장음표시 사용
51쪽
to DΕ ΤΠsoLoorcis DisCIPLINIIII. Plures Dii, vel disserunt essentialiter , 'el accidentaliter; 1 ed quovis modo diserant, periectiones unius alteri deerunti ergo neuter erit ii imme perfectus, & proinde nec Deus. Si dicas differre numero, ut Plato a Socrate , tum vel urius ab alio est, vel nemo pendet ab alio. Si primum , is erit summus, a quo alius ortus est, si secundum erunt ergo plures thecies, re naturae diversis, & redit primum arpumeritum. Ita Boetius a , Lactantius b), Petavius e), Tnom aD sinus unus est mundu , ergo unus est illius opifex. Prob. cons. Vel enim sat erat unus artifeL , Vel nono si prim m , er o inutilis est alterius opera; si secundum , e po erat imbecillis, proinde nec Deus. Ita Athanasius ce) IV. Denique sublata unitate , innumeri consurgent Dii. NU- meruet enim eo perfectior est , quo major est; atqui Deos innumeros nullus sanae mentis admittit ; ergo nec plures .
Ita Tertuli. contra Marc., Thomas sinus ), Gotti, I , &c. Momentum IV. ex testimonio Gentilium , & idolol
Unum Deum agnovere Plato, Porylyriuς , Iamblicus Proclus, atque ab eo inseriore; Deos progenitos esse opinati sunt. Empedocles, & Antisthenes multos populares Deos, sed unum naturalem agnovere . Aristoteles , & Simplicius unum omnium principium statuerunt. Idem sensit Tullius ,
Varro , Plutarchus ex Aug. inec non Veteres poetae, eX E-
mente Alex. , Lactantio, aliisque. Vide Ger. Woss. l. I Idolis Huet. in Conc. ration. & fid. l. 2. Dices major est Polytheorum numerus, quam eorum , qui unum Deum colunt; 'ergo plures iunt Dii. Neg. cons. Illorum enim nulla habenda est ratio. T. Quia illi unum Deum aliis praeesse opinabantur, ut iupiter, aut Saturnus a id Romanos, & Graecos Hinc celebris in
scriptio. templi Delphici EIS EI unus es.de qua Eus. γ' Pxa p. ev. Romani etiam Pantheon, hoc Deorum omnium' templum Iovi victori sacrarunt. II. Si Ethnici Deos pares statuere , aut ii boni erant,
aut mali: si boni, erit inter eos ordo, & unus erit sum mus, cui ceteri pareant; ac proinde non erunt Dii, utpo-ὸ te subordinatio D mali, non erunt ergo illud summum bonum , quod Deus est. Hinc patet sum m a Ethnicorum d
mentia , qui non solum hominibus see testissimis divinum
52쪽
R. II. DIss. II. C A P. III. cultum exhibuere, ut Romulo fratricid: e , Baccho ebriolo, Iovi 1 acrile o, 'imo Cacod:emoni , & malo genio, ut Indi, Ethiopes, & Periae ; l ed brutis etiam , astriς, elementis, plantis, & saxis, quae sunt homine ipsb longe deteriora . Mitto nefanda idololatrarum lacrificia , humanas victimas, puerorum, ac v)rginum holocauila : de quibus S. P. Aug. 7 de C. D. a , LahL Sc. Pagani. Ι. Lapides, & metalla esse Deorum symbola, atque a te Deos , non lapides coli . II. Falsa esse eorum probra. ΙΙΙ. Ιdola insculpta ad accersendas aereas potestates. Sed haec mera commenta sunt. I. Quia Ethnici Deos corporeos putabant, & idolis smiles, aut ita iis alligari Deo; , ut idolis sublatis, Deos etiam sublatos crederent, unde asportatis penatibus, eversas urbes instaurari non posse putabant. II. Deorum flagitia narrant Homerus. Varro, aliique: atqui Ethnici his fidem habent , dum laudes narrant ergo credere etiam debent, dum probra reserunt. III. Ethnicorum ita impugnat Athanasius or. contra Gent. Si haec semulatra fasta Iunt, ut per ea advocent pote states, cur iis Dei nomen , ω honorem imponunt Z
In quo Pobtheorum sophismata diluuntur. Contra prolata hucusque momenta nonnulla opponi ponsunt Scripturae loca, & plura a Diis gentium patrata
miracula. Itaque Ob. I. ex Scripturis. Exod. 7 Moyses dicitur Deus Ph raonis Ps. 8 r. Deas set i in Onagoga Deorum : infra,
dixi, Dii estis, e di filii reces omnes. ino testi monio Christus
suam dis nitatem probat Jo. Io. Et in I. Cor. 8. Dii multi, A Domini multi memorantur 3 ergo corruit I. momentum. . Neg. cons. De Moyse enim ait Dominus e constitur te Deum &c., ergo non erat natura Deus , 1ed eius gere-h t Vices: yt constat ex voce Elohim , qua judiciaria pol uas exprimitur: hine Ionathan vertit conse tui te timorem Pharaonis. In Ps. etiam 81. habetur vox Elahim & sisnificatur Deum stetisse in Synagoga Iudicum , qui Dei vices
gerunt, quos etiam Dominus judicabit s ut constat ex se dentibus , in medio autem Deos diisdicat. . Sunt enim ips mortales ; nam de iis dicitur , vos enim sciit homines moriemini. Atqui Deus est natura immortalis, non sunt e
P datura vere Pii. Quomodo Christus suam divinitatem
53쪽
a Dp TnsoLmtCrs Drscrptyinsine probet, dicemus lib. de Trin. Ad ultimum dist. eoin Et Apollotus loquitur in sententia Ethnicorum , conc., ira
Iropria, neg. Addit enim , nobis tamen unus Deus. Graecumegit dicuntur Dii , ut pateat, mos gentium , non re Deos esse, sed nomine. Inst. theologia Paganorum cohaeret sacris literis . Haec enim docet, unum Deum, idest Saturnum , praeesse coelo is alios aliis mundi plagis. Jovem hominum 1atorem esse, eique adstare, quos consulat, Deos Conisentes. Unum esse Deum Hebraeorum , plures aliarum nationum . Atqui hoc ipsum habetur in sacris literis , nam legitur Geuel. I. In principio creaυit E Ahim caelum , O terram, ubi Elfhim en Saturnus, qui coelo praeest. C. a. FormaUit Deus timiuem , hebraice Iehorea: en Iupiter hominum sator. Hic c. I : ait faetamus hominem: en Jueiter in Synagoga Deorum
ent um . C. a 4, ubi dicitur: in die, quo Deit Dominus Deus, habetur hebraice , Elohim Jehma , Iovis nempe satoris hominum nomen , & aliorum Deorum . qui res alias fecerunt i ergo ex Dils , unus coelo, alius nomini praeeste
ille Hebraeis, iste Philisti im.
Neg. ant Ad prob. neg. min. Creator enim coeli, Mhominis sator unus iὸemque Deus est . Nam c. I. Elohim , Et coelum, & terram creavit, V. 26 ait: faciamus hominem. . a formavit horrimem Jeh a, & v. 3 coelum n terram Jehois Euhim, est ergo idem Iehova, ac Elohim. Deinde
ibi non consultationem Deorum, cujus non eget
w,ientissimus Deus, sed distinmonem exprimit personarum. Isti. recte dicitur Jehoma, & Eiboim omnia creasse , sed ea sunt unius Dei diJersa nomina , ac Iehova immutabilem
existentiam , EAhim attributa significat. Ob. II. Plures Deos esse , ex miraculis comprobatur , quorum plura enumerat Celsus apud Orig. l. 7, ubi prophetis Pythias opponit, ac vates Apollinis, ac IoVis Ammonis. II. Ex prodigiis ab Iside patratis, in cujus templo excubantes infirmi sanati sunt. III. Ex gessis Apollonii Tyanari ,
o Christi miracula misse ae- Merito proinde ab utraque pote- qui ea , ct multam habere eum state proscriptus , atque ab aucto seu lapii miraculis analogiam , re operis Dex Gueribon deJ. C., ne per summum scelus Pradesius Bac- dum impietatis , sed etiam igno laureus Parisiensis asseruit in the- rantiae aperte convictus .sibus Sot bona habitis ana. 375 R.
54쪽
L r I. DIs s. II. C P. III. 32 V. Ex prodigiis Vestalium, Silviae, iEmiliae, Tuciae, apud
Ovidium, ali que. VI. Ex miraculis Vespasiaui , qui cricum & aegrotum: sanavit, & Adriant, qui coeco a nativit te lumen restituit; ergo &c. . Neg. ant. Nam Livius ipse haec miracula in dubium Tevocat, ut plane conficta . Oracula ergo Apollinis , Ammonis &c., utpote ambigua , obscura, & flexiloqua , ut eat Tullius vocat, nullam divinitatis notam praeseserunt, ut dei monstrat Eusebius, . Grotius , aliique , II. Ex iis oraculis saepe Christianae religionis veritas, Dei unitas , Christi aD
Ventus praenunciatur ex Augustino , Tacito , Suetondi &c. III. Plura ex naturalibus caussis praenuntiantur , ut mediet exitium, S: sanitatem, astronomi pluvias, aut nivem praedicunt. IV. Horum iura a daemone fieri constat, eo quod ad amores illicitos, ad caedes &c. alliciant. Ad II. Neg. ant. Narrat enim Diodorus, aegros in templo Isidis, sopino abreptos, de remedio admonitos esse, sorte iace dolum fraude, qui cum essent artis medicae peritissimi, noctu pharmaca praescribebant. Ex iis quidam extemplo curati sun quorum morbus in imaginatione consistit, ut chronici, aliique. Ad ΙΙΙ. Neg. ant. Omnia enim Tvanaei miracula at Philostrato conficta esse in Christi contemptum , constati compararione factorum. Dicitur enim , ab aliorum oculisl eVanuisse phantasma creditum: in coelum ascendisse &c. II.l Philostrati plura mendacia notant critici, ut dum ait , DO-l mitillam sororem fuisse Domitiani , & Tyanato orationem l tribuit, quam ex nugis ac stylo constat ipuus esse Philostra-l'. III. Fatetur Philostratus, plura a se ex incerto rumoret narrari. IV. Etsi vera sitnt omnia, nil est, quod daemonum virtutem excedat, praeter puellae resurrectionem quam tamen in dubium revocat ipse Philostratus dicens, vitali g aurae scintillam intra puellam fortasse medicos latuisse & aD
sumptionem in coelum ipsius Tyanaei, quem tamen alii Ephe- si, alii in Creta mortuum esse narrant. Forte daemones unal cum corpore rapuere.
t Ad IU. R sculapii curationes suspectas haberi ab Aril stophane in Pluto, quod sacerdotes noctu aegros circuibant cuml mellis, idoli, divarumque specilam simulantes. Deinde Hi cu-apius non Voce, aut imperio, sed herbis, ac potionibus curabat; quibus plures in deterius abibant . Denique aesculapium a Jove perculsum 'sulmine narrat Empyricus, aliique: non potuit ergo sanator Glauci , filiarumque Proeti, salva
55쪽
Da THEOLOGICIs DIs CIPLINIs Ad V. Neg. ant. Nam Ovidius, qui a Fast. narrat, Vestae s mulacrum, corrupta Sylvia, manus ob oculos apposui ne, in sexto ait, nullum esse Vestae simulacrum, licet in nummis aliquibus conspiciatur. Rimiliae, ac Tuciae miracula riori excedere nativam daemonum Virtutem testatur S. P. Aug. nec aliquid obitat, etiam a Paganis in testimonium veritatis , Minnocentiae vera miracula fieri posse . Verum plures etiam narrantur vestales Vitiatae, aut caeis , quas Vesta neque a Coede potuit, neque a furentium libidine liberare. Ad VI. R. Vespasiani, atque Adriani miracula esse si Bitia ; nam Tacitus ipse ait, a Vespasiano lanatos, non fiat C. se insanabiles, nec caeco, cui lumen restituit , exelam pro ius vim luminis fuisse. Adriani vero prodigia, tanquam simulationes ad ejus levandam insaniam irridet Marius Maximus. Cum enim sbi necem inferre vellet, Antoninus Pius
Pannonium quemdam quassi caecum ei exhibuit, ut apparenter illuminatus eum a delpexatione levaret. Vide auctorem Ob. III. Argumenta a ratione etiam Trinitatem eve tunt; ergo nil probant. Pr. ant. Si enim arguitur : Deus est summe persectias , e
go est unus ; dici etiam notest perlona divina est summo perfecta, ergo est una. II. Si recte dicis: unus Deus nequit ab alio nec substantialiter, nesue accidentaliter differre, erponullo modo; dici idem poterit de personis Trinitatis. III. Si ais : potuit unus Deus auctor esse universorum, ergo sui perfluunt plures Dii; valet etiam dici: sussicit ad omnia m deranda una pertria; frustra ergo creduntur plures. IV. Si
statuantur plures personae, non tamen constituuntur infinitar, ergo nec infiniti exurgunt Dii, licet detur multitudo Deorum. R. Ne . ant. Ad prob. neg. cons. Nam tres personae, Cum sint una substantia, lunt unum summum bonum; plures autem Dii cum sint natura secreti, ellent plura summa bona; . quod repugnat: ut enim ait D. Bem. consid. 3. Cum tres illaei personae illa Iubstantia snt, s illa una substantia tres illae per
quis numerum neget ὶ nam vere tres sunt quis ritim . ret tamen P nam verae unum sunt. Nec magis urget secundal ratio, nam plures Dii distinguuntur, aut specie, aut lepara-
tione naturae atqui personae divinae sunt eaedem numero,
, - qψe indivisa natura, ergo neutro modo, sed sola perin
nati late distinguuntur . Iueque ossicit tertia . Creare enim non convenit Leo ratione perlonae, sed ratione naturae, quae
in omni hus porsonis est indistincta: unde nego paritatem ; di versi enim Dii diversa potentia praediti sunt, divinae autem
56쪽
perionae eadem potentia, ac virtute pollent. Idem de quarta audicium esto . Dii enim gentium multiplicantur propagatione , ac separatione naturae : personae vero divinae solis rei tionibus, & connotatis.
De duobus Manichaeorum principitis bono, malo.
NOL I. Haec duo principia statuisse II. Ecclesiae saeculo
Marciqnem , qui a patre episcopo ob Vitiatam praeter continentiae votum puellam ab ecclesia pullus Cerdonem Gnosticum haeresiarcham audivit , eumque Romam secutus errores suos circa ann. I4 I de duobus principiis disseminavit.
Quidam ex ejus discipulis tria invexere . Unde ab Epiphanio, Cyrillo, aliisque non duo, sed tria fuerunt ei exprobrata principia, quorum tamen Eusebius Sinerum quendam scribit aultorem . .
Not. ΙΙ. Μarcioni adhaesisse isc. III. Cubricum Persam, Juem anus quaedam e servo libertum fecit, & librorum Budae, ac bonorum: omnium conscripsit haeredem. Manetis ci hoc est Eloquentis, nomen assumsit: sed sui in Manichaeum, uasi manna fundentem , commutarunt, ne furore percitusiceretur, quod significat graece manes. Is imperante Proboeta discipulos sibi adscivit, quorum celebriores fuere Thomas, Hermas, & Adda. Μaneti vivo a Persarum rege cutis detracta est arundinibus; in quibus postea Manichaei superstitiosa
religione cubabant. Scripsit contra Marcionem Clemens Alexandrinus a , Irenaeus b), Tertullianus, aliique. Contra Manichaeos vero Titus Bostrensis, Epiphanius, Theodoretus, &c. sed omnium luculentissime S.P.Aug. id lib. de natura boni,&2 contra Faustum . Manavit hic error ex falsa opinione, quod malum substantia esset, non boni deficientia; quae quidem opi-C a nio
Q De Manetis nomine, apud rio, qui , ut rationem naturalem Tiberianos etiam sacro, fuse per- in religionis nepoeio ad silentium tractatur in cit. alphabeto contra ad mi , eti=n diu adversus fideiu Beausobrium et atque illud , non proeaeus me eiamitasset , ut scribit secus ac Buddae nomen , praecum Leibnytius, Manichaeorum sophivon esse perspicue demonstratur. smara adversus Dei bonitatem , Manichaeorum errores ex inseris iamdiu ab Augustino confutata , I vocavit Baetius . in suo dictiona- denuo recoxit . Q L. 3 Strom. c.b L. 4 adυ. bar. 16. Diuitiam by Comb
57쪽
36 DA THEOLOGICIs DrsCIPLINIsnio non a Marcione, aut Manete &c., sed longe antiqui rem habuit originem, ut infra ostendemus . . ΡRoms1TIo I. Error de duobus principiis a Chami posteris una cum idololatria ortus est.
Prob. In aegypto enim Isidem, atque Osiridem, vel ti principes Deos, cultu antiquis limo habitos esse Prop. 3 c 1 demonstratum est. Atqui in Iside, & Osiride duo contra via principia Rgyptii coluere ; ergo &c. Prob. min. ex Plutarcho , qui scribit, priscos aegypt1 existimasse, in Iside,& Osiride non unam esse rationem, quae uniυ'rsa contineat, s dirigat , sed a DUOBUS PRINCIPIIS CONTRARIIS vitam esse mixtam , tum ipsum mundum circumferri s ergo apud HSyptios , una cum polytheismo, error duorum principiorum invaluit. Hinc ad Chaldaeos, & Persas derivatus eis. Magi enim Periarum Deum Oromasdem caussam boni, & Arimanium mali caussam, te ste Plutarcho, alitique, agnoVere . Inde migraVit ad Graecos, ex quibus Democritus, re Chrysippus Stoici philosophi materiam reluctantem naturae beneficae agnovere, ut scribit Ρlato ia) . A Stoicis Gnollici orti sunt, quorum princeps fuit Simon magqq. Hic Menandrum discipulum habuit; Menander Basilidem ; iste Cerdonem docuit , de quo Tertullianu
ΙΙ. Praescr. ait: Hic introducit initia duo ii sum bonum , a Grerum seυum. Cerdonis auditor fuit Μarcion. Errorem e
sto de duobus principiis Manichaei a Marcioniti , isti a Gnosiiei g, hi a Stoicis, illi a Chaldaeis, & Persis, Persae ab AEgyptiis , hi denique a filiis Cham accepere , unde idololatr1a
orta es . Cum ergo Tertullianus l. I c. 8 errorem hunc noυυ appellat, non ita vocat, quasi post Christum invectus sit, Hecenset Alexander, sed quia illum novitas aliquando produxit PKopos 1Tio ΙΙ. Malum non est substantia ab efficie te summa caussa productum . Prob. I.Scripturis . Genes. I. Vidit Deus cuncta, quae fecerat, erant valde bona & epist. I. ad Tim. e. 4 ; Omnis creatura Dei bona δὶς ergo malum non est a prima caussa productum Prob. ΙΙ. ex Patribus. Auctor lib. de Div. nom.c.4 ait: PA-matio est malum. Athanas. Or. contra Gent. Nullum malum,inouit, nec a Deo, nec in Deo extitit e, neque ullam e se eius Distantiam. Ambrosus de Isaac c. 7. Quid es aliud motam, offam privatio boniὶ S.Ρ. Aug. II de C. D. 22 Nattira nulla es malum, nomenque hoc non es, nis privationis boni ; ergo &e Prob.
58쪽
sane etiam fuisse veterum philosophorum sententiam, ait Damascenus, & Thomassinus. Prob. III. rationibus Augustinianis . Mala substantia vel incorruptibilis est, vel corruptibilis: si primum, est sum in bona ; si secundum , vitiari non posset, nisi bona esset; ergo nulla eli mali substantia. Ita S. P. 7. Cons. ΙΙ. Quaevis natura ei
ergo bona est , esse namque bonum est, ergo malum non est natura, sed nature defestus. Ita S. P.lib. de natura boni 3. III. Malum vel extra naturas rationales est, ut elementorum p gna , mors Ac., vel intra , ut peccatum, ignorantia &c.:1ed utrumque est boni privatio; ergo i c. Prob. min. quoad primam partem . Deus bonus debuitereaturas mutabiles fingere, ut nuant, decedant &c. , alias essent incommutabile bonum, ac Deus ipse ergo quod cre turae pugnent, aut pereant, non est a mala substantia, sed naturae δeflexio ab incommutabili bono, a quo mutabilis pro- dum est. Ita S. P. Iade C. D. . Prob. secunda pars. DeuS condidit rationales creaturas ea libertate, ut, si nollent, malae
esse non possent, libere Deum diligendo; si vellent, mise
rimae fierent peccando; ergo malum culpae non est substa tia per se mala, sed deficientia ab ea bonitate, a qua creatura libera salta est. Ita S. P. 3 de lib. arb. II. PRO posITIO III. Non dantur duo summa principiat unum boni, aliud mali caussa. Sequitur ex dictis,& propugnatur a Tertulliano contra Marcionem, ab Augustino contra Μanichaeos, a D. Thoma, Argentina, Petavio, Thomastino, Alexandro; ex protestantibus etiam a Grotio, Wossio, Clerico, aliisque iisdem mmmentis c. a , & propositionibus praecedentibus , quibus accedunt sequentia. I. Hoc summum malum , aut vivit, & intelligit, aut non: si primum non est summe malum, habet enim plura bona, vitam nempe, & intelligentiam ; si secundum, nequit ergo
operari, & mala producere; ergo&c. Ita S. P. Aug. de nat. n. I. II. Dii illi, aut aequales erunt, aut inaequaleς Vi, ac potestate. Si primum, nil molietur uterque, atero renitente, adeoque nullum erit in orbe malum, aut bonum ; si inaequales , non erunt ergo ambo summi, ut Μarcionitae contendunt. Si dicaq Deum bonum sinere, ut quandoque maluS Operetur,& vicissim; tum occurrit notum dilemma ; aut bonus Deus Ptest arcere mala, vel non: si potest nec arcet, est malignus; nequit, infirmus, adeoque nec Deus. Quod argumentum in nos urgere non possunt Manichaei: Deus enim, licet sum-
59쪽
DE T MOLOGreis DISCIPLINIS . me bonus, non tenetur avertere mala. I. Quia eum hom nem fecerit liberum, non tenetur efformare impeccabilem - ΙΙ. Quia occasione malorum, quae permittit, misericordiam,& iuuitiam exercet. III. Mala non habent caussam, nisii de scientem, ergo non Deo, sed creaturae tribuenda sunt, quoaa Μanichaeis dici nequit, qui docent malum a Deo malo , invito bono , produci. III. Haec duo principia, aut simul sunt, aut separantur; non primum, quia eorum natura contraria est : non securidum, alias inter bonum , & malum erit tertium, quod secernat utrumque. Hoc autem aut bonum erit, aut malum rsi bonum, quomodo a malo aut si malum, quomodo a bo no ieiunetitur Aliud ergo & aliud principium admitti debet in infinitum, quod est absurdum; er o &e. Ob. I. Is 43 habetur. Ego Dominus formans lucem, 'tenebras , faciens pacem , creans malum. Amos 3. Si erit malum m civitate , quod non fecerit Domιnus. II. Amst. 2 ad Cor. q. Deus huius Iaeculi excaecaυit mentes infidelium. III. Io. I 2. Nunc princeps huius mundi ejicietur , ergo Deus malus est auctor mali, caecitatis &c. I. retorquendo argumentum . Si enim idem Dominuet lucem, & tenebras, pacem , & malum creat; ergo non differt auctor paci ς, ac lucis ab auctore mali &c. I t. ΙΙ. dist ant. Amos, & Isaias los utantur de malo poenae cone. , de malo culpae, neg. Dupliciter enim ait S. P. contra Adim. c. 26, appellatur malum: unum, quoa homo facit , alterum , quod Homo patitur . enim Judaeorum punitionem , Isaias vo-ro Medorum , ac Babiloniae eversionem praenunciant. Aa II. dist. ant. Excaecavit impellens, nego ; permittens, con C.
Quomodo excaecavit ὶ impellens j Absit ; sed permi tens. Ita Chrysostomus in hunc locum . Tertullianus Vero , Cyrillus , & S. P. contra Faustum ' docent, Deum huius saeculi esse diabolum, qui . Deus dicitur, ut venter a , qui De vice colitur. Ad III. dist. cons. Deus est princeps saeculi , Mauctor malorum poenae, conc., culpae, subdist. Deus in sensita idololatrarum, conc. Deus naturae mala permittens , esto , e ficiens, nego. Ceterum locus Io. de idololatria exponendus est, quae una cum Deorum turbis per Christum ejicienda erat Inst. Deus bonus hominem labilem non fecisset , nec Peccata permitteret; ergo sunt a Deo malo. . Neg. ant. Rectissime enim posuit Deus hominem ita
60쪽
manu consilii sui, non ut eum perderet , sed ne eius perimeret libertatem; neque Adamum ad peccandum impulit, sed permisiit lapsum ; quia novit & de malis bona facere. ObL II. Extat summum bonum; ergo & summum ma
lum . Prob. cons. Quae bonitatem participant, arguunt summum bonum ; quae ergo malitiam participant, summum malum . II. Datur maius, & minus malum; ergo & summum malum. III. Summum bonum , & summum malum laut contraria; ergo si datur primum, datur etiam secundum. Neg. cons. Μalum enim deficientiam , non subsiste tiam importat. Ad pr. neg. cons Bonitas enim est res subinsistens , malitia vero nihil est. Ad II. n . cons. Nam majus, & minus malum, est major, aut minor boni privatio. Ad III. dist. ant. Sunt contraria positive , neg. Privative, conc. Responsio patet ex dictis. CAPUT V. QMd constituat essentiam quonam υocabulo
Not. Divinam essentiam diisliciter spectari posse 1 ph ia
ce, & est omnium perfestionum cumulus, Vel potius res una summa, ac perfectissima; & metaphisce, prout res est, quae in Deo primum ab humana mente concipitur, a que intellectione nostra est divinarum proprietatum fons, &origo. Hanc Dei naturam sic acceptam, eradum , seu formate consitiativum . De disserentiam essentialem divinae naturae
appellant scholastici. Quorum aliqui, ut plures Scotistae qui-qus adhaerent ex nostris Toletanus, & Argenti nas in infini- rate radicali in exigentia omnium perfectionum constituunt; alii cum Ohamo, Suareso, aliisque Scotistis, in orn-Nium atrributorum ageregatione : Κgydiani, ac Thom istae in actuali intellectione: Recentiores Theologi, quibus subscripsimus, in e se a se. Quam sententiam seouuntur pHerminie Haberi, d Hamel Boucat, Juvenin, Tournely, atque ipse
Petavius i. I Th. d. c. 6.PRomsITIo I. Dei natura metaphysice constituitur peresse a se.
Prob. I. Scripturis. Nam Ex. 3 roganti Moysi quis essetὶ R. Dominus: Elo fum , qtii sum. Sic dices filiis Israel. qui est m sit me ad vos. Job. 23. di e solus est. Apoc. I. uui est, qui erat, s qui υenturus est y ergo formale constituri-C 4 vum