장음표시 사용
301쪽
tionis & filiationis , quae gratiae juxta concessonem Catholicorum non sunt comunes omnibus hominibus : ut convictus sis de mente Augustini, legas integrum contexram Ioel citati , qui se habetur. Selmus gratiam non omnibus dari , & quibus datur, non secum ,,dlim merita dari. Quod maxime apparet in parvulis , qui sine,, dubio gratiam , quam in baptisno recipiunt , non meruerunt.
o Communis est omnibus natura non gratia .... uuae natura si pu
is tetur gratia , inde putetur , quia & ipsa gratis concessa est : sedis gratia justificationis & adoptionis , qua sumus populus ejus de M oves pascuae ejus ; dico non esse omnibus communem , quia se is licet non omnes justificantur & adoptantur reipsa, & hanc esse proprie gratiam. Ad loeum III. SM, M. Pum sibi Ma -- -- imputu dia judicii cyc.Respondetur ferme id ipsum, quod ad duo praee cedentia loca , nimirum I S. Doctorem hic non agere de gratia, actuali sed habituali , qua possidemus Deum , qui Deus se exaI- tat super nos , ut habitet in animabus nostris , juxta illud , quod promisit per dilectum suum discipuIum 3 It wa diligit me. M eum . mimus , ct mansionem apud eum faciemus. Hoe apparet ex ipso textu , quem nobis objiciunt , ubi S. Augustinus dicens , silem justitiae non oriri super impios , statim .causam allegat , cur super eos non oriatur , nimirum qu flant impii r hoc est , quia nolunt renuntiare suae impietati , ut amplectan tur sanctitatem , sine qua sit justitiae nunquam ascendet eorum
Revera eertum est', adorabilem hune solem non oriri super nos , nisi ut habitet in nobis per gratiam suam sanctificantem. Certum est insuper hane gratiam non donari peccatoribus eam contemnentibus , sed festim illis , qui incipientes se ad Deum. UNIvertere per actus fidei , spei & paenitentiae se disponunt ad gratiam illam recipiendam. Unde manifeste deducitur , Augustinum non nisi de hae gratia loqui , minimὲ veth de actuali si sionis a quae generaliter offertur omnibus hominibus.
302쪽
Ad Ioeum IV. ,, Nihil huic sensui ι. Nassi tam eoninis ,, rium est , quam de suis meritis sic quemquam gloriari , tanquam ,, ipse sibi ea secerit , non gratia Dei , quae discernit bonos I,,lis , non quae communis est bonis & malis. D S. Doctorem his verbis nolle rejicere gratiam fassicientem omnibus communem, sed naturam omnibus communem non facere ea merita, de quibus
possis gloriari , quam ips et fatetur , ut jam notavi , posse dici gratiam Dei juxta illud e qua vivara β metar PM- , -ουε patum b. quia is ipsa gratis c cessa est e dc quam haeretici , quos impugnabat,
veram esse gratiam Christianam praetendebant. Ueritas hujus ex plicationis clare monstratur ex subsequentibus ad hanc objectionem, sic enim subjungit noster S. Doctor e ,, Non quae communis est ,, bonis , & malis. Sit ergo gratia naturae attributa , qua semus,, animantia rationabilia , discernimurque 1 pecoribus e sit etiam, , gratia naturae attributa , qua in ipsis hominibus 1 deformibus,, pulchri , vel ingeniosi discemuntur a tardis , ac si quid hujus. , , modi est , sed non se ille , quem coercebat Apostolus , adversus is pecus inflabat , nec adversus hominem alterum de aliquo mune re naturali , quod inesse posset dc pessimo, sed aliquod bonum . ,, quod pertinet ad vitam bonam , sibi non Deo tribuens infla ,, batur 3 quando audire meruit: te discernit , pud aur- habet. nais accepisti is p igitur constat:Apostolum hic non loqui de gratia actuali , & iupernaturali , sed de iraturali , omnibus comia muni , quam Vult incapacem , ut distinguat bonos ii malis , pr ut clarius adhuc in sequentibus patet ὁ Ut enim , imρωι , sit, , naturae , fidem posse habere , non tamen habere I non enim omis,,nium est fides , cum fidem posse habere sit omnium e non a ,, tem dicit Apostolus e quid autem potes habere , quod non a ,, eepisti ; sed ait , quid habes, quod non accepisti proinde posi,, se habere fidem , sicut posse habere charitatem , naturae est ho- , , minum 3 habere autem fidem , quemadmodum habere charitatem, , , gratia est fidelium. Illa iraque narura , in qua nobis data est pos
A sibilitas habendi fidem , non discernit hominem ab homine, Dissiligod by Cooste
303쪽
o ipsi velli fides ab infideli fideIem. se Humque Augustinus .
hae sua expositione naturam , liberum arbitrium, quo pos-Κmus habere fidem , negat esse quid distinctivum hominis ab homine , non verb gratiam sufficientem ex toto supernaturalem , Scquae quatenus sifficiens est, communiter omnibus tribuitur, est tamen etiam gratia particesaris & specialis consentientibus & c operantibus, per quam distinguuntur 1 non eonsentientibus , dc
Ad quintum & sexmm Ioeum , in illam D--ἔ ἀ- mn adiuvet &e. Item Praniam ut crederem . um erat eis datum M. S. Augustinum his non sib tendere , nisi gratiam emeacem non omnibus dari , nec datam esse. Clim enim in ipsius doctilina s Ia gratia emax sit gratia propra dim juxta illud i rica rivi essa ruris gratiam. Hinc saepius m erit, illos , qui non credunt, non
convertuntur , non perseverant , consequenter non esse vocatos . ,
non esse illuminatos , non adjutos , non habuisse gratiam , ex quo tamen minim. eruitur, Augustinum docere, tales infelices gratiaeHeaei destiriatos omni omnino gratia earuisse , sed ea duntaxat, quae nos actu paenitentes , justos , fideles , Dei amieos inciat. Haud aegrὲ fidem dabis huie explicationi , si absque pra ventione examines alium Iocum S. Doctoris 3 ubi postquam ex posuerat duas species vorationis, quarum unam appellat essicacem, ineram inessicaeem, tune ad speciem & apparentiam valde test tur , illos , qui non sunt voeati emeaeiter , nullo modo suisse vocatos: audi loquentem e b) is vocat enim praedestinatos multos filios ,, suos , ut eos faciat membra praedestinati filii sui , non Q voca Milone , quI Vocati sunt , quibus Christus erucifixus scandesuin ,, est , & gentes , quibus Christus eruet fixus stultitia est 3 sed ea v , , catione praedestinatos voeat, quam diiunxit Apostolus diems . ipsis vocatis Iadaeis, & Graecis praedicare se Christum Dei virtus, tem, fle Dei sapientiam. Sie enim ait: ipsi autem voeati, ut dis las ostenderet non vocatos, sciens esse quandam certam vocatio ca) - ω νε- Din. s.
304쪽
Mnem eorum , qui secundiim propositum vorati sinti non ,, quacunque Vocatione , sed qua vocatione fit eredens. , , Non' quacunque Vocatione , ait Augustinus 3 hoc est , non vocatione inessicaee , sed essicaee. Vix aliquid luculentius hoc passu at tuleris , quo probes S. Doctorem , dicendo quosdam non esse vocatos , non habuisse gratias , subintelligere gratias essicaces 3 non video quis veritati adeo convincenti resistere valeat. Itaque ut redeamus ad objectionem , notandum est , S. Augustinum , quando scribit, De s λιους , non vera illum ad urare , nu quam docere , hominem totaliter 1 Deo deseri absque ulla gratia nitem remota , qua possit salvus fieri , sed hominem non totalitet semper Sc essicaciter adjuvari , ut actu salvus fiat , & hoc , ait S. S. Pater , non ex solo dc absiauto Dei dominio in sita dona & gratias ad arbitrium elargiendas ; sed etiam ex aequitatis sitae ratione secreta , ac justo judicio. Pariter cum dicit , Dominum noluissa Tyriis & Sidoniis concedere gratiam fidei , per hoc non vult, eos uisse exclusos ab Iuth ab hae gratia per decretum aliquod λα nise & positivum , quo eonsequenter illis recuseverit omnia penitus salutis media , sed dicit duntaxat , qudd , cum Deus no-Iuerit Tyriis & Sidoniis tribuere gratiam emeacem fidei , cujus se indignos reddiderant abutendo primis & initiantibus gratiis , idcirco neque secerit apud ipsis virtutes de miracula , quibus infautibiliter eonversi fuissent. Ad septimum. ,, Omnis qui non venit , non audivit 1 Patre , nee didicit ; nam si audisset, Sc didicisset, veniret 3 quiis autem non credunt, foris audiunt , intus non audiunt , neque is discunt. ,, Quod idem est , ac dicere , gratiam fidei quibusdam fuisse donatam , quibusdam ricusatam 3 1stis datur, ut credant, illis ηε. dMur. Ad haec Respondetur S. Augustinum hoc loco oppugnare haer ses Semi-Pelagianorum , 3c quidem expressione paulo fortiore , ebubd negaverint fidem esse donum Dei. Hine destribit naturam gratiae per excellentiam emeacis , quam essectus modo tam infalliis bili sequitur , ut ille , qui eam recepit . semper ea operetur bonum a
305쪽
bonum , sine iIla vect nunquam operetur bonum , Iiehi succurentegratia sufficiente potuisset operari: adeb, ut verum sit dicere, quod is , qui facit bonum , habeat gratiam efficacem , qui non facit, non habeat et neque enim melius probatur , quod illi , qui per fidem ad Iesum Christum veniunt , non ad eum veniant ex solis tiberi arbitrii viribus , sed per doctrinam & attractionem, id est, per gratiam Patris eae estis , quam dicendo , omnes in ictos Scessicaciter tractos semper eredere 3c venire ; econtra non venientes a
neque credentes nunquam fuisse taliter instructos & attractos. Quam ob rem oportet in doctrina S. Augustini distinguere duo genera revelationis, vocationis, attractionis. Haec enim sunt Synoni secundum nostrum S. Doctorem : a Ista reνeiatis ipsa est attractis omnis audirit a Patre , O didicit: trahera mi est. Igitur me Iogi appellant unam in actu primo , alteram in aetii s undo : hoe est e, datur revelatio , vocatio , attractio, quae hominem invitat ad fidem , & ut veniat, quaeque dat potentiam ad credendum & v niendum : altera verb effective nobiscum & in nobis producit obedientiam , submissionem & consensium fidei praestitum , vel potius, quae vocatio est ipse consensus , obedientia dc submisso, quod loctum exprimitur his verbis : audiνit o didicis. Prima illa est ex parte Dei vera & persecta revelatio & voaeatio , sive , ut cum scholis & Augustino loquar, persecta attractio& auditio , eb qubd per illam homo posset venire, credere, dic cere , si vellet; haec tamen est imperfecta ex parte creaturae, quba
ad ejus vocem & clamorem validum obturet aures cordis , vel
qubd eam audiat, sed non exaudiat , si ita fari liceat 3 altera verbsve secunda est attractio & auditio perfecta omni modo completa , qui Deus ita hominem vocat , ut ille veraciter audiat & exaudiat, gratiae respondeat , doctrinae eonsentiat, interiori vocationi ob diat: de hae posteriore tractat hoc loco S. Augustinus. Quando igitur S. Doctor testatur , neminem esse, qui avis
divit , Patre , & didicit, qui non miM ad Lium, item illos qui non
306쪽
veniunt ad filium , - μῶνise , ηις didicisse a Patra, item , quibadam dari , ut eredant , aliis non dari, per haec dc similia nunquam docet , infideles non fuisse vocatos , nec ullas obtinuisse ad fidem gratias , sed solummodo instruit , qubd ille, qui audivit dc di dicit persecte , complet. , in actu secundo , veniat ad filium , qui
verb non taliter audivit & didicit , Oon perveniat : docet adeoiaque hoc Ioco , gratiam formalem & emcacem concedi his non verbillis , & hoe praecis , ut invincibiliter demonstret contra Se Peliganos , nos credere per gratiam Dei, Sc non per vires liberi arbitrii. Ad octavum r obduratis est nasse misereri , &e. N. nonnullos meologos tenuisse , qudd in statu obdurationis Deus nullo modo misereatur peccatoris , resecando illi penitus omnem conversionis gratiam 3 opinio tamen communior & probabilior est etiam S. Augustino conformior , qui dicit a et Nam in tantam nan eum Pharaonem in Devi iraeνocabiliter obduram, ut pos decem plagas populam Dei κ.n solum dimitteret , sed etiam exire compederat. Volunt igitur communius alii Theologi cum S. Augustino , quod Deu, etiam induratis in malitia interpolatim largiatur gratias quasdam remissiores ac remotiores , non tamen victoriosas , , fortes , essicaces& proximas , quod posterius propriὲ & formaliter esset peccatoris misereri ; & quia Deus peccatoris indurati non misereatur , id est,qubd non misereatur proximὶ , ut actu convertatur , licet misi reatur remote & remissius , ut pom converti. Quapropter providὲ attendendum est , qubd , si Deus hoe modo quosdam peccatores indurat , nec eis proximὲ & in brachio potente sed debiliter tantum & remisse succutit , id non proveniat, us Jansenistae cum Magistro sito Calvino sentiunt, tanquam aliquiqeonsectaneum ex decreto aeternae reprobationis , quo eos non a
tentis demeritis positivὲ 1 gloria caelesti exclusit, ae irrevocabuliter flammis inferni in pabulum destinavit sempitemum , sed id fieri propter abusum & rejectionem refractariam iniciantis gratiae .
307쪽
Hiarumque p ordialiter subsequentium ἰ vel etiam intuItu eno ratum sceIerum , quae contra Deum Authorem gratiae perpetiti
Sanctus Augustinus non obscure desiiper se declarat ris a ,, volumus charitati vestrae suggerere , qualiter obdurationem illam ,, debeatis accipere. Primb hoc fideliter & firmiter eredat dilectio, , vestra , quia Deus nunquam prius deserit hominem , nisi prius,, ab homine deseratur. Cum enim Zc semel & iterum & tertibis unusquisque gravia peccata commiserit 3 expectat tamen illum Deus sicut per prophetam dicit , ut convertatur , & vivat. . Hore verba selicita reflexione simi ponderanda , eiuri invicth probent contra Jansenistas , hic non esse quaestionem de illa speeli derelictionis , seu indurationis , qua Deus aufert peccatori gratiam habitualem , seu sanctificantem I cum haec deperdatur primo IGethali peccato ; sed esse quaestionem de illa dereIictione , qua Deus denegat actuales conversionis gratias , quae juxta S. Augustinum non statim a Deo recusantur z licet enim, ait S. Doctor , semel , & iterum, & tertib unusquisque gravia peccata commiscinxit, expectat tamen illum Deus , sicut per prophetam dicit , Misarartatur , o Piνatiis Quid tam longanimum exclamat alis loco S. Doctor r,, quid tam multum in misericordia φ peceatur , & vivitur , ac ,, eedunt peccata , augetur vita, blasphematur quotidie, & faeie,, solem suum oriri super bonos , & malos. Vocat undique ad ,, correctionem , vocat undique ad paenitentiam ι vocat benefetis ,, creaturae , Vocat impertiendo tempus vivendi , vocat per Iect M rem , vocat per tractorem , Vocat per intimam cogitationem, ,es,, eat per flagellum correptionis et is Vocat per miserationes conis
selationis. Ad nonum si Me ad Merixm vel auelo, vel bomisi iasuisset, non sua talpa ceradigiat et tunc aviem quibal deest rati adjutoriam , pana re
308쪽
ti est. n. meoIogos Catholicos non concordare explieando h verba r adjutori- , ηε vis auri, re primm binis manere MnQuidam ea exponunt eum Magistro sententiarum , S. Bonaven tura , Alens , Alberio Magno &e. de gratia habitusi & oriaginali , seque fundant in eo , qubd Augustinus loquens de gratia actuali constanter dieat 3 nos consentire gratiis , illis obedire , eas sequi , iis resistere , eas rejicere 3 cum econtra hoc Ioco simplia alter dicat , nos in illa manere , illam deserere , qui modus t quendi nequit adaptari gratiae actuali , in qua homo non dicitur Permanere , vel eam derelinquere. Praeterquam quδd S. Augustinus hla agat de gratia , quae data fuit Angelo & homini 3 tam pr-- sint sine, id est in primo instanti eorum creationiS, quae gratia non videtur alia , nis gratia originalis justitiae. Iam verb indubitatum est sine hae gratia habituas & oimginali Adamum perseverare non potuisse in rectitudine sua nat rati , in qua creatus est; ad hoc enim non siniciebat . qubd ejus intellectus fuerit illuminatus , sed necesse erat , quδd etiam ejus voluntas fuerit elevata qualitate & habitu supernaturali: ade5que si qualitas haec absoluth necessaria ipsi defuisset, utique non cecsedisset ex propria culpa. Si vero haec gratia habitualis , quae nos justificat , ae animam nobilitat & HeVat, nonnullis ex mobis dest in natura corrupta , tunc utique paena peccati est. In paris vulis quidem sine baptismo demigrantibus est paena peccati alieni& originalis ; in adultis verb est paena peccati personalis & actu Iis. Item est plena abusos & repulsae gratiarum primarum, quas Deus praeveniendo obtulit , vel praeparavit. Ex adversio alii Theologi opinantur, S. Augustinum hoe Ioeo non disserere de aliqua gratia habituali , sed de gratia perseverantiae, et hoc videtur esse evidens ex terminis , quibus utitur S. Doctor ; permanere in Mna , ct - δεμπε et adjut βαι qua per uera um possent. Quam ob rem , ut jam inculcavi, duas
statuunt species succursus ad perseverandum ἔ succursum prox Disitigod by Corale
309쪽
aium sesileel, 8c remotum et primus immediat. datur, ut agas, & in bono perseveres 3 Secundus, quem Augustinus constituit in oratione sdatur, ut Deo supplex fias pro gratia operandi, vel perseverandi in bono 3 de primo non secundo succursu , id est de proximo , non remoto discurrit hic Augustinus , quando enuntiat , qudd si sure sis , seu adjutorium istud Adamo adhue innocenti defeeisset , non ex sua culpa peccato occubuisset , de qubd si de iacto alleui desit hoc adjutorium , id esse paenam pectati. Ex his omnibus manifestὲ constat, ac evidenter elucescit ex ipse textu , Me esse quaestionem de succura necessario pro Ad mo existente in statu innocentiae r jam verb seeeursiis remotus ipsi
non erat necessarius , elim fuerit provisus succursu proxiino, ergis& consequenter hoc loco tractatur de succursu proximo , non re moto et Adamum autem in statu innocentiae habuisse succursum proximum , probo ex Augustino , qui semper tenuit , seque deis
super declaravit in pluribus suis tramlibus 9 quia persona inia
nocens , quae nec peccavit, nec justitiam & gratiam originalem perdidit , non possit sine specie injustitiae privari regno Caelorum, nec consequenter mediis necessariis illuc perveniendi ; qualia media sunt , gratiae operandi bonum , & in ejus praxi perseverandi inque ad finem. Omnes orthodoxi eoneedunt eum S. Augustino , nos non semper provideri succursu proximo ad faciendum bonum , 6c in ejus praxi perseverandum i verumtamen minimὲ concedunt , nec etiam hoc loco S. Augustinus dicit , succursum remotum nobis aliquando deficere'; ade6que hare objectio nihil contra nos, elimsuce sus iste remotus nobis sufficiat ad obtinendas gratias proxumas , ad bonum & perseverantiam , ac tandem ad gloriam aeter
Igitur sensus hujus loci est , qubd si succursus proximus defuisset primo homini , non ex sua culpa prolapsus fuisset in peeiacatum , cum sine hoc succursu honum exercere nequivisset , α H Vide si . m. Iust. Δ ra. & L g. ci m. dc Epist. Iosi ad Paul.
310쪽
elim sueeursus iste ejus innoeentiae ae iustitiae orIginali su it debitus ; si tamen in statu natur, eorruptae hoc adjutorium de se, nosque exinde succumbamus peccato , non idcirco excusibiles sumus , eb qubd ejus privatione digni smus partim propter pediscatum originale , partim propter commissa peccata actualia. Et ideo illud a Domino suppliciter exorare debemus, non vero id exspectare tanquam rem nobis debitam e sine hae exoratione Minstantia supplici in divino judicio erimus extremὲ damnabiles icqubd noluerimus facere quod potuimus & debuimus ad declina dum 1 meso , & operandum bonum. In hoe aestu cogitationum S. Augustinus differens de disse renti statu integri, & corrupti Adami sic eum energich alloquituri a In paradisio non clamabas, sta is dabas , non gemebas , sta fruebaris. rori, positus rem , ct cis a. Verba quae clarὲ indicant , hominem in statu innocentiae obligatum non fuisse petendi gratiam ad per
severandum necessariam , saltem non οπ iisdem titulis , ex quibus homo lapsus , & corruptus tenetur eam implorare : 'ris νοβωιrema,
clavia. νοι b) ipsam Melie di persererantiam a patra laminum sperara delatis , ct quotidianis oratiosas pascere: Et se licet haec privatio gratiae si in paenam peccati , nihilominus peceat homo coram Deo enormiter , nisi perseVeret , cum ab ipso dependeae Herseverantiam petere , tamque obtinere ardentibus & humilibu,
precibus ; Nam bos Dei Dηum siuppliciter emereri potest, inquit Augustinus. . . Ad Decimum stηu homo liso gratia Dei nsent, timor μιι Initiu Petri) ostendit .... negarat Christum. Quibus Verbis Videtur , Augustinum velle, S. Petrum , clim Christum nogasset, non habuisse gratiam. Sed s Doctorem hoc textu noluisse affirmare , Petrum in trina negatione fuisse destitutum omni omninb gratia actuali , sed so-