장음표시 사용
331쪽
Ueseum ergb discrimen inter has duas speetes meriti ex homine integro & eorrupto consistit in intensione secundum magia& minus, ita , ut in statu naturae reparatae nostra merita magis sine Dei dona , magis effectus gratiae , & per eonsequens minus humanae , ac minus ad nos pertinentes , ac in statu naturae intemeratae. Clim enim Adam juxta tertiam meam praenotationem habuerit quandam speciem juris naturalis ad Dei munera & gratias , hinc etiam ejus merita erant magis humana , ipsique eonnaturalia , Q qubdmeruerit quasi ex viribus naturaliter debitis , cum fuerint naturae suae propemodum naturales. Econtra cum homo reparatus perdiis derit per primum peceatum Vires suas supernaturales, quae antea ipsi erant tanquam naturales , & earum loco adjuvari desuerit viribus alienis, ac purh gratuitis, id est, quae non amplius erant tanquam naturaliter debitae, sicut homini innocenti ; hine etiam ejus merita per tales gratias pure gratuitas comparata magis dicuntur divina
quam humana , plus , gratia quam proprio arbitrio dependentia. Resp. ad octavum, ubi S. Augustinus dicit, gratiam medicina Iem nos permovere ad agendum modo indeclinabili de insuperabili ,& ad volendum bonum impellere sortitudine invictissima : indisini ratia indeclinailiter oe insuperabiliter agnetur, infirmis serrarit , in ima donati inrictissimὲ , quod bοηum est, ristent. Resp. inquam, S. Augustinum non ex eo appellare gratiam medicinalem idcircb potentissumam, insuperabilem, invictissimam, indeclinabilem ad volendum,& saetendum bonum, quasi nobis non relinquat potentiam ei retastendi, sed quia nobis suppetit vires adeb firmas & quia voluntatem ad bonum tam sortiter roborat, ut quantumcunque simus infirmi& debiles ex nobis ipsis, si tamen velimus cooperari, evadamus in superabiles ad quoscunque etiam violentissimos mundi, carnis, ac daemonis insultus & tentationes piis nostris desideriis repugnantes. Hoc evidenter patet ex ipsis formalibus texisis, quem objiciunt.1t idis , inquit Augustinus, quamvis infirma humana voluntas
Utamen deserere, ne iis advestate aliqua νinceretur.
Quamobrem minimὶ attingitur mens S. Doctoris , quia
332쪽
que verbis sensus omninb eontrarius inditur , tribuendo gratiae De Ivim penitus victoriosam, quam tamen ipse non attribuit nisi v Iuntati humanae prout adjutae divino auxilio , neque enim He Ιωquitur nisi de virtute 8c fortitudine communicata hominia volu tati ad vincendos salutis sitae inimicos, non verb de virtute & sortitudine communieata gratiae Dei ad Vincendam voluntatem , e minque insuperabili violentia abripiendam quodammodb in servitutem es captivitatem inevitabilem. Quam risu dignum , si dicas cum Novatoribus , gratiam superare infirmitatem voluntatis , ut gratiam inde glorifices , eique virtutem in hoe sensu omnipotentem dc invincibilem tribuas ' certe non glorificatur gratia, si superet infriamitatem , nec omnipotente & invincibili virtute indiget, ut viniacat , quod infirmum est. Nunquam S. Augustino incidit cogitatio tam ablarda & ridicula : procul a fortissimo dc lucidissimo ejus ingenio ratiocinium adeb debile & tenebri sim , suaeque intentioni
De quo enim , putas, hic loci tractat & Ioquitur φ qua dare agitur hoc manifeste patet ex ipse reXru, quo demonstrati , gratiam succurrere voluntati, ut ejus infiImitatem roboret: si rinium ' infirmitati Muηram Fumana. Num verb , ut firmetur infirma v luntas , necesse est , ut gratia Dei eam vinculis & compedibus striniagat , alliget, in servitutem redigat , ac necessitatis inevitabilia jugo premat φ minime procul dubio : quis enim non palpat, infir mas vires humanae Voluntatis tali necessitate per gratiam imposita
non augmentari , sed potius diminui sicut si quis hominem Iugaret , & ita manibus pedibusque ligatum protraheret , non ut que ejus vires roboraret , sed frangeret z ade6que ut debilitas v Iuntatis sortificetur , necesse est , & sussicit , quM gratia eam excitet , qudd eam animet , in certamine contra hostes adjuvet , talia arma , tale brachium & robur subministret, quibus , si illia uti voluerit, triumphet & invicta remaneat et hie est genuinus aeverus sensus hujus Augiistiniani eloquii ; quo Noratores dilatatissim is & faucibus inept. tripudiant. Ut i
333쪽
, quod S. Doctor mox subiungit , nimirum , , Fortissimo dinusit, atque penni sit facere , quod velletr infirmis, , servavit , ut ipse donante , quod bonum est , vellent , & hoc ,, deserere invictissime nollent. ,, Nemo sibi persuadeat , eum hoc Ioeo velle libertatem Adae sub motione primae gratiae opponere captivitati hominis reparati sub motione alicujus gratiae secundae Mnecessitantis; nimis enim clarὲ mentem suam exposuit de indinferentia hujus gratiae serundae seu posterioris in statu naturae depravatae, ut ne quidem momento haesitaveris de ipsius sententia: non aliud indicare vult his verbis, nisi, quod Deus dederit primo ho mini gratiam, quae intellectum ipsius duntaxat illuminet, non verb,
quae immediate cum ejus voluntate ad bonum concurrat juxta ex plicationem supra datam, & qubd haec gratia voluntatem reliquerit intactam, ut faceret, quod vellet; quippe quae erat satis valens
sine correursu gratiae ad praxin virtutum. nrtisti- id est Adae) βιῶ fit, ac premi ι quid rasset. Cum econtra voluntas hominis corrupti per peccatum infirmata receperit aliam gratiam, quam Deus in firmis servavit, gratiam scilicet excitantem, adjuvantem, ad bonum velle & perseere effectivἡ & immediate concurrentem,& hoc quidem tam potente & constante adjutorio, ut si voluntas velit, frangi non valeat ullis hujus vitae adversitatibus.
Tandem ipsi termini adverbialos Multasabilitar larissisivi . satis innuunt sensum 8c mentem S. Augustini: si enim diceret,
voluntatem nostram moveri per gratiam inevitabiliter , forsitan exinde conjiceres , S. Augustinum velle , libertatem penitus tolli per gratiam , voluntatem abselute necessitari ad bonum , impossubile esse , ut haee gratia non producit effectum , quem sit capax producere. Cum verb dicat solummod4 , nostram voluntatem moveri per gratiam fortiter , constanter , immobiliter , quod indicatur illo termino , induli tiliter, hine facile comprehenditur,qubd nihil aliud hic expressione insinuare velit, nisi gratiam Dei
voluntatem hominis totaliter firmare ad bonum , ut, si velit e
verari , nil eum di sim possit ab exercitio virtutis. . Disiligod by Coos le
334쪽
Pariter si S. Augustinus dixisset , nos moveti ad voIendum bonum per gratiam summὸ inpiscibiliter . sorsari eum Novatoribuainde sumpsisses occasonem divulgandi , S. Augustinum docere , nos per auxilium talis, gratiae fieri omninb imprecabiles , econtra elimasserat , nos per gratiam ferri ad volendum bonum inriasiimὸ, id est , vi & virtute valde invicta , hinc plus non eruitur ex tali modo se explicandi , nisi quδd haee gratia nos inclinet vfenter de Potenter ad bonum, vel ad summum perquam ceat. ec infallibuliter , si sit quaestio de gratia efficaci.
Verumtamen quocunque tandem modo exponere velis hosterminos indecli biliter , o invictissimὲ , nunquam aliud expriment in sensu S. Doctoris , nisi velis eum sibi ipsi contradicere, quim necessitatem moralem , sive necessitatem consequentiae , hoc est, gratiam medicinalem esse tam vigorosam , ut nos ad volendum bonum tant1 emcaeia conducat , ut moraliter sit impossibile , nos vinei , malo , imb absoluth sit impossibile , supposita nostra enficaee determinatione vincendi. Hic est unicus ille sensus , qui posset adscribi S. Augustino, quando agit de necessitate operandi sub motionibus emcacibus gratiae. Cum verb dissicultatem illam nunquam nimium nee unquam satis explicemus, quam nemo nimium aut satis eomprehendit, idebin exemplo rem distinctius declaramus. Quando V. G. Laudamus urbem velut insuperabilem , volumiIsne per id fgnificare,qubd neque se se obsidentibus dedere, nee ab obsidentibus ipsis e pugnari valeat , Iic t duces & milites segniter eam defendant labsit: sed duntaxat de tali civitate, quam dicimus inexpugnabilem ,
testari volumus, eam sortissime circumvallatam , plurimo milite praesidiario custoditam , abundanter omnibus requisitis provisam ,
ut capi & superari non possit nisi via proditoria, aut ignavia prae sidii & inhabitantium. . Pariformiter , si S. Augustinus dicat , voluntatem hominia depravati esse in vinei bilem per gratiam atque insuperabilem , non utiquo praetendit assismare, quod voluntas humana absolutὲ l Diqitigod by COOste
335쪽
quendo expugnari nequeat , concupiscentia , neque se sponte tr dere valeat ejus armatis insultibus, sed tantiim vult intimare, v Iuntatem per gratiam fieri invincibilem , si velit resistere , ac prinitare praelium Domini , ad quod gratia eam armat clypeo, ense dc g ista. Tale est revera, juxta S. Augustinum, ingens illud comodum , quod per gratiam Iesia Christi recipimus r haec tam persecth da
num reparat per peccatum Adae contractum , tam robustos nos eia
scit eontra proprias infirmitates , ut reddamur tam in vincibiIes per gratiam , ae primus homo' suerit per naturam & statos sui eondiationem. Hoc ipsim est , quod S. Doctor videtur velle insinuare per praesentena textum , de quo est quaestio: in foe enim opponit qualitatem fortisumi , quam tribuit Adamo , qualitati inrtutibilis,
quam dat voluntati hominis reparati, prout haec subjacet motibus divinae gratiae.
Porrb s quis rem examinet sesusI pertinaeia voluntatis ae praeventione intellectos, haud dissiculter deprehendet, terminos μή tibiimus & iariailsimus sermὲ id ipsum significare : In tantum enim homo dicitur invincibilis, in quantum est praeditus robore & virus bus; & quo majoribus pollet viribus, eb minus erit vincibilis , aded, ut recth dixeris, fortissimum esse invictissimum , & eonvertibiliter invictissimum esse fortissimum. Iam ut redamus ad propositum
sicut nemo unquam sanae mentis concludet, hominem absolute esse
invincibilem , eb qubd sit fortissimus , praesertim si ex ignaviI vi/res suas impendere nolit ,se nemo unquam san1 sequela deducet, hominem necessarib debere vincere, nec unquam vinci posse, ebqubd se invincibilis: alias primus homo utpote sortissimus jurata Augustinum , & consequenter invictissimus nunquam ceciducet ;vicisset, non victus esset. Nihilominus supponamus terminum invictissimis pIus dicere,
quὲm fortissimus , tantimque exprimere persectionem , ut qui illo intitulari meretur , nunquam vincatur ; Non tamen exinde sequitur, eum necessirib vincere, mulct minlis eum esse necessitatum,
λοῦ nunquam vinci velit : Quod Ianianistae aeternum non probabunt Disitirco by Corale
336쪽
ullis Augustini testimoniis , nisi ut jam dixi , Ionuantur de neeessutate cousequente, non verb ant edente & proprie dicta. Resp. ad Nonum,ubi S. Augustinus dicie, nostram voluntatem moveri seu agi, non duci, id est regi per gratiam, eonsequenter non apparere , quid agat Voluntas. ,, Plus est agi, quam regi: qui , , enim regitur, aliquid agit: qui autem autem agitur , agere ali is quid vix intelligitur.' N. Inquam, qubd Iliat Adam in statu innocentiae veraciter fuerit motus per gratiam, aeque ac nos, ait men allirmari potest, plus eum per gratiam fuisset ductum & g bernatum , quam motum ; postquam enim ejus intellectus aliquando lumine gratiae suit illustratus, quid sit agendum , ejus voluntas utpote complete disposita potuit operari ex se ipsa, ac imatari praeis vios radios intellectus. Econtra quamvis homo in statu naturae corruptae veraeiter sieductus, ac gubernatus per gratiam, magis tamen ea movetur, quam dueitur , partim quia haec gratia est necessaria , ut in ejus volun tale excitet motum indeliberatum e m praeVeniendo, partim, quia voluntas nequit producere aliam motionem secundam, liberam Ee consentaneam absque adjutorio illius ipsiusmet gratiae. Unde venit , quod bona opera , quae eXercet , potius dicantur opera facta per gratiam quam per voluntatem , eb qubd gratia multb plura ibi operetur ae ipsamet voluntas , quae tamen non deest suis vicibus , suamque liberam cooperationem contribuit: quod utique S. Augustinus in praesenti textu neutiquam negat , elim non dicat , voluntatem a spiritu fle gratia Dei motam dc excit τλm prorsis nihil agere , sed tantum , qubd agere vix intelligatur. Resp. ad Decimum & Undecimum: Ubi Augustinus dicit: nullum esse cor adeo durum, quod resistat gratiae. Hac oratia . Iuda iscorda respuitur. Item : f -- - miseretur , ergo jam Nisaeus. N. i quam, S. Doctorem velle hae & aliis similiter senantibus sententiis insinuare gratiam emeacem , ut probaret eb emeacius contra Pelagianos , prout jam sipra notavi , qubd gratia nobis gratuitbdonςtur , & qudd sit absoluia necessaria ad ves. dc perficere bonum 3
337쪽
atim I i usquam tamen in universis Augustini textibus ne quidem
vestigium monstrabunt adversarii , quod necessitatem aliquam abia selutam & antecedentem indicet , quam Jansenistae ex Augustino in ere tantopere desudant. 'Verum est , qudd S. Doctor dicat Patiam a auia duro corde restri, intellige gratiam emcacem , sed nullibi dicit, non esse cor adeb duintum , quod gratiae etiam emcaci possit resistere e hoc posterius a priore toto caelo distat: potest resisti gratiae , quia haec non aufert cor
dis duritiem aliter , nisi faciendo , ut cor liberrime in bonum consentiat : Interim tamen huic gratiae nunquam resistitur , quia Deus novit gratias suas ita proportionare ac contemperare cum dispositionibus hominis , quem vult salvare , ut actu cor Sc Voluntatem ejus frangat , atque emolliat ad consensum liberum. Pariter , dum S. Augustinus dicit 3 si Dest mi'etur , πρὸ jam νοlumus ; optime loquitur , vult enim , qubd , si Deus misereatur essicaciter , tunc jam velimus , non tamen asserit , nos jam velle necessarid bonum quod per ejus emcacem misericordiam Volumus , nam Deus, qui
facit nos illud bonum velle infallibiliter , facit quoque nos id velle liberrime r Et in hoc radicatur illud mysterium gratiae operativae , quod teste Augustino non omnes capiunt , sed irae inu hoc penetrare pauci palmi : Fortassis nonnulli inferent , si ex allatis Au- .gustini textibus concludi nequit, nos necessitari per gratiam , seu tem concedendum est, omnes gratias sortiri & assequi suos eia sectus , & consequenter nullas dari purὲ sissicientes. Ad hoc respondetur , nihil adeb aberrare 1 sana ratione & aequitate judicii getaeati , quam si Velis de mente alicujus S. Patris sententia inferre ex uno alteroVe ejus textu apparenter favorabili tuae pertinaciae , qua percussus es , non attendendo ad omnes reliquas
eius sententias , quibus explicatius suos simius declarat. Cum igitur S. Augustinus centenis locis jam citatis vel adhuc citandis agnoscat gratiam, cui res stitur, & quae non attingit suos effectus, ad quos est concessa , quis non inde concludat , S. Doctorem in praesenti proposito non nisi de speciali & extraordinario Dei 'au- Lari I. Ο Ο
338쪽
acillio tractare I praesertim qubd hie miniis excludat gratiam sus.ficientem suoque effectu carentem. Utique S. Doctor hoe loco sermocinatur de gratia , quae sanctos efficit, quae nunquam respuitur , ne quidem a cordibus in duratissimis , utpote quae ex speciali praedilectione data est , ut in effectu duritiem frangat e sed ubinam locorum meminit praeter hanc non aliam dari φ utique fatetur hoc Ioeo , qudd, si Deus nostri misereatur , confestim velimus bonum , & qubd ad id in essectu feramur , ut probet nos illud velle ex miseratione divina sast ubinam locorum asserit, Deum non posse nostri misereri , quin tamen non protinus & effraciter velimus quod utique explici thfateri deberet , casu quo vellet exterminare omnes gratias praeter
Qubd si hoe passu reiiciat propositionem PeIagianam uesta
Dras misernin , nisi velimus; non eam nisi in sensu Pelagii rejiete, cujus errores profligavit , clim vix nati essent, ac balbutiendo elamarent , Deum non misereri nisi eorum , qui per bonam voluntatem meruerunt miserationes ejus , nosque posse bonum velle sine auxilio gratiae interioris. Hoe patet manifeste ex iis , quae scribit in principio operis citati sa) ubi statum quaestionis explanans proponit ea , quae velit probare , & eum Apostolo defendere e ,, Ut de operum m , ritis , ait, nemo glorietur, de quibus audebant Isiaelitae gloriari, ,,qubd datae legi sere; issent: Ex hoe Evangelieam gloriam tan- , , quam debitum meritis suis percepissent . . . & paulo post exponens textum Pauli ad Romanos II. Inquit , is Apostolus M fidei gratiam praeponens operibus , non ut opera extinguae , sed ,, ut ostendat, non esse opera praecedentia gratiam, sed consequentia A ,, ut scilicet non se quis arbitretur, ideb percepisse gratiam , quia is benὲ operatus est ; sed bene operari non posse , nisi per fidem , perceperit gratiam. ,,
339쪽
Adeόque dum S. Augustinus testatur , non posse diei ra Deum miseereri . ni ε νεβ- , hoc asserendo nequaquam sibi contradicit , nee id negat , quod centies alibi in suis tractatubus repetit, nimirum nostram voluntatem Iiberh concurrere cum gratia ad praxin omnium operum bonorum : sed haec duo duntaxat intendit docere , quae bene notanda sunt e I. bd Deus , ut nostri misereatur, non expectet nostram voluntatem , quasi non obtineamus ejus misericordiam , nisi per meritum εc medium bonae voluntatis praecedentis a. Qubd non valeamus aliquid boni
velle nisi dependenter 1 miseratione divina, dc qubd nulla bona voluntas sit possibilis , nisi sit effectus misericordiae Dei , qaias ait eum Apostolo , νψ D- veratur in vobis bonum rati, O per ωπα Resp. ad Duodecimum: ubi S. Augustinus dieit, nullum Iuberum arbitrium hominis resistere Deo , quando Deus vult eum salvare. Dunti satram facero , nullam hominis re it arbitrium σοι inquam , qubd S. Doctor etiam hoc loco versetur circa graritiam exeellenter efficacem. Ipsemet de se & sis mente .loquatur,
nam citato libro. a) nos in uit his verbis r is me de his I
,, quor , qui praedestinati sint in regnum Dei , quorum ita certus,, est numerus, ut nec addatur eis quisluam , nec minuatur ue Non ,, de his , quibus cum annuntiisset , & Iocutus suisset , mulitiati plicati sint super numerum. ,, Ex quibus multa forent eruenda adversiis Iansentanos. Iam si Dominus velit efficieiter salvare suos electos, nullum eorum liberum arbitrium resistit gratiae , non quasi non ponset resissere , chm , ut adjungit S. Augustinus , o velis o neu mile μ ν per Mat in emam patestate ι quamvis non ita , ut strent . & inutilem reddant efficacem Dei voluntatem eos salis vandi , eum in eorum favorem gratias tam proportionatas & v Iuntatis humanae dispositionibus adeb accomodatas seligere noverit , ut infallibiliter & certissimὶ de illis faciat , quod vult, qui
340쪽
saepius faciunt , quod non vult. Ratio hujus est , ait s. Autullinus,
quod certum fit, voluntates humanas non posse resistere voluntati diis Vinae, qui omnia , quaecunque Voluit, fecit in caelo & in terra , quique tenet Dominium omnipotens & absilutum in corda hominum , ut ea vertat , & invertat secundum suum beneplacitum. Ubi accurate observes , S. Doctorem non dicere, humanam voluntatem. resistere non posse gratiae , sed resistere non posse divinae voluntati , hic enim ingens intercedit differentia ; voluntas hominis potest resistere gratiae , licet non possit frustrare , nςc i utilem reddere efficacem Dei voluntatem salvandi hominem, ciuneum salvet certissime & insallibiliter absque immissione alicujus necessitatis 3 hoc nemo negaverit omnipotenti , nisi sit impius salvat Deus hominem in fallibiliter & certissime , quia utitur ad hoc quibusdam 'gratiis selectissimis , quae nunquam frustrantur suo effectu ; salvat tamen sine immissione alicujus necessitatis, quia potestatem absolutam habens flectendi cor hominis ad suum ben placitum , non vuIt illud inflectςre ad bonum , nisi , teste Augustino , per liberum hominis arbitrium. Desu tamen bu ais fuit. t i ριν --ram hominum istuntates.. Et ut plene conVictu maneas , hane esse genuinam mentem , ae doctrinam S. Augustini, attendas ad exemplum , quod afferecitato capite , ut probet absolutam in Deo potestatem incIinandi
nostras voluntates ad suum placitum. 1sii, inquit, qaorum cordamminus tetigis, venerunt in Ier alim animo pactuca , ut exaruiseno
Darii siver thronκm orari et allato hoc exemplo sibimet objicit, quod Israelitae, licet tacti a Domino, Regem suum exautaverint ex propria eorum voluntate , hoc est , liberrime , Deus enim objectio foret inanis & frivola , clim nulla remaneret objiciendi & solvendi difficultas : tunc tandem respondet 3 ,, Quisse hoc non videat ' quis hoc neget ' nbnne enim hoc ex animo, ,, ex bona voluntate secerunt , corde pacifico ' de tamen hoc in eis ,, egit , qui in cordibus hominum , quod voluerit , DPMatus , ,, voluntarie velint ὁ ,, hoc est liberrime.