장음표시 사용
151쪽
beat Jus superlaris exceptum, eap. 19. de piis nec quidem Pontifici vinculum ex votis sole. re r. sicile intelligitur, quomodo patres fami- mnibus ortum dissolvendi fiumitatem conreis uas, domini de mariti vota suorum subditonim diint. Suffciunt ipsis in α 6. de statu Monaeiuinitare valeant. Uid. Nimen cap. XXX. 34. Innocentii III. verba haec: Abdicatio propria-caus XXXII. q. II. c. I cap. 4. & Io. de re- raris , ficut is custodia eastitatu est annoxa nunciat. 2l e monachari , ut eontra eam nec summus' quod in eap. s. de voti dicitur . nempe ; Tontifex possit licentiam induisere. Prosecto viros prateν uxorum assensum peregrinati neque Pontifex qu-mque indultu inciet ,
vis in subsidium terrae sanctae propo tum δε- ut res sine sua essentia , seu Relieiosus sinebere vovere, quod voverint, adimplerδ essentialibus, quae sunt paupertatis, eastitatis, posse: illorum temporum philosbphiae eondonan- & obedientiae vota, ratis persistat. Hoc unum dum esse, ait CL de Rieiter i. c. q. 613. igitur dum recte enuntiant Innoeentri verba , λὶ Itim supremum Numen , eui in voto iisdem frustra res,,ndent Iemleji ad quailli Promittimus, superiores illos , quos constituit nem illam diversissimam, num remissis iisdem , ad nos regendos , veluti alia ita etiam hac ad quae statum religiosium essentialiter eonstituunt, Tegendum necessaria potestate instruxit , ut neri possit , ut quis religiosis esse cesset. Α Iusta gravique causa, quae stillaei salutem ani- quam eodem modo , quo coirigatum est , disimae ipsus voventis 3c neglectum graviorum , Iolvatur , nobis profecto non supra rationem ad quae tenetur, osciorum vel generatim bo- positaim esse videtur. num Ecclesiae aut reipublicae tangit , in ejus- I Commutari quidem votum in id, quod modi promissionibus, etsi Deo factae sint, ali- aperte melius est , posse a quolibet , ex ipsa
qua resaxare mutavere queant: cI. a. s. 7. g. s. voti essentia patescit. Quando quid- autem
de voti cap. 24. de max dc obed. Absit autem, singulari opus est cognitione , dum de voto in ut hisce nomis siperioribus nefanda adulatiorae aequale opus comi tano agitur, num sciliere eam quoque vindicemus saeuitatem in votis di- commutandi necessitas, num bonum aequale ad
spensandi , ut pro mera sua auctoritare is sit; eaque cognitio non ad subditos, sed ad acti arbitris inferiorem liberare possint ab obliga- num nothrarum Rectores pertinet ; hine legiti- . tione praestandi id , quod is libere de sponte mi Superioris auctoritatem hoc missi desdreari Deo se praestiturum promit, β. et s. n. e. . quis dubitabit Uid. c. I. de vi de vot. S. Thm
Quantumvis facultas ex iusta causa in v m Uidelicet si promissam ph3 see ves m tis dispensandi non tantum Pontifici , sed de raliter evadat impossibile, aut ceteroquin pro Episcopis dc ex horum concessione etiam aliis sus cesset ejusdem aptittido ad ossicium erga
competit; quaedam tamen recentior praxis so- Deum servoremque in eo exhibendum. Nonti reservavit Pontifici ceu t. votum perpetuae obstat cap. s. ubi dicitur etiam in casia unp callitatis. 1. ingrediendi religionem. 3. Visitan- dimenti perpetui votum non cessare , quando-di limina Apostolorum. 4. Iaeregrinandi ad s. quidem id de voto mixto intelligi debere ipse Iacobum Compostellam. s. peregrinandi Him casus canone contentus manifestat 39a. u. c. roselymam , c. s. Extrav. comm. de poenit. dc dc d. . Cl. de Riegger i. c. g. 6a .remiis. c. s. de s. de vot. .itaner ad Tit. de tu in Cap. 6o. de Adpellati non obstat cap. . voti num. 69. sed posse etiam ab Episcopis in de voto , in quo capitulo non causa totalis o quibusdam casibus Pontifici reservatis dispens principalis, sed secundaria & partialis cessasseri, docet Barbosa, de potest. Epist. P. II. Alim refertur. Cons Go aleae ad hoc cap. n. s. in L 37. Per toti s 9. 121. n. d. xy6. n. quidam fine ..
393. Inter praecipuos Religionis actus juramentum pertinere sa) atque igitur
nunc etiam hoc argumentum AIU. merito a nobis tractari nemo negaverit , praeis sertim cum ad evitandam omnem doctrinam praeposteram hoc loco tantum naturam S esstaciam si menti tu genere exponamus; differentes omnia ad jus Cons, storiale, quae de effectibus juramenti probatorii decisorii in nostro jure continentur.
AE M scilicet juramentum contestatio, qua ao. I. ad Timoth. U. II. Caus. XXII. Q. a ad Deum ut vindicem salsiloquii moralis Pro- can. a. & mus , atque igitur actio determinata per η Dividitur iuramentum motiva ex lvinis persectioni lati desumta & a. In solemne dc minus solamne, prouti in quidem veteris novique te lamenti legibus pro- Iocis publicis 3c eum solemnitate, vel per nubata. viae mur. VI. 13. Pialam et . u. ad Con tam invocationem divini Nominisemittitiir, CaucL s. 23. ad Rom. L s. IX. x. ad Galati L XXXV. q. 4. &1. In
152쪽
DE CULΤU DIVINO, SACRISQUE AC T.
a. Ia verbale θ reale , prout fit per verba Dei contestationem seu expresse sive tacite de notantia ; vel per solam eiusmodi actionem . qua intentio Jurantis oc vis juramenti exprimitur , cujulinodi elt elevatio manus , tactus erucis, libri Evangeliorum, pectoris &c. 3. In promitarium Ac assertorium , prouti de veritate promistbrum dc iisdem adimplendis; vel de veritate assertorum praestatur. Incassum adversus omnem jurandi faciu-tatem asteritur,
1. obitare locum Matth. U. fit sermo vestre est, cli, non, non, quod aurem bra abunda eius est, a malo est . Etenim hie dc in pluribus aliis sacrae scripturae locis tantum temeraria , incauta Ec fine ulia Meustate emissa
juramenta prohibentur contra eos, qui semperct ubique licite de laudabiliter jurari posse
millimarunt , vid. Caus. Q. I. Can. 4. S. Au gulae sermone Is . n. s.
2. Iuramentum propterea dici non posse achim religionis , quia jurans non intendit cultum quendam Deo exhibere , sed tantum alteri fidem facere . Enimvero is ipse finis per Me obtinetur, quia juramento ponitur actio, quae per motiva ex divinis perfectionibus desumta determinatur , seu quod idem eii , actus λ-gionis. 3. Adversari cap. t. de seriis, quod non prohibuisse , ne die Dominica cultui divino destinata praestentur juramenta, si ea actus religi vis essent. Id enim rapitulum non Apicit ad
juramentum simpliciter, sed ad illud, quod ju- diei ale est , dc eum strepitu forenti conjunctum
inducias seriaram sine necessitate tutat. Consuallens. Paratit. I. C. de fer. n. Io. 4. Clericis usque ad see. VIII. juramentorum praestationem interdi*am fuisse; cum Canones. qui hane in rem adferri solent, nil aliud probent , quam ab Ecclesia Clericis praecipue ob malum exemplum prohiberi temerarium jusjurandum, de iuramenta in causa levi aut citra necessitatem emissa ; vid. Caus II. Q. s. c. 4. p. 4. de elin. c. s. de ossi c. Hae ordin.
g. 394. Et quidem etiam ex natura & fine juramenti iam discitur I. requiri, ut juretur per Deum ca) , a. verbis, signis, factisve ejusmodi, quae animo jurandi proseruntur. b) juramenti tres debere esse, ut aiunt, comites scilicet verit tem e , judicium ast de justitiam e . q. ex iuramento novam oriri obligati nem , seu novum vinculum nempe religionis) intuitu subjecti jurantis, etsi uni- ea maneat obligatio objective, seu illi, cui juratur , non plus quam ante hae debeatur & s. juramentum universe sequi naturam promissionis, cui adjicitur g , nec non re legitimorum superiorum authoritate juramenta initari ἡ aut γquoad effectus ad sorum ipsorum pertinentes relaxari posse s , .
a Uidesieet roboratur quoque Per canones illud principium naturale: iuramentum adtemperandum esse religioni jurantis; adeoque lic re etiam fidelis aeceptare vel exigere juramentum ab infideli eum formula relisioni infidelis
consentanea , siquidem ut ait defunctiis Ant cessbr Pragensis Cl. Scis t. L. II. Decret. Titi
et . ox. Infidelis falsos Deos pro vero babens , iis vi Juramenti tribuit adtributa ve-
nee de erens iuramentum intendit actum id
Alatriae, sed suam securitatem , idque eo strobatur exempti saerae seripturae GeiLXXXLm 33. ad quod exemplum quoque provocatur in caus XXII. Q. r. c. 16. Patet cur canonibus improbentur iurame ta per creaturas inuti per caput , oculos ,
enium Principis , s non ad Maritatem Acsanctitatem divinam reserantur, caus. XXII. q.
. c. 3. I . xo. Ob hanc vero relationem ad
mittatur modus jurandi per sancta Evange-tia, Altare, Reliquias, crucem, Dei aram,
Etiam sermulat Iub fide Nobilitatis, sub fide sacerdotali, per Ialutem suam, qumvisa quibusdam dicantur Iuratoriae promissiones , de in nonnullis casibus juramento aequipollere censeantur; nec veram indolem & .essentialem characterem juramenti habent , nee ideo sufficiunt pro illis casibus , in quibus verum juramentum requiritur. Eoque sensa explicabis c. 3. de his, quae vi metum, & c. a. de sderisi. CL Schrod: L e. β. εο .sbὶ Hinc nec juramentum constituitur foris mulis mere nuntiativis, veluti: Deus me se is verum dicero , Deus videt ita essa , coram Deo dieo; nee obtestationibus , imprecationiabus , ἐν execrationibus , quibus aliquis se aliosis diris devovet. e Caul. XXII. o. a. cap. 26. de iure nsanctitati igitur si tramenti ex hoc capite rein pugnant, a. m ieratio seu mendae tum juratum, a. Periuriam seu violatio dolosa obligationis ex jurejurando deicendentis, 3. cavillationes dc
reservationes mentales, quandoquidem verba id
sensu illius, cui juratur, dc qui per id securiis reddi cupit, sunt accipienda; vid. caus. XXII.
q. S. can. 9. dc propos damn ab Innocentio
sdὶ Ex desectu hujus requisti a jurejurando
153쪽
a. Qui vim iuramenti cognitam non habent , ceu suriosi, mente capti, ebrii , insantes ociniantiae proximi imo nec pubertati proximi coguntur jurare . Caus XXII. Q. F. Gn. 14.13. & I6. a. Qui vim juramenti non reverentur , ceu Αthei, aut qui de perjurio convicti sent. CaucXXII. Q. s. ean. I 4. cap. I. de Purg. Can. Hinc etiam juraturo antea ni interpretatio emittendi iurisjurandi , dc commonitio devitando perjurio.. e in Inde porro tae axion ta x. Iusjurandum s.rvari quidem debet , sed quantum P teth sine dispendio animae, a. Iuramentam n quit esse vinculum iniquitatis; fitque him nequit concipi juramentum obligans ad ejusmodi,
quod non nisi contra bon s more , cum impedimento majoris boni , cum dispendio anime, cum violatione prioris liciti juramenti aut generatim cum violatione legum impleri pos
set. Caus. XXII. q. 4. c. I. g. 22. cap. II. 23.
33. de jurejtir. cap. I. eod. in 6. cap. 38. de Reg. Iur. in 6. Verum etsi juxta haec principia per juramentum nec convalidentur actus
lege humana absolute probibiti non obstante
Ruthent. Sacramenta puberum c. si adversus venditionem, utpote quae non pertinet ad contractus ipso jure nullos eonvalidantur tamen per id amis illi, quos lex tantummodo irritos
re non obligatorios vult in privatum favorem iurantis, eui hic renunciare poterit. Caus. XXII.
o. 4. can. 6. s. Cap. 18. 27. 28. 33. de jur
jurando , cap. 38. de Rez. jur. cap. 2. de paci. in VI. obligatio igitur ex iuramento , eum praehidicare tertio iniquum esset , non transit adhaeredes , nisi quatenus in potestate jurantis erat jus quoddam heredibus relinquere vel auferre, cap. 1. de Pact. in 6. Iuramonium tamen metu Briusto exto
tum , non solum declaratione , ut dicunt adeautelam , sed relaxationa pronis tali indiget, cap. . s. I . de hi rej. Et quidem additur: ut regatur eon ultius , tr auferatur materia pserandi, non eis ita exstruse dicatur, ut Juramenta non servent, sed ' non adtenderint ea , non ob hoe sunt ranquam pro mor tati erimine puniendi, ae in cap. 4. de his, quae vi metuue , de tali, qui juramento coactus Ecclesiam resignavit , dicitur, eum non Milante hoc iuramento , quo selummodo ad
resigrundum tenebatur, beneficium repetere
1 Intervenit nempe novum motivum de- sumtum ex omni scientia , omnipotentia, v
racitate dc iustitia Dei, quo posito nova Acdillincta oblimito ponitur . Coni Cl. de Martini de lep. Nat. Posit. 36Ο. 8 Recte hoe pariter abit in axioma , ex quo haec sequuntur corollaria; x. quae consen sui offerint, ceu datus malas aut εννεν βλflantialis , eadem ossicere obligationi iuris randi , a. juramento tacite inesse conditiones easdem omnes , quae insunt promissioni , cui adjicitur , atque id , 3. universe ultra limites factae promissionis xut ad ignorata vel inc gnita proferri non posse , porro , M sublata obligatione ex pacto , eidem adjecti juramenti
obligationem cessare , vid. cap. 3. 2 . 23. 29. de jurej. cap. 3. de conditi cap. 7. de pign.
hin Nimirum ipsa idea subjectionis , quam
potestatibus sublimioribus debemus, manifestat, cuivis juramento inesse conditionem Livo jure dc auctoritate illius , qui jus tabet actiones nostras permis suas dirigendi . Ios. n. h.
atque hinc a Praelatis religiosorum Patribus , Miritis, heris juramenta religiosoru , liber
rum, uxorum , Ac servorum, mu oque magis
a Rectoribus Ecclesiae in objecto spirituali de ab Imperantibus civilibus in objecto falutem dc
bonum civitatis tamente juramenta subditorum
irritari , seu eos italtate jurandi privari, dc
jus ex Diramentis hujusmodi adquirendum impediri posse, cap. 39. de Rescript. cap. 19. de
1s de Iur. Patronat. ιὶ Pro cognoscendis juramentorum causis istas tene regulas: r. Potestas cognoscendi, declarandi, absilvendi , aut poenis spiritualibus coercendi in causa juramenti , quod ad vinculum religionis adtinet, atque adeo pro soro conscientiae pertinet ad Ecclesiae Rectores , qui vero ante alia adtendcndum habent, an illud vere vinculum religionis genuinae esse possit, vid. cap. i 3. de judic. cap. 33. 21. dc 3 i. de jurej. cius XXII.
Frustranea esset relaxatio jurisjurandi etiam in linea religionis , si relaxaretur in praejudicium tertii, cui ilia relinio naturalis de revelata id, quod juramento firmatum est, praestari jubet , veluti si relaxaretur jusjurandum fidelitatis dc subjectionis Imperanti praesuriun β.
O . n. 2. I. II 6. n. a. quemadmodum enim
in votis f. 39 r. n. h. ita de in juramentis
simitas relaxandi non est mere arbitraria.
3. Cum ad summos Princim omnino spectet tueri jura ex Maiestate suentia, dc judicare de iis, quae civitatem concernunt; occum simul certum sit , sanctissimam nuram religionem bono civitatis non adversari , dc omne saluti civili repugnans vel ideo religiosum non esse; q. ior. n. h. patet ad summos Principes etiam spectare ius cognoscendide judicandi de observatione juramenti , qMatenus ad negotia civilia sese exerit, & ex juramento , quod sententia Principis ejusve Tribunalium ceu saluti civili nocivum declarat tam vel ex motivo boni publiei relaxatum est , a id observandum nec vinculum religionis rema
154쪽
nere posse ; 'portis patet poenam perjurii eum iure proprio statui possis, cons vanaspen I. E. effectu civili non ab alio , quam a Principe , V. P. III. Titi IU. cap. 7. 2I.
3. 3 s. Quantumvis singuli verae Religionis consortes pro Q , donee contrarium probetur, praesumtionem habent, quod ei in omnibus firmiter inhaereant, eidem. que adversum nihil sint seu dictis sive iactis professuri , a facile tamen perspicimus XV. justitiam praecepti, quo sanctissima nostra iaclesia non tantum ab ipsis baptizandis, si adulti sint, In &-haereticis Ecclesiae catholicae dogmata amplexuris e , sed etiam ab iis, quorum munera de negotia propius in religionem influunt, ca) ad omnia eredendis agendisque opposita prataavenda , Professionem
fidei sibi seblice edendam ce sub certis etiam renis exigit atque ita, quam tum fieri potest, de eorumdem side se reddidit cenissimam.
a Circa consessionem fidei externam cer tum est , nec licere veram Religionem negara aut nee etiam fimi Iars ejusmodi signis vel factis , quae seu natura seu I se seu consuetudine sunt signa reluionis diablinaiva , oc ad professionem religionis falsie
instituta. Matth. X. v. 33. Non autem ad ex
ternam fidei professionem cuicumque dc quandocumque edendam semper oblitimur, dc hinc
quandoque etiam crimine vacat fidem tacere
cc diomulare , videlicti , si tale dissimulatio
cum obscuratione gloriae divinae aut laesione Ecclesiae aut detrimento salutis propriae vel proximi non conjuncta sit, M Rom. X. Io. Luc. IX. 26. quae omnia facile penetrat is , qui officia em Deum negativa ab officiis emga Deum a malivis recte discernere novit. Cons. CL de inrtini de lege nat. Pos. 324. dc Cl. Barthel in Trach. de liberi. Exerc. Relinex leg. div. cap. 6. nec non Cl. Schrodi. L. I. Decret. Tit. I. g. 3r. & seq.
x. Initiandi sacris ordinibus, e. 6. Dist. 23. a. Promovendi in Patriarctas , Primates ,
Archiepiscopos dc Episcopos olim in prima, cui interseerint , provinciali synodo Prosessi nem fidei edere jubebantur. Hodie post et
oionem eoram Nuncio Apostolico vel quodam Episcopo editur , de Romam mittitur scripto exarata una cum instrumento de iacta inquitatione super qualitatibus electi. Concit. Trident. Sess . et s. e. i. de Reso . 3. Provisi de beneficiis qui sciimque curam animarum habentibus, dc quidem a die adquisi. tae possessionis ad minus intra duos metues c ram Episc , vel eo impedito , coram Vie
rio generali. Sess. 24. c. I a. de reform
. Provisi de canonicatu vel dignitate in Miae a cathedrali non solum coram Episcopo mel ejus ossiciali, sed etiam in capitulo. Sta citis. Praelati ordinum regularium , etiam militarium ex constitutione mi Iv. Diiunctum n bis. 3364. Qi iam quidem constitutionem non in omnibus religionibus usu receptam esse testaritur
plures apud Reissentael. I. C. V. L. I. T. I. n. 61.
6. Promovendi in Λcademiis ad gradus lit rarios , vel ad licentiλm docendi , imo omnes futuri Rectores Scholarum , Doctores & M gistri cuiuscumque disciplinae juxta Sess . as. α ι. de Resorm dc Constit. Pii IU. Indum ctum nobis. Pii U. In fac rosancta. r. Ipso Pontifex coram suis Electoribus, anis tequam electio publicetur , id quod in veteri Ecclesia constanter observatum Ac a Concilio Constantiensi confirmatum est . Cons. Concilii Constanti sessi XXXIX. apud Harduin. Tom. VIII. GL 339. Nec non antiquiores fidei sessiones a Pontificibus editas , quas indiruta oellabant, in libro diurno Romanorum Poniati eum cap. II. Titi p. qui a Ioan. Garnerio editus Ac illustratus , nec non a C. de Meg
ger a. 1762. apud nos recussis est.
ιν Scilicet juxta symbolum , quod ad talem Coneilii Tridentini habetur . ra..n. αλ& etiam in lib. UIL Decreti cap. 4. de sum.
Etsi obligatio Prosessonis fidei lin emitte
dae sit personalis , quatenus ex ea habilitas
promoti s iamr , non obstant tamen eam-nes , quo minus eam Promovendus per procuratorem speciali ad id mandato instructum d ponat; vid. Dies. C. I. dc a. D speciatim respectri eorum, qui sunt pro visi de dignitate vel eanonicarii in Ecclesiis C thedralibus; aut de beneficio curato, detruibus
ait Onesi. Triae ut, a dis ariptae posses nis ad minus intra duos manses publieam , dei professionem facers negligam, stuctus non facian uas , nec tuis Iutfretatur is se ,
haec sequuntur Corollaria , i. ejusiniat ultro debere ad iaciendam fidei professionem sese os- ferre . quia tempus ipsium a jure definirum interpellat. 1. Quaendoquidem Concilium non vult, ut Miant fructus suos , nisi sub conditione editae intra duos menses professionis Mdei , hae conditione non impleta absque omai ulteriore judicis declaratione omne jus cessam ad fructus pin bimestre percipiendos, quod secus esset, si tantum per modum poenae privatio fructuum esset statuta. 3. Cesare tum et
155쪽
Iam jus omne ad distributiones quotidianas , improprie tales . non ramen jus ad proprio tales . 316. n. g. cum Tridentinum non Mix , sed beneficiorum fructus ademerit . Benedictus XIV. Instit. Eec. instit. 6α Bar. si Iur. Eecles L. I. cap. 21. q. 74. ὶ ε. Vel ideo quod Conciliam tantummodo ad provbos de dignitato vel canonicatu in Ecta is ea-tiadratibus aut da beneficio curato suam dia
Benedict. XIV. Instit. Iur. E ct s. cap. 7 . . r. nec ad coad tutoras dignitatum dc e non iratuum etiam cathedralium , qui nimirum de ipsa dignitate aut canonicatu nondum Pr
visi sunt, extendi posse, nisi aliud introductiim consuerudine . Cons. CL de Mener dc Cl. Schrode L. I. Decreti Tit. I.
Da Rebus Ecclesiasticis in genera.
g. 396. Ipsius divini cultus , & Religionis ae ejus Ministrorum eausa Melesiasti- eis Mus sa) bonisque ,3 opus es Ie 34M supra g. III. I 13. percepimus. Ex ipsa
etiam ratione, qua res Eccletiae sensim sine sensu per fidelium, eosque inter quam maxime Principum liberalitatem collectae cumulatamve sunt 3. II p. ultro conclu
dere licet, primum bona nishilia se & subinde ciemum immobilia A Eeelesiis
advenisse. Distincta quoque a nobis jam sunt bona personarum Ecclinasticarum .imilia a Herieiadaia, simulque inter eadem a clarisaliris in spetae, beneficialia Izr. n. a. . Nihil itaque quam canones , qui de ejusmodi rebus & bonis adquirendis , administrandis, alienandisque generatim disponentes hue pertineat, hoc loco aec
sa In sensu generali id omne Eeelesiast Immaudit, quod ad Meletam pertinet, & hineiacile intelligitur , quid res Ecclesiastica in e dem sensit se, re qua ratione ea vel Disitu ris sim proxime respieiens salutem ani ; vel temporalis seu ad Lelesiae usus solum δα ta esset queat. In sensu tamen, quem Me loco adhibemus, res Eceu stiea sunt, in quas re tae Ecclesiae vel corpori Ecelesiastico, vel uni etiam personae Ecclesias ae qua tali jus coinpetit.
Etsi tam res saerae, quam reliquae temporales Ecelsastieae hoe ipso , quod tem ra les fiunt, propriae spirituales cici non rnim , in Iure Deercialium saepius tamen spirituales vocamur , cap. I. de Major. de Obed. Cons. Gerson in Leo. a. ad x Marcum, & in libro de vita spirituali animae cap. 3. Francisc. de Roye Instit. Iur. Cm L. II. Titi L ' Rectius quidem ejusmodi res appellantur spirituatibus annexa, tantummodo illud annexum de iisdem ita intelligatur, uti id de juribus mixtis intelligebamus t g. xi 6. -- Res Ratisisse in jure canonico sunt omnes illae, quae interviunt eausa pia seu fini& modo cuidam prestituto cultum divinum promovenssi indigentiamque proximi sublevandi. b Ipsae res certae Ecclesiae, universim sum p , θου Mel in ejusque patrimonium con stituunt. Cons. Georg. Ludov. Boeiseri Primtiy. Iur. can. III. S. IV. Titi I. se; Videlicet sub persecutionibus quam .ma xime praellabat habere res , quae iacile trans seni de distribui possent. Haee potissimum et iam causa erat, cur primi fideles sua praerivenderent , de pro sumtibus in divinum cultum , ministros Ecclesiae , Ac pauperes impendendis obtulerint. Fuere tamen quaecumque oblationes voluntariae ; atque vel per hebd madas vel per menses vel aliter iactae . vid. I. ad Cor. XUI. s. II. ad Cor. IX. r. Tertul. ΑPol. c. 39. Et Porro novimus Decimas serius suisse consiletudine ae lege stabilitas .rt6. d Naeuit, ait Petrus Damianiis , ipsa praedia tradi Melera, ut non tra toris, Ied perpetuo ex eorum fructibus subveniri posset
pauperibus . L. I. Ep. 23. IU. EP. 24. Et sane iam ante Constantinum Ecclesa adquisivit immobilia. Conf. Euseb. X. c. s. Lactantius demonidi persecuti n. v. l. x s. is de donati Nec obstat l. a. eod. de sacr. Eccles quae non d nationes inter vivos , sed silum ultim s res
xit voluntates, per quas nempe ante hae ea
tibus christianorum tanquam incertis Ac illicitis corporibus haereditates, & Iegata relinqui non
poteram. vid. MEOmenus L .Hist. Eccles. c. 7.
dc Simondiis ad Epist. 39. Aviti Episc. Uie nensis, qui adnotant Eecinam huic crinstituti ni omnia sere sita bona debere , eum mor remtes Do set liberariores quam viventes . M. Γ Roye l. α ubi recte additur obse vatio: Constantinum per hoc, quod concesserat facultatem libere in lavorem Ecclesae testandi, ni me hanc libertatem ita intellexisse , ueejusmodi testamenta .valeant , etsi nec ceterum.
jum leges civiles essent consta.
156쪽
DE REBUS ECCLESIASTICIS IN GENERE. 1 si
Quas dein se in fidelium sepe prosusa li- eorumque justitia 1am supra I. in . dixisberalitas legra mortietationis exigebat , de iis mus.
-Canones hue pertinentes decrevi considerandos. Atque hine non minus ad ius conmortale distem canones plurimos, qui de rebus Ecclesiae non tam quoad sorum conscientiae , quatenus ea in adquirendis, administrandis, alienandisque reistas Ecclesiae purissima esse debet, quam quoad forum externum, normasque potius
a ei vili Imperio suam firmitatem & effectum habentes agunt a .
a Metur itaque ibi de illis, quae si I
ria sunt in contra albus Ecclesiasticis , scilicet in mutuo, commodato, depfio , Precariis , emtione vanditione , sications . conductionε , Dudis, Empistbeusi, Permutatione. Pionoriabus , fideJussoribus Piisque cautionibus ; poris eo in solutioniblis, donationibus, praescrinio-μibus bonorum Ecclesiasticorum & denique in legatis , dc Decessionibus ab in-
te lato dce. de quibus omnibus iterum iterumque ista bene tibi imprime axiomao. I. Omnia illa , quae quoad mere civiles &temporales causis , atque pro soro 'ntentiose externo in Canonibus aliter ac in civili iure
statuta reperiuntur , etsi canones ejusmodi recepti sint, non tamen vigore ipsorum can
num, sed vi a Principibus tributa, ad quos silos civilis potestas pertinet , obligare; atque hinc x. Nullam legem mere civilem per Canonesa -testate Ecclesiastica correctam. este dici poste . Novi quidvin minus rectum illorum i quendi modum, qui civilem legem , quae in praescriptione tantummodo bonam fidem inutio requirit, ceu eorrectam Canonico jure , quod usque ad completum praescriptionis tempus bonae fidei desiderat continuatioaem , Pr exemplo adserunt, atque hac in materia corre ctionem scilicet propter malae fidei supervenientis peccatum ab Ecclesia dc potuisse & d huisse fieri defendiint. Sed quam malam corrigendi methodum illi assingant Ecclesiae, & qu modo totum nunquam rite a se intellectum praescriptionis syllma subvertant , fuisse est comprehendere. Quid enim anne haec malae fidei eorrectio est , ut nullo quidem moment ante derem aut viginti annos , sed postea tamen in mala fide esse, indeque commodum percipere liceat Post completum enim praescriptionis tempus neque recundum Canones mala fides nocet: tum in eo, ut, eis quis nissitum Dominium doceat, eidem tamen praescriptam rem reddere non tenear, vis praescripti
nis consistat. Aut num mala fides hae sola de causa , quod certum post tempus adst , extra peccati collocatur sphaeram, num selo tempore aequalem eum bona fide virtutem sortitur Nulla profecto, taceo ejusmodi, correctione cia vilis illa praescriptionis lex indiget, quae unice eminenti Principis dominici nititur. Salutis nimirum publicae causa , ut tam litibus ponaturm , quam incurii puniantur , Principi de civitiin storum bonis ita disponendi tacultas est.
Atque liuid eminens Principis dominium; non vero aliqua per certiun duntaxat tempus bonae fidei praesentia cives pro soro interno non munus ac externo de suis possessionibus securos , 'rumque restitutione immunes reddit. Corruit itaque simul omnis. quod ita peccatum foveatur, objectatio. Enimvero quis propterea foveri erimina hactenus somniauit , quod de qui
busdam post quinquennium , de plurimis post
viginti annorum spatium contra delinquentes criminaliter amplius agi non potest. Quis furti peccatum a Domino , qui ipsim rem furto ablatam in furem transfert donando , elimqu. restitutione liberat , adprobatum esse asseret . Collige jam inde resi onsum pro translatione b nomm a Domino eminente i a malae fidei possessores , quin eorumdem antecedens mala fides foveatur , atque probetur , ob salutem totius
Reipublicae facta.' Qui pridem demonstravi tam causas beneficiales, quatenui consistunt in iure certos petuosque remporales reditus ossicis sacro publica authoritate annexos percipiendi s 9. 116. quam caussas decimates t16.ὶ non ad sorum Ecclcsiae proprium, sed tantummodo a civili potestate delegatum pertinere, proiecto nec hoc utrumquae argumentum huic Tomo inseruisesem , si non line Diritualibus adeo annexa
in aut leto etiam doarinae nexu relinquere mihi sim, causariun continentia staderetia
g. 398. Quod ad ius Bona adquirendi adtinet, id Eeelesiae aut euivis EceIesiastico 'ori g. II R) adjidieari debet sa) nisi quoad line speetali DI 28. est circum
scriptum b . Et quidem universe Ecclesia circa aaquisitionem Bonorum, ubi ei non FnDiare ius expresse datum est, lare emis, ni utitur. ι Ad quod observandum tanto magis tenetur , quanto certius est Ecclesiam & quodvis corpus Ecclesia
sticum, sic quamcumque Ecclesiast in petitam prae aliis aditinere debrae ab omni V a. modo
157쪽
modo adquirendi, qui aut constituto iuri adversaretur 3. IG. aut quavis ratione in praejudicium tertii vergeret I98. α a. aut saltem plura habendi desiderium ae lucti eupidinem manilestaret l. 18o. 28q. n. e. d).
a Bona Eeclesiastica ratione adquisitionis vel sint dotalia , vel noviter adquistia ; illa
per fundationem, haec alis titulo Ecclesiae o venisse intelliguntur, e. t. de reb. Eccles alienand. Cons Muratorius in Ton . U. Antiquit. Italiae med. aev. Diff. 6 . de modis, quibus Ecclesiae Episeopi, Canonici , monasteria terrenis opibus S commodis auctae mi. Αr Idus de Brixia ejusque sectatores, qui asseruere, nec Clericos proprietatem, nec Episcopos r lia , nec Monachos possessiones habentes silvari posse, repressi sunt a M. L LII. bὶ Cons. Claris ta B. a Kreit ater O servationes ad cod. Maximilianum Tom. II. n.
ni Magni in T. I. Itiri pr. Rom. Atticae p. 38 I. videlicet jura Ecclesiae circa adquisitionem in republica definire nullatenus est pars potestatis proprie Ecclesiastica' ; neque etiam per Canones eo extensa fuit , praeterquam in adinquisitione per ultimam voluntatem ; id quod repeti debet a cura & executione piarum disi postionum, quas Iustinianus Episcopis dema davit , l. 46. u. 6. 13. 49. c. de Episc. & Cl
ric. Nov. I 3x. e. II. & inde etiam profluxere ea, quae in jure consistoriali audiemus circa te stamenta & legata ad pias causas earumque executionem tanquam partem iurisdictionis Ecclesiasticae per Decretales constituta esse.
Eecies P. II. cap. X. β. a. nec non in inst.
3pp. Ratione finis ad quem bona Aelesiastica destinata sunt, ea dividi queunt
in eam is vel in partiexlaria. Illa enim indefinite in Uis EceIesia, hara: in usu Messa certos ct determinatos impendenda extant . atque igitur etiam haee illave
tis administrari debent, ut praestitutus finis observetur S. I98. a .
a In prioribus Ecelesiae seculis distributi
ni rerum temporalium praesidebant ipsi Epist Ii, qui ex communi massa oblationum dc posiest onum euivis ministro religionis portionem eo ruam suo arbitrio porrexere . Devolutum subinde id munus in in oeconomos, diaconos,
di archidiaconos : ipse tamen Episcopo constituente hujusmodi oeconomos iis normam administrationis praescribente, nec non ab iisdem
exigente rationes. Uid. Concit. Gangrens can. 2. dc 4. Antioch. Can. 24. Chalced. Can. 26. Constit. Apost. l. s. cap. 3.. Thomassili. P. III.
L. II. cap. I. s u. Et quidem ea in dispe sandis rebus Ecclesiasticis normam observaba-riir , ut eum Claricis pauperes ad partes Iet
timu vocarentur ἔ vid. can. Apost. εα consti tuti Apost. L. VIII. cap. 3o. 3r. S. Cypria
Lib. III. Ep. 14. Iustinus M. Apolag. II. Th massin. l. c. cap. 32. Venim uti post Cl. FlevryCl. de Riegger P. III. q. 97. Mi, invalescente avaritia, cupiditate, & pauperum incuria nillil amplius disipensatorum arbitrio relictum fuit ,
sed see. V. autioribus Simplicio & Gelasio S. S. P. P. stabilita redisuum divisio in suatuor partes , ut v licet posthac bona Ecclesiastica in Episcopum, in Gerum, in sarta tecta E Hesiae , , in pauperes aequalibus JUrtionibus distribuerentur; resicta ideo soli Episcopo qua ea, quod peregrinos is captivos inobiliores
excipere deberet. Caus XII. q. II. Can. 1et. sequ. Gelas Epist. X. ceteroquin autem nulla per Me facta derogatione eorum Canonum, rivorum Clerici , quae avitie ex assignaua in ditibus sibi minent re dua , in pauperes er gare tenentur Laar. a. ὶ Cons Thomassin. P. III. L. III. c. a6. u. dc Launorus de eum Ecclesiae, pro miseris de pauper. G. de Riα- r l. e. β. 9 . Atque haee bo orum Ecclesi iii eorum divisio, seculo VI. & duobus consequentibus sere ubique rempta , diu firma itetit authoritate Episcoporum eidem invigilantium, scilicet usque ad seculum IX. Hoc ipse
autem seculo iterum mutata facies . Ante
enim Episcopi praedia Ecclesiae jure ususfructus clericis , aut etiam laicis quibusdam ea lege
concessere , ut semper horum bonorum dominam agnoscerent Ecclesiam , ad quam ea non tantum mortuo possest bre cum omnibus accessionibus & . statu meliore reverterentur , sed
etiam illo vivo ex gravibus caiisis revocari posisent, atque adeo non nisi precario tenerentur, veluti inde , ct ex eo , quia vitae necessaria praestabant: nomina precatoriarum, precari rum dc praesariarum consecuti sunt, vid. caus XVI. q. I. Can. 61. Concit. Agathens Cau. 7.
a. 36. 4 . I9. Aures. I. Can. 23. Aurel. III.
n. 17. Caus X. Q. II. Can. I. seqv. CaucXII. Q. II. Can. 3 a. &. 33. Caus XVI. q. III. can. ar. & Cons Thomast. P. II l. L. II. cap. I seqv. seculo autem Ix praedia ejusm non adtenta Episcoporum aut itate in Cleriacos, Xenodochia dc templa transferri caepere dc tandem cum Clericis, qui iis demortuorum
locum venere, molestum videretur novis precitas Episcopos suos adire , 1 isdemque neglectis
jus intra suos limites strictus peccipietisi more
158쪽
DE REBUS ECCLESIASTICIS IN GENERE.
Anteresserim eontinuarent , sensun sine sensu mil. Uan-Εspen P. II. S. IIl. T. a. Trithem. ustilitum Me axioma juris r parochi babent Chron. Hirsavg. ad an. 9 7. Ivo Carnot. Ε'iundatam intentio m ad percipiendos pro- 6o. CL de Rieuer l. c. q. ror. & seqv. uiarintus intra mes suarum parochiarum pro- recte advertitur, sciit seuda armorum sileeeia urenisates, de ita, quod nul r personale fuit, se , quamdiu haeres vasalli mortui adest, per- in Ius tituli abiit maxime id promoventibus petua facta sunt , eodem modo MMisia Misopitulis eanonicorum , qui abiecta regularis eleiastica ossicio sacro annexa, &quibusvis iavitae communitate Uros communes inter se eo successoribus adpidicata esse , neque lampartiri , eosque in titulum beneficii sibi vindis furere poste Episcopum , ut qui muneris ii care ausi sunt. Cons Thomassin. l. c. cap. ry. commoda suscepit, ne commodarius percipiat.
g. - Geritur autem administratio bonorum Ecclesiasticorum , vel x. ex leges . , vel x jure beneficii 3.399. n. a. a , vel vi specialis fumionis ε) quae iure tutelae & curae censetur e atque universe bonorum Ecclesiastieorum administratio jus quidem involvit pro Ecclesiae utilitate ac secundum demandati ossicii limites contractus tales ineundi, qui conservationem, legitimum usum, & perceptionem redituum Ecclesiasticorum concernunt, d) minime tamen agendi quiddam, quo bonis Ecclesiasticis vel periculum , taceo deminutio aut pro sus alienatio, extra ea sum necessitatis ae sine solemnitatibus ad alienationem ejusmodi bonorum requisitis induceretur se .
a Cap. 17. de praela in UL cap. 22. de 4. de fide, c. r. de depos cap. 4. Ne Praelati
Elech. c. a. de donat. vices suas sib an. cens Conc. cap. a. de do- εὶ Clem. a. de dom. relig. ubi cavetur, ut nai. e. un. Extrin. com de rela Eccles non administratores bonorum ΕHec instar tutorum alim. cap. 3. de restiti in integri
di curatorum juramentum praestent, de bonis te viae interim et x. de donationibus, ubi inventaria conficiant , dc singulis annis de ad- dicitur, ouod Episeoptis is, quilibat Praelatus ministratione sua rationes reddant. Ecclesiastiearum rerum fit procurator id nou
se Cap. 3. de restit. in int. cons. Iust. He- Dominu r. c. a. E. de permut. α I. de Pignorining. Mehmeri Ius Paroch. S.IU. cap. 3. Georg. L. 14. q. s. C. de S. S. Eccles. Nov. 7. pr. dc d. Mehmeri Princi p. jur. Can. L. III. Da roo. c. s. s. Caus. X. q. II. C. 4. Cap. 1. de U. Titi VIII. q. 62ν. . reta Eccles alien. C. un. Extrari Com. e . cap.
s d Nov. 1eto. c. 6. q. 3. Authen. hoc Ius v. de sevd. cap. ult. de locato. Quae omnia in porrectum in s c. de SS. Eccles cap. r. & jure consistoriali dilucidabuntur.
g. or. Enimvero ad omnia ab Ecclesiis eorumque bonis avertenda detrimenta ἰalienationi, quae antehae Epistoporum arbitrio relinquebatur , a propter abusus
in ea commiuos b jam sec. IV. Concilia atque Pontifices se interim pro eo stientiae foro ror. posuere limites , usque dum Principis , Christiani facti, normam & effectus alienationum pro soro civili stabilivere Ia n. a. ca) adeo, ut hodie non tantum alienatio se) sed etiam re udiatio juris iis lati in rebus Beelesiasticis se in fieri nequeat, si non L causa pietatis , necessitatis, vel utilitatis subversetur. ἔj II. solennitates adhibeantur , quae speciatim per leges & canones
ad alienationem rerum Eeclesiasticarum requiruntur, & in tractatu Qienni ae diligenti causae cunitione ιγ nec non in requisito obtentoque consensia eorum, ad
quos insuectio & cura hujusmodi bonorum pertinet, λ) consistunt. Quorum itaque neglectus alienationem pro utroque soro reddit nisum so salvaque manent
jura Ecclesiae adversus illam te se tuendi m .
bj Experientia dotuit i ait Van-Εspen P. Incertae originis est , quem Gratianus ex II. S. III. Tit. XII. cap. IV. q. x. nonnullor Epistola Leonis P. in causa XII. Q. Episcopos non satis serieitos pro Deeemribus 31. non integrum tamen resert. vid. in eadem
159쪽
Illud minim , quod ad illam legem, qirae
circa annum 4ta. sub Odoacre Rege pro restringenda rerum Ecelasiasticarum alienatione prodiit , cum in synodo Romana sub Symm
cho anno Ioa. recitaretur, a Maximis Episc
po Bledeno quaesitum sit: llauit laico bomisi egem dare dc responsum: non licuit; repudiataeque justissimae Odoacris legi ideo nova
fer , qui L e. 6. 3or. ad quaestionem Episrupi Bledenae Eecleta merito exesamat : egregium dubium t excusat quidem Cl. Schoit. L. 3. meret. Tit. XIII. g. 3or. synodum , quod non
tam adversus legem, quam adversus censuram regia Ruthoritate additam , quantum ea civilis
statis limites egrediebatur, dubium moverit, dc aut ritate sua suerit usa. e Per alienationem omnes illi actus sis
ultimae voluntatis seu inter vivos intelliguntur, Per quos Ecclesiae aliave Aea Ha ἐν venera. bitia authoritate uisopi eonstituta circa resstra temporales gravamen patiuntur, & dominium sive directum sive utile, vel aliud jus in
re vel ad rem ab Eeclesia in alium transfertur. Nov. VII. princ. cap. I. 1. l. 24. d. Cum
auth. boc Jus porrectum dc. I. x s. de S. S .Ec Hess. alienanae Extrari ambitiὐe eod. inter m. Quo non obstante tamen , si modo Ee-Hesa rite contraxit debitum, minime in leges alienationem prohibentes offenditur , si hypotheca generalis adjiciatur . Enimvero Eceleta alioqui ad debitum, quod rite contractum est, exsolvendum obstringitur Can. a. mus X. q. U. authent. .eterea cod. de S. S. Eccles adeoque viue suo praejudicio per hyrethecam generalem tantum de certo hujus obligationis implemento creditorem securum reddit, quin se o noxiam faciat alienationi cujusdam rei determinatae, qua sibi damnum conciliaret. Et hine etiam in cap. s. de reb. Eccles . alim. vel non ,
sola hypothm spretatis inter species prohibitae
alienationis refertur; praetereaque in Nov. VII.
cap. 6. q. r. clare dicitur: licebit Prae filii Ecclesiarum us ue ad teneralem hypothecam fare, nullum tamen speciale pignus credit
In cap. 4. da reb. Eceles alien. haec verba alienationis verbum eontixet quo 's cm-ditionem , excitavere varias opiniones . Inter
eas verior adparet sententia Antonii Augustini, qui vocem illam conditionem restetendam
crisit, cum & in authographis 3c in Nov. VII.
unde textus desiimtus est, atque apud Ivonem Carnotensem P. IU. cap. ag s. refertur , nullamcntio sonditionis fiat. Absque dubio haec vox mero errore per librarioseommissis inserta fisit
collectioni Burdisti mo aliensis, ubi scilicet
L IIL cap. 164. textus cum hac vom eondiationem sed omissa altera venditionem letitur.& hine colligi potest pro venditionam mendose eonditionem scriptum suisse . Sat male quod hune errorem dein retimi erit Bernardus minpiensis in Collect. Decret. I. dc multo Iritis, quod Raymundus, qui Bernardum exscrii t ,
eandem vocem conditionem reliquerit, dum v cem alteram venditionem in textum restituit .
D Aecipitur enim hic alienatio in sensulato , quo igitur venit omnis imminutio aut dimissio juris , quod Eeciesiae v. g. in adeunda haereditate aut acceptanda re I ta iam quaesitum est, I. 23. T de adquiri vel omiti. haeres. Neque obstat l. r. dc I. 6. . i. ff. quae in staud.
M. ubi nomine alienationil sola diminutio patrimonii intelligitur; neque l. x s. aede U. Subi dicitur: qui occasione adquirendi non utiatur , non intelligitur alienare. Haec enim omnia pertinent ad alienationem acc tam insensu stricto , qui sensus minime ubivis , dc veluti non in repudiationa legati pupillo relicti , . L s. 9. t. ff. de rekeor. qui sub Tuti ita nec in roudiatione juris Eeelesiae jam quaesiti
iuxta cit. l. 23. ff. de adquiri vel omitti haeres. valere potest; quamvis ceterum major sit rectoris Ecclesiae aut ritas, quam tutoris , nec Ecclesia omnibus pupillorum dc minorennium privilegiis gaudeat. Conc P. Melan. L. 3. D cretal. ad Tit. XIII. n. 7. Schare Md. Titi f. 3. num. 3r. Schmier Iurisprud. practic consiliaris , cons. 33. n. 33. Et sufficit apud omnes certum
esse , quod Ecclesia vel agere possit adversus ipsum Praelatum, qui jus delatum repudiavit, vel petere restitutionem in integrum, Caus XII.
9. IU. Can. 2. l. 7. g. 6. ff. de minor. cap. I. de
in intur. restit. Cons. Clari de Rieuer I .cit. f. 3o6. dc Cl. Schrodi I. c. f. 3IM t Patet tamen hie sermonem esse de rebus E esae immobilibus masni momenti aut mobilibus pretiosis , qtiae adservari possunt ;non vero de rebus seu immobilibus sive mobilibus , quae: non pretiosae sunt, sed exigui πι- Ioris , aut inutiles vel prorsus noxiae , vel salintem servando non servabiles , quarum scilicet alienatio evidenter prodest Ecclesiae, vid. in XII. Q II. camao. 33. Attamen I. observandum est; idem Me loco pretiosum, loco alio minus pretiosum esse possie. II. Cavendum , ne quid ad eludendas leges nimia facilitate aestimetur.
Cons. mies ner ad L. III. Decret. Tit. XIII. tici II. dc III. B kn. eod. n. 26. Incorporalia jure immobilium censentur.
g. 3 6. Inanem intuisu asienationis arbitror c sputationem , an pecunia , ad rem immobilem
comparandam destinata, jure rei immobilis, Ac proinde latibus alienationum subjecta aestimari debeat. Enimvero si non exigua pecuniin sumin
160쪽
DE REBUS ECCLESIASTICIS IN GENERE.
nis sit, mea quidem opinione reserenda erit inter res Eceletiae pretioias , quae imm biles sive mobiles sint, libere alienari nequeunt; si autem exigua sit, quid peritiae legum in
alienationibus observandarum accrescet eam vi
dicando inter immobilia, quae si exigui valoris
sunt, libere queunt alienari, sed si tamen ce eantes de hoc intueri lubet, ex parte illorum, qui ejusmodi pecuniam immobilitas accensent,
adversa P. Melan. digladiantur.
b Hinc in legibus & eanonibus alienatio nem restringentibus additur, nisi forte aliquid
Qu. II. can. 32. excepta causa eaptivitatis ,
quoniam non absuraum es animas hominum quibuscunMue vos vel instramentis praesem i. L. χI. cod. de M. Eees. Uid. in eis cec Quaest. Can. I x s. o. nec non in Caus. X. qu. IL can. h. cap. a. de reti Eccles alien. in s. Clement. I. eod. porro f. . Institui. de rer. div. Novel. Isto. cap. io. ubi a prohibita alienatione rerum sacrarum excipitur causa captivorum re mendorum , alendorum pauperum de aeris
alieni Ecclesiariam selvendi. Reflecte etiam mentem ad ea , quae diximus stipra sq. aret.
sce plura necesse est opponere iis, qui, ut ait Cl. de Rieiser, eum audiunt res Eeel ULeas ηοηλτε in bonum Melesiae esse alunan das, mitipitem Mele a fimi ationem confundentes ex elerisorum se temturum Plemdore, abundantia, is divitiis suius metiuntur , l. e. β. 3o . vide Epistolam , quam idem author prae,eat lacri dignissimam S. Hieronym. ad Nepol. apud Grati Caus XII. Q. II. e. TI. ii Caus. XII. QIL Grusa. Cap. I. de Re Eecles alien. in 6. Clema. . unde patet distinguendum esse I. an Ecclesia sit exemta, an
non exemta, II. circa non exemtam porro in
dagandum , an non habeat capitulum aut eo ventum, ves habeat. III. circa eam , quae habet capitulum vel eonventum , an agatur de
bonis capituli , an vero de bonis mensae Episcopalis vel Ecclesiae Cathedralis aut collegi tae. Etenim
Pnsensus Ponti fieis spretatis de expressus rein quiritur salvis juribus Principum M Ecelesia non exemta, qua capitulum non habet, veluti parochialis; suseit si tractatus & examen fit per causa alienationis ab Episcopo fiat s salvis denuo Iuribus summorum Principum ocritronorum, de quibus mox dicemus Si Delefia uon exemta, qua eapitulum babat, Et agatur de alienandis bonis eapituli, Tunc requiritur consensus & tractatus inpia tuli pro eo, quod interes. Si vero agatur de bonis mensae Disco paris vatrebus Ecelsae eatisdratis aut couuia .
Tunc requiritust consensus dc Tractatus capituli de solennitate. In Eeelesiis regularibus, quae subsent mutam sit periori totius ordinis , etiam hujus a thoritas secundum cujuslibet ordinis statuta i tervenire debet. Gem. a. cit. CL de Rieggeri. C. f. 3P9.. Dependet ab arbitrio dc judicio Impera tis civilis, num, extrisinnti ambitiose inter Communes de Reb. Ecelec alienanes ec jur mento Episcoporum s . 313. n. e. quatenus Mee dc illa alienationem rerum Eeelesia carum inconsulto Romano Pontifice fieri prohibet, vigorem permittere velit, dc rei sit , quo Pe misso etiam potius ceu lex civilis tantum per Canonem dc Iuramentum firmata obligabit 6.114. 397. Cons Zypaeus in jur. nov. Titi de Reb. Eceles alien. num. 2. Enget cod. Titi Num. 13. Um-Espen P. IL Tit. XXXV. cap.
- - stes asserunt oblationem , quam Aiabitisi, iacit seienta ἐν non contradicenta con
ventu, tanqum consensi tacito Probatam valere, ineassiim provocant ad cap. a. de his , quae fiunt a prae cum ibi de praesentatione
ad beneficium, non autem de alienatione agatur, Cons. Conraim in comment. ad cit. Cap.
'Pomodo tractatus hujusmodi capitulariter inistui debeat , re quando dici posse
1I8. a14. 397. dc seq. Cons. Balux. in noti ad capit. pr. 12o . verbo ubicumquε communita.
res . Fleury Institi Iur. Can. P. II. c. I 2. van Espen P. II. Tit. XXXV. e. . f. 23. qui etiam Patroni consensum requirendum esse demo
strat ibid. Titi XXXVII. s. 34. I, Cap. 6. & xx. de reb. Eccles alien. cap.
inter eom. ubi erisinodi alienationes , non Ualore, non tenere, nullius omnino νοboris is
momenti esse ii 3 adeo viribus tarere dicu rur, ut me ius aliquid reeipiendi tribuant, nee praescribendi etiam causam pariant. Et uidem parum refert, seu alienatione in late me in aliam Ecclesiam iacta sit cap. I. de redi Eccles alion. Non obstat cap. a. eod. in M