanto magis igitur miserebuntur paupereuli hominis, qualis ego sum destitutus rebus omnibus, nudus, & sine calceis. At Magister, noli, inquit, multa ver ba saeere; etenim mortis supplicium evadere non potes . Ibi homo percontari r quare,
Domine, & quam ob eaussam talia mihi minitaris λ Respondet Magisteri quia haee urbs non habitatur ab hominibus, sed Daemoniorum, Lamiarumque propria est, εe pueri illi, quos erudio, a Daemonibus sunt prognati, Ee mox aderunt ad preeandum, & ubi te viderint, vita privabunt. Quae eum audivisset hospes , magno metu perculsus est, &procidens eoram Magistro, pedesque illius deosculans, flebat , & obsecrabat ipsum, ut consilium ipsi daret, atque auxiliaretur, ne in eapitis discrimen incurreret, addens, se litteris imbutum esse, Ac Dei eultorem sedulum; peecasse vero tantummodo propter pravum eonsilium illorum nautarum, qui se seduxissent ad praeceptum paternum , & iurisiurandi religionem violandam. Istis auditis , tanta miseratione Magister ea plus est, ut iuveni diceret; quia Legis Divinae, litterarumque gnarus es, Ac poenitentia eorum, quae patrasti, duceris, aequum est tibi parcere. Proinde quia osculatus es pedes meos, mihique supplicasti, tui eaussa enitar, ut te liberare queam. v I.
319쪽
Quid agit Magisteri Ducit hominem in aedes suas , eumque cibo, ae potu reficit, pernoctatque ibi hospes, neque id tota illa nocte sensere Daemones . Mane , eum illuxisset, ait Magister hospiti: veni mecum in Synagogam, δέ intra pallium meum terecipe, nee quicquam loquitor, antequam tuo nomine verba secero. Introductus in Synagogam sub pallio Magistri delitestit. Mox, exorta aurora, Daemones synagogam petunt, tamquam flammae igneae, audiebatque hospes quasi quosdam tonitruum sonitus commoventes, concutientesque. Stabat igitur homo ille sol in idolosus , nec sere animi quidquam reliquum habebat prae nimio pavore, ac tremore. Audiebat vero recitantes Daemones preees solemnes matutinas, quas essent Iudaei. Interea ex Daemonibus quidam, qui haud procul a Magi stro constiterat, socio suo ait: odorem hominis ego olfacio, idque tamdiu, donec inter omnes vox haec audita fuit. Tum cuncti elamare, ecce stat a Iatere Magistri. Caeterum universi id honoris Magistro tribuerunt, ut nemo hominem
attingeret, donec pallio Magistri tegeretur. Ubi vidit Magister, innotuisse Daemonibus,
illie hominem esse, statim ae reeitatae sunt Preees Psalmorum, ait Praecentor id noli tu porro precari, priusquam verba mea protulero. Ibi statim Daemones e loquere , Magister, servis tuis vel ba tua , nosque ea audiemus.
320쪽
Tum ait illis. Ego hoe a vobis contendo, ne istum hominem laedatis, quia sub umbram tigni mei eonfugit. Ad hae e Daemones. Quid sibi vult ex scemina natus internos,& quis eum hue deduxit Ibi narrat illis Magister omnia, quae homini evenerant, a capite usque ad ealcem. Postea Daemones: quomodo sinemus, inquiunt, superstitem e Gla tam nequam hominem, qui mandata paterna, & jurisiurandi sanctitatem transgressus est omnino reus est eapitalis supplicii. subjicit Magister. Cum poenas suis multis ea-lamitatibus, aerumnisque, quas perpessus est, luerit, atque in Saetis litteris scientiam profiteatur, aequum est, hane eruditionem illum tueri . Etenim si mortem promeritus esset, Deus non liberasset ipsum a naufragio, nee a Leone, nee a Bubone, nee ab aliis malis plurimis. Reponunt Daemones. Tanto magis dignus est, qui vita exuatur, eum Legem Divinam ealleat, nec servarit praeceptum paternum, suumque iusiurandum vi laverit. In hoc enim leviores errores evadunt erimina gravissima, Deusque non ob aliam rationem inter omnes istas adversitates incolumem praestitit, nisi ut a nostris manibus mors dirissima ei inferretur.
u III. Exeipit Magister. Non est fas, vos illum perimere, nis seeundum Legis Divinae statuta, eum eruditus sit. Nunc igitur consilium meum audite. Palam edieat Praeeentor sub anathematis poena, nequis vestrum illi ante Preces peractas noceat. Postea. iis a solutis, adducemus illum ad Regem Asmodaeum, atque ipse judicabit, utrum morte, an venia dignus sit. Tum uno ore omnes. Probum est eonsilium, quod suasisti. Nee mora. ubent, Praecentorem sub anathematis poena indicere, ne quisquam ex Daemonibus ei' manus inserat, donec Asmodaeus Rex Daemonum de illo eognoscat.