장음표시 사용
101쪽
Quod itaque maritus res uxoris curet, cum prisca Rom. Iege nobis commune est quod vero in mani familia mariti mulier non sit, nec heredis loco habeatur, congruit cum moribus nostris, uti tradit Th. Herbaj rer quotid. ιb singular cap. I . s. I. Quod si igitur ex coemptione nulla bonorum societas seu comis munio nata ibit, licet ex mancipatione, qua coemptio peragebatur, jus domini in personam uxoris marito competeret, multo minus ex matrimonio usu contracto illa inferri pote, si enim uxor usu ducta esset, omnes consentiunt, non fuisse in dominio mariti, ratio, quod nulla mancipatio, hoc est, fictilia venditio innuptiarum celebratione intervenisset. Ex tali itaque matrimonio nulla societas oriebatur , nisi in quantum inter conjuges erat conventum , adcout mulier quandoque omnia bona doti diceret, quandoque eorum tantum partem , prout libitum erat, . q. C. de jur dot l. r. F. eod. Dotis vero hac erat natura, qualis pacto
Et in hoc uxor quae usi tantum habebatur, disserebat ab ca qua materfamilias erat, quod haec in mariti potestatem Timiliam transibat ac erat illi loco filiae, haec vero ad usum, cliberorum tantum quaerendorum cama ducebatur, ut quando viduae , cui maritus viduitatem indixerat, per legem Juliam Miscellam , licebat nihilominus nubere, modo sobolis tantum gratia, ad secundas nuptias migrare se affirmaret,is cautionem Mutianam praestaret, non etiam coemptionem faceret. Hoc modo utique minus videbatur deiunctus mi , cum mulier nec confarreatione , nec coemptione in herius familiam non transiens, bona, quae tanquam sua heres, primo marito acceperat, in secundum non tran terret, ne suis liberis spem succedendi auferret, non quoque hisce nuptiis mulier domum primi mariti in partes distrahet videbatur, cum ei nuberet tantum litirorum quarendorum causa, non
Consequens itaque, ut maritus per hoc matrimonium, duntaxat eorum, quae doti dicta erant, dominus inuidem tantum dominus bonitarius fieret, hoc est, quod naturale tantum, non legitimum ex jure uinitum dominilum nanciscebatur, ex antiquis subtilita
102쪽
Gothosted. Caeterorum bonorum dominio orbatus erat, quinimo earum rerum ne quidem usum habebat, nisi sorte usus esset promiscuus, ι. Q. F. qesb. mod Uuffr amiti nesci carendum matriis monio aliter foret, . . . de usu Cr habιtat ut 'atterarum Grum quarum usus promiscuus esse debet. l. o. g. eod. At si non esset promiscuus usus , nulla fiebat communicatio marito. l. 78.
3. 8. f. ad SC. Trebeli. Quamvis autem hi ritus nuptiarum postea in desuetudinem abierunt, attamen eoniuges de jure Romano omnium etiam quaesitorum expertes manserunt, idque haud absque ratione: Romanis enim non alia spes ex matrimonio uuam liberorum, uti probatur ex solenni illa sermula liberorum suscipiendorum causa convenisse inuis, C. de nupt. Sesenne erat in omnibus nuptiis adjicere, sedιberorum quo rendorum causa nuptias contrahere. Vid late Brisson de formul. l. 6 Satis superque Romanis fuit habitum, ut tertio ad argumentum e natura&jure dotium petitum accedam, si resp. civibus augeretur, non etiam ut mulieribus ex matrimonio quidpiam accederet. Alioquin in societatem admissis mulieribus, in facili erat, illas indotatas manere, si pro lucro sorte damnum suppetant, quod non raro accidere poterat. Id vero ne eveniret, reip. interesse visum est, dotes mulieribus salvas esse, ut scit facilius eum dote ubrum invenirent La de jur dot sobolesque propagaretur l. 64. F. de cond. in demonstrati Illa itaque dotium cura, dotiumque privilegia, illa uris Rom.
distinctio, quoad mariti bona, inter antidotalia , vel non antido talia , in quibus uxor nil juris habebat, quoad uxoris bona, inter datalia paraphernaba, receptitia, quodque paraphernalia receptitia bona, adeo pleno jure uxoris essent, ut marito illa, invita uxore, ne quidem attingere licuerit, Ant. Matth in auctar. disp. q. n. . o 23. cum quae debebantur mulieri, marites exiallere non posset, I ri. C. desolat utpote illarum retiam adminia stratione carens ι hac lege C. de pis convent haec omnia, imquam, manifeste important, e societate matrimonii, secietatem
bonorum suam originem non trahere, pugnant enim dotium
103쪽
communionis iura, eum ubi dos cst, communio bonorum emnequeat, nam dos est delibatis uadam patrimonii per t. v. s. r. F. de minor quinimo non mariti, sed uxoris patrimonium I. 3. f. s. f is minor. Quod ad μοι victus Gu M alimonias mutire p. iis uti inquit Imperator in famosa illa lege alsiduis Ir. pr. sui por in pign. Hine maritus respectu dotis, in iure emptori aequiparatur, ad- eout mulier dans dotem , sit ut vendens, onera matrimonii, rae subit maritus , sint loco pretii ipsius dotis, quae ob oneraatur quo sensu maritus emptor vocatur in l. o. f. de obi tarias. t. o. f. uis.1 qui pol in pign. Vid. t. 47. yr 1. mandat. t. 8. f. r3 4s quo mod pign. vel bypoth. θω. Ut ergo emptori nullum jus in caetera venditoris bona competit, sed rebus emptis contentus esse debet, ita maritus rebus in dotem datis, contentus esse debuit is obligatus ad matrimonii onera sustinenda.
Viri auama pecunias, ab uxoribus dotis n-ine acceperunt, tanta ex suis bonis, stimatrone facta, eum dotibus communieant, uti
de Gallis testatur Caesar devello Gallico lib. I s. v. s. Et de his Belgicis regionibus Neostad de pare dotat. Us in notis. Ut tamen Tacitus scribat i in moribus Germanorum fuisse, ut non mulieres viris, sed contra viri mulieribus dotes darent. lib. de morib. German capios. Quod institutum quidam absurdum putanti cum dos proprie detur ad onera matrimonii sustentanda, turpe autem sit dicere , maritum uxori esse oneri , vel uxorem onera matrimonii si nere. Huc quoque quodammodo spectat, antiquos iuris Conditores dotes inter donariones connumerasse ι. h. n. C. de donat ant. nut quod scit in lucro quasi existimarent, marito dotem dare pro levandis matrimonii oneribus, cum matrimonium etiam sine dote esse posset dict. t. h. t. m. C. de nupt. Sic apud Iaponios dotem viris nullam afferunt uxores. Quae omnia manifeste probare videntur, Romanos matrimonii contractum non ut reum, sed ut personarum societatem considerarisse, & agnovisse , convenienter praecepto divino , illi duo erunt in carne una. Consistit autem hare unitas praecipue in conspirantium unde-
104쪽
quaque voluntate , tum enim coalescunt in unum hominem coniuges , cum eorum animi per nuptias junguntur , non tum demum cum corpora miscentur consensus cnim, qui nuptias facere dicitur in I. o. f. de R. ur animi optratio est, concubitus corporis. Rectillime itaque Brounc de jure connub lib. 2. cap. 28. inquit , quod scit nimis carnalis eorum argumentatio est , qui tunc demum unam carnem seri nergamos asserunt, cum consuetudine conjugali utuntur. Sunt, alii qui hanc unitatem carnis exponunt ratione s bolis, quae ab utroque parente provenit, in qua caro utriusque coalcscit. Quarto, ex pta cedenti ratiocinatione constat, bonorum communionem Romanis plane incognitam fuisse , inuidem adeo incognita iis fuit, ut Martiat. lib. a. epigr. 73. Nigrinam, ob eam sponte constitutam, adaequet laudibus earum , quae maritis vitam impenderunt quae tamen communio, si ex matrimonii contractu duceret originem, esset utique principalis illius contractus enectus: omni itaque verisimilitudine destituitur , mea sententia, Romanos latuisses ignorasse hunc principalem matrimonialis contractus
esseruim, cum tamen non ignorarint caeteros illius contractus, ut ita
dicam, minus principales cfructus, qui omnes in jure enumerati sunt. Ut taceam, conjugalis societatis conventae cxemplum Occurrere in l. I s. g. ult. F. de aIiment. CV cibar legat. Certe Romani, quibus debetur totus juris Oceanus, aeque noverunt effectum causa ac causam ipsam, aeque filiam , ut ita loquar, ac matrem aeque norunt actiones ac obligationes, licet
actiones sint obligationum filiae. Sie ex prisco illo vitae iecisjure servitus originem traxit, hoc autem servitutis jus Romanis
aeque notum ac jus visita necis Pari modo contractus emphy-tcuticus locationi conductioni , e emptioni venditioni originem debet g. 3. U. de locat conduct., tamen, ut ex dict. g. con stat , Romani non minus noverunt vim, naturam contractus emphyleutici quam duorum illorum contractuum , ex quibus emphyleusis suam mutuatur originem.
Si itaque Romanis fuerit incognita conjugalis bonorum communio, uti fuit, nobis vero cognita sit, utique verius puto statuere a
105쪽
tuere, communionem illam , non e matrimonii contractu inisectato , Romanis aeque ac nobis noto , sed ex moribus nostris ducere originem, ac proinde statutum loci communionis causam introductivam esse. Et huie non parum opitulari videtur, quod tradit Groeneweg. d. I. abrog ad tis. C. unde viri uxor, inquiens, mores nostros bo norum successioni unde vir CV uxor, qua Praetor de jure Rom.
antiquo , deficientibus cognatis, ad excludendum fiscum , eonjugem superstitem admittebat, ad bona conjugis defuncti, surro. gasse, propter hodiernam conjuPalem bonorum communionem Ex qua Praetoria conjugum luccessione apud Romanos, quinto non inepte argumentari posse existima pro nostra sententia, scit. quod ex illa Praetoria successione, qua conjux conjugi, ante juris novi constitutionem, deficientibus omnis Leu sis demum sibi invicem succedebant, maxime evincitur, matrimonii contractum
non tam mutua bona, quam quidem mutua corpora communie re, Win contractum deducere. Si enim boo in eo contractu
comitarentur seu sequerentur personam, vel si ius in mutua bona profluet et ex jure in mutua corpora, adeo ut bona ejusdem utis censenda essent, uti censentur personae, sequeretur utique , uti conjux conjugi proximus est, in tantum ut conjuges, ex praecepto divino, parentes relinquere. sibi mutuo adhaerere teneantur,
habituri inter sese proprios suos quasi nidulos, & suavissima perpetuae consuetudinis domicilia , sequeretur, inquam , conjugem abonis conjugis defuncti . nec liberis , nec parentibus , nedum cognatis a latere venientibus, excludi ratione vel jure potulisse, ae ad totum fistum excludendum admissum fuisse , sed ut ratio naturalis addicit liberis bona parentum, primo loco ita eadem illa
naturalis ratio conjuges ante omnes, ad mutuam successionem -- easset, non solius fisci intuitu , uti inter alios consortes quoque talis successio recepta est, . un. C. siluint. Imperiri socius fine hιrede iacesseris. ωtis. C. de hereditat. Decur in caterer. , sequi pras ter C. de Disiop. in Cur sed ex ipsius uris naturae immutabili dictamine quod tamen cum nec iure antiquo obtinuerit, nec jure novo vel novissimo receptum fuerit, existimandum
106쪽
dum est , matrimonii contractum in se *cctatum , non contra hemium bona sed personas tantum respicere. Ut sileam , in Brabantia , conjuges descientibus consanguineis cunctis, ne quidem fiscum a successione excludere, adeo ut moribus Brabantinis titulus Codicis unde vir in uxor plane abrogatus sit , .conjuges sibi invicem non succedant , uti tradit Stochmans decis. μ. Sexto, ipsa matrimonii definitio nostram opinionem confrmat, eum illa solas personas, earumque statum ae conditionem respiciat, adeout ex illa nata bonorum communio inferri queat. Nam cum definitio debeat continere essentiam & vim desniti, eiusque naturam explicare, juxta I. I. g. a. f. de dolo malo. evidenter sequitur , quod ex definitione apte deduci non potest, illud non posse poni inter naturalia definiti, vel ex definito posse derivari cum itaque ex matrimonii definitione , bonorum ommunio erui vel derivari nequeat, utique concludendum opinor, illam ex contractu matrimonii suam non ducere originem. ritu nuptiar. . itemque uxorem esse sciam rei humana e dio a
domus ex I. q. C. de erim expil hered nec non dominam auedammodo rerum mariti vocari in I. I. g. de ct rer amotar adeout Ulpianus conjugum famulam commixtam esse is unam domum pronunciet in ι. I. s. I e. f. ad Si Syran hari omnia tamen non important communionem Mnorum nobis utitatam, satis riam a ex matrimonio derivari, eum illa bonorum communio, quae ex dictis erui notest, tantum, honoraria si, qualis inter Romanos obtinuit hoc est, honoris causa maritus de uxor socii dicebantur, omnis fortunae una domus, commixta familia, eum tamen re vera distincta haberent patrimonia , adeout marito b na parapherna aut receptitia uxoris, ea invita, ne quidem tangere liceret. ι. 8. C. de pact convent ut supradictum. Et ex hae honoraria communione descendit, quod uxor idem
forum , eandem familiam Gignitatem cum marito participet, ι. R. f. de judis. ι. Ir. C., dum t. distinctis tamen utriusque M patri-
107쪽
DIssERTATIONI s patrimoniis. Quinimo haec patrimoniorum distinctio ex allinataὶ i. s. s. s. ad S. C. 'do manifesta est , ubi Ulpianus de
moti stat res viri non csse proprie uxoris, nec res uxoris proprie viri, inquit enim, si vir aut uxor occisi se proponantur, de servis eruaestio habetur quanquam neque viri servi proprie uxoris alean-rur, neque uxoris , proprie viri sed quia commixta familia est, una domus est, ita vindicandum atque in propriis servis, Sena- natus censuit Proprie igitur si loqui. velimus cum juris retulis, nisi societas ipsa rerum, inter conjuges conventione contracta sit, neque civiri sunt uxoris, neque res uxoris viri licet non solum in cadem domo contineantur, sed etiam in promiscuo usu sint omnia quas commixta Commixtio utique in se spectata, absque
ulteriori voluntate communicandi, non induta communionem, corpora enim ista discrcta manent,&singula suam speciem retinent, ac in sua substantia durant, s. quod si frumentum 28. V. de rer. ita in in hoc commixtio a confusione differt, quod scit confuso proprie sit perpetua, adeout res non possit separari vel discerni,
cum in aliam materiam transierit commixtio autem temporalis est, cum commixta res separari queat. Frustra quis ad antiquam illam conventionem recurreret, qua uxor in manum viri conveniebat, ac x illa communionem inferre contenderet illa enim conventio , neterquam quod illam
pro nostra sententia maxime militare supra docui , illa, inquam, conventi, luet uxori jus heredis sui in bona mariti tribueret,& vice versa in bona uxoris viro, non inducebat bonorum communionem , adeout uxoris mariti bona illa ita confunderentur .commiscerentur, ut nulla esset juris inter illa distinctio, atque domini possessio, usus& rucius communes essent, minime, contrarium enim ex eo constat, quod bona uxoris tantum dotis nomine ad virum pervenirent, quodque etiam antiquissimis temporibus, maritus lucrari certis casibus dotem potuerit, veluti propter adulterium uxoris, repudiata uxor, vel quae divortisset, dotem suam a marito recuperare. Praeterea si liasa milias nupta esset, o neque in potestatem mariti ipsa transbat, sed in patris potestate remanebat, neque bona a in maritum ita transferre potuit, ut Digitia i Corale
108쪽
ut cir parentum praejudicaret, cum posterioribus temporibus, quibus valde potestas patria imminuta fuerit, cum in persona filiorum, tum in bonis , tamen a jura parentes perpetuo retinuerint, iis filias in potestate haberent, non mariti, e dotem quam pro filiabus dedisssent, cum iis communem haberent. l. I. f. de lib. exhib. l. r. f. de jicr dot Quod saltem de usi olim ductis fatis assirmari potest, non enim credibile, ut quae per arsis libram in viri manum consensu patris convenerat, in patris potestate permaneret ita nim una eademque mulier fuisset materfamilias .filiasamilias, sic duarum familiarum mulier, quod juri invisum. g. io inst. de hered quae ab intest. Hottoman. v. adiit de rii. IVt cap. q. Et quid multis communionem bonorum conjugio me induci nec unquam inductam fuisse , videliter satis probare confido, rigidum illud interdictum de donationibus inter virum es uxorem, quo conjux conjugi quid donare vetatur : si enim cunctarum rerum communio inter conjuges obtineat, adco ut nil inter eos sit, quod non uterque pariter suum dicere queat, quid opus tam diligenti interdicto suit
Insuper, quorsum speciali lege opus suit, a statuendum,
conjugi caeterarum rerum usu legato , uxorem cum viro in promiscuo usi eas res habere pose, uti sunt verba l. 9. f. de usi Cr habitat. 8 utique, si natura matrimonii res uxoris, res viri resviri, res uxoris es laia , res ipsa absque hac speciali lege hune promiscuum usum dictare videtur. Pati modo, si uxori usu aedium vel habitationis relicto, fricto& mero jure maritus cum ea habitare non posset, nisi forte hoe ex benignitate quadam specialiter a lege fuisset permissum , uti hoc benigne receptum est a Quinto Mutio, qui primus hoc ei admisit, uti Ulpianus testatur in I. . . I. f. de usu 2 babit. Q.
ne forte matrimonio carendum foret, cum uti vult timo, adeout lieusus effectu destituerctur ob quam rationem quoque in stipulatione existimant DD. speciale hoc csse in viro uxore, ut servitus itineris vel habitationis corum alacri constituta , teri debeatur exl. iii. f. de verb obl. haec omnia certe, imilia, quae ex ure M 1 ad-Digitia ' Corale
109쪽
cia. DISSERTATIONI sadferri possent, si exacte ponderamus, reperiemus, illa omnia, tot veluti tela esse, quibus diverso modo praetens conjugalis communio quoad bona oppugnari potest. Si enim E. . penitius inspiciamus, cur servitus habitationis vel itineris alteri coniugum constituta , alteri stricto jure non deberetur, illius uris rationem in jure manifestam puto, scit servitus regulariter constituitur, aut testamento, aut contractu, atqui nec in testamento, nec in contractu subauditur persona I. I 26. f. a. f. de reb. H. ergo si tibi in testamento vel contractu servitus conitituatur, Veri non debetur cum iraque ut quid speciale in conjuge statuatur contrarium, scit ut talis servitus alteri eorum constituta, etiam alteri debeatur, sequitur, conjugem quoad conjugem, bonorum respecti, inter
quae .servitutes numerantur, ut personam extraneam haberi injuris puntio, quod jus propter duram conjugum separationem tamen mutatum est, nisi enim hic juris rigor ex aequitate esset sub latus, conjux etiam ille alter esset quoad conjugem , respectu servitutis constitutae, adeout illa cum conjuge frui non posset,
quod iterum communioni repugnat. Et ex hisce satis perspicuum reor , ea quae ex ure Romano ad communionem bonorum conjugalem adstruendam, allegavimus,nullius ponderis es , sed contra satis multa in jure Rom. occurrere, ex quibus ratiocinando apte inserre possumus, conjugium in se spectatum , bonorum societatem non inducere, nec unquam induxisse.
Ejusdem farinae argumentum nobis quoque suppedita l. h. f. de in rem vers. ad quam legem eleganter Groene eg de si abrog. ita rarit his textus Q. Ir. T. de praescript verb rei familiarisae domestica imaginem inter conjuge Romanos exhibent, qui sepa
ratis inter eos bonis, alter aueri auasi extranei videntvir. Huc quoque facit, quod uxoris bona pro marito debitore nee capi nec distrahi possunt. I. uxorem I 2. C. de Decur. I. I. C. ad i. Pul de vi ciit. C. ne uxoriro marito.
Jura igitur quae conjuges socios appellant, ad communicativam
bonorum societatem non reseruntur, prout civiles societates sunt, sed ad cohabitationem is omne contortium , ac communionem divini ac humani juris, uti inquit Conan tib. 8 comment. cap. I.
110쪽
adeoque ad vita societatem x prima illa communione, Maristissima conjunctione, a Domino instituta descendentem, adeout hale societas, reliquias quasdam illius elicissimae cohabitationis, quae inter primos coniuges erat, contineat, uti docet eruditissimus juris interpres Balduin ad inst. tit de parr. potest. Huie eonvenit quod Scipio Gentii tradit de donat ini vir. uxor lib. I. cap. s. inquiens, quod uxor socia sacrorum4 bonorum omnium , item divinae humanae domus dicatur , hae
non ad veram communicationem bonorum lucrorum portinent,
quam adusium domesticum, summamque conjunctionem. Vid Gothosted ad dict. l. . C. de erim expil heria. ubi inquit, quod divina domus scietas, nil aliud denotat in dicta lege, quam ρ- cietatem religionis c sacrorum. Quod si quis ulterius instet, inter virum .uxorem societatem quandam necessario contractam esse , propter naturalem charitatem, ex illa arctissima conjunctionein mutua affectione profluentem, ut ex illo promiscuo rerum usu is promiscua illa cohabitatione, sicut non dissimili ratione Jul. Paul filios vivo patre, substantiae paternae, quodam modo dominos existimavitu in suis. f. de lib. ct posthum ipsi respondeo, ne non negare societatem quandam inter conjuges matrimonio contrahi, minime existimo enim non tantum societatem personalem, Verum etiam & realem inter conjuges esse, sed alio sensu ac nostri adversarii primo enim ex ipso matrimonio tantum oriri puto societatem animorum corporum, quae est societas armissima, non bonorum, nam maia 1ινiale conjugii est conjunstio animorum primario is secundario corporum, formale in individua vitae consuetudine consistit. Secundo, societas rerώm , quae inter conjuges obtinet, meo judicio, non est statutaria illa communio de qua noster sermo, quae concernit omnia bona quae quilibet nuptiarum tempore possidet, sed communio quaedam acquisitorum, hoc est, eorum quae in futurum acquirentur, qualis societas cauassuum a DD. vocatur, quamque non tam ex ipso matrimonii contractu , quam quidem ex mutua eohabitatione, vel potius ex mutua consorazione descendere existimo, quaestus enim intelligitur, qui ex opera cujusquem descen