장음표시 사용
221쪽
3ro ly De Borgiano Hebr. Samaritico Numo .Qmas paginas remissis animadversionibus , ne minime gentium dubitans, arbitror colligendum.
In adversa adest caput muliebre, turritum δc velatum ;Pone, ramus Palmae ante , B Graecum , notam , opinor , anni secundi novae ac propriae epochae ab ipsis Tyriis, altera vero iam antiquata Seleucidarum, inductae reserens . Hanc autem coepisse anno Vrb. Rom. 628. multis demonstravit Ill. Cardin. Norisius, De epoeh. Syro-Macedon. Dissert. Iv. cap. I II. Pag. 323. seqq. Neque discrepat Cl .Ioseph.Εckhel, Doctrin.num. Deter. pari. I. Vol. II. pag. 3 82. Percussum igitur hunc autonomum bilinguem num um fuisse anno 629. U. R. hoc est, ante Christ. Ias., erit dieendum . Μissos iacio alios ab Antiquariis descriptos numos, quibus id ipsum plenissime comprobaretur. De vocibus autem ΑΣΥλκ dc IEPAT huic Casana- tensi inscriptis nuino,non est qGod multum dicam. Tyrios namque cum suam civitatem , ut tradit Eusebius , Histor. Ecclesiast. lib.x. cap.vI I. pag. mihi 288., Θεω,
αθανατων ἴδρυμα κ, οικητηριον , Deorum immortalium
sedem O domicilium existimarent; idcirco de iure
Asyli maκime gloriabantur. Tyrum ergo tanquam locum tutum Ac inviolabilem dc saerum habentes, alterutrum , aut utrumque ου & ἱερὰs titulum in suis publicis consignari monumentis magno studio curabant. Quam appellationem , non unam urbem Tyrum , sedec alias tam Graeciae, quam Asiae permultas civitates
sibi adiudicasse, palam liquet ex numis dc lapidibus . Quam in rem conserendi Ezech. Spanhemius De praes
Caeterum hie aeneus & parum obvius Bibliothe- e Casanatensis numus palam etiam arguit falsitatis quod cLFroesichius, Annal. ... Syriae pag. II 3.not. 18.
222쪽
Phoenicum litteratura illustrando Q sit Ac eo unde longius, quam constitueramuS,
digredi compulsi sumus quod diverticulum a
adserit; videlicet Tyrios aeram propriam numis argenteis , aeneis vero aeram Seleucidarum insculpsisse. Recte autem animadvertit Cl. Eekhet,ibid. part.1. l.m. pag. 38 -a similitudine veri abhorrere, plaeuisse Tyriis alia aera uti in argenteis numis , alia in aeneis . Quare ejus sententia statuendum videtur , Tyrios indueta s mel aera propria , ab hac nisi in numis Regum numquam discessisse .
Illud quoque tenendum , eosdem Phoeniees haud
Semper aera sive propria, sive Seleucidarum suos signasse num os quod ex altero num o Sidoniorum eμονοιαν cum urbe Tyro exprimente i supra pag. 444. seq. ab Vaillantio praeter caeteros, Seleucidar. per.
Pag. ZOO. Producto , recte evincitur .
Namum quoque alterum Cli. viris Pellerinio, Eehhelio, Raschio, nonnullisque aliis, quos consulum rim , Antiquariis ignotum , quem ad manum habeo ex Ill. Alexandri Recupero numiphylacio, heic proferre mihi liceat, quippe ad rem nostram apposite facientem . In antica parte caput cernitur muliebre,turritum, sed non velatum : in postica, victoria alata , triremi insistens , colonam protendit lauream sinistrorsum ,
ΣΙΛn NOE ΘΕΑΣ , Sidonis Deae , sive Astartes ἰ dextrorsum , epigraphe Phoenicia, quae Hebraicis nostris expressa litteris est legenda : Σ adg, Letsidonim, hoe est, Sidonioram . Ae Pellerinium, Remesi de Medailles de Rois pag. 36. nihil moror . Quo loco de numo verba Deiens Tabul. x. n. 6. , Demetrio II. Syriae Regis ab Se tributo, ex aversa eamdem bilinguem exhibente μιγραφοῦν, Phoeniciam ipsam, sublata littera initiali , quae casum obliquum notat, legi etiam posse di, TSidiam , eoque modo interpretari Sidon mater, vel metropolis . Cujus plane singularis interpretationis,
doctum virum in Hebraeorum sermone parum eXer
223쪽
sra p, De Boetiano Hebr. Samaritico Numo si, nobis veri studium extorsit) ad institutum revertamur . PergamuS ergo , ut propoSi tum n bis est, caeteros doctos illos viros etia in collige. re, qui ab hoc medio ferme saeculo ad usque aetatem nostram , huic sese studio tradentes, Phoeniciae litteraturae aperiundis sontibus operam dederunt . Ab eorum namque laboribus quid tamdem incrementi eadem litteratura ceperit , reliquum erat , ut disquireremus . Quos ego praestantes viros in hoc doctrinae genere summa cum laude versatos, animo intueor, ut Johan. S intin
citatum declarantis, haec eo iudice ratio est, quod Sidon hune honoris titulum sibi potius, quam Tyro , suae filiae, iure antiquitatis competere , haud immerito censeret. At, praeterquam quod ejusdem Phoeniciae vocis penultima littera a τω , Lamed, prorsus differt , tunc etiam το a Nure, haud dubio ipsa exprimit; mirari subit, Ct virum ab Hebraeo-Phoeniciae dialectus analogia tam absonam lectionem commentum suisse atque interpretationem . Quod si ita esset, ut ille idem sine ratione contendit; quare in aliis, hac ipsa Phoenicia επιγραφὰ signatis Sidonis mimis, Recu ei
plement II. Τabul. VIII. n. a. 3. pag. 89. & 9O cur, inquam,in ejusmodi producendis numis,qui singuli aera notantur , ab admittenda lectione cians, Leuidonim, quae una sola vera est, nequaquam re
Pugnarit λSed haec de Phoenicum numis , varia aera instruectis modo, modo nullam prae se serentibus, dicta sunto, quorum sane caussa Cl. Pellerinii lectionem reprobandam censuimus.
224쪽
Phoenicum litteratura illustrando Q 3I3rrum , ut lacob. Barthelemyum , ut Joseph. Pelle-rinium , ut FranciSc. PereZium-Bayerium, ut de
nique Principem de TorremuZZa & Ludovic. Du- tensium: hos, inquam Antiquarios i , quanti sint l
1 Quorum doctorum hominum labores ad
Phoeniciam litteraturam pertinentes, hac una sequenti
adnotatione nostra recen Sendo Complectemur.
Ac primum de Cl. S intono dicamus. Atqui huc faciunt ejus discriptiones Citieae, sive in binas inseri. ptiones Phoenicias inter rudera Citii nuper repertas,coniecturae . Accedit de numis quibusdam Samaritanis OPhoeniciis, vel insolitam prae se litteraturam ferentibus, vel in lucem hactenus non editis, Dissertatio . Oxonii I73 o. in qto pagg. 87. Hujus recensio fit in novis
Actis eruditorum Lipsiens. mens. Augusti m. 17 3. Pag. 468 473. Eo quoque spectat aluera de hoc ipso argumento dissertatio eamdem in fronte exhibens epigraphen, iisdemque Oxoniensibus typis edita an . I733. in to ; ubi alias duas Citienses inscriptiones , tum Samariticos alios ac Phoenicios num os Cl. Auctor illustrare instituit. Quam alteram lucubrationem haud exiguae raritatis eo magis ego censeo , quod ab Smin- tono vix evulgata est, cum ille ipse Omnia penes se recipiens exemplaria, ne tu manus hominum inciderent ea singula aliquot, plagulis studio mutilaret. Scilicet hoc ejus .consilium fuit , ut quae de numo praesertim n. xvIri. hac in altera diissertatione disputarat, eruditorum oculis subtraheret. Nam quem eumdem nuruum Pag. 63- 61., licet postrema sua littera male ab se lectum , Maratho tamen urbi haud immerito ad tribuerat , hunc ipsum & alios eadem plane signatos epigraphe, ad Sidonem esse prorsus reserendos , POStea, at perperam , Transaction. Philosophic. Vol. L. Part. H.
Pag. 796. apud Dutensium , sibi visum est. Qui numinon alio quam ad Marathum revera pertinent. Vid.
225쪽
rro De Borgiano Hebr. Samaritico Numo QSi tacitus praeterirem , ab instituto longius abis
errarem. Iis namque commemorandis aetatis no- supra pag.482. not. quod primus omnium optime vidit Barthelemyus . Hujus autem alterius dissertationis eo pacto ae data opera mutilatae & ab ipso Auctore quodam i modo suppressae, ratio effecit, ut eruditorum hominum, quorum eamdem legere interesse ut Barthelemyi in primis, cuius hanc in rem conser Letire a M. te Marquis soli-vieri pag. a . , & quicum nimio sane ardore atque studio magnas de id genus numis, aliisque inscriptis monumentis contentiones secit S Wintonus , supra Pag. I 47. 149. Is . not. reperire potui rimminem , cui hanc aliquando evolvendi facultas daretur . Forte tamen fortuna, post diligentes atque assiduas , & plus semel iteratas inquisitiones , dissertationis exemplar, sed initio & ipsa numorum Tabula , deficiens, servatis eaeteris , quae ad binas alias inseriptiones Citienses numos maxima ex parte pertinent a Septuagesima vero prima di sequentibus paginibus mancum , Londino mihi Romam an . I 786. ab amico transmissum tandem est. Quae porro praedicanda duxi , ne sint sortasse qui mihi vitio vertant, quod de Phoeniciis in iisdem dissertationis suae truncatis locis,
ab Smintono expositis numis nihil ferme habuerim , quod dicerem. Ad ipsas priores duas inseriptiones Citienses veniamus . Μissis autem quae de Citio, Cypri insulaeiarbe Olim, ut ante diκi, celeberrima , hodie La aha , Vel Larnica nuncupata, deque Citiensium rebus Cl. Auctor Paucis perstringit pag. 9- II. , quid ipsae inscriptiones ab se illustratae prae se serant, videamus. Has vero eadem plane ratione Tabul. I. n.I. 1. Smint nus exhibet, qua in suo specimine Pocockius, loc. s Pra cit. Tabul. κκκIII. n. s. & Ia. eas protulerat. Quas
quidem ad pri ci Alphabeti Phoenicii normam esse ex
226쪽
Phoenteum litteratura illustrando Q s Isstrae doctissimis Antiquariis etiam illud, opinor,
assequar, ut qui ad nostra usque tempora Phoe-aratas, bene observat Smintonus, & res ipsa loquitur; una tamen earum, quibus inscribuntur , Phoenicia littera excepta, eaque injuria temporis, judice S.in- tono, aliquid detrimenti passa , quaeque prioris inscriptionis secundi versus octava habetur . Hanc vero quae ad formam τῶ a caρh, Hebr. proxime accedere mihi videtur, cum duabus aliis Pocockianae Sylloges collatam litteris , nihil aliud esse quam το n , He, vel τὸ π, Sehin, Hebr. , satis ingeniose cogitata conjectura ipse existimat. Ex hac ergo ab se primum expensa litterarum Potestate , pag. IZ I6., prioris inscriptionis le-
tionem depromit, quae est hujusmodi: et lunae IV, 2 π,vel ann tu'IV la , Leab mamon Ben AbdemonNarrab vel nerrab, i. e. Abdamamono, io Abdemouis qui est, aut fuit princeps sive Principis , aut Reguli.
Aliter vero , ut inscriptionum Romanarum sepulcralium indoli atque genio aptetur : DIS ΜANIBUS ABDAMAMONI FILII ABDEMONI PRINCIPIS . In qua eo interpretata modo inscriptione , cum ad Hebraismi anain logiam verba singula apte accommodentur , nihil video , quod desiderarem . Ad alteram quod adtinet Citiensem inscriptionem , cujus Phoeniciae litterae sunt explorate cognitae , nihil quoque in ea reperio , quo minus ipsam Cuviri expositionem amplectamur . Haec autem sic ha
vel Leesmun Ben Aba , i. e. tim uno Abae filio : sive D. M. EsΜUNr ABAE FILII . Atque ut omittam caetera, quibus utriusque epigraphes nominum appellationes illustrare Cl. vir aggreditur, ad earum aetatem est accedendum , qualem ipse suspicatur . Nam eo nos ducit, ut hane & illam Sepulcralem inscriptionem quadringentesimo circiter anno ante Christum natum positam fuisse, quam veri-
227쪽
3I6 De Boetiano Hebr. Samaritico Numo igniciae litteraturae cursus omnis fuerit Sc exitus, aliquo modo appareat . Atque ita Spero fore , ut
simillime statuendum Cl. Smintonus coniiciat. Quorum lapidum tantam ut ostendat vetustatem , qui Snam fuerit illeAbdemon in priori commemoratus epigraphe, primum inquirit . Ergo ejus sententia , pag. 24. seq , si Isocratem , Diodorum Siculum , Theopompum apud Photium, diligentius paulo evolvamus, ex his enim inter se collatis, colligere licet, exulem quemdam virum e Phoenicia prosectum, sive potius Tyrium , cui nomen ABDEΜON , ejecto Evagora I.,potestate regia Salaminem tenuisse ; quin & ejusdem filium , tyranno postea interempto , ad Citium , sub Persarum signis militantem nece cecidisse. BreUitatis Caussa tacitus praetereo quae ex Petr. Kesselingit adnotatione in Diodori Siculi lib. x IV.cap. 98. TOm. l. Pag. 7I6.TI .stum ex ipsius Diodori Siculi lib.XV. cap. I. dc 4. pag. 6. S intonus profert pag. 23 27. , quibus essiciat Abde- monum, Regis Persarum amicum , Citieum suisse &Citio , ante Salamine expulsum Evagoram , constitisse.
Dabimus id quidem. Quod vero Abdemoni filius in
Persarum copiis ad Citium stipendia meruerit, ipseque vel in navali praelio , quo Persae Evagoram II. debellarunt , Olympiade nempe XCVIII. an. 3 , seu 386. ante Christum anno, vel in Salaminis obsidione , qua
Persarum exercitus hac victoria excitatus, ut Diodorus Siculus scribit lib.XV. eap. 3.seq. pag. 6. al. 46O-, urbem a terra simul & mari tunc oppugnavit, Abdamam onus caesus ceciderit; illud sine auctore , sine teste , Sed una conjectura Cl. Smintonus adserit. At enim neque Isocrates, neque Diodorus Siculus , neque Theopom pus apud Photium Cod.CLκκυI. col. 39O. Seqq.,ea de re
verba faciunt; immo vero iisdem in scriptoribus de ipso Abdamam ono ne vestigium quidem . Quod si eorum aliquis hoc & illud litteris revera mandaSSet, nulla profecto suboriretur dubitatio , quin Abdemoni
228쪽
P Phoenicum litteratura illustrando si7
quos in hoc sese quisque exercendo antiquario studio progressus fecerit , quemadmodum pagg. 39. 298. So proposui, ostendam .stius idem atque ille fuerit, cuius inscriptio ipsa meminit . Quo posito monumentum hoc sepulcrale ad annum circiter 386. esset reserendum . Quamquam, iam si de tanta inscriptionis vetusta e quidquam definitum esset ac certum , quod tamen Cl. Smintonus pag. 27. pro certo atque indubitato non habet; haud video quod sequatur eamdem epigraphen , reliquis,quotquot hactenus innotuerint Φοννηκως inseriptis,sive numis, sive lapidibus, sua antiquitate praestare. Verumtamen si Dionysi I.,Syracusarum Tyranni,Phoenicius num us,de cujus γνησιο-s perplura dixi pag. 376 38Σ , alicujus fidei sit atque auctoritatis , uti revera est, ipsa Citiensi epigraphe vetustior habeatur , oportet . Omitto quae de Melitensi διγλωττω monumento pag. I97--ΣOo.not.ego ipSe attuli. Quem sane numum, di Melitensem lapidem , si doctus Smintonus observasset, non tam hac in Sua opinione tuenda laboravisset . Quod de aliquot mamis Phoeniciis eamdem aeram antecedentibus , arbitror adserendum . Ante namque Alexandri aetatem , sicuti opportune advertit Barthel myus , Letire aux Aureurs du Iournat aes Savans, quae eidem inserta diario mens.August.I76Ο.pag. 33 2. edit. in ramo habetur, Phoenices Persarum Regum typo insignitos numos percussisse , non est ambigendum . Etsi Smintono adserenti hanc priorem sepulcralem epigraphen & alteram Esmuno, Abae filio. inscri in tam , quam pag.ῖ2 42. illustrare sibi proponit, in ea
rum esse ponendas numero , quae vetustate sua aeram
antevertant Seleucidarum , quasi invitus repugnarem. Quum autem haec altera Citiensis sepulcralis inscriptio , pro vetustiorum orientalium more , virorum tantum modo nomina exprimens, iisdem litterarum
229쪽
3I 8 De Borgiano Hebr. Samaritico Num o QJam vero ut multa paucis heic comprehen
dam , quae adnotatione imis subjecta paginis su
formis sit exarata , eumdemque genium prorSus Sapiat & indolem ; eamdem idcirco , vel certe non longe diversam ab illa antiquitatem redolere, Cl. S.in.
tonus non sine ratione contendit .
Quod demum ad nominis Edmuni, Abae filii, appellationis rationem adtinet,primum Aesculapio Phoenices antiquitus indidisse , alterum vero apud eosdem invaluisse, Veterum aliquot testimoniis haud o scure comprobari posw, Auctor ostendit. Ergo Es-m unum , filium Abae , Regem , Principem , Ducem , Heroem , aut satis ampla dignitate fulgentem virum , cum sepulcrum , tum inscriptionem Sepuleralem meruisse , ipse concludit pag.4 I. Neque mirum nemini videatur, Citienses a Phoenicibus ortos , id suis bello deletis, iisque viris illustribus fecisse, quod Graeci, Phoenicum aemuli, suis quoque , eadem ferme aetate , i in bello Cyprio, Cimone duce, ad Citium interemptis secerint. Quod duo antiquissimi testantur lapides, veteri Ionico charactere expressi , apud Montiauconium , Palaeograph. Graec. lib. 3. cap. V. pag. II . I 3s.& i o. De quibus lapidibus in belli Peloponnesiaci ci
citer tempora reserendis , conser Scip. Masseti Galliae Antiquiti. Selec t. pag. 8 --88. Haec ut vera sint, nulla tamen Veterum auctoritate, sed una sola fretus coniectura , Esmunum , Abae filium , circa annum 386. ante Christ. , eorum Phoenicum, vel Citieorum fuisse, qui pro patria ac Persis dimicantes interierint, eruditus Smintonus ponit quidem, sed ipse incertus morbone affectus Εs munus occubuerit. Quae sane dubitatio Chron ologicam sepulcralis epigraphes ab se adductam notam plane incertam efficit . At haec, quae de iis duobus Citiensibus descriptis lapidibus obse vatu digna mihi visa sunt, adnotasse sufficiat.
Qua vero diligentia , quove selici etiam successu
230쪽
γ Phoenteum litteratura illustrando IsSius persequor; ne quid tamen, rem ipsam breviter concludendo , in ea exponenda existere con- in aliquot explicandis numis Phoenicio-Punicis nam
de Samaritanis alias in hac prima sua Dissertatione pag. 33 - 87. productis , versatus SWintonus suerit, ipsa instituta nostra ratio postulat, ut declaremus . Ad quodenarrandum ab argenteo nuino parte adversa Latine RΕκ IUBA inscripto , aversa autem Punico-Numidica epigraphe signato , exordium sumamus. Qui Dumus satis obvius, notissimus est, quippe ab permultis, uti ostensum ab I.C. Rasche in Lexieo univers. reinumar. Tom. II. Part. II. col. I I9., quos idcirco heic numerare supervacaneum arbitror,Antiquariis saepissime in lucem editus, sicuti supra adnotabam pag. 393. Atqui ex parte antie ut dixi,REx JUBA inscribitur, cujus quidem Μauritaniae Regis , senioris, caput barbatum exhibetur , peregrino tectum pileo , ex plumis contexto dextra, sceptrum Uisitur . Postica templa ornatstr octo columnarum ,& utrinque Punico-Numidica epigraphe . Harum unam tantum prae se fert Sπintoni num us, in quo feriundo alteram monetarii culpa evanuisse crederem . Dissicilis sane obseurissimique argumenti est quod ipsa Punico-Numidiea epigraphe, aliaeque huius sim Lles , quibus aliquot eius generis notacitur mimi ab doctis Antiquariis vulgati , significent . Ac eruditi S.intoni in eadem enucleanda, a nemine autem quod sciam , hactenus bene explicata , ratio est ejusmodi, ut nomen ipsius IUBAE eam continere,facillime sibi pe Suadeat. Quam rem ut eviciat, posthabita primum Iacobi Rhenserdit lectione, quam in suo Perieulo Pho nicio β.xxxI. dc seqq. , apud Blas. Ugolin. Thesaur. Antiquiti. Sacr. Tom. xxvm. col. 1389. seqq. , in suis Oper. Philologic. pag. 743. seq. protulerat ; expenSis in super & satis laboriose singulis Punico-Νumidicis epi-erapbes quinis litteris, eo tandem venit, ut hanc con